Gerritschinkel.nl Columns & meer

18jun/240

Grey DeLisle – Driftless girl

Singer-songwriter Grey DeLisle, geboortenaam Erin Grey Van Oosbree, is geboren op 24 augustus 1973 in Fort Ord, California  Haar moeder was zangeres en haar vader, een vrachtwagenchauffeur, hield van countrymuziek en dat zou later de basis blijken voor de zangcarrière van Grey. Na de scheiding van haar ouders gaat Grey bij haar grootmoeder in San Diego wonen, een zangeres die nog met Tito Puente heeft samengewerkt. Behalve zangeres is DeLisle ook stemactrice en comédienne. Eind jaren ’90 zingt DeLisle in de vrouwenpunkband Side Saddle. Haar solodebuut The small town komt in 2000 uit.

Vorige maand verscheen haar nieuwe album Driftless girl. Het album is geproduceerd door Jolie Holland (bekend van o.a. de Canadese folkgroep The Be Good Tanyas).

Jolie Holland en Buck Meek (gitarist van de indie folkband Big Thief uit Brooklyn) schreven het openingsnummer Where you’re coming from, een prachtige ingetogen gezongen en fraai gemusiceerde countryballad. Murry Hammond, bassist van de altcountryband Old ‘97’s uit Dallas, Texas, schreef het uptempo My two feet. De backing vocals zijn van Buck Meek. Driftless girl is het rustig gezongen titelnummer met viola en piano en backing vocals van Nikki Grossman. Na het bluegrassachtige Little ol’ while is de folksong The ballad of Ella Mae een van de hoogtepunten van het album. Schitterende duozang met Jolie Holland en mooi mandolinespel van Keith Cary. De countrytearjerker Don’t wanna want you, met pedal steel en viola, roept herinneringen op aan Dolly Parton. De heldere zang van DeLisle is te horen in Pretty Jolie en Quick draw. In the living room is een ingetogen traditionele countryballad. Heel mooi is de duozang met Jolie Holland weer in het met viola, pedal steel en banjo versierde uptempo Mama’s little rose. Het absolute prijsnummer is het slotnummer, het door Dolly Parton in 1970 geschreven Down from Dover, het emotioneel gezongen droevige verhaal over een zwangere tiener die, nadat haar zwangerschap bekend is geworden, door haar familie wordt afgewezen.  

Conclusie: Met Driftless girl heeft Grey DeLisle ons weer verblijd met een prachtig album.

Tracks cd:

  1. Where you’re coming from
  2. My two feet
  3. Driftless girl
  4. Little ol’ while
  5. The ballad of Ella Mae
  6. Don’t wanna want you
  7. Pretty Jolie
  8. Quick draw
  9. In the living room
  10. Mama’s little rose
  11. Down from Dover

Line-up:

  • Grey DeLisle – zang
  • Andrew Maguire – drums
  • Ben Boye – piano, keys
  • Adam Brisbin – bas, gitaar, pedal steel
  • Buck Meek – gitaar, zang
  • Keith Cary – mandoline (track 5)
  • Jolie Holland – duetzang (track 5,10), gitaar, viola
  • Nikki Grossman – backing vocals (track 3)
  • Gil Landry – banjo (track 10)
12jun/240

Sportzomer 2024

Als ik naar buiten kijk heb ik toch mijn twijfels, maar het is echt zomer. Voor de weerkundigen is de metrologische zomer op 1 juni begonnen. De astronomische zomer begint pas op donderdag 20 juni. Hoe dan ook, van echt vakantieweer is nog geen sprake.

Over vakantie gesproken, ook de laatste Goudse voetbalclub kan sinds afgelopen zaterdag met vakantie. Nadat DONK vorige week al sneuvelde in de nacompetitie ging nu ook ONA onderuit. In Schiedam vond de trots van Korte Akkeren zijn Waterloo. Geen schande, maar wat is het jammer dat we nu 15 juni geen finale Bergambacht - ONA krijgen. Een beslissende streekderby als afsluiting van het seizoen 2023 – 2024, met als beloning promotie naar de 3e klasse.

