Eli Goffa – Written in the stars
Elie De Prijcker, artiestennaam Eli Goffa, is een Vlaamse singer-songwriter uit Sint-Niklaas. Hij groeit op met de platencollectie van zijn vader die uit veel lp’s uit de jaren ’60 en ’70 bestaat. Als duo staat hij in het voorprogramma van o.a. Hooverphonic, Bent Van Looy en Frances. In 2014 neemt hij deel aan het televisieprogramma The voice of Vlaanderen, waar hij de halve finale bereikt. In 2017 is hij met zijn band regelmatig te horen en te zien op festivals. Concertzaal en muziekcentrum Het Depot in Leuven benoemde hem onlangs tot Artist in Residence.
Eind december 2017 verscheen Written in the stars, het debuutalbum van Eli Goffa. Het album, (alleen online en vinyl) valt op door de zeer heldere productie van de Brusselse producer David Poltrock en de Amerikaan Greg Gordon. Goffa schreef zelf alle teksten en muziek van de tien nummers op dit album. Het openingsnummer When all hell breakes loose, tevens de eerste single die volop gedraaid werd op radio 1 en radio 2 in Vlaanderen, laat meteen de sterke zang van Goffa horen. Een fraai nummer met prettig akoestisch gitaarspel en keys. Het melodieuze en stevige Faith be my guide heeft invloeden van Crosby Stills Nash & Young en van Jeff Buckley. Het stevig rockende How ‘bout a little love is de tweede single, die ook weer veel airplay kreeg. De invloed van Ray Lamontagne is duidelijk te horen in Fortune on my side. In het ingetogen gezongen, maar met een aantal stevige instrumentale intermezzo’s gedoseerde Jack in the box is ook weer Lamontagne’s stijl aanwezig. In het titelnummer, de ballad Written in the stars is wederom Goffa’s krachtige zang opvallend. Fraai is weer de ingetogen zang in het rustige melodieuze On my way home en in het aan het begin met heerlijk tokkelend akoestisch gitaarspel versierde Slipping away. Funky Jesus begint met alleen zang en een subtiele akoestische gitaar, waarna de band sterk invalt. Het slotakkoord In my arms tonight is wat mij betreft het prijsnummer van het album. Een prachtige song, met uitstekende zang, een korte elektrische gitaarsolo en uitbundige keys.
Conclusie: Mijn eerste kennismaking met Eli Goffa is mij uitstekend bevallen. Met Written in the stars heeft hij een prima debuut afgeleverd.
Tracks:
- When all hell breakes loose
- Faith be my guide
- How ‘bout a little love
- Fortune on my side
- Jack in the box
- Written in the stars
- On my way home
- Slipping away
- Funky Jesus
- In my arms tonight
Line up:
- Elie de Prijcker – gitaar, zang
- Niki de Prijcker – akoestische gitaar, backing vocals
- Steven Desmedt – gitaar
- Jesse Baart – bas
- Benjamin Jacobs – keys
- Michael Degreef - drums
Winter Wilson – Far off on the horizon
Het folkduo Winter Wilson wordt gevormd door Kip Winter (zang, accordeon, gitaar, fluit) en Dave Wilson (zang, gitaar, banjo, mandoline, mondharmonica, percussie). Kip Winter is geboren in West Duitsland. Ze is een soort nomade want ze groeit behalve in Duitsland ook op in Nederland (waar haar familie woont), Engeland, en Schotland. Ze woont zelfs een tijdje in Frankrijk. Op haar 9e leert ze piano spelen. In Frankrijk koopt ze voor 400 francs een tweedehands fluit en leert daar ook gitaar, bas, piano, accordeon en ukelele spelen. Haar vader is haar grootste muzikale invloed.
Dave Wilson wordt geboren en groeit op in Sleaford, in het Engelse graafschap Lincolnshire, Als hij 17 jaar is koopt hij zijn eerste Yamaha gitaar en leert zichzelf gitaarspelen aan de hand van het David Bowie Songbook. Begin jaren ‘80 begint hij met het schrijven van songs en zijn liedjes worden ook door anderen opgenomen. Muzikaal wordt hij beïnvloed door o.a. Bob Dylan, Richard Thompson, Steve Earle, Townes van Zandt en Tom Waits. Kip Winter en Dave Wilson werken sinds begin van de jaren ‘90 samen. Hun eerste album verschijnt in 1995. In 2012 worden Kip en Dave fulltime musici.
