Gerritschinkel.nl Columns & meer

19apr/210

MEI

En zo was ik afgelopen zaterdagmorgen weer in een sporthal. Alweer voor de tweede keer binnen vijf weken notabene, het moet niet gekker worden. In maart mocht ik in sporthal De Mammoet mijn stem uitbrengen voor de 2e Kamerverkiezingen. En mijn bezoek aan de Dick van Dijk Hal had zaterdag helaas ook niets met sport te maken. Het enige wat hier momenteel aan sport herinnert is een basketbalnet dat treurig aan de muur hangt en verlangend uitkijkt naar het moment dat er weer lekker gesport gaat worden. De hal was nu het domein van de GGD. Ik had een uitnodiging gekregen om mijn 1e coronaprik te halen. Als sportverslaggever had ik trouwens geen uitzonderingspositie bedongen zoals de Olympische sporters. Nee, ik was gewoon aan de beurt. De prik was raak, bull’s eye om in darttermen te spreken. Toch nog een beetje sport.

Al is het langer dan een jaar geleden dat ik een sportwedstrijd in een sporthal heb bezocht, daarentegen kom ik de laatste tijd zeer regelmatig in een zwembad om waterpolowedstrijden te verslaan. Ik zit dan wel alleen op de tribune van een verder sfeerloos Groenhovenbad, maar het is wel topsport wat de dames en heren van GZCDONK laten zien. Nu op naar de play-offs om het landskampioenschap!    

Buiten het waterpolo is het in de Goudse sportwereld nog steeds huilen met de pet op. Het kabinet strooit met data die hoop bieden, maar de inkt is nog niet droog of deze data worden al weer ter discussie gesteld. Zelfs de alternatieve regiocompetitie bij de amateurvoetballers zit er waarschijnlijk ook niet in. ‘Een nieuwe lente en een nieuw geluid’, dichtte Herman Gorter in zijn prachtige gedicht Mei. Dan maar hopen dat de maand mei eindelijk verlossing brengt?

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
14apr/210

Trainman Blues – Shadows and shapes

Trainman Blues is het project van een bluesduo, bestaande uit de Ierse zanger-gitarist Richard Farrell en de Deense bassist-producer Laust ‘Krudtmeier’ Nielsen. Ze ontmoetten elkaar in de legendarische Mojo Blues Bar in Kopenhagen. Eind 2016 begon hun muzikale samenwerking. In 2018 verscheen hun debuutalbum Trainman blues, een album dat goed ontvangen werd door critici en muziekliefhebbers. Het album werd in 2018 in Denemarken ook gekozen tot bluesalbum van het jaar.

Vorig jaar hebben de ‘bluesbrothers’ Farrell en Nielsen de laatste hand gelegd aan hun tweede album.

Dit album, Shadows and shapes, verscheen vorige maand. Het album opent funky met de John Lee Hooker achtige gruizige blues Losing time, met een scheurende mondharpsolo van Peter Nande, gevolgd door de intens gezongen soulvolle ballad, met een bluesy middenstuk, Can’t keep on running. Ook in Undivided seer neemt Trainman Blues je mee terug naar de soul van de jaren ’60 en ’70. Het gitaarwerk in Poor you is lekker funky en Better everyday is een Al Green achtige soulballad met sax en backing vocals van Cecilia Andersen. Het titelnummer Shadows and shapes is een intrigerende blues uit het diepe zuiden, met droog drumwerk en percussie en waarin de stem van Farrell weer meerdere toonhoogten kent. Drumwerk en percussie domineren daarna het gospelachtige uptempo Troubled mind. De soulballad I’m fire begint met het afstrijken van een lucifer en hierin is ook een fraaie orgelsolo van Christian Jørgensen te horen. Sing your own song is een ballad, met een mooie gitaarsolo van Ronnie Boysen en de backing vocals van Cecilia Andersen in het refrein. Boysen levert een indringende gitaarsolo af in het funky Spice of life. Na de worksong I cried is Find my wings, met een wurlitzer intro en outro van Christian Jørgensen, een soulvolle uitsmijter die je in de sferen van Sam Cooke en Nina Simone brengt.

Conclusie: Shadows and shapes is een lekker rauw album gedrenkt in oude blues en oude soul.

Tracks cd:

  1. Losing time
  2. Can’t keep on running
  3. Undivided seer
  4. Poor you (explicit lyrics)
  5. Better everyday
  6. Shadows and shapes
  7. Troubled mind
  8. I’m fire
  9. Sing your own song
  10. Spice of life
  11. I cried
  12. Find my wings

Line-up:

  • Richard Farrell – zang, gitaar, backing vocals
  • Laust ‘Krudtmeier’ Nielsen – bas, gitaar, beats, orgel
  • Peter Nande – mondharp (track 1)
  • Ronnie Boysen – gitaar (track 2,9,10,12)
  • Rune Høimark – gitaar (track 5,8)
  • Thomas Crawfurd – drums, percussie (track 2,3,5,6,9,12)
  • Lars Heiberg Andersen – drums (track 1,4,7,8,10)
  • Christian Jørgensen – orgel, wurlitzer (track 8,12)
  • Alain Apaloo – slide gitaar (track 7)
  • Yves Moffre – saxofoon (track 5)
  • Cecilia Andersen – backing vocals (track 1,2,5,9,11,12)
13apr/210