Het afgelopen voetbalseizoen was er voor Goudse clubs eentje om maar snel te vergeten met twee degradaties en nul kampioenschappen en nul promoties. Sorry, één kampioenschap en promotie en dat was meteen een mooie verrassing. Hulde vrouwen van Jodan Boys dat jullie de Goudse voetbaleer dit jaar hoog hebben gehouden. En hadden we dit seizoen twee stadsderby’s, die hebben we in het nieuwe seizoen ook niet meer. Het kan verkeren.

Over zomer gesproken, we gaan ons nu onderdompelen in de sportzomer 2024. De sportkalender barst van de meest uiteenlopende evenementen. Het EK atletiek is al begonnen en a.s. vrijdag gaat het EK voetbal in Duitsland van start. Nederland verschiet langzamerhand van kleur. In sommige straten is het letterlijk oranje boven. In sportkantines en cafés worden grote televisieschermen aangerukt om maar niets van de oranjekoorts te missen. Radio- en televisieprogramma’s weten van gekkigheid niet hoe ze deze koorts omhoog moeten jagen. Al zappend zie je volwassen mannen en vrouwen in de meest kolderieke uitdossingen. Over onbenulligheden als een witte hoofdband wordt serieus gediscussieerd. Jack van Gelder en andere studiogasten spuien ongehinderd hun onderbuikgevoelens. De miljoenen ‘deskundige’ bondscoaches die langs te lijn staan weten het allemaal natuurlijk veel beter.

Desondanks verheug ik me op de vele sportevenementen. Op overdreven chauvinisme zult u mij niet betrappen en ik neem alle randverschijnselen maar voor lief.

11jun/240

Hymn For Her – Bloodier than blood

De ontstaansgeschiedenis van het Amerikaanse muziekduo Hymn For Her (H4H) is een apart verhaal. Als Wayne Waxing op een namiddag een snaar van zijn gitaar breekt, steekt hij de straat over naar de nabijgelegen muziekwinkel. Achter de toonbank van die muziekwinkel zit Lucy Tight een deuntje te tokkelen dat zij zelf heeft geschreven. Wayne deelt met haar een nummer dat hij heeft geschreven en vanaf dat moment bundelen Wayne en Lucy hun muzikale krachten en gaan ze samen muziek schrijven en gaan ze optreden in cafés en clubs in hun geboortestad Philly. Hun debuutalbum Year of the golden pig verschijnt in 2008.

Eind mei verscheen Bloodier than blood, het nieuwe album van H4H. Op dit zesde album is ook voor het eerst hun dochter Diver te horen. Zij is volwaardig lid van de band, zodat H4H dus nu een trio is. Het album, met 14 door de bandleden geschreven songs, is opgenomen in hun eigen Bambi Airstream Studios in Swampville, Florida.   

Het openingsnummer Been drinkin is een fraaie countrysong met mondharp en piano. Wayne neemt de leadvocals voor zijn rekening naast de heerlijke harmonieen van Lucy en Diver. Lucy is leadvocaliste en speelt tevens ukelele en cigarbox gitaar in het folky Unsee. Dochter Diver’s heldere leadzang kleurt het zeer ingetogen Deer isle. Dead to the world is steviger en wordt een feest met de blazers. Het gas gaat er daarna op in het zeer opwindende en swingende hillbilly punkachtige Guns, porn & Jesus. Ingetogen met banjo en prachtige harmoniezang is Elders. In Canine calypso belanden we met de accordeon in Caraïbische sferen. Helder is de zang van Diver weer in het folky melodieuze Things 2 say 2 you en het is weer genieten van de prachtige harmonieen in het ingetogen Electric love. Blue cowboy boots, met duistere zang van Wayne, is vrij stevig met drums en gitaar. Stolen heartbeat is het trieste verhaal van het vermiste kind van een vriend van Wayne en Lucy. Zeer opwindend met een fraaie banjo is Skook. Na het swampy The buzz, met mondharp en de vervormde stem van Wayne, wordt het album in stijl afgesloten met de prachtige (harmonie)zang in Sunset ride.  

