VV GOUDERAK
Er was wel het een en ander veranderd, maar veel deed ook nog zeer vertrouwd aan. Het was denk ik al zo’n tien jaar geleden dat ik voor het laatst een bezoek bracht aan het sportpark van VV Gouderak aan de Kattendijk 164 om een voetbalwedstrijd te verslaan.
De laatste keer dat ik bij VV Gouderak was voetbalde men in West II nog massaal op de zondagmiddag. Het was altijd goed toeven aan de boorden van de Hollandse IJssel. Ik herinner me nog heel goed de altijd vriendelijke in 2021 overleden erevoorzitter Herman Vleggeert, die altijd mooie verhalen vertelde. De legendarische Goudse voetbaltrainer Piet de Jong. De snelle spits Edwin Evengroen. Altijd enthousiaste supporters. Winnen was mooi, maar als er verloren werd heerste er in mijn herinneringen niet echt een grafstemming. “Ach het is maar een spelletje voetbal, er zijn ergere dingen op de wereld, kom we drinken er gewoon nog een pilsje op”.
VV Gouderak, volgens hun website de gezelligste club van de Krimpenerwaard, is opgericht op 1 september 1927 door de in Gouderak woonachtige maar uit België afkomstige Jef Cleiren en veldwachter Human. Het laatste kampioenschap dateert van 2008, toen het trotse vlaggenschip als eerste eindigden in 5B. Na drie seizoenen in de 3e klasse, 11 seizoenen in de 4e klasse speelt Gouderak sinds 2023 weer in de 5e klasse.
De sympathieke dorpsvoetbalclub, die volgend jaar haar 100e verjaardag viert, heeft op de een of andere manier een speciaal plekje in mijn herinneringen. “Is Gouderak al bezig met het jubileumprogramma”, vroeg ik zaterdagmiddag aan erevoorzitter Jan Lingen, ook zo’n clubicoon die niet is weg te denken bij de club. Men moet volgens deze supervrijwilliger geen spectaculaire activiteiten verwachten. “We gaan het gewoon gezellig met zijn allen vieren”.
SV Gouda nam zaterdag revanche voor de 0 – 1 thuisnederlaag eerder dit seizoen en won nu met 0 – 3. Volgend seizoen komen ze elkaar ongetwijfeld weer tegen. En tijdens het toernooi om de Jan Lingen Bokaal, kunnen de fans van Gouderak en Gouda alvast een voorproefje van het nieuwe seizoen beleven.
Billy Price – Random madness
William Pollak (10 november 1949, Fair Lawn, New Jersey), bekend onder zijn artiestennaam Billy Price, is een Amerikaanse soulzanger die sinds het midden van de jaren ’70 van de vorige eeuw woont in Pittsburgh, Pennsylvania. Price trok voor het eerst bredere aandacht door zijn driejarige samenwerking met gitarist Roy Buchanan. Hij is als zanger te horen op dienst albums That’s what I’m here for (1973) en op Live stock (1975). Sinds 1981 heeft Billy Price met de Keystone Rhythm Band, de Billy Price Band en als soloartiest in totaal 21 albums en dvd’s uitgebracht. In 2016 ontving hij voor het album This time for real, dat hij opnam met soulzanger Otis Clay, een Blues Music Award in de categorie beste soulbluesalbum. Tussen 2019 en 2025 werd Price elf keer genomineerd voor een BMA en won hij in 2024 in het Verenigd Koninkrijk de Bluebird Reviews Lifetime Career Award.
Op 1 mei verschijnt Random madness, het nieuwe album van Billy Price. Price wordt op dit album begeleid door de Billy Price Band en een aantal gastmusici. Het album is opgenomen in The Vault Recording Studio in Pittsburgh o.l.v. producer Tony Baunagel.
