HET WK VOETBAL
Het klinkt misschien gek uit mijn mond maar ik zie een in beetje op tegen WK voetbal dat donderdag losbarst. Laat er geen misverstand over bestaan, ik ben voetballiefhebber, maar al dat gedoe rondom dit WK hoeft van mij niet. Al weken wordt er aan de talkshowtafels en andere tv- en radioprogramma’s door kenners, en vooral ook zogenaamde kenners, over het wel en wee van ‘ons Oranje’ gedelibereerd. Reclames van allerlei oranjeprullaria vliegen je om de oren. Sommige straten kleuren letterlijk oranje, hoewel het in mijn directe woonomgeving (nog) meevalt. Slechts hier en daar zie ik Nederlandse vlaggen en oranje vlaggetjes en spandoeken met de tekst ‘Wij zijn Oranje’ en oranjesjaals met ‘HOLLAND’.
Nederland verbroedert de komende weken en politieke meningsverschillen worden zo lijkt het even in de ijskast gezet. Maar dat sport en politiek desondanks alles met elkaar te maken hebben wordt bij dit WK voetbal nogmaals duidelijk. FIFA-baas Gianni Infantino die een speciale FIFA-vredesprijs uitreikt aan Donald Trump. Dit clowneske duo zullen we ongetwijfeld de komende weken nog als een soort Bassie en Adriaan te zien krijgen, hoewel ik met deze vergelijking het Nederlandse clownsduo geen recht doe. Sorry Bassie, sorry Adriaan.
Gedoe rondom een groot sportevenement bestaat al lang. In 1978 besloot de KNVB ondanks veel protesten gewoon naar het WK voetbal in Argentinië te gaan. Schendingen van mensenrechten werden voor lief genomen en principes sneuvelen dan. Over principes gesproken, afgelopen week overleed oud hockeyer Hans Jorritsma, een man die wel principes had. Oké, hij ging in 1978 dan wel naar het WK hockey in Argentinië, maar hij weigerde de zilveren medaille uit handen van dictator Jorge Videla aan te nemen. Hulde!
Ik verheug me ondanks alles op mooie wedstrijden, maar ik blijf er niet ’s-nachts voor op. Mij zul je niet in een JuichJack zien. De eindeloze voor- en nabeschouwingen laat ik in principe aan mij voorbijgaan. Ik ben geen chauvinist en als Nederland geen wereldkampioen wordt stort mijn wereld echt niet in. Ik denk trouwens dat Oranje op 19 juli al weer thuis is.
JUICHEN EN TREUREN
Er werd weer volop gejuicht en getreurd in het afgelopen sportweekend. Er waren tranen van vreugde en tranen van verdriet. Teleurstelling en gelatenheid streden bij de verliezers om voorrang en de bij de winnaars kon de euforie niet groot genoeg zijn. Jonas Vingegaard, kopman van het Nederlandse Team Visma-Lease-a-Bike, voltooide zijn trilogie. De droom van Thymen Arendsman spatte uiteindelijk op het laatste moment toch uiteen. Geen podiumplek in de Giro d’Italia 2026. Lorena Wiebes won de eerste etappe in de Giro, maar werd tot haar verbijstering even later gediskwalificeerd en uit de ronde gezet. Haar fiets was volgens een weegschaal 20 gram te licht! Bizar.
In Gouda viel er het afgelopen weekend niet veel te juichen, in tegendeel, het was eigenlijk één groot tranendal. Het begon vrijdagavond al in het Groenhovenbad waar de vrouwen van GZCDONK het hoofd bogen voor ZV De Zaan. Revanche bleef een dag later uit en zo werd helaas afstand gedaan van de nationale waterpolotitel.
