Gerritschinkel.nl Columns & meer

18nov/190

OVVO

Ik las vorige week een leuk interview met Corrie Ursum en Willem Dekker over voetbal voor 55+ vrouwen. Corrie had een Deense documentaire gezien over oudere vrouwen die lekker buiten trainen en een balletje trappen. Dat vond zij wel wat en zocht contact met Willem Dekker die ook enthousiast was.

Nieuwsgierig geworden ging ik vrijdagmorgen naar het ONA-terrein waar om 10.00 uur de eerste training zou zijn. Het was koud en er stond een gure wind, maar dat weerhield acht dappere vrouwen er niet van om het trainingsveld te betreden. Trainer Willem Dekker (‘ik heb geen tijd om van mijn pensioen te genieten’), ging aan de slag om de dames de eerste kneepjes van het voetbalspel bij te brengen.

Kou en wind deerden de dames niet en na vijf kwartier ging men moe maar voldaan naar de kantine. Op naar de koffie (voor een wijntje was het nog te vroeg). Ideeën, telefoonnummers en e-mailadressen werden uitgewisseld en er moest een Facebookpagina komen. Willem Dekker ging met ‘zijn’ vrouwen op de foto.

De dames hadden ook al een logo ontworpen. Een variatie op het bekende tegen kernwapens schoppende vrouwtje van tekenaar Opland met daaronder de letters OVVO. Nu denk ik bij die letters aan de bekende Amsterdamse honk- en softbalvereniging. Maar de letters op dit logo betekenen niet Op Volharding Volgt Overwinning, maar Oudere Vrouwen Voetballen Ook.

Is OVVO een nieuwe loot aan de Goudse sportboom? Aan het enthousiasme van die vrijdagmorgen te zien zou dat zo maar kunnen. Bondscoach Sarina Wiegman zal niet komen kijken want het plezier staat voorop, hoewel ik iemand al hoorde dromen over een wedstrijd in Denemarken. Het gezegde ‘Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst’ heeft bij OVVO een andere invulling gekregen.  

 

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
11nov/190

William Webb Ellis

Bij het noemen van de naam William Webb Ellis zal er bij veel mensen niet direct een lampje gaan branden. Deze in 1806 in Salford geboren Britse geestelijke wordt beschouwd als de uitvinder van rugby. Hoewel de geleerden het er niet over eens zijn of hij werkelijk de uitvinder is, heeft Ellis toch een belangrijke plaats in de geschiedenis en de tradities van de rugbysport. Het mooiste eerbetoon is de Webb Ellis Cup, de beker voor de wereldkampioen rugby.

Het WK rugby werd dit jaar in Japan gespeeld en de Zuid-Afrikaanse Springbokken veroverden de Webb Ellis Cup door in de finale Engeland te verslaan. Miljoenen rugbyliefhebbers over de gehele wereld hebben wekenlang genoten van de wedstrijden. Ook bij RFC Gouda was men uiteraard in de ban van het WK. De finale op zaterdagmorgen 2 november jl. werd door ruim 60 rugbyliefhebbers, terwijl men zich te goed deed aan een echt English breakfast, bekeken op een groot scherm in het clubhuis.

Ik was zondagmiddag bij de Goudse rugbytrots om verslag te doen van hun wedstrijd tegen WRC Hornets. De bal was die middag duidelijk niet rond voor de Haagse studenten want ze werden afgedroogd met maar liefst 80-0! Na afloop werd uiteraard gezamenlijk de beroemde 3e helft gevierd.

RFC Gouda bestaat volgend jaar 40 jaar. De vereniging bloeit als nooit tevoren. Het 1e team is de trotse koploper in de 3e klasse. Samen met Dordrecht en Eilanders uit Middelharnis is een 2e team opgetuigd onder de naam “Batavieren”. Drie (oud) jeugdspelers zijn inmiddels jeugdinternationaal.

RFC Gouda, een mooie club voor jong en oud. Van de kleinste guppen tot de senioren van Gouda’s Glorie en de moeders die het damesteam vormen.