In de eerste twee nummers van het album wordt meteen duidelijk wat je als luisteraar kunt verwachten. Heerlijke funky, sterk gezongen soul met een fijne blazerssectie en gospelachtige backing vocals in I was a fool en I got that dog in me. Hungry ghost is een lekker loom latin achtig nummer waarbij de blazers me sterk doen denken aan de sound van de Afro rockband Osibisa. I said what I said is fraaie soulblues. De formidabele blazerssectie draagt daarna weer helemaal het prachtig gezongen jazzy Curiosity. Fraai is de trombonesolo van Reggie Watkins in de schitterende soulballad Rent free. Na het uptempo jazzy Creature of habit is er in Exit strategyweer een glansrol weggelegd voor de blazers. In de smekend en intens gezongen ballad Dirty knee revelation valt de strakke ritmesectie op en in het latin achtige Stickers on my suitcase trekken de blazers weer alle registers open. Price is in het sfeervolle slot- en titelnummer Random madness in vocale topvorm. De spetterende trombonesolo is van Sean Jones.
Conclusie: Random madness is een verpletterend mooi album. Volop genieten!
Tracks:
- I was a fool
- I got that dog in me
- Hungry ghost
- I said what I said
- Curiosity
- Rent free
- Creature of habit
- Exit strategy
- Dirty knee revelation
- Stickers on my suitcase
- Random madness
Line-up
- Billy Price – zang
- Tom Valentine – bas
- Dave Dodd – drums
- Jim Britton - keyboards
- Ian Arthurs – gitaar
- Eric Spaulding – saxofoon
- Joe Herndon – trompet
- Tony Braunagel – drums
- Steve Delach – gitaar
- Reggie Watkins – trombone
- Sean Jones – trompet
- BGV’s AKA background vocals
Vreugde en verdriet
Vreugde en verdriet streden ook het afgelopen weekend in de Goudse sportwereld weer om voorrang. Nu de competities in de slotfase zitten stapelen de verrassingen zich op. Leuk voor de neutrale toeschouwer, maar de doorgewinterde fans denken daar ongetwijfeld anders over, zeker als het in hun ‘nadeel’ uitpakt.
RFC Gouda deed vorige week met een monsteroverwinning op Oemoemenoe extra vertrouwen op om het karwei in de laatste competitieronde af te maken. De stand op de ranglijst gaf aan dat de spanning te snijden was. Het kon nog alle kanten op. De bal is rond luidt een bekend voetbalcliché, maar dat kun je bij rugby niet zeggen. Helaas gingen de Goudse rugbyers zaterdag kopje onder en vonden ze in Purmerend tegen RC Waterland hun Waterloo. Bij de Goudse fans zullen, hoewel misschien niet zichtbaar, de waterlanders hebben gevloeid. Het doek is gevallen, rechtstreekse degradatie naar de 2e klasse is nu een feit, tenzij er wellicht nog wat konijnen uit de hoge hoed komen. Hoe dan ook, men kan volgens mij met opgericht hoofd afscheid nemen van de 1e klasse.
Was er bij het rugby sprake van enorme spanning, ook met de eindstreep in zicht is in de Goudse voetbalwereld sprake van toenemende spanning. In ieder geval in de 2e klasse B, waar DONK zaterdag tegen een zeperd opliep door thuis van degradatiekandidaat Zeist te verliezen. Met nog vier wedstrijden te gaan staat DONK nog steeds op een veilige 7e plaats. Maar het verschil met de nacompetitieplaatsen bedraagt slechts 2 (!) punten, dus vergeet het woord ‘veilig’.
In de 4e klasse D vecht ONA voor lijfsbehoud en daarom was die 1-0 overwinning op Dilettant zeer welkom. Zeker als de concurrenten ook drie punten kunnen bijschrijven. Het is dus nog niet verloren.
Maar laat ik eindigen met een felicitatie aan het adres van de waterpolovrouwen van GZCDONK. Dat 13 geen ongeluksgetal hoeft te zijn bewezen zij door voor de 13e keer de KNZB-beker te winnen. Het ging niet gemakkelijk, maar de eerste prijs dit jaar is binnen. Nu de landstitel nog.
Guy Verlinde – Best of blues
De Belgische bluesmuzikant Guy Verlinde (22 maart 1976, Gent) loopt al weer heel wat jaartjes mee in de Belgische bluesscene. Behalve als soloartiest is Verlinde bekend van de Belgische bluesbands Lightnin’ Guy & The Mighty Gators en Guy Verlinde & The Houserockers.