Vorige maand verscheen Far off on the horizon, het achtste album van het duo. De nummers op dit album hebben verschillende actuele onderwerpen. In het melancholische openings- en titelnummer Far off on the horizon is meteen al de mooie duozang en het akoestische gitaarspel te horen. Marion Fleetwood heeft een fraaie bijdrage op viool. Na een banjo intro bezingt Kip met heldere stem in Grateful for the rain (Billy Boy) het migrantenthema. I cannot remain is schitterende folk met een fantastisch accordeonarrangement over de antimigrantensfeer. Dave neemt de leadzang voor zijn rekening in de akoestische blues The free doctor en tokkelt op gitaar en banjo in het door Kip gezongen Ghost, het verhaal van een 18-jarig meisje dat niet met haar vader kan opschieten en er daarom vandoor gaat. In de akoestische blues The ship that rocked, een song over vluchtelingen die op zoek zijn naar het beloofde land, is Marion Fleetwood voor de tweede maal op viool te horen. De fraaie zang van Kip horen we weer in de soulblues Tried and tested. The old man was a sea dog is pure folk, waarin Dave verhaalt over zijn relatie met zijn overleden stoere, trotse, hardwerkende vader. Kip neemt vocaal weer het voortouw in St. Peter’s gate, een triest verhaal over een bruid die op de dag van haar bruiloft in de steek wordt gelaten. Dat Richard Thompson een inspiratiebron is voor Dave blijkt uit het uptempo What can I do to make you happy? Heerlijk die banjo en accordeon! In When first I met Amanda haalt Dave herinneringen op aan zijn eerste liefde. Het album eindigt gospelachtig met handclapping en mondharmonica in Hard walkin’.
Conclusie: Far off on the horizon is een topalbum in het folkgenre.
Tracks:
- Far off on the horizon
- Grateful for the rain (Billy Boy)
- I cannot remain
- The free doctor
- Ghost
- The ship it rocked
- Tried and tested
- The old man was a sea dog
- Peter’s gate
- What can I do to make you happy?
- When first I met Amanda
- Hard walkin’
Johnny Tucker – Seven day blues
Blueszanger Johnny Tucker komt uit een heel groot gezin van 19 kinderen. Zijn interesse in de muziek ontstaat als hij naar zijn vader luistert als die op de veranda van hun huis op zijn gitaar speelt. Johnny begint met drummen en wordt voor o.a. beïnvloed door Lowell Fulson en James Brown. In 1964 maakt Johnny in Los Angeles kennis met Phillip Walker in wiens band hij later drummer wordt. Johnny speelt tijdens zijn vele tournees in de VS, Canada, Japan en Europa met o.a. Floyd Dixon, Robert Cray, Johnny Otis, The Five Royals, Screamin’ Jay Hawkins, Lowell Fulson en Johnny Copeland. In 2006 verschijnt zijn eerste album Why you lookin’ at me?
In de zomer van 2017 vinden er op initiatief van labelmanager Bob Auerbach in The Big Tone Studios in Hayward, California, een reeks sessies plaats waarbij Johnny Tucker wordt begeleid door gitarist Big John Atkinson en diens huisband en een aantal gastmusici. Atkinson zet alle musici in één grote kamer, omringd door vintage spullen, met Johnny Tucker in het midden die iedereen de essentie van de blues en zijn visie voor elk nummer leert. Alles wordt direct op tape vastgelegd. Het resultaat van de zomerse sessies uit 2017 verschijnt binnenkort op het album Seven day blues.
Het album opent met Talkin’ about you baby, een Howlin’ Wolf achtige droge jumpblues met fraaie gitaarlicks van Atkinson. In de shuffle Tired of doing nothing klinkt voor het eerst de huilende mondharmoncia van Troy Sandow uit de speakers. Chicagoblues van de bovenste plank. Een andere mondharmonciaspeler, Bob Corritore, is te gast in de slowblues Why do you let me down so hard. Na de swingende Sam Cooke achtige soulblues Love and appreciation gaat het er funky aan toe in het titelnummer Seven day blues. Johnny Tucker bewijst in Come on home with me een uitstekende R&B zanger te zijn en gastgitarist Kid Ramos toont zijn niet geringe kwaliteiten in de opwindende jumpblues Tell you all, met Bob Welch op orgel. Troy Sandow’s mondharmonica huilt weer in de uptempo blues Something I want to tell you. Gonna give you one more chance is een smachtend gezongen slowblues met een strakke ritmesectie. Harmonicaspelers Corritore en Sandow zijn vervolgens weer prominent aanwezig in het funky I wanna do it en de Jimmy Reed achtige shuffle Do right man. One of these days is een heerlijke bluesballad met de indringende zang van Tucker, het krachtige drumwerk en een spetterende gitaarsolo. De harpspelers trekken in het stomende I can’t wait en in het Howlin’ Wolf achtige Listen everybody weer alles uit de kast. En last but not least het prachtige slotakkoord You can leave my house. Een vette slowblues met de zware ritmesectie, harmonica, een bijtende gitaarsolo van Scott Smart en Johnny Tucker die zijn hele vocale ziel en zaligheid in dit nummer gooit.
Conclusie: Seven day blues is een fraai album met (h)eerlijke klassieke blues.