In Korte Akkeren vloeiden de tranen zaterdagmiddag rond de klok van half 5 ook rijkelijk. Nadat ik precies een week geleden getuige was van de degradatie van DONK, zag ik nu ONA hetzelfde lot ondergaan. Kwam DONK, om de nacompetitie te ontlopen, slecht 1 punt te kort, ONA kwam slechts twee doelpunten te kort. De Goudse fans zagen een strijdend ONA te veel kansen missen, terwijl tegenstander SEP twee keer doeltreffend bij de les was. Ik vroeg me na afloop van de wedstrijd af hoe de gemoedstoestand zou zijn van Bert Potuyt, de nieuwe trainer van ONA het komende seizoen, die onder het publiek aanwezig was. Als trainer van Cabauw was hij vorige week mede verantwoordelijk voor de positie waarin ONA terecht was gekomen.
Net als vorige week bij DONK was er zaterdag ook teleurstelling en berusting aan de Walvisstraat. “Wat er het afgelopen seizoen ook allemaal is fout gegaan, ONA is en blijft altijd mijn cluppie”, hoorde ik een doorgewinterde supporter zeggen. Zo is het, na regen komt zonneschijn. Uithuilen en in september met frisse moed opnieuw beginnen.
AFSCHEID
‘Gerrit hoe ga je dit verkopen in je column’ vroeg een zichtbaar teleurgestelde DONK-supporter mij zaterdagmiddag zo rond de klok van half 5. DONK had zojuist met 1 - 4 verloren en was gedegradeerd naar de 3e klasse. En het begon zo goed in het begin van de competitie, maar na de winterstop werd de dalende lijn ingezet. Blessures en schorsingen werkten ook niet mee en waren wellicht de belangrijkste oorzaak van het minder presteren. Meerdere keren lonkte een overwinning, maar na 90 minuten ging DONK dan met een schamel puntje de kleedkamer in of stonden ze zelfs helemaal met lege handen. Het is jammer, uithuilen en opnieuw beginnen in de 3e klasse. Helaas ook geen stadsderby tegen Olympia.
Voor DONK zit het seizoen er op, maar ONA moet nog flink aan de bak om het vege lijf te redden en degradatie naar de 5e klasse te voorkomen. Voor de vrouwen van Jodan Boys liep het seizoen ook op een deceptie uit. Na twee achtereenvolgende kampioenschappen volgde zaterdag een tweede achtereenvolgende degradatie. Ook hier uithuilen en opnieuw beginnen in de 1e klasse.
Toen ik zaterdagmiddag op de tribune zat bij DONK, moest ik denken aan Jeanne Hertog, de weduwe van sportverslaggever Bert Hertog. Jeanne overleed op 17 mei jl. Bert, met zijn kleine notieboekje, en Jeanne zaten vaak naast mij op de tribune. Ik riep dan altijd “De hertog en de hertogin zijn er, de wedstrijd kan beginnen”. Of “Jeanne ik ga inbellen, want ik voel dat er een doelpunt in de lucht hangt”. En tot haar grote verbazing viel er toen ook een goal. Dat deed ik daarna nog een keer, met hetzelfde resultaat. Als er daarna even niet gescoord werd zei Jeanne “Gerrit bel even in, want ik wil meer doelpunten zien”. Jeanne Hertog was ook na het overlijden van ‘haar Bert’ in 2007 jaren een vertrouwd gezicht op de voetbaltribunes in de Goudse regio. Zij had een uitgesproken mening en als iets of iemand haar niet beviel dan liet ze dat weten ook. Jeanne ik ga je missen.
OLYMPIA
Zij hadden er 22 jaar op moeten wachten. Veel jonge supporters, en ook sommige spelers, waren nog niet eens geboren. Maar zaterdagavond 9 mei 2026 was het eindelijk zover: OLYMPIA KAMPIOEN!!! Groot feest aan de Bodegraafsestraatweg. De champagnekurken en het vuurwerk knalden. Met als klap op de vuurpijl de duik in de Breevaart. En dat in het jaar dat de oude dame haar 140e verjaardag viert. Of het in 1896 door M.J. van Uven geschreven clublied uit volle borst is meegezongen weet ik niet, maar het zou me niet verbazen als de ‘oude garde’ dit heeft gedaan.