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
7nov/190

Meena Cryle & The Chris Fillmore Band – Elevations

Meena Cryle (1977) is een Oostenrijkse blueszangeres. Ze komt uit een muzikale familie en groeit op met lokale volksmuziek. Ze begint vroeg met zingen en richt op 15-jarige leeftijd een psychedelische bluesrockband op. Na haar studie werkt ze in een vrouwenopvang in Mozambique en reist door Europa en de VS. Ze tekent een contract bij Ruf Records en neemt in 2010 met de Oostenrijkse gitarist Chris Fillmore in Stantonville, Tennessee haar eerste officiële album Try me op.

Het gitaarspel van gitarist, songwriter, arrangeur en producer Chris Fillmore roept herinneringen op aan Stevie Ray Vaughan. De muziek van Meena Cryle & Chris Fillmore Band is een mix van blues, ballads, soul, (southern)rock, gospel en country. Cryle en Fillmore mogen ook de legendarische producer Jim Gaines (John Lee Hooker, George Thorogood, Stevie Ray Vaughan, Devon Allman) tot hun bewonderaars rekenen.

Het nieuwe album van Meena Cryle & The Chris Fillmore Band heet Elevations. Het album, opgenomen in Sound Fux Studio in Altötting, Beieren, Duitsland, bevat zeven eigen songs en drie covers.

Het openingsnummer Can’t you see, een cover van The Marshall Tucker Band van hun debuutalbum uit 1973, is een prachtige ontspannen southernrock song. I got you begint daarna met mooie pianoklanken. Een balladeachtig begin maar na een paar minuten evolueert het nummer tot een stomende soulbluesstomper. Way down is een prachtige breed georkestreerde ballad en in het jazzy It’s ok bewijst Cryle dat ze over een fantastische stem beschikt. De trompet geeft het nummer een Miles Davis achtige tint mee. Het tempo wordt fors opgevoerd in Sweet loving mama, een bluesrocker met vette gitaarlicks en een daverende boogieachtige pianosolo. Eric Bibb’s In my father’s house, van diens album Spirit & the blues uit 1999, krijgt hier een stevige rockende uitvoering met wederom felle gitaarsolo’s. Tex-mex invloeden en de geest van Willy DeVille zijn er in het mooi vlot gezongen I wanna know. Hans Theesink speelt mandoline op dit nummer. Shine on you is weer een fraaie ballad, die ingetogen begint met orgel en gitaar, maar later stevig en explosief wordt met een lyrische gitaarsolo. In de deltablues Lord have mercy wordt een ode gebracht aan John Lee Hooker. Theesink is hier ook weer te horen op mandoline en de mondharp van Martina ‘Harpina’ Defant maakt het af. Het slotnummer Well well well, is de derde cover. Deze compositie van Danny O’Keefe en Bob Dylan (ook opgenomen door o.a. Ben Harper, The Blind Boys of Alabama en Bonnie Raitt) is een lange mysterieuze song met o.a. weer een spetterende gitaarsolo.

Conclusie: Cryle Meena & Chris Fillmore Band hebben mij met Elevations zeer aangenaam verrast.

Tracks cd:

  1. Can’t you see
  2. I got you
  3. Way down
  4. It’s ok
  5. Sweet loving mama
  6. In my father’s house
  7. I wanna know
  8. Shine on you
  9. Lord have mercy (revised)
  10. Well, well, well

Line-up;

  • Meena Cryle – zang
  • Chris Fillmore – gitaar
  • Söa Fitzpatrick – keyboards
  • Alex Trier – bas
  • Robert Choblocher – drums
  • Bernard Eggere – drums

Guest musicians

  • Hans Theesink – mandoline
  • Angus ‘Bangus’ Thomas – bas
  • Bernhard Rabitsch – trompet
  • Wolfgang Staribacher – orgel, wurlitzer
  • Rainer Baumgartner – congas
  • Frank Cortez – percussie
  • Martina ‘Harpina’ Defant – mondharmonica
6nov/190

Leif de Leeuw Band – Plays the Allman Brothers Band

Leif de Leeuw (17 februari 1995 Amersfoort), raakt al heel jong bezeten van de gitaar. Een van zijn grootste inspiratiebronnen is Johnny Winter die hij als 11 jarig jochie in Paradiso ziet optreden. In 2009 en 2013 wint de Leeuw de Sena Young Talent Guitar Award en in 2016 wordt hij door de lezers van ‘De Gitarist’ uitgeroepen tot beste blues(rock) gitarist van de Benelux. In 2014 wint hij met de door hem opgerichte Leif de Leeuw Band de Dutch Blues Challenge. In 2015 wordt de Leif de Leeuw Band door de European Blues Awards uitgeroepen tot ‘Best band 2015’.