Tracks:
- Talkin’ about you baby
- Tired of doing nothing
- Why do you let me down so hard
- Love and appreciation
- Seven day blues
- Come on home with me
- Tell you all
- Something I want to tell you
- Gonna give you one more chance
- I wanna do it
- Do right man
- One of these days
- I can’t wait
- Listen everybody
- You can leave my house
Line up:
- Johnny Tucker – vocals
- Big Jon Atkinson – gitaar (tracks 1,3,4,6,8,9,10,11,12,13,14), bas (tracks 2,5,15)
- Bob Corritore – harmonica (tracks 3,4,6,10,13)
- Kid Ramos – gitaar (track 7)
- Troy Sandow – harmonica (tracks 2,5,8,11,14,15), bas (tracks 1,3,4,6,9,10,11,12,13,14)
- Scott Smart – gitaar (tracks 1,2,3,4,5,6,9,10,11,12,13,14,15), bas (track 8)
- Malachi Johnson – drums (tracks 1,2,5,8,9,11,12,14,15)
- Marty Dodson – drums (tracks 3,4,6,7,10,13)
- Bob Welch – orgel (tracks 4,7)
Greta Van Fleet – From the fires
Greta Van Fleet is een jonge Amerikaanse rockband die in 2012 in Frankenmuth, Michigan, is opgericht. De band bestaat oorspronkelijk uit de gebroeders Josh (zang), Jake (gitaar) en Sam Kiszka (bas, keyboards) en Kyle Hauck (drums). Drummer Hauck verlaat de band in oktober 2013 en zijn plaats achter de drumkits wordt dan ingenomen door Danny Wagner. De naam van de band is een kleine variatie op de naam van Gretna Van Fleet, een polka muzikante uit Frankenmuth, die toestemming geeft dat de band zich zo noemt. In de oorspronkelijke samenstelling, met drummer Kyle Hauck, brengt Greta Van Fleet drie nummers uit, Highway tune, Cloud train en Standing on. Op 28 februari 2014 neemt de band een live ep op, die op 7 juni 2014 wordt uitgebracht. In april 2017 verschijnt Black smoke rising, hun debuut studio-ep.
Op 11 november verscheen de dubbel ep From the fires. Op deze ep staan acht songs. Vier van deze nummers (tracks 1,3,5 en 8) verschenen eerder op hun debuut Black smoke rising. Tracks 2,4,6 en 7 zijn nieuwe songs. Deze nieuwe songs werden opgenomen in september 2017 in de Rust Belt Studios in Detroit. Producers waren ook deze keer Al Sutton en Marlon Young, het duo dat hun eerste ep produceerde.
Met Safari song, de 2e single van de band, als opener is de toon meteen gezet. Een keiharde Led Zeppelin achtige rocker. Snoeihard gitaarwerk, een loodzware ritmesectie en zang als van een jonge Robert Plant. Ook in Edge of darkness is weer de zeer indringende en dynamische zang van Josh Kiszka te horen over de pompende bas, het droge harde drumwerk en de vlammende gitaar. De horen krijgen in Flower power wederom geen rust. Vet gitaarwerk en lekkere keys aan het eind. Er staan twee covers op het album. In Sam Cooke’s A change is gonna come zingt Josh afwisselend enigszins ingetogen dan weer met Robert Plant achtige explosieve uithalen. De betonnen ritmesectie davert hier ook weer door. Dat doordenderen zet zich voort in de keiharde gitaarrocker Highway tune, de 1e single van de band uit 2017. De tweede cover is Meet on the ledge, de 2e single van de Britse folkgroep Fairport Convention uit 1968 en dat in 2012 ook door Counting Crows op de plaat werd gezet. De versie van Greta Van Fleet is een melodieus en relatief rustpunt op het album, maar wat heet relatief als Josh zijn stembanden weer de vrije loop laat. De vocalen knallen de speakers weer uit in de scheurende gitaarrocker Talk on the street. Het album eindigt zoals het begon, want Black smoke rising is weer zo’n keiharde gitaarrocker met de in cement gegoten ritmesectie en de loeiende zang. Met een ferme klap op drums eindigt de voorstelling.
Conclusie: Dat Greta Van Fleet de muziek van Led Zeppelin hoog in haar vaandel heeft, zowel vocaal als instrumentaal, lijkt me duidelijk. Op From the fires schotelt de goed op elkaar ingespeelde jonge rockmachine de luisteraar tijdloze, compromisloze klassieke (hard)rock voor die zeer te pruimen is.
Tracks:
- Safari song
- Edge of darkness
- Flower power
- A change is gonna come
- Highway tune
- Meet on the ledge
- Talk on the street
- Black smoke rising
Steve Hunter – Before the lights go out
Bij het noemen van de naam Steve Hunter (‘The Deacon’) gaan de oortjes van de oudere muziekliefhebber nog steeds gloeien. Die van mij in ieder geval wel. Mijn eerste kennismaking met deze Amerikaanse gitarist dateert van 1974. Lou Reed bracht toen zijn fameuze live album Rock ‘n’ roll animal uit. Het album met het overdonderende Sweet Jane met dat verpletterende gitaarintro van Steve Hunter.