Even terug in de geschiedenis. In het seizoen 2003-2004 speelde Olympia nog op de zondagmiddag. De nieuwe tribune stond er al een paar jaar, maar de prachtige nieuwe clubaccommodatie werd pas op 19 september 2014 officieel geopend. In de 2e klasse B werd Olympia met zeven punten voorsprong op Neptunus kampioen. Een van de tegenstanders dat seizoen was stadgenoot ONA, dat in 2004 als laatste eindigde en helaas degradeerde. Op dit kampioenschap had Olympia zes jaar moeten wachten. In de 3e klasse C behaalden ze in 1998 zes punten meer op achtervolgers HOV en ONA en 16 punten meer dan DONK.
GC & FC Olympia, werd opgericht op 1 juni 1886, in een tijd dat sportclubs vernoemd werden naar mythologische figuren als Hercules, Hermes en Achilles. Olympia laat nu weer van zich spreken. Het vlaggenschip heeft een paar beroerde sportieve jaren achter de rug. De start in het zaterdagvoetbal was er een om snel te vergeten met twee achtereenvolgende degradaties. Vorig jaar werd nog een periodetitel gehaald, maar in de nacompetitie ging het uiteindelijk helaas mis.
En nu maar hopen dat het, net als na het vorige kampioenschap in 2004, het jaar daarop in 2005 meteen mis ging en Olympia degradeerde en weer afdaalde naar de 2e klasse. Dit kampioenschap smaakt naar meer. Nu niet wachten tot 2048.
Laten wij zingen met juichende keel
Het lied van ons oude Olympia.
Schaart u om ’t vaandel
Ontbloot uwe hoofden
Klinke een luid hiep-hiep-hoera!
The Deslondes – Don’t let it die vol. 1
De Amerikaanse americanaband The Deslondes is opgericht in 2013 in New Orleans, Louisiana. Hun muziek heeft invloeden van folk, rock ‘n’ roll, bluegrass, R&B, blues, gospel, country en zydeco. De naam van de band is ontleend aan een straat (Deslonde Street) in de wijk Holy Cross in The Lower Ninth Ward in New Orleans. In 2015 is hun titelloze debuutalbum uitgebracht, in 2017 gevolgd door Hurry home, in 2022 door Ways & means en in 2024 door Roll it out.
Op 22 mei jl. verscheen er weer een nieuw album van The Deslondes, Don’t let it die vol. 1, een album met 12 covers van bekende en minder bekende muzikale helden van de band.
Het openingsnummer The world beyond is geschreven door singer-songwriter Bobby Goldsboro. R&B zanger Swamp Dogg had er in 1971 een hit mee. The Deslondes met zanger-drummer Howe Pearson, bijgestaan door Sabine McCalla en de fraaie harmoniezang toveren dit nummer om in een countryfolk song. Gitarist Riley Downing neemt de leadvocals voor zijn rekening in het door Carl Perkins geschreven The ballad of Boot Hill, en een hit voor Johnny Cash in 1965. De blazers zijn te horen in de door Drunken Prayer geschreven ballad Cordelia. Dan Cutler is de leadzanger in het gospelachtige funky Try again van Joe Freeman Garner. Moving is een cover van de Britse zangeres Leonie Evans. Droog drumwerk van Howe Pearson, tevens de leadzanger hier. Kiki Cavavos schreef I’m gone. De zang van Riley Downing doet me opnieuw denken aan Lee Hazlewood. Apart is I’m coming home, bekend van The King of Zydeco Clifton Chenier. Michael Gay uit Minneapolis is de drummer in het door singer-songwriter Nick Woods uit Nashville geschreven Family. De traditional Lawdy mama krijgt met een tinkelende piano, een pompende bas en blazers een opwindende vertolking. Countryzanger Patrick Reedy schreef Long drives and lonesome mornings. Viool en piano liggen lekker in het gehoor. Een van de hoogtepunten is de meanderende versie van Shelby Lynn’s Where I’m from. Zang en contrabas van Dan Cutler, blazers en fraaie harmonieen. Het slotnummer is het titelnummer Don’t let it die, een hit uit 1971 van de Britse zanger-producer Norman ‘Hurricane’ Smith. Ingetogen zang van Sam Doores en opnieuw fraaie harmonieen.