De Leif de Leeuw Band speelt bluesrock met dampende gitaarriffs en snijdende twin-leads. Hun muziek is overgoten met een vette seventies saus. Behalve door Johnny Winter is de Leeuw beïnvloed door gitaristen als Jeff Beck, David Gilmour en The Allman Brothers Band. In 2017 stond de Leif de Leeuw Band in de Boerderij in Zoetermeer in het voorprogramma van Devon Allman, zoon van de legendarische Gregg Allman.

De laatste drie maanden van vorig jaar toerde de Leif de Leeuw Band als ‘Leif de Leeuw Band plays Allman Brothers Band. Deze toer was zo’n succes dat de band in juni 2019 besloot om de studio in te duiken en een album met louter songs van The Allman Brothers op te nemen. Live met publiek, opgenomen in de Sound Vision Studio in Arnhem.

De opnamen van dit live-concert verschenen op 4 oktober jl. op een dubbelalbum. De officiële release was tijdens het internationale bluesfestival in Caseres, Spanje.

Bijna alle tien songs op het album stammen uit de beginjaren van The Allman Brothers Band. Het openingsnummer Come and go blues is afkomstig van Brothers and sisters (1973). Kenmerkend is de melodieuze southern rock met heerlijk pianospel. Hierna volgen er drie songs die afkomstig zijn van de beroemde dubbelelpee Eat a peach uit 1972. Ingetogen en dan weer gierende gitaren, fraai basspel en orgel in Stand back. Prachtige lyrische en vlammende gitaren in Dickey Betts’ Blue sky en gitaren, een puike ritmesectie en een mooie pianosolo in de melodieuze bluesrocker Ain’t  wastin’ time no more. Van Brothers and sisters de ruim 9 minuten durende Dickey Betts instrumental Jessica. Schitterende gitaren en een heerlijke piano. Ook de overbekende lyrische gitaarrocker Ramblin’ man wordt door de Leif de Leeuw Band met verve vertolkt. Southern rock van de bovenste plank! Het enige ABB nummer uit hun latere periode (Hittin’ the note, 2003) is Rockin’ horse. In de uitvoering van Leif de Leeuw Band horen we ruim 11 minuten funky bluesrock. Prachtig is hierna Gregg Allman’s Melissa, van Eat a peach. Mooi ingetogen gezongen en subtiel geïnstrumenteerd. In memory of Elisabeth Reed, dat op het live album At Fillmore East (1971) 13 minuten duurt, wordt door de Leif de Leeuw Band opgerekt tot bijna 18 minuten. Een gedragen begin met orgel en subtiele gitaar, na vijf minuten rolt de bas er in, daarna gaat het tempo omhoog, maar zakt weer met een mooi piano intermezzo, gevolgd door vlammende gitaren. En de laatste vier minuten mogen beide drummers hun kunsten laten horen. Het slotnummer Southbound komt weer van Brothers and sisters. Fel rockend, alle gitaarremmen gaan weer los. En niet te vergeten de straffe bassolo.

Conclusie: The Allman Brothers hielden het in 2014 voor gezien en zijn helaas geschiedenis, maar de Leif de Leeuw Band houdt de erfenis van deze legendarische Southern bluesrockers op grootse wijze in ere. Grote klasse!