Guy Verlinde viert dit jaar zijn 50e verjaardag met een ambitieuze 4-cd box met 50 hoogtepunten uit zijn carrière. Een box met blues, rock, akoestisch en songgericht werk, deels opnieuw opgenomen en volledig geremasterd. Dit jubileumjaar van Verlinde wordt ook gevierd met een uitgebreide Anniversary Tour. De tweevoudig Belgian Blues Award winnaar wordt tijdens deze tocht door zijn muzikale carrière bijgestaan door The Artisans of Solace, een groep muzikanten met wie Verlinde al jaren het podium deelt.
Naast de uitgebreide 4-cd box is ook de losse lp Best of Blues verschenen, een plaat met 12 geremasterde songs uit het mooie oeuvre van Guy Verlinde.
Met het openingsnummer Let’s have a party is meteen de toon gezet. Stevig rockend met een hoofdrol voor Steven Troch die er een aantal lekkere mondharpsolo’s uitgooit. Me & my blues is een straffe slowblues met opnieuw Troch op mondharp, Tom Eylenbosch op piano en Stef Paglia op gitaar. “Nobody’s gonna take away my blues” aldus Verlinde aan het einde van deze song. Soul jivin’ is funky soul met strak drumwerk van Frederik Van Den Berghe, bas en felle gitaarlicks van Verlinde. Met trombone, trompet, klarinet en banjo belanden we met I’m your man in de jazzy sferen van New Orleans. Spetterend is de mondharp, naast de jazzy gitaarsolo van Toon Vlerick, in de snelle boogie Do that boogie. Junge fever is een ‘donker’ enigszins psychedelisch nummer. In de midtempo bluesrocker Goin’ down to Missy Sippy is het genieten van de tinkelende pianosolo van Patrick Cuyvers en de mondharpsolo. De gitaarlicks zijn van de helaas te vroeg overleden Tim De Graeve (Tiny Legs Tim). De rocker Gator bop wordt gedreven door keyboards en de mondharp van Olivier Vander Bauwede. A whole lot of lovin’ is een ballad met jazzy gitaarlicks en een ‘waaierende’ mondharp. Stef Paglia speelt weer gitaar in het met een feestelijke pianosolo van Eylenbosch versierde Heaven inside my head. Het tempo wordt daarna weer flink opgevoerd in de boogie I’ve got you, waarna het tempo in het slotnummer Treat me right weer zakt.
Conclusie: Guy Verlinde heeft zichzelf en zijn vele fans met deze lp en de 4-cd box getrakteerd op een fantastisch verjaardagscadeau.
Tracks:
- let’s have a party
- Me & my blues
- Soul jivin’
- I’m your man
- Do that boogie
- Jungle fever
- Goin’ down to Missy Sippy
- Gator bop
- A whole lof of lovin’
- Heaven inside my head
- I’v got you
- Treat me right
Line-up
- Guy Verlinde – zang (track 1,2,3,4,5,7,8,9,10,11,12), gitaar (track 1,3,6,7,9,10,11,12)
- Rene Stock – bas (track 1,2,3,4,5,7,8,9,10,11,12)
- Frederik Van Den Berghe – drums (track 1,2,3,4,5,7,8,9,10,11,12)
- Erik Heirman – drums (track 6)
- Richard Van Bergen – gitaar (track 1,3,6,7,8,9,11,12), backing vocals (track 3,7,8,11)
- Stef Paglia – gitaar (track 2,10)
- Toon Vlerick – gitaar (track 5)
- Olivier Vander Bauwede – harmonica (track 8), backing vocals (track 4)
- Steven Troch – harmonica (track 1,2,5,7,9,11)
- Temy Tourpe – backing vocals (track 10)
- Patrick Cuyvers – keyboards (track 3,7,8,11,12), backing vocals (track 3,5,7)
- Tom Eylenbosch – keyboards (track 2,8,10), backing vocals (track 10)
- Tom Beardslee – banjo (track 4)
- Elias Storme – saxofoon (track 6)
- Dominique Della Nave – trombone (track 4)
- Cedric De Lat – trompet (track 4)
- Thomas van Gelder – klarinet (track 4)
- Tim De Graeve – zang, gitaar (track 7)
OEMOEMENOE
Het is zaterdagmiddag 11 april 2026. Ik parkeer mijn auto bij sporthal De Zebra. Daarna de benenwagen gepakt. Trapje op, trapje af, linksaf en een paar honderd meter verder op de Uiterwaardsweg bereik ik de plaats van bestemming. Ruim op tijd om me verder voor te bereiden op live verslag van de wedstrijd van RFC Gouda. Er stond die middag veel op het spel voor de Goudse rugbytrots die, na twee achtereenvolgende kampioenschappen, dit seizoen voor het eerst in hun 46-jarige bestaan in de 1e klasse acteert. Met nog twee wedstrijden te gaan verkeert RFC Gouda in de onderste regionen en moet proberen degradatie te ontlopen.