De op 14 juni 1948 in Decator, Illinois, geboren Amerikaanse gitarist Steve Hunter is vooral bekend als sessiemuzikant. Hij wordt op jonge leeftijd beïnvloed door de muziek van Chet Atkins, The Ventures en Duane Eddy. Begin jaren ‘70 wordt hij gitarist in de band Detroit van Mitch Ryder. Hij is in de jaren ‘70 ook als gitarist te horen op vijf albums van Alice Cooper, waaronder het succesvolle Million dollar babies uit 1973. Behalve met Lou Reed werkt Hunter later samen met o.a. Aerosmith, Jack Bruce, Peter Gabriel, David Lee Roth, Julian Lennon, Dr. John, Tracey Chapman, Glen Campbell, Mick Jagger, Robert Fripp en Bette Midler (soundtrack film The Rose). Steve Hunter wordt in 2015 opgenomen in de Michigan Rock and Roll Legends Hall of Fame.
In 1977 brengt Steve Hunter zijn eerste soloalbum Swept away uit. In de decennia daarna verschijnen er nog vijf solalbums. September vorig jaar, 40 jaar na zijn debuutalbum, zag zijn nieuwste soloalbum Before the lights go out, het licht. De opnamen van dit 7e soloalbum vinden plaats in Hunter’s huisstudio. Op het album staan negen nieuwe instrumentale songs en een cover. Op dit album spelen gastmuzikanten mee (bassisten Erik Scott en Andy Stoller, gitarist Joe Satriani en zijn vrouw Karen). De tien songs zijn allemaal aan dierbaren van Steve opgedragen.
Het openingsnummer On the edge of uncertainty heeft een psychedelisch intro en is een bluesy funky jam met invloeden van Pink Floyd en Jeff Beck. Gastgitarist Joe Satriani speelt in de funky bluesrocker Mojo man een flitsende gitaarsolo achter de strakke ritmesectie met de van Alice Cooper bekende bassist Erik Scott. In het melodieus, vriendelijk in het gehoor liggende, aan alle dames van een goed gevoel voor humor opgedragen Summer’s eve, laat Hunter prettig flonkerend gitaarwerk horen. Cinderblock is bluesy americana met een lekkere slide. Een ronkende motor start de bluesrocker Softtail deuce, een song die me aan de oude Fleetwood Mac met Peter Green doet denken. Het nummer eindigt als de motor weer start en wegscheurt. In het aan zijn vrouw Karen opgedragen Tienes mi corazon belanden we in Spaanse sferen met prachtig flamencoachtig gitaarwerk. Iets geheel anders is Ice storm, een new age achtig jazzy nummer met ‘wapperende’ gitaarsolo’s. Na een psychedelisch intro gaat Under the body tree via indringend slidespel over in oosterse sferen en laat Hunter een snijdende gitaarsolo los achter de grommende bas van bassist Andy Stoller. Steve Hunter bewijst met zijn spel in de midtempo bluesrocker The other side of the coin maar weer eens ten overvloede een uitmuntende gitarist te zijn. Het slotakkoord Happy trails is de enige cover en het enige vocale nummer op het album. Dit nummer, geschreven door Dale Evans, was de themasong van een televisieshow van Roy Rogers en Dale Evans in de jaren ‘40 en ‘50 van de vorige eeuw. Een apart maar mooi slot van slechts anderhalve minuut met jazzy akoestisch gitaarwerk van Hunter en zang van zijn vrouw Karen.
Conclusie: Before the lights go out is een fraai en gevarieerd album van een uitstekende gitarist die na een lange carrière nog steeds van wanten weet.
Tracks:
- On the edge of uncertainty
- Mojo man
- Summer’s eve
- Cinderblock
- Softtail deuce
- Tienes mi corazon (you have my heart)
- Ice storm
- Under the bodhi tree
- The other side of the coin
- Happy trails
Dede Priest, Johnny Clark & The Outlaws – Flowers under the bridge
Dede Priest groeit op in Dallas, Texas. Ze is al heel jong geïnteresseerd in muziek, neemt zangles en studeert ook gitaar en viool. Ze verhuist naar Austin, Texas, waar ze filosofie gaat studeren aan de Universiteit van Texas. Maar de muziek blijft trekken en ze wordt professioneel muzikant met een voorliefde voor blues, gospel, en soul. Dede wordt The Modern Day Blues Queen genoemd en staat in het voorprogramma van o.a. Clarence Gatemouth Brown, Leon Russell en Harry Belafonte. In 2007 verschijnt haar eerste album Candy moon. Van 2013 tot 2015 zingt en speelt zij bij Tangled Eye waarmee ze ook twee albums opneemt.