Tracks cd 1:

  1. Come and go blues
  2. Stand back
  3. Blue sky
  4. Ain’t wastin’ time no more
  5. Jessica

Tracks cd 2:

  1. Ramblin’ man
  2. Rockin’ horse
  3. Melissa
  4. In memory of Elisabeth Reed
  5. Southbound

Line-up;

  • Leif de Leeuw – gitaar
  • Sem Jansen – gitaar, zang
  • Tim Koning – drums
  • Boris Oud – bas
  • Joram Bemelmans – drums
  • Rick Linzel – toetsen
  • Jasper Schalks – zang, gitaar
6nov/190

Michael Roach – Tryin’ times

Michael Roach wordt op 18 maart 1955 in Washington, DC, geboren als een van de 13 kinderen van Ted en Sadie Roach. Op zijn 20e maakt hij kennis met de muziek van John Jackson, John Cephas en Archie Edwards. Zij worden zijn mentor en Michael leert door zijn omgang van vriendschap met hen Piedmont style gitaar spelen. Roach is inmiddels verhuisd naar Engeland en actief in de Europese bluesscene. Samen met schrijver en historicus Dr. Paul Oliver richt hij de European Blues Association op. Hij geeft ook workshops over het Afro-Amerikaanse muzikale en culturele erfgoed. Op de BBC radio verzorgt hij een serie over bluesmuziek. In 2006 brengt hij de dvd Íntroduction to country bluesguitar’ uit. In 1993 verschijnt zijn debuutalbum Ain’t got me no home.

Vorige maand kwam het nieuwe album (het 7e) van Roach uit. Op dit album, Tryin’ times, met 8 eigen composities en 3 covers, wordt Michael Roach o.a. begeleid door zijn dochter Sadie. Tryin’ Times is opgenomen in  Steve Winwood's studio in Gloucestershire.

Het titel- en openingsnummer Tryin’ times, een compositie van Donny Hathaway en bekend van o.a. Roberta Flack, is een mooie blues met fraai pianospel van Sadie. Sadie is daarna vocaal en op piano ook uitstekend op dreef in Leadbelly’s worksong Take this hammer. I’m not stepin rockt met flarden mondharmonica lekker weg. Na de akoestische countryblues Casper, is in het jazzy A vote for you dochter Sadie weer nadrukkelijk aanwezig met haar opgewekte zang. Vader en dochter dan samen in de countryblues You can’t come round here. Na het lome Hey, Mr. Basketball, met mondharmonica, gaat Sadie er weer vocaal tegenaan in het uptempo country getinte Taking a knee. De uptempo gospel Negro is een echt bandnummer. De twee laatste songs zijn weer helemaal op het lijf van Sadie geschreven. Heerlijk zijn haar zang en pianosolo in het uptempo soulnummer A good time. En de uitsmijter Strang things happening everyday, de traditional van Sister Rosetta Tharpe uit 1944, mag er helemaal wezen. Mooie zang, een mooie pianosolo en fraai akoestisch gitaarwerk.

Conclusie: Tryin’ times  is een zeer lekker in het gehoor liggend en swingend album.

Tracks cd: 

  1. Tryin' times
  2. Take this hammer
  3. I’m not stepin
  4. Casper
  5. A vote for me
  6. You can’t come round here
  7. Hey, Mr. Basketball
  8. Taking a knee
  9. Negro
  10. A good time
  11. Strang things happening everyday

Line-up;

  • Michael Roach – zang, gitaar
  • Sadie Roach – zang, piano
  • Lonnie Roach - zang
  • Tim Cansfield - gitaar
  • Roger Inniss - bas
  • Rod Youngs - drums
  • Danny McCormack - orgel
  • Ben Holder - viool
  • Will Wilde – mondharmonica

 

4nov/190

Mister Excelsior

‘Goede middag sportluisteraars’. Deze zin was jaren geleden wekelijks te horen bij Gouwestad Sport. Exact om kwart over twee was het tijd voor wielrennen. Onze vaste wielercorrespondent deed dan uitgebreid verslag van de wielerwedstrijd die ‘s-morgens was verreden. De winnaar kreeg alle lof, maar ook de renners die een mindere dag hadden werden niet vergeten. Ook tijdens de zomerstop van Gouwestad Sport was hij te horen. ‘Kun je niet regelen dat ik gewoon even inbreek bij de muziekprogramma’s’. Verzoek gehonoreerd!

Onze correspondent hield ook alles nauwkeurig bij. Hij meldde me eens dat hij op een zondag voor de 250e keer zijn wielerpraatje zou houden. Ik heb hem in de studio getrakteerd op een bos bloemen. Ook tijdens een live uitzending van de sportverkiezingen van Gouwestad was hij eens te gast en alle aanwezigen konden zien hoe hij zijn wielerverslag deed. Verbazing alom, want hij had wel wat aantekeningen en hij maakte er als het ware een toespraak van.