Conclusie: Hymn For Her heeft mij prettig verrast met hun mooie album Bloodier than blood.

Tracks cd:

  1. Been drinkin
  2. Unsee
  3. Deer isle
  4. Dead to the world
  5. Guns, porn & Jesus
  6. Elders
  7. Canine calypso
  8. Things 2 say 2 u
  9. Electric love
  10. Blue cowboy boots
  11. Stolen heartbeat
  12. Skook
  13. The buzz
  14. Sunset ride
7jun/240

Tim Easton – Find your way

De Amerikaanse gitarist en singer-songwriter Tim Easton (25 april 1966, Lewiston, New York), groeit op in Akron, Ohio. Tijdens zijn studie vormt hij de band Kosher Spears. Hij maakt daarna reizen naar o.a. Londen, Parijs, Spanje, Italië en Ierland. Bij zijn terugkeer in de VS midden jaren ’90 treedt hij toe tot The Haynes Boys. Het enige album van deze band verschijnt in 1996. Als The Haynes Boys uiteenvallen start Easton een solocarrière. Zijn debuutalbum Special 20 verschijnt in 1998. Easton woont tegenwoordig in Nashville, Tennessee.

Medio mei verscheen het nieuwe album van Tim Easton, Find your way, opgenomen in Victoria, British Columbia, Canada met Canadese studiomusici. Het album is geproduceerd door de Canadese alt-country singer-songwriter-producer Lee John Thomas Starck, beter bekend als Leeroy Stagger.

Het album opent met de titelsong Find your way, een lome folky song met fijne harmoniezang van Jeanne Tolmie. Fraai is daarna het snarenwerk in de melodieuze folksong Everything you’re afraid of. Na de ballad Here for you volgt het mooie met countryinvloeden versierde Jacqueline. Little brother is een ontroerende song met banjo over verslavingsproblematiek in de familie. Dan is het tijd voor de blues. Met de mondharp in Drum (inside my head), de banjo, viool, mondharp en strak drumwerk in het uptempo Arkansas twisted heart en de opzwepende countryblues Dishwater blues.Bluegrass invloeden zijn er in het ingetogen en dromerige What will it take. Het album sluit af met het rustige en soulvol gezongen akoestische liefdesliedje By the end of the night.

Conclusie: Find your way is een fijn sfeervol album.

Tracks cd:

  1. Find your way
  2. Everything you’re afraid of
  3. Here for you
  4. Jacqueline
  5. Little brother
  6. Drum (inside my head)
  7. Arkansas twisted heart
  8. Dishwasher’s blues
  9. What will it take
  10. By the end of the night

Line-up:

  • Tim Easton – zang, gitaar, mondharmonica, banjo
  • Geoff Hicks – drums
  • Jeremy Holmes – bas
  • Jeanne Tolmie – backing vocals
  • Ryland Moranz – gitaar, backing vocals
  • Tyler Lieb – akoestische gitaar, pedal steel
5jun/240

Tombola

Ik moest deze week weer denken aan de Wageningse huisarts Ab Wit. Niet vanwege medische oorzaken, maar de heer Wit was van 1962 – 1981 voorzitter van WVV Wageningen. In de voetbalwereld staat deze voetbalvoorzitter bekend als de bedenker van de nacompetitie in het betaald voetbal die in 1972 werd ingevoerd.

Er zijn zowel voorstanders als tegenstanders van de nacompetitie. De tegenstanders hebben het vaak over een tombola, een soort loterij dus. Ik kan me voorstellen dat fans van Roda JC er zo over denken. Het zal je maar gebeuren dat een stadionspeaker je per abuis tot twee keer tot promovendus uitroept, maar zondag toch met gemengde gevoelens hebben gezien hoe NAC, dat in de reguliere competitie op een 8e plaats eindigde en 19 punten minder heeft behaald, wel promoveert naar de Eredivisie. Hoe zou het trouwens zijn met de Limburgse stadionspeaker?