Johnny Clark wordt op 23 januari 1968 als Hans Klerken geboren in Tegelen. Van jongs af aan is deze Limburger gefascineerd door de gitaar. Hij luistert eerst naar country en The Shadows, maar komt daarna in aanraking met de rock ‘n ‘ roll van bands als Normaal, Iron Maiden, AC/DC en Metallica. Maar nadat hij zelf een gitaar had gekocht verandert zijn muzieksmaak meer richting de bluesrock en de blues. In 1994 formeert hij zijn eerste bandje The Bullfrog Bluesmachine. In 2007 richt hij Johnny Clark & The Outlaws op, een trio met bassist Ray Oostenrijk en drummer Leon Toonen. Hun eerste album Two tears in a bucket ziet in 2009 het licht. In 2015 begint Johnny Clark ook samen te werken met Dede Priest.
Een van de resultaten van de samenwerking van Johnny Clark en Dede Priest is het album Flowers under the bridge, dat deze maand verscheen. You are love, het openingsnummer begint met een paar ferme klappen op de drums, gevolgd door aan Stevie Ray Vaughan denkende gitaarrifs en de soulvolle zang van Dede Priest. Een voodoo chile achtig gitaarintro a la Jimi Hendrix trapt Willie Mae af, een blues over Big Mama Thornton en waar Priest de viool tevoorschijn tovert en we niet voor het eerst de strakke ritmesectie horen. In de lekker lange slowblues What it is ain’t what it ain’t zit weer een fraaie gitaarsolo naast de indringende zang van Priest. In de countryrocker Strawberry party vertoont de stem van Priest sterke overeenkomsten met die van Dolly Parton en pijnigt ze haar viool weer. Snowy mountain is een folky song met een twanging gitaar. Na de blues Won’t last long, met een fijne gitaarsolo, komt Priest met haar viool weer aan haar trekken in het uitbundig gezongen Wanda. Met een vette slide duiken we met Lynched at the crossroad de delta in. De viool van Priest huilt er op los en de ritmesectie is meer dan dienend aanwezig. Clark neemt de vocalen voor zijn rekening in het met een slepende viool versierde Alaska. Wah wah gitaarwerk bepaalt grotendeels, naast de pompende bas, het titelnummer Flowers under the bridge. Na de heerlijke shuffle Helen’s backyard, met wederom fraai gitaarspel, wordt het album afgesloten met Mister don’t lie, een cover van bluesgitarist Luther ‘Snake Boy’ Johnson.
Conclusie: Op deze samenwerking tussen Dede Priest en Johnny Clark & The Outlaws mag het predicaat geslaagd worden geplakt.
Tracks:
- You are love
- Willie Mae
- What it is ain’t what it ain’t
- Strawberry party
- Snowy mountain
- Won’t last long
- Wanda
- Lynched at the crossroad
- Alaska
- Flowers under the bridge
- Helen’s backyard
- Mister don’t lie
Line-up:
- Dede Priest – zang, gitaar, viool
- Johnny Clark – zang, gitaar
- Ray Oostenrijk – bas
- Leon Toonen - drums
Erwin Java – Keepin’ it real
Erwin Java (Assen 18 juli 1956) is al jaren actief in de Nederlandse muziekscene. Hij studeert Nederlandse Taal en Letteren aan de Rijksuniversiteit Groningen en behaalt in 1991 het diploma docent Lichte Muziek, met als hoofdvak Elektrische Gitaar, op het Conservatorium in Groningen.
Tijdens deze twee studies is Java al actief als professioneel muzikant. Hij speelt in de bands White Honey (1978 – 1981), Herman Broods Wild Romance (1981 – 1982) en in Cuby & The Blizzards ( 1986 - 2011). Java is ook producent en studio- en sessiegitarist voor o.a. Bertus Borgers, Daniel Sahuleka, Kaz Lux en Tineke Schoenmaker. In 2012 richt Erwin Java King of the World op. In 2013 verschijnt Can’t go home, het debuutalbum en daarna brengt de band jaarlijks een nieuw album uit.
In 2017 slaat King of the World een jaartje over met het uitbrengen van een nieuw album. Java besluit daarom een soloalbum op te nemen dat op 1 december jl. verscheen. Op dit album, Keepin’ it real, staan 10 klassieke blues- soul- en jazznummers. Songs die bij Java iets teweeg hebben gebracht tijdens zijn muzikale omzwervingen.