Tegenstander die middag is EZRC Oemoemenoe. Alleen bij het noemen van die naam al kwamen bij mij weer herinneringen boven. Herinneringen aan mijn vakantie in 2002 op de stadscamping in Middelburg, waar mijn oog tijdens het ontbijt voor mijn tent viel op twee palen. En ja hoor, ik had uitzicht op het complex van de Eerste Zeeuwse rugbyclub Oemoemenoe.
Ik herinner me ook dat ik in november 2011 en oktober 2017 op de zondagmiddag verslag deed van de wedstrijd RFC Gouda – Oemoemenoe. Ik was benieuwd hoe men aan de naam Oemoemenoe was gekomen en een van de spelers vertelde dat men zich bij de oprichting in 1971 afvroeg hoe men de club moest gaan noemen. Met andere woorden ‘hoe moeten we nu’, in het Zeeuws ‘Oemoemenoe’. Probleem opgelost!
In 2011 en 2017 trokken de Zeeuwen aan het langste eind en konden juichend de lange terugweg naar Sportpark De Sprong in Middelburg aanvangen. Afgelopen zaterdag waren de rollen omgedraaid. Nadat de Gouwenaars op 6 december vorig jaar in de eerste competitiefase in Middelburg met een 10-29 zege aan de haal gingen, kwamen de bezoekers er nu in Gouda ook niet aan te pas en werden op een niet zuunige nederlaag (64-14) getrakteerd.
De derde helft was voor de Goudse fans extra gezellig. Zaterdag wacht in de laatste wedstrijd in Purmerend RC Waterland. En los van die uitslag misschien afwachten of de rugbybond nog verrassingen in petto heeft.
Wille & the Bandits – Salt roots
Wille & the Bandits is een Britse band uit Cornwall. De band, die beïnvloed is door Jimi Hendrix, Pearl Jam en Ben Harper, heeft een succesvolle livereputatie. Ze toerden o.a. met Deep Purple, Joe Bonamassa en Status Quo. De band speelde ook op het Isle of Wight Festival en Glastonbury. In 2012 leverden ze een bijdrage aan de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Londen.
In 2018 ontving de band twee UK Blues Awards. Hun eerste album New breed verscheen in 2010.
Eind februari verscheen hun nieuwe album Salt roots, een album met tien door zanger-gitarist William Edwards en gitarist Josiah Manning geschreven nummers.
Het openingsnummer Wheal Jane is een heavy bluesrocker. De titel verwijst naar een in onbruik geraakte tinmijn in West Cornwall. Trouble round the bend is de 1e single van het album. Een meeslepende rocker met een denderende ritmesectie, vette gitaarlicks en Hammond flarden. De zang van Edwards is explosief in de strakke met loeiende gitaarlicks gelardeerde rocker King Kong. Prominent is het drumwerk, naast de fraaie bas en de lekkere Hammond in het funky Style thing. Het tempo zakt daarna in de mooi gezongen ballad Take my shoulder. Onverstoorbaar is de ritmesectie weer in de fraaie blueschant Know my name. Het wordt weer rustiger met de ballad Sail away, het verhaal van het Engelse zeilschip The Mayflower dat in de 17e eeuw Engelse families naar de Nieuwe Wereld vervoerde. Stand up is weer een funky rocker, gevarieerd in tempo met halverwege een zeer fraai instrumentaal gedeelte. Met Reine Del Mar belanden we in de Latin sferen waar de geest van Santana duidelijk rondwaart. Het slotnummer Homeward bound blijft nog een beetje in de Latin sferen. Een heerlijke door Hammond gedragen ontspannen song waarin de backing vocals niet ontbreken.
Conclusie: Salt roots is een uitstekend album van een zeer geïnspireerd klinkende band.