Ook in het amateurvoetbal is de nacompetitie al jaren voor veel teams een lekker toetje. Via de achterdeur toch promoveren of via diezelfde achterdeur aan degradatie ontsnappen. Jodan Boys kwam twee punten tekort om aan het toetje deel te nemen. DONK mocht het ook dit jaar weer proberen maar vond zaterdag al in de eerste ronde zijn Waterloo in Den Haag bij TAC ’90. Niet echt slecht spelen, maar uiteindelijk toch met 6-2 geflatteerd worden afgeserveerd. Hiermee kreeg de Goudse 2e klasser geen kans om eindelijk eens af te rekenen met HVV. Helaas geen ‘driemaal is scheepsrecht’.  

Alle ogen zijn nu gericht op ONA. De opdracht is simpel, a.s. zaterdag in Schiedam winnen van Kethel/Spaland en daarna op 15 juni de finale winnend afsluiten. Ik zeg wel simpel, maar dat is theorie, de praktijk zal niet simpel zijn vrees ik. Maar waarom zou het niet kunnen? We hebben dan in ieder geval in het nieuwe seizoen weer een stadsderby. ONA en Olympia ontmoeten elkaar in de 3e klasse, wie had dat ruim twee jaar geleden kunnen voorspellen.

De nacompetitie een tombola? Het is net in welk kamp je zit, maar als neutraal toeschouwer kan ik kan er wel van genieten. 

l

1jun/240

Giulia Millanta – Only Luna knows

Singer-songwriter-gitariste Giulia Millanta is geboren in Florence, Italië. Van haar vader leert ze op haar 8e de eerste gitaarakkoorden. Giulia heeft altijd de neiging gehad om te reizen en de wereld te verkennen. Ze verhuist naar de bergen in Toscane en werkt daar als reisgids en paardentrainster. In 2005 en 2006 woont ze in Barcelona en speelt met straatmuzikanten. Als ze eind twintig is begint ze op te treden in bars en clubs en haar eigen liedjes te schrijven. In 2008 verschijnt haar debuutalbum Giulia and the Dizzyness. Na een Europese toer van 2012 verhuist ze naar haar huidige woonplaats Austin, Texas.

Onlangs verscheen haar negende soloalbum Only Luna knows. Millanta haalt op dit album de banden met haar geboorteland Italië aan. Ze zingt vijf van de tien songs helemaal of gedeeltelijk in haar moedertaal. Het album is o.l.v. producer Don Antonio opgenomen in de Crinale Lab Studio in de heuvels van Toscane.  

Fatale is het lome en relaxte openingsnummer met gitaar en viool en Millanta die switcht van Engels naar Italiaans. Het Italiaans gezongen Luna, la Follia brengt de luisteraar in nachtclubsferen. In Sin eater is de begeleiding ‘donker’ naast de zwoele zang. In het latin achtige Chiar di Luna is een zeer fraaie rol voor contrabassist Danilo Gallo. In Stormy night in paradise zijn twangy gitaarlicks te horen. Het titelnummer Only Luna knows is een mooie ballad met contrabas en cello. I dance my way, de titel zegt het al, is een uptempo jazzy en dansbaar nummer. Millanta zingt ingetogen Italiaans in het verder enigszins onheilspellende Luna lo sa. In het emotionele liefdeslied Love is a sadness machine zit halverwege fel gitaarwerk en het eindigt met cello en viool. Het melancholische Mi chiamava Lulu begint met acapella Italiaanse zang, de begeleidende musici roepen daarna psychedelische sferen op.    

Conclusie: Only Luna knows is een mooi gevarieerd album van een uitstekende en veelzijdige zangeres.