Het openingsnummer is een jazzstandard uit 1925 die door veel artiesten zoals Oscar Peterson, Louis Armstrong, Count Basie, Ray Charles, Django Reinhardt en zelfs Jerry Lee Lewis op de plaat is gezet. Erwin Java tovert Sweet Georgia Brown hier om in een instrumentale bluesstomper. High and lonesome van Jimmy Reed is een slowblues met harmonica, slide en de gedreven zang van Ralph de Jongh. In Don’t give up on me, het titelnummer van het veel geprezen album van Solomon Burke uit 2002, is Tineke Schoenmaker van Barrelhouse verpletterend vocaal aanwezig. Voeg daar die fraaie lyrische gitaarsolo van Java aan toe en je hebt een prachtige soulblues. Jimi Hendrix mag natuurlijk niet ontbreken op het album en van diens Red house van het album Are you experienced uit 1966, maakt Java een midtempo bluesversie. Fel gitaarwerk en wederom indringende zang van Tineke Schoenmaker. I put a spell on you, ooit een grote hit van o.a. Creedence Clearwater Revival, The Alan Price Set en Nina Simone, begint met een vervormd intro door Ralph de Jongh, maar na een ferme klap op de drums door Marcel Wolthof evolueert deze compositie van Screaming Jay Hawkins in een slowblues met halverwege een lange fraaie gitaarsolo van Java die hier op zijn best is. Het geheel wordt ondersteund door een strakke ritmesectie, de uitstekende zang van de Jongh en gelardeerd met fraaie keys. Jimmy Reed is blijkbaar een van de favorieten van Erwin Java, want er volgen nog twee songs van deze Amerikaanse blueszanger en –gitarist. You don’t have to go wordt in de interpretatie van Java een uptempo bluesrocker met een uitbundige Tineke Schoenmaker. Big boss man is gewoon een lekkere blues zoals dat hoort in de traditie van Reed, met uitstekend slidespel, mondharmonica en uitstekende zang van Ralph de Jongh. Een van de hoogtepunten is Ain’t no love in the heart of the city, een song van Bobby Blue Bland van diens onvolprezen album Dreamer uit 1974, dat bij mij nog grijsgedraaid in de platenkast staat. Tineke Schoenmaker is hier weer fantastisch op dreef en Erwin Java’s gitaarspel vertoont duidelijke gelijkenis met dat van B.B. King. De prachtige soulballad! Divin’duck blues van Sleepy John Estes krijgt ook een geheel eigen invulling door Java en de zijnen. Het album begon met een instrumental en het eindigt ook instrumentaal. Ook hier geeft Erwin Java, met sterk aan Roy Buchanan denkend gitaarspel, een geheel eigen interpretatie van Sam Cooke’s hit uit 1963 A change is gonna come. Een prachtig slot!
Conclusie: Na zoveel jaren is bij Erwin Java het heilige vuur nog lang niet geblust. Het album Keepin’ it real is een groots album van een uitstekende gitarist en een stel puike begeleiders, die weten hoe ze grote klassiekers in ere moeten houden.
Tracks:
- Sweet Georgia Brown
- High and lonesome
- Don’t give up on me
- Red house
- I put a spell on you
- You don’t have to go
- Big boss man
- Ain’t no love in the heart of the city
- Divin’ duck blues
- A change is gonna come
Line-up:
- Erwin Java – gitaar
- Marcel Wolthof – drums, zang
- Guus Strijbosch - bas
- Bas Mulder –keyboards, zang
- Tineke Schoenmaker – zang
- Ralph de Jongh – zang
- Tollak Ollestad – harmonica
- Hennie Dolsma – backing vocals
Tiny Legs Tim – Live at St-Jacobs
Tim De Graeve (1978) groeit op in de Vlaamse Westhoek op een afgelegen boerderij. Op zijn 6e jaar ontdekt hij de platenverzameling van zijn vader die de hele collectie van Bob Dylan en alle grote bluesgoden omvat. Zo wordt zijn liefde voor de blues geboren. Op zijn 15e staat hij voor het eerst op een podium, wordt leraar en in zijn vrije tijd speelt hij in verschillende bandjes. Nadat hij ernstige gezondheidsproblemen heeft overwonnen en in 2008 definitief de ziekenhuisdeuren achter zich dicht slaat blijkt dat de muziek een louterende werking heeft uitgeoefend. De bluesman Tiny Legs Tim is geboren. Sindsdien is Tiny Legs Tim een graag geziene gast op de Belgische podia. In 2010 verschijnt in eigen beheer zijn eerste ep (They say small birds don’t fly too high) en nog geen jaar later zijn debuutalbum One man blues.
Op 16 juli 2016 trad Tiny Legs Tim als hoofdact op tijdens de beroemde Gentse Feesten. Hij gaf met zijn band een ruim 2½ durend concert op het grote podium St Jacobs, nabij het Trefpunt, het hart en de bakermat van de Gentse Feesten. Op 24 november jl. verscheen Live at St-Jacobs, het eerste live album van Tiny Legs Tim, met daarop een greep uit het aantal songs dat hij tijdens dit concert speelde. Het merendeel van de songs is afkomstig van zijn album Stepping up uit 2015.
