Gerritschinkel.nl Columns & meer

Barry Goldberg – Chicago to L.A.

Barry Goldberg was een Amerikaanse toetsenist, songwriter en platenproducer. Hij werd geboren op 25 december 1941 in Chicago, Illinois. Goldberg was met Mike Bloomfield medeoprichter van The Electric Flag. Hij speelde met Bob Dylan, Mick Taylor, Carla Olson en Les McCann e.a. en is te horen op albums van o.a. The Ramones (End of the century), Leonard Cohen, The Flying Burrito Brothers, het album Supersession van Michael Bloomfield, Stephen Stills en Al Kooper, The Rolling Stones, Muddy Waters en Jr. Wells. Goldberg schreef nummers voor Rod Stewart, Tom Jones, Gladys Knight, Bobby Bland, Joe Cocker, Gram Parsons, Steve Miller en Jacky Wilson. Hij was producer van albums van Percy Sledge, Charlie Musselwhite, James Cotton en The Textones. Zijn eerste soloalbum Street man verscheen in 1969. Barry Goldberg overleed op 22 januari 2025. Hij werd 83 jaar.

Medio november 2025 verscheen het album Chicago to LA. Twaalf (geremasterde) nummers van dit album verschenen eerder in 2018 op Goldbergs album In the groove. Het openingsnummer Guess I had enough of you is groovy R&B met een funky Hammond, Rob Stone op mondharp en zang van Les McCain. Het jazzy The mighty mezz wordt door het orgel gedreven en het soulvolle Westside girl heeft blazers en vibrafoon. Goldberg soleert daarna schitterend in In the groove en hij steelt ook weer de show, naast de jazzy gitaarlicks van Denny Freeman in de langzame shuffle Mighty low. Dumplin’s is fraaie R&B met orgel en saxofoon. In de dampende slowblues Ghosts in the basement krijgen we een heerlijke orgelsolo en een huilende mondharp van Rob Stone voorgeschoteld. Bullwhip rock is ouderwetse rock ‘n’ roll met een opwindende boogiewoogie piano. Met Lazy gaan we terug naar de  gitaarbands van de jaren ’60 met twangy gitaarwerk, orgel en een scheurende sax. Saxofoonsolo’s en een feestelijk hamerende piano trekken de aandacht in Tall cool one en daarna zijn New Orleans invloeden te horen in de shuffle Slow walk. Het pianospel van Goldberg swingt vervolgens weer de pan uit in de Huddie Ledbetter klassieker Alberta. De laatste vier (geremasterde) songs stonden niet op het oorspronkelijke album From Chicago to LA. Verbluffend is de Jagger/Richards compositie Winter. Een ruim twaalf minuten lange ballad met zang van Carla Olson en lyrisch gitaarwerk van Mick Taylor. Goldberg draagt zijn steentje bij op Hammond en Wurlitzer. Het nummer is afkomstig van het album The ring of truth van Carla Olson en Mick Taylor uit 2008. Op dat album staat ook de schitterende instrumentale blues After you’re gone (empty blues) met wederom fantastisch gitaarwerk van Mick Taylor. Het voorlaatste nummer, de Rolling Stones klassieker (I can’t get no) satisfaction, is hier een aparte swingende pianoversie met een scheurende saxofoon. Het slotnummer is het mooiel Dream on met Hammond van Goldberg en fijn gitaarwerk van Denny Freeman.

Conclusie: Barry Goldberg was een fenomeen. Ruim een uur volop genieten van dit prachtige album.

Tracks:

1. Guess I had enough of you
2. The mighty mezz
3. Westside girl
4. In the groove
5. Mighty low
6. Dumplin’s
7. Ghosts in the basement
8. Bullwhip rock
9. Lazy
10. Tall cool one
11. Slow walk
12. Alberta
13. Winter
14. After you’re gone (empty blues)
15. (I can’t get no) satisfaction
16. Dream on

Kaz Hawkins – Coming home

Kaz Hawkins is een in Belfast geboren Noord-Ierse blues- folk- jazz- en soulzangeres en woont tegenwoordig in Frankrijk. Voordat ze begon met het schrijven van eigen materiaal zong Kaz Hawkins gedurende twintig jaar in coverbands.

In 2014 verscheen haar debuutalbum Get ready. Nadien heeft ze vijf studioalbums, drie live albums, een paar verzamelalbums en een aantal ep’s en singles uitgebracht. Medio december verscheen, nadat het in november al digitaal te horen was, haar nieuwe album Coming home.