Conclusie: Don’t let it die vol. 1 is een lekker in het gehoor liggend album met soms verrassende covers. Wat mij betreft mag vol. 2 snel komen.
Tracks:
- The world beyond
- The ballad of Boot Hill
- Cordelia
- Try again
- Moving
- I’m gone
- I’m coming home
- Family
- Lawdy mama
- Long drives and lonesome mornings
- Where I’m from
- Dont’ let it die
Line-up:
- Dan Cutler – zang (track 4,8,11), contrabas
- Sam Doores – zang (track 3,9,12), gitaar
- Riley Downing – zang (track 2,6,10), gitaar
- Howe Pearson – zang (track 1,5,7), drums, percussie
- John James Tourville – toetsen, fiddle, pedal steel
Guest musicians:
- Sabine McCalla – zang (track 1)
- Michael Gay – drums (track 8)
- James Beaumont, Olivier Tuttle, Nathan Wolman – horns (track 3,9,11)
Ad Vanderveen – Disappearing act
De muziek van singer-songwriter Ad Vanderveen (21 september 1956, Hilversum) is stevig geworteld in de americana. Dit heeft wellicht te maken met zijn Canadese roots omdat zijn halve familie de Canadese nationaliteit heeft. Vanaf zijn 14e speelt hij al in R&R bandjes. Muzikaal is Vanderveen beïnvloed door o.a. Bob Dylan, Neil Young, John Lennon en Townes van Zandt.
In 1980 formeerde Vanderveen zijn eigen band, The Cotton Brothers, die countryrock speelde met hem op bas en zang. In deze tijd begon hij ook zijn liedjes in het openbaar uit te voeren. De band toerde ongeveer drie jaar door Nederland en Duitsland voordat ze in 1983 hun debuutalbum On Strike uitbrachten met een andere bezetting onder de naam Personnel.
Op hun in 1992 in Nashville, Tennessee, opgenomen album Continuing stories spelen o.a. Al Kooper, Flaco Jimenez en Al Perkins mee. In 1992 ging de band uit elkaar en start Vanderveen een succesvolle solocarrière. Sindsdien verschijnen er met grote regelmatig vrijwel jaarlijks nieuwe albums van hem.
Medio april verscheen Disappearing act, de opvolger van zijn in 2025 uitgebrachte album Greetings from Grollo. Op dit nieuwe album zijn ook leden van zijn oude band The Cotton Brothers te horen.
Het album opent heel rustig met akoestische gitaar en mondharp met If words were notes (intro). Spots of time is lekker meanderende americana. De zang in de prachtige ballad Mistery mountain roept bij mij soms herinneringen op aan de stem van singer-songwriter Steve Forbert. Fraai zijn hier ook de harmoniezang en de accordeon. Het refrein in de titelsong Disappearing act luidt dat de verdwijntruc glorieus mislukt en dat Ad Vanderveen er ook dit jaar niet in slaagt om spoorloos te verdwijnen. Het prachtige mooi verstilde Particle and wave (Goodness in the world) is een song van de Amerikaanse singer-songwriter John Gorka. In het mooi gezongen Soliloquy wordt fraai gemusiceerd met o.a. de pedal steel. Genieten is het in het rustige akoestische Will and testament met piano, viool en harmoniezang. In Hunger moet ik weer aan de enigszins hese stem van Steve Forbert denken. Americana van de bovenste plank is Holding on to you, met mondharp, orgel en de harmoniezang. Fun funerals and sad saturday nights, aparte titel, leuke begrafenissen en droevige zaterdagavonden. De uitstekende begeleiding is hier iets steviger. In het 8½ minuut lange slotnummer If words were notes wordt alles nog een keer uit de muzikale kast gehaald. Prachtig eindschot!