Met Stepping up, het titelnummer van zijn 3e album gaat Tiny Legs Tim er meteen energiek tegenaan. Swingende deltablues met slide, een solide ritmesectie en flarden mondharmonica. Na de stomende boogie When I fall volgt de strakke midtempo blues Get it back met uitstekend gitaarwerk en een ingetogen mondharmonica. De strakke ritmesectie is uitstekend op dreef in de midtempo blues Heart of the city en in de bluesstomper Can’t win them all trekt Steven Troch zijn mondharmonica bijkans aan flarden. De geest van Muddy Waters waart rond het podium bij de slowblues Big city blues. Een vette slide en een lekkere mondharmonicasolo. Ook in Keep me satisfied zitten duidelijke invloeden van Muddy Waters en laat Tiny Legs Tim horen dat hij goed geluisterd heeft naar diens Rolling’ and tumblin’ en I can’t be satisfied. In Evil toont Tiny Legs Tim weer een uitstekende slidegitarist te zijn. De huilende mondharmoncia en de ritmesectie maken het feest van dit nummer compleet. Het laatste nummer is I got something, een uptempo boogie met een jagende ritmesectie, mondharmonica, gitaar, kortom alles wordt uit de kast gehaald.
Conclusie: Ik had me vorig jaar voorgenomen tijdens mijn vakantie in België naar de Gentse Feesten te gaan, maar het is er helaas niet van gekomen. Helaas zeg ik, want ik besef dat ik veel gemist heb. Te oordelen naar de negen nummers die nu op Live at St-Jacobs zijn uitgebracht moet het optreden van Tiny Legs Tim en zijn band een energiek en swingend feest zijn geweest. Tiny Legs Tim hoort duidelijk hoog in de eredivisie van de Belgische blues thuis.
Tracks:
- Stepping up
- When I fall
- Get it back
- Heart of the city
- Can’t win them all
- Big city blues
- Keep me satisfied
- Evil
- I got something
Line-up:
- Tiny Legs Tim – gitaar, zang
- Steven Troch – mondharmonica
- Frederik van den Berge – drums
- Karel Algoed – contrabas
Ralph de Jongh – Slow turtle sundance
Blueszanger, -gitarist en componist Ralph de Jongh is op 31 juli 1975 in Roosendaal geboren. De Jongh is sinds 1990 in de muziek actief. Naast zijn muzikale carrière is hij ook actief als kunstschilder. In 1992 vormt hij zijn eerste band The Blue Band. in 2004 wordt hij ontdekt door Harry Muskee van Cuby and the Blizzards. Muskee is een groot bewonderaar van Ralph de Jongh en hij vraagt hem om in het voorprogramma van diens theatertour 2006 – 2008 te staan. In 2011 wint de Jongh de door de Dutch Blues Foundation georganiseerde Dutch Blues Award voor beste blueszanger.
Het aantal albums en dvd’s die er in de loop der jaren zijn verschenen zijn nauwelijks te tellen. Ralph de Jongh wordt daarom ook niet voor niets wel de hardst werkende muzikant van Nederland genoemd. Het is nauwelijks te bevatten hoe productief deze blueszanger, -gitarist en componist is, want op 9 december a.s. brengt hij maar liefst drie albums tegelijk uit. Twee dubbele livealbums en een nieuw studioalbum, Slow turtle sundance, met 16 nieuwe nummers. Op dit album is Ralph de Jongh zowel solo als met zijn band te horen.
All one, het openingsnummer van Slow turtle dance is lichtelijk psychedelisch en in de subtiele gitaarpartijen zijn invloeden van Pink Floyd te horen. In de vrolijke blues Crazy boys want to sing the blues gaat het tempo omhoog en mag Joost Verbraak op trombone soleren. Na het zeer korte met vette gitaren rockende Whole lotta courage, gaat Ralph fluitend en akoestisch aan de slag in het mooie Sail your ship. De subtiele percussie valt op in de mooi en ingetogen gezongen blues Surrender. Girl is een ontroerend liefdeslied, smachtend gezongen en met een fraaie gitaarsolo. Na het zeer korte Angels weeping, gaat de band er weer flink tegenaan in Heartache man, een nummer met duidelijke Stones invloeden. Fijne gitaarpartijen en tempowisselingen bepalen de titelsong en de soulblues stroomt je tegemoet met blazers en koortjes in Sweet operator. His friends made him smile is weer een mooi akoestisch liedje met prettige backing vocals. Vervolgens prima funky blues met wah wah gitaren in Right here, right now en de Jongh pakt de slide ter hand in Pin-up girl. De blazers pakken weer uit, met o.a. een trombonesolo, in de soulblues Battle against our own light. Diezelfde blazers zijn weer paraat in de lekkere midtempo blues Find your own way Yogi Bear. Met Merry Christmas, een in blues gedrenkt kerstliedje wordt het album besloten.