Tracks:
- Wheal Jane
- Trouble round the bend
- King Kong
- Style thing
- Take my shoulder
- Know my name
- Sail away (the Mayflower)
- Stand up
- Reina Del Mar
- Homeward bound
Line up:
- William Edwards – leadzang, dobro, lap steel, elektrische en akoestische gitaren
- Harry Mackaill – bas, backing vocals
- Steve Watts – Hammond, clavinet, piano
- Joe Harris – drums, percussie, backing vocals
- Josiah Manning – gitaar, backing vocals
- Alex Hart & Phoebe Jane - zang
ULTRA SPORTEN
Ik moest in het paasweekend denken aan de Griekse koerier Philippides. Over hem zijn in de loop van de eeuwen heel wat verhalen verschenen. Volgens historicus Herodotos werd Philippides enkele dagen voor de Slag van Athene in 490 v. Chr. naar Sparta gezonden om hulp te vragen. Heen en terug zo’n 500 kilometer. Zes eeuwen later kwam een andere Griekse historicus en filosoof Ploutarchos met een andere klassieke versie. Philippides zou van Marathon naar Athene zijn gerend om te roepen “wij hebben gewonnen”. Na deze woorden viel hij dood neer. De vraag blijft of Philippides een historische figuur was. Maar een legende was geboren. Feit is in ieder geval dat in 1982 de eerste Spartathlon, een hardloopwedstrijd over 246 kilometer werd gehouden. De Spartathlon is nu een klassieke ultraloop.
Dat brengt mij bij het fenomeen ultrasporten. Het aantal ultra hardloopmarathons is niet meer te tellen. De bekendste in Nederland is de Run Winschoten, een hardloopwedstrijd over 100 kilometer. Deze run werd meerdere keren gewonnen door de Goudse ultrarunner Pascal van Norden.
Er zijn in veel meer sporten marathons, zoals in de zwemsport. De Amerikaanse ultra-atleet Jim Dreyer zwom meerdere Grote Meren in Noord-Amerika over. Voor een tocht van 100 kilometer deinsde hij niet terug. En wat te denken van de jaarlijkse Ironman triatlon.
Een sport die de laatste jaren aan populariteit wint is Ultra Cycling, ook in Gouda, getuige Borderline700, een ultrafietstocht over 700 kilometer. Op Goede Vrijdag gaf wethouder Michiel Bunnik op de Goudse markt met een bel uit 1834 het startsein. Vol goede moed trotseerden 190 fanatiekelingen de gure wind. Op naar Luxemburg en dan weer terug.
Zaterdagmiddag rond 13.00 uur finishte de eerste deelnemer weer bij GRTC Excelsior. Lennart Nap werd 2e op een uur van de Duitse winnaar en hij baalde want hij had willen winnen. Zondagmiddag ging ik weer kijken. Er waren inmiddels heel wat renners binnengekomen en de verhalen kwamen los.
Petje af voor alle deelnemers, ook voor hen die de eindstreep uiteindelijk niet haalden. Een geweldige prestatie. Maar of dit allemaal gezond is betwijfel ik.
Jesper Lindell – 3614 Jackson Highway
Jesper Lindell (4 april 1993, Ludvika) is een getalenteerde Zweedse singer-songwriter. In zijn tienerjaren was hij frontman, bassist en gitarist in een aantal rockbands. Na verloop van tijd startte hij een solocarrière. Onder leiding van producer Bekt Söderberg nam hij in 2017 de ep Little less blue op. Hij ging toeren en deelde het podium met o.a. Justin Townes Earle en Andrew Combs. Zijn debuutalbum Everyday dreams verscheen in 2019, in 2022 gevolgd door Twilights en in 2024 door het album Before the sun.
Begin maart kwam het nieuwe album van Jesper Lindell uit, 3614 Jackson Highway. De titel verwijst naar de beroemde Muscle Shoals Sound Studio in Sheffield, Alabama. Een legendarische plek met excellente sessiemuzikanten als Barry Beckett, Jimmy Johnson, Roger Hawkins en James Hood. De studio waar beroemdheden als Otis Redding, Wilson Pickett, Aretha Franklin, The Staple Singers, Bozz Scaggs, The Rolling Stones, Bob Seeger, Lynyrd Skynyrd, Paul Simon, Rod Stewart en recenter The Black Keys, Chris Stapleton en Lana Del Rey opnamen.