Met het soulvol gezongen openingsnummer Beyond the sun belandt de luisteraar meteen voor het eerst in de Keltische sferen. Where is een gevoelige mooie door Mathis Richter-Reichhelm georkestreerde ballad. Prachtig is de zang in de pianoballad Slow down, een song die in juli 2024 ook al op single verscheen. Heel mooi zijn weer de arrangementen in de ballad My mountain, waarin we opnieuw in Keltische sferen worden ondergedompeld. In januari van dit jaar werd dit nummer ook op single uitgebracht. Sail on is vanwege de orkestrale arrangementen weer een lust voor het oor. Feels like rain is een heel fraaie, soms ingetogen, ballad. Iets meer tempo komt er met de backing vocals in All ready for. De Keltische sferen keren weer terug in de schitterend georkestreerde titelsong Coming home, met Kaz Hawkins in vocale topvorm. Gevoelig is de zang naast de mooie instrumentale begeleiding in If we were one. Geweldig is de zang in Lifeline of love en de zeer fraaie arrangementen zijn weer geweldig in Mesmerezed. In het in mei jl. op single uitgebrachte So much more than this is het weer genieten van de Keltische sfeer. Het album wordt afgesloten met drie bonustracks, akoestische versies van de ballad Sail on en de titelsong Coming home. Het eindschot is een stevige versie van Lifeline of love.

Conclusie: Mijn eerste kennismaking met Kaz Hawkins is uitstekend bevallen. Coming home is een album om te koesteren..

Tracks:

1. Beyond the sun
2. Where
3. Slow down
4. My mountain
5. Sail on (orchestral version)
6. Feels like rain
7. All ready for
8. Coming home
9. If we were one
10. Lifeline of love
11. Mesmerezed
12. So much more than this
13. Sail on (acoustic version bonustrack)
14. Coming home (acoustic version bonustrack)
15. Lifeline of love (Jeopard soul remix)

Line-up:

• Kaz Hawkins – zang, backing vocals
• Mathis Richter – Reichhelm – backing vocals, gitaren, piano, bas, percussie, arrangementen
• Michael Handschuh – backing vocals

Lonnie Mack – Live from Louisville 1992

De op 18 juli 1941 in West Harrison, Indiana, geboren Lonnie McIntosh, beter bekend als Lonnie Mack, was een Amerikaanse singer-songwriter-gitarist. Hij wordt door velen beschouwd als een van de belangrijkste grondleggers van de bluesrock. Hij leerde al op 7-jarige leeftijd gitaar spelen. De basisakkoorden leerde hij van zijn moeder. Mack noemde de gitaristen Merle Travis, T-Bone Walker, Robert Ward en Les Paul als zijn belangrijkste inspiratiebronnen. Vocaal werd hij beïnvloed door o.a. Jimmy Reed, Ray Charles, Bobby Bland, Wilson Pickett en George Jones. In 1963 maakte hij met zijn debuutalbum The wham of that Memphis man meteen indruk. Macks gitaarstijl was later een bron van inspiratie voor gitaristen als Jeff Beck, Stevie Ray Vaughan, Ted Nugent, Dicky Betts, Joe Bonamassa, Eric Clapton, Jimmy Page, Keith Richards en vele anderen. Lonnie Mack, die ook bekend werd met zijn opvallende Gibson Flying V gitaar (‘number 7)’ uit 1958, overleed op 21 april 2016 op 74-jarige leeftijd in Nashville, Tennessee.

Op 23 juli 1992 trad Lonnie Mack (als invaller op het laatste moment) op in het Kentucky Center for the Arts in Louisville. Dat optreden werd destijds live uitgezonden. De opname van zijn concert is nu gerestaureerd en in oktober jl. uitgebracht.