Tracks cd:

  1. Fatale
  2. Luna, la Follia
  3. Sin eater
  4. Chiar di Luna
  5. Stormy night in paradise
  6. Only Luna knows
  7. I dance my way
  8. Luna lo sa
  9. Love is a sadness machine
  10. Mi chiamava Lulu

Line-up:

  • Giulia Millanta – zang, akoestische en elektrische gitaar, kalimba
  • Don Antonia – gitaren, keys
  • Danilo Gallo – contrabas
  • Diego Sapignoli – drums, percussie
  • Danilea Savoldi – cello
  • Alice Chiari – cello
  • Francesco Moneli – viool
  • Ivan Broccardo – akoestische gitaar
  • Massimiliano Larocca – akoestische gitaar
29mei/240

Afscheid

Veel sportcompetities eindigden het afgelopen weekend. Sommigen waren al eerder afgelopen en nu werden via de play-offs de kampioenen bekend. De finale van de play-offs om de landstitel waterpolo werd voor de mannen van GZCDONK een sof. De regerend landskampioen werd twee keer weggespeeld door De Zaan. Helaas.

In het amateurvoetbal was zaterdag de laatste competitieronde. Het al gedegradeerde Olympia sloot een zeer teleurstellend seizoen voor eigen publiek af met een korfbalnederlaag. Er werd niet alleen afscheid genomen van de 2e klasse, maar ook van een aantal sterkhouders die of gaan stoppen of naar elders vertrekken. Olympia het komend in de 3e klasse, het is even wennen.

Het eveneens gedegradeerde SV Gouda nam afscheid van de 4e klasse. Met opgeheven hoofd met een terechte overwinning op Cabauw. Afscheid was er hier voor scribent en fotograaf Hans Sanders, die na 16 seizoenen zijn pen en fototoestel opbergt.

Voor DONK en ONA is er nog een toetje.

DONK, dat de laatste weken het spoor bijster leek, herstelde zich op de laatste speeldag en plaatste zich door een overwinning op EMM ‘21 in het doorweekte Roelofarendsveen voor de derde achtereenvolgende keer voor de nacompetitie. De weg naar promotie naar de 1e klasse begint in Den Haag, bij TAC ’90. Als die horde wordt genomen is, echt waar, voor de derde achtereenvolgende keer, HVV de volgende opponent.

ONA stelde zaterdag een plaats in de nacompetitie veilig. Ook ONA begroet in HMSH als eerste horde een Haagse tegenstander. De kans op een tweede achtereenvolgende promotie is nog aanwezig en lonkt volgend seizoen de stadsderby tegen Olympia.

Jodan Boys had voor eigen publiek een aantal weken geleden al afscheid genomen van een aantal spelers en hoofdtrainer. Maar tot verbazing van velen is er zelfs na zaterdag nog een kans op de nacompetitie. Ze zitten in de wachtkamer en moeten wachten op de uitslag van de gestaakte wedstrijd Aalsmeer – Montfoort SV ‘19, die op het moment dat ik dit schrijf, nog moet worden gespeeld. Nu maar duimen dat Aalsmeer niet wint, anders kan de Goudse 1e klasser echt met vakantie.

27mei/240

Ad Vanderveen – Rise in love

De muziek van singer-songwriter Ad Vanderveen (21 september 1956, Hilversum) is stevig geworteld in de americana. Dit heeft wellicht te maken met zijn Canadese roots omdat zijn halve familie de Canadese nationaliteit heeft. Vanaf zijn 14e speelt hij al in R&R bandjes. Muzikaal is Vanderveen beïnvloed door o.a. Bob Dylan, Neil Young, John Lennon en Townes van Zandt. Begin jaren ’80 richt hij zijn eigen band Personnel op. Hun debuutalbum On strike verschijnt in 1983. Op hun in 1992 in Nashville, Tennessee, opgenomen album Continuing stories spelen o.a. Al Kooper, Flaco Jimenez en Al Perkins mee. Begin jaren ’90 verlaat Vanderveen Personnel en start een succesvolle solocarrière.