Conclusie: Disappearing act is een meeslepend, (h)eerlijk album; een lust voor het oor. Mooi nieuws dat Ad Vanderveen er ook in 2026 niet in is geslaagd om te verdwijnen, want we willen hem nog niet missen.
Tracks:
- If words were notes (intro)
- Spots of time
- Mystery mountain
- Disappearing act
- Particle and wave (Goodness in the world)
- Soliloquy
- Will and testament
- Hunger
- Holding on to you
- Fun funerals and sad saterday nights
- If words were notes
Line-up:
- Ad Vanderveen – zang, gitaren, harmonica, mandola
- Kersten de Ligny – harmoniezang, percussie
- Moniek de Leeuw – viool
- Jan Erik Hoeve – pedal steel
- Rene Kaay – piano, accordeon, orgel
- Dan Shergold – bas
- Michael Kay – drums, percussie
- The Cotton Brothers:
- Huib Elenbaas – zang, gitaar
- Theo Houtkoop – gitaar, zang
- Peter Paul IJkelenstam – drums, percussie
- Jan Erik Hoeve – pedal steel, zang
Robert Jon & The Wreck – Wreckage vol. 3
De Amerikaanse southern rockband Robert Jon & The Wreck (RJTW) uit Orange County, California, is in 2011 opgericht door zanger-gitarist Robert Jon Burrison. In 2013 verschijnt hun goed onthaalde debuut EP Rhythm of the road. Op de OC Music Awards 2013 in Orange County wordt de band verkozen tot beste liveband van dat jaar. In 2015 verschijnt hun debuutalbum Glory bound. De band krijgt daarna een steeds grotere schare fans, niet alleen in de VS maar ook in Europa.
Na Wreckage vol. 1 (B-sides) in 2017 en Wreckage vol. 2 (live) in 2022 verscheen begin mei Wreckage vol. 3, een verzameling favorieten van fans en opvallende nummers die tijdens hun tournee zijn opgenomen.
Run back to me is de fantastische groovy opener met een snijdende gitaarsolo en melodieuze meerstemmige zang in het refrein. De gashendel wordt daarna verder open getrokken in de dampende gitaarrocker Put your mony where your mouth is, die meerdere keren dreigt de exploderen. In het felle door jagende drums gedreven Arroyo hangt de sfeer van oude spaghettiwesterns van het Wilde Westen. Intens gitaarwerk en een flitsende Hammondsolo. Een harde drumklap opent de felle gruizige midtempo rocker Back to the beginning again. Fel is het gitaarwerk in het melodieuze Boss man. Onder aanvoering van de drums wordt het tempo weer flink opgevoerd in Point of view, met een spetterende gitaarsolo, flonkerende keyboardflarden en uitbundige zang. De band gaat daarna weer helemaal los in Life between the line. In Rager is het tempo hoog, met verschroeiende gitaarsolo’s en waarbij de Hammond zich ook niet onbetuigd laat. Hate to see you go is de schitterende uitsmijter. Een fraaie ballad in de geest van The Allman Brothers.
Conclusie: Robert Jon & The Wreck geven met Wreckage vol. 3 weer hun visitekaartje af. Rauwe southern rock van grote klasse.