Het album opent met de spetterende medley Camp Washington Chili/If you have to know, songs uit 1986 en 1985. Een kleine tien minuten geweldig gitaarwerk afwisselend fel scheurend en melodieus. Satisfy Suzie uit 1985 wordt door het publiek juichend begroet en het zingt de titel steeds mee. Vette swingende bluesrock van grote klasse. Mijn eerste kennismaking met Lonnie Mack was in 1985 toen ik het nummer Stop hoorde. Hier horen we een ruim negen minuten lange intense slowblues met naast de gitaar de soulvolle zang van Lonnie Mack. Mack gaat daarna terug naar zijn begintijd 1963 met twee van zijn bekendste songs van zijn debuutalbum. Virtuoos gitaarwerk in Memphis en vooral Wham! gaat als een wervelwind met voortjakkerend drumwerk. De melodieuze bluesballad Oreo cookie blues, een song die Mack ook gespeeld heeft met Stevie Ray Vaughan, is een relatief rustpunt van dit concert. Tough on me, tough on you schreef Mack in 1986 samen met bassist Bucky Lindsey. Deze bluesballad wordt hier soulvol gezongen door Lindsey. Met het slotnummer Cincinnati jail gooien Lonnie Mack en zijn band nog een keer hun hele ziel en zaligheid in de strijd. Een bijna tien minuten lange afsluiter met snijdende en verpletterende gitaarsolo’s, een swingende pianosolo en een strakke ritmesectie.

Conclusie: Lonnie Mack toont zich terecht een echte gitaarvirtuoos. Je vraagt je af waarom deze opname zo lang op de plank heeft gelegen.

Tracks:

1. Camp Washington Chili/If you have to know (medley)
2. Satisfy Suzie
3. Stop
4. Memphis/Wham! (medley)
5. Oreo Cookie blues
6. Tough on me, tough on you
7. Cincinnati jail

Line-up:

• Lonnie Mack – gitaar, zang
• Jeff McAllister – drums
• Denzil ‘Dumpy’ Rice – piano, keyboards
• Bucky Lindsey – bas, zang

The Rolling Stones – Black & blue – super deluxe boxset

Het album Black & blue van The Rolling Stones werd uitgebracht in april 1976. Het was het eerste album van The Rolling Stones na het vertrek van gitarist Mick Taylor en het eerste album waarop de nieuwe gitarist Ronnie Wood meespeelde. Op dit album spelen ook een aantal gastgitaristen mee die ook hadden gesolliciteerd naar de baan van nieuwe gitarist van The Rolling Stones, maar uiteindelijk Ronnie Wood er met de hoofdprijs vandoor zagen gaan.  

Bijna 50 jaar na de release van dit album uit 1976 is er een super deluxe boxset van Black & blue verschenen. De uitgave verscheen in diverse formaten, waaronder een 4-cd box, een 5-lp box, beide met een Blu-ray disc, een 100 pagina’s tellend boekwerk en een replica van een tourposter. Deze nieuwe editie heeft een nieuwe Steven Wilson remix, zes nooit eerder uitgebrachte tracks en een concert uit 1976 uit Earl’s Court in Londen. De Blu-ray bevat ook een tv-registratie van een concert uit juni 1976 (Aux Abattoirs Parijs).

Hot stuff is het geweldige funky openingsnummer van cd 1 met o.a. een fraaie gitaarsolo van gastgitarist Harvey Mandel. Wayne Perkins speelt naast Keith Richards gitaar op de ruige gitaarrocker Hand of fate. Heerlijke reggae is te horen in Cherry oh baby, een song van de Jamaicaanse singer-songwriter Eric Donaldson. Keith Richards verzorgt de co-lead vocals op de schitterende pianoballad Memory motel. Hey negrita is funky reggae waarin Ronnie Wood de Stones inspireerde voor de belangrijkste riff. Billy Preston krijgt terecht ook de credits voor zijn fantastische piano- en orgelspel in de fraaie jazzy bluesy ballad Melody. Nicky Hopkins trekt de aandacht met piano en snaarsynthesizer in de prachtige pianoballad Fool to cry, met de soms emotionele zang van Mick Jagger die hier ook elektrische piano speelt. Het album sluit af met de vette gitaarrocker Crazy mama.

Na het vertrek van Mick Taylor waren The Rolling Stones op zoek naar een vervanger. Verschillende gitaristen waaronder Jeff Beck, Rory Gallagher, Harvey Mandel en Wayne Perkins deden o.a. in Rotterdam auditie. Cd 2 bevat zes outtakes en jams van deze sessies. Na de ballad I love ladies is er het opwindende Shame, shame, shame, een cover van de Amerikaanse discogroep Shirley & Company, een nummer 1 hit in Nederland in 1974. Harvey Mandel (Canned Heat) speelt gitaar op de instrumental Chuck Berry style jam. De titel dekt de lading. Jeff Beck is de gastgitarist in de ruim negen minuten lange slowblues Blues jam. Jeff Beck is ook te horen met de Amerikaanse gitarist Robert A. Johnson (niet te verwarren met de legendarische deltabluesgitarist Robert Johnson) in de kleine acht minuten stampende funky jam Rotterdam jam. Op het laatste nummer is Jeff Beck ook present met zijn eigen compositie Freeway jam, een song van zijn album Blow by blow uit 1974.  