In deze legendarische studio nam Jesper Lindell, met zijn volledige begeleidingsband, in twee dagen zijn nieuwe album op. Een album met negen songs van o.a. Dan Penn, Tony Joe White en Willie Nelson.
De Dan Penn song If love was money is de dynamische opener met blazers, backing vocals en een lekkere orgelsolo. De geest van Otis Redding dwaalt daarna rond in de geweldige soulslijper She ain’t gonna do right, een compositie van het beroemde duo Spooner Oldham en Dan Penn. Vooral het koortje zorgt in Respect yourself, een song van Luther Ingramm & Mack Rice, en bekend in de uitvoering van The Staple Singers, voor een gospel om je vingers bij af te likken. De blazers zijn daarna weer fantastisch in de schitterende ballad Rainy night in Georgia, een song van Tony Joe White en ook bekend geworden in de uitvoering van Brook Benton. Het door Willie Nelson geschreven Pretend I never happened wordt gekenmerkt door het flonkerende pianospel van Rasmus Fors en het gitaarwerk van Lindell. Rainbow road is weer een song van Dan Penn. Een fraaie ballad met orgel en lapsteel, soulvolle backing vocals, blazers en een felle gitaarsolo. Lindell wordt in de door Jeff Barry & Robert Bloom geschreven pure door de blazers gedragen soul Heavy makes you happy, vocaal bijgestaan door Michaela Holmberg. I’ve got a thing about you baby is weer een swampy soulnummer van Tony Joe White. Het nummer werd in 1974 ook door Elvis Presley op de plaat gezet. Het album eindigt, hoe kan het ook anders, soulvol, met Drift away, een ballad geschreven door Mentor Williams en waarmee Dobie Gray in 1973 een wereldhit mee had. Blazers, fijn pianospel en (mede) leadzang van Phil Campbell, die ook elektrische gitaar speelt. Een ovenkant formulier
Conclusie: 3614 Jackson Highway is een zeer sfeervol album waar de liefde voor de klassieke (soul) muziek van afdruipt.
Tracks:
- If love was money
- She ain’t gonna do right
- Respect yourself
- Rainy night in Georgia
- Pretend I never happened
- Rainbow road
- Heavy makes you happy
- I’ve got a thing about you baby
- Drift away (leadzang en elektrische gitaar Phil Campbell)
Line up:
- Jesper Lindell – zang, elektrische gitaar
- Jimmy Reimers – akoestische gitaar, backing vocals
- Simon Wilhelmsson – drums
- Anton Lindell – bas
- Calle Lindvall – (grand) piano, backing vocals
- Rasmus Fors – orgel, piano, lap steel, Wurtlitzer, Glockenspiel
- Kirk Smothers – bariton saxofoon
- Christer Falk – tenor saxofoon, bariton saxofoon
- Toste Solum en Marc Franklin - trompet
- Lannie McMilan – tenor saxofoon
- Kameron Whalum en Marcus Ahlberg – trombone
- Magnus Olsson – percussie
- Casper Camitz, Michaela Homberg, Kajsa Hansson en Elin Larsson – backing vocals
- Phil Campbell – zang en elektrische gitaar (track 9)
IN FLANDERS FIELDS
Wielerliefhebbers hebben afgelopen zondag hun hart weer kunnen ophalen. Ook ik heb volop genoten van de wielerwedstrijd In Flanders Fields – from Middelkerke to Wevelgem. Voor velen een hele mond vol en de echte diehards hebben het nog steeds over Gent – Wevelgem, hoewel de wedstrijd al sinds 2003 niet meer in Gent start. En van 2020 tot 2025 was Ieper de startplaats en vanaf dit jaar valt gedurende tien jaar het startschot in Middelkerke.
Namen veranderen regelmatig. Sponsors verbinden hun naam aan sportcompetities. De Eredivisie heet sinds deze voetbaljaargang ‘Vrienden Loterij Eredivisie’. Basketbal- volleybal- en handbalteams krijgen soms namen waarbij ik even moet kijken wie dat ook al weer zijn. Ook voetbalstadions ondergaan naamsveranderingen. ADO-supporters gingen vroeger naar het inmiddels afgebroken Zuiderparkstadion. Een verhuizing en een aantal naamswijzigingen later moeten de Haagse supporters nu naar het Werk Talent Stadion. En zo zijn er nog talloze voorbeelden te noemen.