Tracks:
- Run back to me
- Put your money where your mouth is
- Arroyo
- Back to the beginning again
- Boss man
- Point of view
- Life between the line
- Rager
- Hate to see you go
Line-up:
- Robert Jon Burrison – zang, gitaar
- Andrew Espantman – drums, backing vocals
- Henry James Schneekluth – gitaar, backing vocals
- Warren Murrel – bas
- Jake Abernathie – keyboards
Mike Zito – Outside or the eastside
Mike Zito (19 november 1970) is een Amerikaanse zanger, gitarist, songwriter en producer uit St. Louis, Missouri. Zito begint op 5-jarige leeftijd met zingen en tegen het einde van zijn tienerjaren begint hij aan zijn carrière in de muziekscene van St. Louis. Zijn internationale debuut maakt Zito in 2008 met zijn debuutalbum Today. In 2011 is hij medeoprichter, en tot 2014 lid van de supergroep Royal Southern Brotherhood, met leden Cyril Neville, Damon Allman, Charlie Wooton en Yonrico Scott. Mike Zito is een van de meest geprezen artiesten in de hedendaagse bluesscene. Het behouden van eerlijkheid, authenticiteit en integriteit is voor hem het belangrijkste.
Vorige maand verscheen het nieuwe album van Mike Zito. Outside or the eastside is een persoonlijk album waarmee hij een ode brengt aan zijn geboortestad St. Louis.
Het openings- en titelnummer Outside or the eastside is een zeer energieke uptempo bluesrocker met vlammend gitaarwerk, een swingende piano en een dampende ritmesectie. De Lonnie Brooks cover Don’t take advantage of me drijft naast de vette gitaarsolo’s op de onverstoorbare drums van Matthew Johnson. Het drumwerk blijft strak prominent in het funky Kiss you all over. Downtown at midnight is een fantastische ballad met lyrische gitaarsolo’s en orgel. De bastonen van Scot Sutherland zijn heerlijk in de funky midtempo bluesrocker Grand Avenue. Buddy Guy schreef Too broke to spend the night, waarvan we hier een spetterende versie horen. De piano van Lewis Stephens swingt weer in de energieke uptempo bluesrocker Just like I treat you, een compositie van Willie Dixon. De pompende bas en het vlijmscherpe gitaarwerk bepalen grotendeels de funky Albert King cover Don’t bother me. Indrukwekkend is Do I move you, een song van Nina Simone. Zito en de zijnen gooien in de doordenderende bluesrocker Close to you, opnieuw een compositie van Willie Dixon, alle remmen los.
The blues lover is de ultieme uitsmijter. Ruim acht minuten lang zweeft de geest van Roy Buchanan boven dit nummer. Componist Roy Buchanan zou volgens mij ongetwijfeld zijn goedkeuring aan deze geweldige versie hebben gegeven.
Conclusie: Outside or the eastside is een authentiek en integer album waar de liefde voor de blues van afdruipt. Een topalbum. Lekker hard draaien.
Tracks:
- Outside or the eastside
- Don’t take advantage of me
- Kiss you all over
- Downtown at midnight
- Grand Avenue
- Too broke to spend the night
- Just like I treat you
- Don’t bother me
- Do I move you
- Close to you
- The blues lover
Line-up:
- Mike Zito – zang, gitaar
- Scot Sutherland – bas
- Lewis Stephens – keyboards
- Matthew R. Johnson – drums
AMELAND
Zondagmorgen vroeg werd ik in mijn tent op camping Duinoord wakker van het geluid van een helikopter. Ik vroeg mij af of er iets aan de hand zou zijn. Een uurtje later kwam ik er achter dat er een reddingsactie bezig was. Een groot aantal wadlopers was door onderkoeling en snel opkomend zeewater in problemen gekomen. Mijn gedachten gingen even terug naar augustus 1972. Camping Duinoord op Ameland was getroffen door een windhoos en enkele weken daarna ondernam ik zelf een wadlooptocht. Een grote sportieve uitdaging, een hele belevenis. Verder kan ik me er niet veel meer van herinneren. Ik weet nog wel dat ik toen na tig eerdere mislukte pogingen definitief gestopt ben met roken.