Afgelopen donderdag overleed de heer G.W. Oussoren. Niet alleen onze voormalige wielercorrespondent, maar hij was ook 24 jaar voorzitter van GRTC Excelsior. Een legendarische voorzitter! Een man die bijna letterlijk voor zijn cluppie vocht. Mijn eerste kennismaking met hem was begin jaren ’80. Ik werkte bij de Sportstichting en de heer Oussoren kwam elke maandagmorgen naar ons kantoor aan de Sportlaan om te vragen hoe het stond met zijn subsidieaanvraag voor een nieuwe clubaccommodatie. De aanhouder won uiteraard want hij heeft de nodige centen losgepeuterd.

GRTC Excelsior heeft inmiddels een prachtig parcours en clubhuis aan het Kale Jonkerpad. Op het clubhuis pronkt trots in grote letters de naam van G.W. Oussoren. De man die heel veel betekend heeft voor de wielersport en zeker voor zijn GRTC Excelsior. Een icoon is heengegaan.

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
2nov/190

Lucky Peterson – 50 Just warming up!

Lucky Peterson (13 december 1964, Buffalo, New York) komt op zeer jonge leeftijd in contact met de blues via de nachtclub van zijn vader. Willie Dixon ontdekt het talent van de jonge Lucky en zorgt o.a. voor optredens in de Ed Sullivan Show en de Tonight Show. Later treedt Peterson op met o.a. Otis Rush, Little Milton, Bobby Bland, Etta James en Mavis Staples. De muziek van Peterson is een mix van (hedendaagse) blues, soul, R&B, gospel en rock and roll.

Lucky Peterson zit dit jaar 50 jaar in het vak. En om dit te vieren is op 25 oktober jl. een nieuw album van hem verschenen met de toepasselijke titel 50 Just warming up! Op dit album met 15 tracks, heeft Peterson een aantal gastmusici aangezocht. Zijn echtgenote Tamara Tramell zingt op twee tracks. Ook de Franse singer-songwriter Aelpéacha, de zangeressen Daniella Cotton en Sharon Riley, de hip hop zanger Jakk Jo uit New Orleans en mondharmonicaspeler Sugar Blue zijn present.

De openingstracks 50 Years en Pack it up zijn heerlijke uptempo soulblues, met bijtende gitaarlicks, een alom aanwezige hammond en puike blazers. Dreamin’ about you is een intens gezongen soulballad met hammond, subtiele begeleiding en een vloeiende gitaarsolo. De vocale bijdragen van Tamara Tramell zijn te horen in de jazzy soulballad Don’t want nobody but you, en de lome soulballad I will die 4 U. In de Will Jennings compositie Never make your move too soon, op de plaat gezet door o.a. Ry Cooder, Bonnie Raitt, Joe Bonamassa, maar vooral ook door B.B. King, brengt Peterson een ode aan BB met zijn funky BB King gitaarlicks. Fraai is de hammondsolo in de funky instrumental Clickety click en in The blues is driving me zijn zelfs reggae-invloeden te horen. BB King achtig gitaarwerk is weer te horen in de slowblues Angel of mercy. Aelpéacha rapt in het Frans in de funky blues Takin’ care of mine en Sugar Blue blaast een lekkere partij op de mondharp in Let the good time party begin. Apart is Kissin’ on my lips met hip hop zanger Jakk Jo. Een schitterend slotakkoord is Amazing grace/Precious Lord. Hammond, gesproken zang van Sharon Riley, mooie zang van Lucky en de uitbundige zang van Riley tot slot.

Conclusie: 50 Just warming up! is een geweldig album. Als dit een warming up is voor volgende albums dan kunnen we nog wat verwachten.