‘What’s in a name’ zei Williams Shakespeare in 1597 al, ik kan niet wakker liggen van al die naamswijzigingen, hoewel ik soms toch een nostalgisch traantje moet wegpikken.
Bij het zien van de wielerbeelden zondag kwamen mooi herinneringen aan onze vakanties in Middelkerke en andere vakantiebestemmingen aan de Vlaamse kust boven. Het ging weer kriebelen en ik kwam al in een vakantiestemming. Ik kan haast niet wachten tot begin juli.
Over wielrennen en over namen gesproken, op Goede Vrijdag 3 april a.s. is Gouda de startplaats van de ultrafietstocht Gouda – Luxembourg – Gouda, officieel bekend als Borderline700. Een wielerrit over 700 kilometer en 5000 hoogtemeters door het vlakke land van het Groene Hart, de heuvels van Limburg en de beklimmingen van de Ardennen. De start is op de Goudse Markt en de finish bij GRTC Excelsior. Een absolute uitdaging voor doorgewinterde duursporters. De deelnemers zijn helemaal op zichzelf aangewezen en ze moeten binnen 60 uur de finishboog aan het Kale Jonkerpad bij GRTC Excelsior passeren. Dat kan ook midden in de nacht zijn en ik ben bereid om een deel van mijn nachtrust op te offeren om dit mee te maken.
Studebaker John and His Maxwell Street Kings – Jumpin’ from limb to limb
John Grimaldi, beter bekend als Studebaker John, is geboren op 5 november 1952 in Chicago, Illinois. Hij begint op zijn 7e met mondharmonica spelen. Later neemt hij ook de slidegitaar ter hand. Zijn inspiratiebron daarbij is slidegitarist Hound Dog Taylor. In de jaren ’70 richt hij zijn band Studebaker John & The Hawks op. Hun eerste album Straight no chaser verschijnt in 1979. Begin jaren ’90 krijgt Studebaker John ook bekendheid in Europa. Sinds die tijd treedt hij ook regelmatig op internationale podia op. De muziek van Studebaker John & The Hawks was ook te horen in films en reclamespots.
Tijdens de coronaperiode heeft Studebaker John met zijn Maxwell Street Kings muziek opgenomen in de Harlem Avenue Lounge in Chicago. Deze opnamen zijn deze maand verschenen op het album Jumpin’ from limb to limb. Het album is opgedragen aan de eigenaar van Harlem Avenue Lounge, de inmiddels overleden Ken Zimmerman.
Het album opent met de opwindende ruige boogie Shake that thing, gevolgd door de lome shuffle Sho-enuff did met fraaie mondharp. Do it like you should is lekker uptempo met een gruizige slide. Het titelnummer, de instrumental Jumpin’ from limb to limb, wordt naast de strakke ritmesectie gedragen door de geweldige mondharp. Prominent is het drumwerk van Earl Howell in het 7½ minuut durende That’s what (the blues is). In de langzame blues Well allright, met vette slidelicks van Rick Kreher, waart de geest van Muddy Waters rond. De ritmesectie draagt daarna de bezwerende blues Wig head woman. Studebaker John blaast vervolgens in de voortjagende boogie Freighttrain zijn mondharp bijkans aan flarden. In de heerlijke lome blues She’s nice zijn weer geweldig gitaarwerk en een uitwaaierende mondharp te horen. De mondharp is daarna ook weer dominant in de als een trein voortdenderende boogie This lonesome road. Het album sluit tamelijk ingetogen af met Stone blind, waarin Studebaker John nogmaals zijn niet geringe mondharptalenten etaleert.
Conclusie: Jumpin’ from limb to limb straalt energie uit. Is rauw, puur en authentiek zoals Chicago blues moet klinken. Na een halve eeuw is de muziek van Studebaker John nog steeds vitaal en relevant.
Tracks:
- Shake that thing
- Sho-enuff did
- Do it like you should
- Jumpin’ from limb to limb
- That’s what (the blues is)
- Well allright
- Wig head woman
- Freighttrain
- She’s nice
- This lonesome road
- Stone blind
Line-up
- Studebaker John – mondharmonica, slide, zang
- Rick Kreher – gitaar, slide
- Mike Azzi – bas
- Earl Howell - drums