Ik was met de familie het lange Hemelvaartsweekend op het mooie Ameland. Zon, wind, regen en hagel streden om voorrang en wisselden elkaar af. Het was vooral koud. Vier dagen heb ik de sport links laten liggen en via een vaak haperend internet slechts wat sportuitslagen op teletekst tot me genomen.
Op de terugweg naar Gouda zondagmiddag in de auto geluisterd naar Langs de Lijn, naar de spannende ontknoping in de Eredivisie. Ter hoogte van Aldehaske opende Volendam de score in de degradatiekraker tegen Telstar. Bij het passeren van It Hearrenfean brak de hemel helemaal open en de gevolgen waren duidelijk te horen aan het radioverslag. Bij verkeersknooppunt Lunetten maakte Telstar doelman Ronald Koeman jr. zich onsterfelijk. NEC had intussen Nijmegen in vuur en vlam gezet en was Ajax in zwembad Heerenveen bijna letterlijk verdronken.
In de sportkaterns maandagmorgen het belangrijkste Goudse sportnieuws tot me genomen. Daar waar de dames van GZCDONK indruk maakten met twee monsteroverwinningen werden de Goudse heren afgebluft. Kampioen Olympia blameerde zich. ONA is hard op weg om 4e klasser te blijven, daar waar DONK zich grote zorgen moet maken en het ontlopen van degradatie zal nog een hele klus worden. Door te verliezen van AAC 2 lijkt het doek voor RFC Gouda nu echt gevallen. Tenzij er ergens weer een onverwacht konijn uit de hoge rugbyhoed tevoorschijn komt. Ik hoop het.
Alice Armstrong – Blood in the water
Alice Armstrong is een R&B zangeres uit het Verenigd Koninkrijk. Zij brengt hartverscheurende ballads en aanstekelijke nummers ten gehore. Haar debuut ep Love, Sex & Death verscheen in 2023 en werd door de critici lovend ontvangen. In 2024 kwam het album Live at Area 88 uit en vorig jaar verscheen haar 2e ep Fury and Euphoria. Alice Armstrong ontving meerdere prestigieuze prijzen.
Op 1 mei jl. verscheen Blood in the water, een live ep met opnamen van het Europese tournee eind vorig jaar in België en Duitsland. Op deze live ep staan zes eigen nummers en een cover van Willie Dixon.
Het album opent met Scratchin walls, een soulballad met soepele en krachtige zang van Armstrong en zeer fraaie gitaarpartijen van Olly Knight. Mooi zijn de basloopjes van Josh Rigal, de fijne bluesy gitaarsolo en de uitbundige zang in het door Willie Dixon geschreven Built for comfort. Het titelnummer Blood in the water is een prachtige gospelachtige ballad. De begeleidingsband, en zeker Olly Knight met zijn spetterende gitaarsolo, geeft een staaltje van hun kunnen weg in het zeven minuten lange AUTOCASSIN, een explosieve ballad afgewisseld met ingetogener fases. Glansrollen zijn er, uiteraard naast de zang en de gitaarsolo, in het funky in soul gedrenkte Good love, voor de geweldige ritmesectie. Punchline begint met een prachtig lang lyrisch gitaarintro, waarna Armstrong het vocale heft weer stevig in handen neemt. Het slotnummer, de slowblues B-Side, is een uitmuntende afsluiter. Een geweldige zangeres met een stem die alles aan kan en een begeleidingsband die opnieuw hun grote klasse toont.
Conclusie: Blood in the water is een album om te koesteren. De optredens van Alice Armstrong en haar band moeten één groot feest zijn.
Tracks:
- Scratchin walls (live)
- Built for comfort (live)
- Blood in the water (live)
- AUTOASSASSIN (live)
- Good love (live)
- Punchline (live)
- B-Side (live)
Line-up
- Alice Armstrong – zang
- Kev Hickman – drums
- Josh Rigal – bas
- Olly Knight – gitaar