Cd 3 en 4 bevatten opnamen van Earl’s Court in Londen uit mei 1976 als onderdeel van The Rolling Stones Tour of Europe ’76.

Cd 3 opent rockend met hun hit uit 1969 Honky tonk women, gevolgd door If you can’t rock me (1974) en Get off of my cloud, een hit uit 1965, met Ian Stewart en Billy Preston op piano. Vervolgens spelen ze twee nieuwe songs van hun nieuwe album Black & blue, de dampende rocker Hand of fate en Hey negrita, waarbij Jagger Ronnie Wood aanmoedigt. Dan gaan ze terug naar 1974 met de Temptations hit Ain’t too proud to beg. De ballad Fool to cry is weer een nieuwe song van hun meest recente album Black & blue, evenals het funky Hot stuff. Vette gitaren, een strakke ritmesectie en tinkelende piano. Terug in de tijd naar 1973 met de gitaarrocker Star star en verder terug naar 1971 met de prachtige spiritual You gotta move (Sticky fingers), een song die Mississippi Fred McDowell in 1965 ook op de plaat zette. Alvorens de bandleden te introduceren krijgt het publiek een bijna acht minuten lange versie van You can’t always get what you want (Let it bleed 1969) voorgeschoteld, een song die nog steeds op hun repertoire staat. Alleen was er toen nog geen sprake van een groot koor dat mee zong. Na het voorstellen van de band is het de beurt aan Keith Richards die zijn bekende Happy mag zingen. Na de hit Tumbling dice (1971), is in de laatste twee songs the spotlight gericht op Billy Preston. Eerst met zijn hit Nothing from nothing uit 1974 en daarna met zijn spacy instrumental Outa-space.

Midnight rambler opent cd 4. Een vette versie van ruim elf minuten. Na het voortrazende It’s only rock ‘n’ roll (but I like it), blijft het stevig rocken met Brown sugar. De grote hits uit 1968 komen langs met Jumpin Jack Flash’ en een lange versie van Street fighting man. Sympathy for the devil wordt met applaus ontvangen. Een prima afsluiter met o.a. die schrikdraadsolo’s van Keith Richards. 

Conclusie: Rolling Stones liefhebbers worden weer verwend. Het kost een paar euro’s, maar dan heb je ook iets heel moois.

Tracks cd 1 (Steven Wilson remix 2025):

1. Hot stuff
2. Hand of fate
3. Cherry oh baby
4. Memory motel
5. Hey negrita
6. Melody
7. Fool to cry
8. Crazy mama

Tracks cd 2 (outtakes and jams)

1. I love ladies
2. Shame, shame, shame
3. Chuck Berry style jam (with Harvey Mandel)
4. Blues jam (with Jeff Beck)
5. Rotterdam jam (with Jeff Beck & Robert A. Johnson)
6. Freeway jam (with Jeff Beck)

Tracks cd 3 (Live at Earls Court 1976)

1. Honky tonk women
2. If you can’t rock me/Get off of my cloud
3. Hand of fate
4. Hey negrita
5. Ain’t too proud to beg
6. Fool to cry
7. Hot stuff
8. Star star (starfucker)
9. You gotta move
10. You can’t always get what you want
11. Band intro
12. Happy
13. Tumbling dice
14. Nothing from nothing
15. Outa-space

Tracks cd 4 (Live at Earls Court 1976)

1. Midnight rambler
2. It’s only rock ‘n’ roll (but I like it)
3. Brown sugar
4. Jumpin’ Jack Flash
5. Street fighting man
6. Sympathy for the devil

Line-up cd Black& blue:

• Mick Jagger – lead vocals, backing vocals,  percussie (track 1), piano (track 4) elektrische piano (track 7), elektrische gitaar (track 8)
• Keith Richards – elektrische gitaar, backing vocals, elektrische piano (track 4), bas (track 8), piano (track 8),  co-lead vocals (track 4)
• Charlie Watts – drums, percussie (track 1)
• Bill Wyman – bas, percussie (track 1)
• Ronnie Wood – elektrische gitaar (track 3,5,8), backing vocals
• Billy Preston – piano (track 1,2,4,5,6,8), orgel (track 5,6), percussie (track 6), backing vocals
• Nicky Hopkins – orgel (track 3), piano en string synthesizer (track 7)
• Harvey Mandel – elektrische gitaar (track 1,4)
• Wayne Perkins – elektrische gitaar (track 2,7), akoestische gitaar (track 4)
• Ollie E. Brown – percussie (track 1)
• Arif Mardin – horn (track 6)