Conclusie: De productiviteit van Ralph de Jongh heeft absoluut niet geleden onder de kwaliteit. In tegendeel, Ralph de Jongh en zijn band mogen trots zijn op dit nieuwe album. Slow turtle sundance is een uitstekend album.
Tracks:
- All one
- Crazy boy wants to sing the blues
- Whole lotta courage
- Sail your ship
- Surrender
- Girl
- Angels weeping
- Heartache man
- Slow turtle sundance
- Sweet operator
- His friends made him smile
- Right here, right now
- Pin-up girl
- Battle against our own light
- Find your one way Yogi Bear
- Merry Christmas
Line-up:
- Ralph de Jongh – gitaar, zang
- Arend Bouwmeester – sax, percussie, backing vocals
- Arie Verhaar – drums, backing vocals
- Joost Verbraak – trompet, trombone, keys, backing vocals
- Maarten Ouweneel – gitaren
- Rogier Hemmes – bas, backing vocals
- Judith Renkema – contrabas
- Moon Anderson – backing vocals
Ralph de Jongh – Breathe of live
Blueszanger en –gitarist Ralph de Jongh brengt op 8 december a.s. maar liefst drie nieuwe albums op de markt. Alle drie albums worden op die dag gepresenteerd in Club Dauphine in Amsterdam. Naast zijn studioalbum Slow turtle sundance en het dubbele livealbum Live (zie beide recensies in Bluesmagazine), is dat het dubbele livealbum Breath of live, een samenwerkingsverband met de Poolse violiste Ewa Pepper.
Ewa Pepper wordt als Ewa Górzynska geboren in Wloszczowa. De tegenwoordig in Amsterdam wonende Pepper is een veelzijdige en veelgevraagde violiste. Als zij acht jaar is verruilt zij de piano voor de viool. Pepper studeert cum laude af aan de Chopin School of Music en vervolgt daarna haar muzikale opleiding aan het Cracow Institute of Performing Arts and Media Studies. Ralph en Ewa leren elkaar twee jaar geleden kennen. Haar eerste bijdrage aan het repertoire van de Jongh levert zij op zijn vorig jaar verschenen dubbelalbum Lonesome man/Ocean of love.
Het dubbelalbum Breath of live telt in totaal 17 nummers. De chemie tussen beide musici is meteen al te horen in de ballad A better not a bitter man, het openingsnummer van cd 1. Mooi akoestisch gitaarwerk en fraaie zang afgewisseld met het melancholische vioolspel, dat vervolgens ook in de ballad Spinnin ‘round is te horen. Na de countryblues Throw out the bottles, is Erna op dreef met haar solo’s in Kneel to your true self. Opzwepend wordt haar vioolspel in het indringend gezongen Misty train en de countryblues Be om daarna in Yogi Bear weer ‘terug te vallen’ op haar ‘slepende’ spel. Na de melodieuze ballad Stars in the sun, waar de Jongh met zijn akoestische spel weer sterk bezig is, wordt cd 1 afgesloten met Goodnight girl, dat na een paar seconden stopt als Ewa eerst en daarna Ralph in lachen uitbarsten, maar waar beiden als ze zijn uitgelachen het mooie rustige liedje afmaken.
Cd 2 begint met de ruim 11 minuten durende ballad Feel me. Fraai akoestisch gitaarspel, enigszins klagelijke zang en een zeer indrukwekkende lange vioolsolo. Girl, een song van het nieuwe album Slow turtle sundance, is ook live een ontroerend liefdeslied met smachtende zang. Let the tears surface en Misty train zijn rustige akoestische songs en in het intro van Keeper of the key zet Pepper met haar magische viool de toon. Harry is een ruim 10 minuten durende ode aan Harry Muskee, de ontdekker van Ralph de Jongh. Zuid Europees achtig gitaarspel en een ‘huppelende’ viool aan het eind. Pepper is met haar melancholische spel weer in topvorm in Love is not a friend. Het slotnummer Man is een mooi gezongen ballad waarin de fraaie akoestische gitaar van de Jongh weer lyrisch wordt ondersteund door Pepper. De uitspraak van de Jongh over Ewa Pepper ‘When she plays, the world falls silent, salty cheeks remain, is hier zeker op zijn plaats.
Conclusie: Met het dubbelalbum Breath of live bewijst de Jongh dat hij naast de funk, de soul en de bluesrock ook een heel ingetogen kant heeft. Ralph de Jongh en Ewa Pepper hebben samen een passievol album gemaakt, waar je op je gemak goed naar moet luisteren. En doe je dat, dan is het genieten.
Tracks cd 1:
- A better not a bitter man
- Spinning ‘round
- Throw out the bottles
- Kneel to your true self
- Already there
- Be
- Yogi Bear
- Stars in the sun
- Goodnight girl
Tracks cd 2:
- Feel me
- Girl
- Let the tears surface
- Keeper of the key
- Misty train
- Harry
- Love is not a friend
- Man