Tracks cd:

  1. 50 Years
  2. Pack it up
  3. Dreamin’ about you
  4. Don’t want nobody but you (feat. Tamara Tramell)
  5. Repossess your love
  6. I will die 4 U (feat. Tamara Tramell)
  7. Never make your move too soon
  8. Clickety click
  9. The blues is driving me
  10. Angel of mercy
  11. Going where my roots come from
  12. Takin’ care of mine (feat. Aelpéacha)
  13. Let the good time party begin (feat. Danielia Cotton & Sugar Blue)
  14. Kissin’ on my lips (feat. Jakk Jo)
  15. Amazing grace – Precious Lord (feat. Sharon Riley)

Line-up Lucky Peterson band;

  • Lucky Peterson – zang, gitaar
  • Paul Valdes – drums
  • Tim TLee Waites – bas
  • Rachid Guissous – keyboards
28okt/190

Allemaal meningen

‘Voetbal is de belangrijkste bijzaak in het leven’. Het is niet helemaal duidelijk wie deze uitdrukking voor het eerst heeft gebruikt. De naam Kees Jansma valt vaak. Maar ook die van Herman Kuiphof, de legendarische sportjournalist die afgelopen zondag precies 100 jaar geleden werd geboren.

Ik vraag me wel eens af hoe Kuiphof zou hebben gereageerd op de absurde aandacht voor voetbal. En dan bedoel ik niet de sport op zich, maar het geouwehoer er om heen. Sla een willekeurige krant open. Ze weten soms van gekkigheid niet wat ze moeten schrijven. En aan randzaken, obligate feitjes en vooral aan veelal ongebreidelde meningen helemaal geen gebrek.

Op radio en vooral op tv neemt de diarree aan zogenaamde ‘talkshows’ over voetbal hand in hand toe. Iedere zichzelf respecterende omroep of zender heeft zijn eigen ‘meningencircus’.  ‘Veronica Inside’. ‘Bij Kees aan tafel’. ‘Rondo’. ‘Studio voetbal’. En zo kan nog wel even doorgaan.

Op FOX Sports is het helemaal een kakafonie aan meningen. Ik zat afgelopen week te wachten op de samenvattingen van de wedstrijden in de Europa League. Maar eerst moest het meningencircus over ons worden uitgestrooid om daarna snel nog een paar wedstrijdbeelden te laten zien. Gelukkig sneuvelt er ook wel eens een programma want na 1 seizoen werd VTBL van Humberto Tan van de buis gehaald. Zelfs de meest verstokte voetbalfans vonden dit programma blijkbaar ook te erg.

Ik geef toe dat ik ook regelmatig langs de nodige ‘talkshows’ zap. Soms zit ik een hele uitzending van ‘Veronica Inside’ of ‘Studio Voetbal’ uit. Hopend op een informatieve avond. Maar bijna altijd is er na afloop teleurstelling en dan moet ik aan de beroemde uitspraak van Herman Kuiphof denken: “Zijn we er tóch ingetuind”.

 

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
27okt/190

Judy Blank – Morning after (ep)

De Utrechtse singer-songwriter Judy Blank (1995) is bekend geworden door haar deelname in 2013 aan het tweede seizoen van de beste singer-songwriter van Nederland. Ze bereikt de finale en wordt uiteindelijk tweede achter winnaar Michael Prins. In datzelfde jaar treedt ze ook op tijdens North Sea Jazz in Rotterdam. Een jaar later brengt ze haar debuutalbum Where the storm hits uit en speelt ze op diverse festivals waaronder Lowlands en in 2015 op Pinkpop.

Geïnspireerd door haar reizen naar de VS verandert Blank enigszins van stijl. In september 2018 verschijnt haar album Morning sun. Dit folkalbum is opgenomen in Southern Ground Studios in Nashville o.l.v. producer Chris Taylor. De carrière van Blank komt hierna in een stroomversnelling. Ze speelt op Noorderslag in Groningen en in Austin, Texas op het grote festival SXSW.

Op 1 november a.s. verschijnt de ep Morning after. Deze ep is ook opgenomen in Southern Ground Studios in Nashville. De officiële live release zal op 6 november plaatsvinden in het Utechtse poppodium EKKO.