Vanderveen is zeer productief want jaarlijks komen er nieuwe albums van hem uit.

In april jl. verscheen zijn nieuwe album Rise in love. Een album met tien nieuwe eigen songs.

Het album opent met het titelnummer Rise in love, een soort knipoog naar Falling in love. Een heerlijke melodieuze en fijn georkestreerde song over de vele facetten van de liefde. Can’t cross over is een warm ingetogen gezongen liedje. Why wonder why is fraai geinstrumenteerde americana. De stem van Vanderveen heeft hier iets weg van Gerry Rafferty. In het prachtig gezongen Good life horen we pedal steel en fijne gitaarlicks. Where does love belong is een ballad met pianol en fijne harmonieen. Iets steviger, met percussie, is What is it. In het akoestische One more goodbye, met piano, is het weer genieten van de harmony vocals van Kersten de Ligny, naast de sterke zang van Vanderveen. Na het korte Homesick is het in het bluesy Forgiveness weer genieten van het gitaarspel en de harmonieen. Ad Vanderveen heeft het beste voor het laatst bewaard. De titel Best for last dekt dan ook de lading. Een ruim 6 minuten durend fraai geïnstrumenteerde en heel mooi gezongen song.

Conclusie: Ad Vanderveen blijft mooie albums afleveren. Ook op Rise in love is het weer volop genieten.

Tracks cd:

  1. Rise in love
  2. Can’t cross over
  3. Why wonder why
  4. Good life
  5. Where does love belong
  6. What is it
  7. One more goodbye
  8. Homesick
  9. Forgiveness
  10. Best for last

Line-up:

  • Ad Vanderveen – zang, gitaren, piano, harmonica, banjo, mandola
  • Kersten de Ligny – harmony vocals, percussie
  • Jan Erik Hoeve – pedal steel, harmony vocals
  • René Kaay – mellotron
  • Michael Kay – drums, percussie
  • Pete Fisher – bas
  • Per Hu – strings
21mei/240

Beaux Gris Gris & the Apocalypse – Hot nostalgia radio

De Amerikaans/Britse band Beaux Gris Gris and the Apocalypse is in 2017 opgericht door de Amerikaanse zangeres Greta Valenti en haar partner de Britse gitarist Robin Davey, o.a. bekend van de Britse bluesband The Hoax. Beaux Gris Gris and the Apocalypse maakt op New Orleans geïnspireerde muziek die zich niet in een apart hokje laat plaatsen. Hun debuutalbum Love & murder verscheen in 2019. Deze maand verschijnt hun nieuwe album Hot nostalgia radio, hun 3e, de opvolger van het vorig jaar verschenen dubbele livealbum Live in the United Kingdom.

Het album opent met de stevige uptempo rocker Oh yeah! die er meteen in knalt met vette gitaren, een bonkende ritmesectie, hamerende piano en flamboyante zang. Het blijft stevig rocken in Wild woman met een Greta Valenti in topvorm. Safety queen, met vlijmscherp gitaarwerk, kent rustigere gedeeltes met backing vocals. Uitbundig is de zang weer in de gitaarrocker I told you baby. In Middle of the night komen de blazers in actie, waarna in Sad when I’m dancing gas wordt teruggenomen. All I could do was cry is een prachtige intens gezongen soulballad, die me doet denken aan het bekende Pain in my heart (o.a. Otis Redding en The Rolling Stones). In de powerballad The runaway, met scherp gitaarwerk, varieert de zang van ingetogen tot intens. Na de ballad Harder to breathe gaat het tempo weer flink omhoog in Don’t let go met keys, gitaren en percussie. Na de mooie ingetogen bluesy ballad Penny paid rockstar musiceert de band er in het heerlijk melodieuze Marie lustig op los. In de twee slotnummers horen we waar Beaux Gris Gris and the Apocalypse hun inspiratie vandaan halen. Met de accordeon belanden we in Let’s ride in de New Orleans sferen en ook in de geweldige feestelijke afsluiter Mama cray, tex-mex en zydeco in optima forma, met een fraaie accordeonsolo is het volop genieten.