Line-up cd Earl’s Court:

• Mick Jagger – lead vocals, mondharmonica, keyboards
• Keith Richards – gitaar, zang
• Bill Wyman – bas
• Charlie Watts – drums, percussie
• Ronnie Wood – gitaar, zang
• Billy Preston – keyboards, zang
• Ollie Brown – percussie, drums
• Ian Stewart – piano

Willie Nelson – Workin’ man Willie sings Merle

De Amerikaanse singer-songwriter Willie Nelson is still alive and kicking. De op 29 april 1933 in Abbott, Texas, geboren en in Forth Worth, Texas, opgegroeide Red Headed Stranger vierde in april van dit jaar zijn 92^e (!) verjaardag. Hij weet nog steeds niet van ophouden,want met grote regelmaat verschijnen er nieuwe albums van deze taaie veteraan. 

Deze maand verscheen Workin’ man sings Merle, het 78^e solostudioalbum van Willie Nelson. Op dit album zijn 11 songs van de befaamde Amerikaanse singer-songwriter Merle Haggard (1937 – 2016)

te horen. Willie Nelson en Merle Haggard waren zowel op het podium als in het echte leven de beste vrienden. Zij trokken veel met elkaar op, werkten vaak samen en coverden elkaars songs. Nelson produceerde het album samen met Mickey Raphael. De nummers werden voor 2020 opgenomen en het zijn de laatste opnamen waarop ook twee oude getrouwe leden van de Family Band, zijn zuster pianiste Bobbie Nelson (1931 – 2022) en drummer Paul English (1932 – 2020) meespelen.

Het swingende jazzy openingsnummer Workin’ man blues is ook op single uitgebracht. Silver wings wordt door Willie rustig en met enigszins trillende stem gezongen. Mooi is het pianospel van Bobbie die vervolgens, naast de huilende mondharp van Mickey Raphael, op de honky tonk toer gaat in Tonight the bottle let me down. De tearjerker Today I started loving you again schreef Haggard samen met zijn vrouw Bonnie Owens (de ex van Buck Owens). Het nummer is door veel artiesten opgenomen. Het pianospel is weer prachtig. Ook in Swinging doors is Bobbie Nelson zeer prettig aanwezig en dat is zij daarna ook in Okie from Muskogee, een van de bekendste nummers van Merle Haggard, dat hij samen schreef met drummer Roy Edward Burns en in 1969 een grote nummer 1 hit werd. Mama tried gaat over de pijn die Merle zijn moeder deed toen hij in 1957 in de gevangenis San Quentin zat voor het plegen van een overval. I think I’ll just stay here and drink was de 26^e (!) nummer 1 hit in de countrycharts in 1980 voor Merle Haggard. In de originele versie zat een memorabele saxsolo die hier vervangen is door een gitaar- en pianosolo. De tearjerker Somewhere between schreef Haggard ook samen met Bonnie Owens. In Nederland werd dit nummer vooral bekend door de Brabantse c&w groep The Tumbleweeds die er in 1975 een grote hit mee hadden. Willie soleert weer fraai op If we make it through december, een song van Haggard’s album Merle Haggard’s Christmas Present uit 1973. Tot slot steelt vooral Bobbie weer de show in Ramblin’ fever.

Conclusie: Willie Nelson neemt met Workin’ man sings Merle liefdevol muzikaal afscheid van zijn ouwe makker. Een mooi eerbetoon.

Tracks cd:

1. Workin’ man blues
2. Silver wings
3. Tonight the bottle let me down
4. Today I started loving you again
5. Swinging doors
6. Okie from Muskogee
7. Mama tried
8. I think I’ll just stay here and drink
9. Somewhere between
10. If we make it through december
11. Ramblin’ fever

Line-up:

• Willie Nelson – zang, gitaar (Trigger)
• Mickey Raphael – mondharmonica
• Billy English – drums, percussie
• Paul English – drums, percussie
• Kevin Smith – elektrische bas, contrabas
• Bobbie Nelson – piano