Morning after bevat zes tracks. In het openingsnummer en tevens de nieuwe single Goldmine, horen we de ‘nieuwe’ sound van Judy Blank. Het is een lekker rockend nummer. Heerlijk is het basspel en de backing vocals van ‘the good pals community choir’. In het jazzy What it is laat Blank horen dat ze een fantastische zangeres is met haar heldere stem. In het uptempo Oh honey, dat begint met een fraaie bassolo, geven ‘the good pals’ ook weer acte de presence. Na de fraaie ballad Angel in me is in het mooie ingetogen liedje Pretty far Judy alleen met haar gitaar en mooie zang te horen. In het slotnummer 1995 toont Blank weer haar sterke vocale kwaliteiten. Een waardig slot, ook dankzij de subtiele begeleiding en ‘the good pals’.

Conclusie: Judy Blank krijgt terecht van vele kanten lof toegezwaaid. Deze ep smaakt naar meer.

Tracks:

  1. Goldmine
  2. What it is
  3. Oh honey
  4. Angel in me
  5. Pretty far
  6. 1995

Line-up:

  • Judy Blank – zang, elektrische gitaar, wurlitzer
  • Ethan Ballinger – gitaar, synthesizer
  • Lee Holland – drums
  • Joe Dicky en Rich Brinsfield – bas
  • Molly Martin, Annika Bennett, Ginger Bennett, Max Marshall, Christiana Zollner, Rachel Rowland, Dan Davis, Ethan Ballinger, Pepper Said – ‘good pals community choir’

 

21okt/190

The Magpie Salute – Highwater II

De zeskoppige Amerikaanse rockband The Magpie Salute wordt in 2016 opgericht door Rich Robinson, vroeger gitarist van The Black Crowes. Ook de oud Black Crowes leden gitarist Marc Ford en bassist Sven Pipien treden toe tot The Magpie Salute. De overige bandleden zijn zanger John Hogg, drummer Joe Magistro en keyboardspeler Matt Slocum. Het eerste liveoptreden van de band, ontstaan uit een uit de hand gelopen studiosessie, is in januari 2017 in het Gramercy Theatre in New York City.

In augustus 2018 komt hun eerste album High water I uit. Het album werd alom lovend ontvangen.

Deze maand verscheen de opvolger, Highwater II. Het album bevat 12 songs, waarvan de meeste nummers al zijn geschreven toen hun eerste album werd opgenomen in Dark Horse Studios in Nashville. The Magpie Salute gaat in feite verder waar de band bij hun debuutalbum begon.

High water II opent spetterend met Sooner or later. Stevige rock met schroeiend gitaarwerk. Het tempo blijft er goed in met Gimme something, een rocker in de beste traditie van The Rolling Stones met prominent drumwerk van Magistro. Ook Leave it all behind rockt met een twangy gitaar, keyboards en een strakke ritmesectie de tent uit. In here, de eerste single van het album, is een melodieuze rootsrocker waar Tom Petty patent op had. Ook het eveneens melodieuze You and I, met mooie akoestische gitaarlicks en backing vocals, rockt lekker. Een van de hoogtepunten is de fraaie ballad Mother storm, met de indringende zang, de samenzang in het refrein, een verpletterende gitaarsolo en een subtiel eind met tinkelende pianoklanken. Na de rocker A mirror is het tijd voor de tranen trekkend mooie countryballad Lost boy, met een gastrol van Allison Krauss op viool en backing vocals. De stijl van David Bowie (Jean Genie) is in de Dylan achtige ballad Turn it around te horen. Na de midtempo rocker Life is a landscape en de funky bluesrocker Doesn’t really matter, met halverwege een rustig intermezzo, wordt het album afgesloten met de bluesballad Where is the place.

Conclusie: Highwater II is een uitstekende opvolger van hun debuutalbum. Laat High water III maar snel komen.

Tracks:

  1. Sooner or later
  2. Gimme something
  3. Leave it all behind
  4. In here
  5. You and I
  6. Mother storm
  7. A mirror
  8. Lost boy
  9. Turn it around
  10. Life is a landslide
  11. Doesn’t really matter
  12. Where is the place

Line-up The Magpie Salute

  • Rich Robinson – gitaar, zang
  • Marc Ford – gitaar, zang
  • John Hogg – zang, gitaar, percussie
  • Sven Pipien – bas, backing vocals
  • Matt Slocum – keyboards
  • Joe Magistro - drums