Conclusie: Hot nostalgia radio is een energiek en gedreven album van een geweldige band met een flamboyant boegbeeld.

Tracks cd:

  1. Oh yeah!
  2. Wild woman
  3. Satisfy your queen
  4. I told my baby
  5. Middle of the night
  6. Sad when I’m dancing
  7. All I could do was cry
  8. The runaway
  9. Harder to breathe
  10. Don’t let go
  11. Penny paid rockstar
  12. Marie
  13. Let’s ride
  14. Mama cray

Line-up:

  • Greta Valenti (a.k.a Beaux Gris Gris) – zang, percussie
  • Robin Davey – gitaren, backing vocals
  • Stephen Mildwater – bas, backing vocals
  • Sam Robertson – keys, piano, accordeon, glockenspiel, backing vocals
  • Tom Rasulo – drums, percussie, backing vocals
  • Chris Cunningham – bas (track 14), backing vocals
  • Jon-Paul Frappier  - trompet
  • Yuri Villar – tenor- en bariton sax
  • Marie Gammage, Daniel Jester, Alesia Jester – backing vocals
16mei/240

Blind Lemon Pledge – Oh so good

De in San Francisco woonachtige producer, singer-songwriter en multi-instrumentalist James Byfield ontdekt op jonge leeftijd de blues en folk in de plaatselijke clubs. Behalve blues en folk hebben ook country, jazz en rock & roll zijn interesse. Na zijn studie aan de universiteit van San Francisco besluit Byfield zich toe te leggen op een carrière in de muziek, naast zijn werkzaamheden als grafisch designer, multimedia producer en animator. In 2008 neemt hij het besluit om fulltime muzikant te worden en noemt zich voortaan Blind Lemon Pledge. Zijn eerste album Livin’ my life with the blues, een album met originals en bluesklassiekers, verschijnt in 2009.

Medio april verscheen Oh so good, het nieuwe studioalbum van Blind Lemon Pledge.

Het openingsnummer Big Bill is een countryblues met slide en nodigt uit tot meezingen. De slide is ook aanwezig met ‘wolvengehuil’ in Junkyard dog. Het titelnummer Oh so good heeft ragtime-invloeden.  How can I still love you is een ingetogen gezongen en gespeelde blues. Fraai zijn de baslijnen. Na de jumpblues Hard heart honey bee belanden we in de cajunsferen met het gedeeltelijk in Creools patois gezongen Ma belle cherie. In de langzame wals Moon over Memphis brengt het trio een mooie ode aan Memphis. Go jump willie is een merkwaardig nummer maar het swingt wel lekker. Cora Lee is een klaagzang over een in de steek gelaten minnaar. In Come back little Sheba met rumba ritme zitten ook jugband invloeden. Mooi is het gitaarspel in de gospel Give my poor heart ease. Het slotnummer is het vooral van The Animals bekende, maar ook door veel anderen gecoverde House of the risin’ sun. Pledge geeft een mooie eigen interpretatie van deze traditional met een vette slide en een strakke ritmesectie.

Conclusie: Oh so good is een liefdevol gemaakt album dat het beluisteren meer dan waard is.

Tracks cd:

  1. Big Bill
  2. Junkyard dog
  3. Oh so good
  4. How can I still love you
  5. Hard heart honey bee
  6. Ma belle cherie
  7. Moon over Memphis
  8. Go jump the willie
  9. Cora Lee
  10. Come back little Sheba
  11. Give my poor heart ease
  12. House of the risin’ sun

Line-up:

  • Blind Lemon Pledge – gitaar, zang
  • Peter Grenell – bas
  • Juli Moscovitz – drums