The Northern Belle – We wither, we bloom

The Northern Belle is een Noorse band die in 2012 is opgericht. De 7-koppige band uit Oslo, o.l.v. zangeres en songwriter Stine Andreassen, wordt beschouwd als de pioniers van de Nordicana-beweging, een beweging die inheemse Scandinavische volksmuziek combineert met verschillende Amerikaanse muziekvormen. In 2015 verschijnt hun debuutalbum The Northern Belle en de opvolger Blinding blue neon komt in 2018 uit. Voor dit laatste album werd The Northern Belle genomineerd voor de Spellemannprisen 2018, zeg maar de Noorse Grammy Awards, in de categorie country.

Hun 3e album We wither, we bloom verscheen al eind augustus 2020, maar door de COVID-19 pandemie is er eigenlijk niets mee gebeurd. Onder het motto ‘beter laat dan nooit’ krijgt dit album een herkansing in de hoop dat er nu wel iets mee gaat gebeuren.

Al meteen bij het openingsnummer Gemini word je vrolijk. Een heerlijke uptempo melodieuze folky song waar de geest van Fleetwood Mac en Stevie Nicks rondwaart. Remember it is ook uptempo en iets steviger met drums en percussie en mooie heldere gitaarakkoorden. How deep is een ballad met ingetogen gitaren en viool, maar Taylor made is weer uptempo americana met uitbundige zang en mooie harmonieen, en dat geldt daarna ook voor Late bloomer. In de met strijkers versierde ballad Born to be a mother zijn Keltische invloeden aanwezig. Uptempo folky en harmonieus is Two minds. Lonely, met gedragen zang,is een beetje zweverig. Mooi is de pedal steel in de ballad No clue. De zang van Andreassen doet me in het uptempo Evelyn denken aan Dolly Parton. Het enigszins psychedelische Love of mine is weer ondergedompeld in een bad van strijkers. Het album eindigt met het titelnummer, het akoestische We wither, we bloom. Alleen zang en akoestische gitaar. Jammer dat dit nummer nog geen minuut duurt.     

Conclusie: We wither, we bloom is een lekker album om heel vrolijk van te worden.

Tracks cd:

  1. Gemini
  2. Remember it
  3. How deep
  4. Taylor made
  5. Late bloomer
  6. Born to be a mother
  7. Two minds
  8. Lonely
  9. No clue
  10. Evelyn
  11. Love of mine
  12. We wither, we bloom

Line-up:

  • Stine Andreassen – zang, gitaar
  • Ole-Andre Sjøgren – gitaar, backing vocals
  • Bjrnar Ekse Brandseth – dobro, pedal steel, gitaar, backing vocals
  • Johanne Flottorp – viool, backing vocals
  • Marie Tveiten – percussie, gitaar, backing vocals
  • Yngve Jordalen – bas
  • Svein Inge Bjørkedal – drums
12apr/210

Piet van Mullem

Magere Hein slaat de laatste tijd in de Goudse voetbalregio hard toe. In februari overleed de legendarische doelman Ton Thie en in mijn column van vorige week stond ik stil bij het overlijden van de voetbaliconen Herman Vleggeert en Puck Pols.

Afgelopen week werden we opgeschrikt door het overlijden van Piet van Mullem. Oud-voetballer van Jodan Boys, Sparta, Hermes DVS en SV Gouda. En hij was volgens kenners de beste voetbaltrainer in de Goudse regio. En wie ben ik om daaraan te twijfelen. Sterker nog, ik ben het volledig met hen eens.

Ik heb ook mooie herinneringen aan Piet van Mullem. De mooiste herinnering dateert van ergens uit de jaren ’90, toen ik radioverslag deed van een competitiewedstrijd van ONA. Ik heb geen actieve herinnering meer aan wie de tegenstander was, maar ik meen een team uit Den Haag of Rotterdam, maar het kan ook Leiden zijn. Ik weet wel dat ONA een zeer belabberde eerste helft speelde. Met een gezicht dat op onweer stond beklom van Mullem in de rust de beroemde trap naar de kleedkamer. Daar kon je door de muren heen zijn donderspeech horen. Die tirade duurde volgens mij niet langer dan een minuut, waarna Piet grommend naar buiten kwam, woedend de deur van de kleedkamer met een enorme smak achter zich dichtsloeg en alvast in de dug-out ging zitten. De donderspeech had uitwerking want ONA speelde de tweede helft zoals Piet het graag zag. En de punten bleven aan de Walvisstraat.

Woensdag brengen (oud) voetballers bij de ingang van begraafplaats IJsselhof een eerbetoon  aan de maestro. Een erehaag met applaus als afscheidsgroet voor de mooie dingen die Piet van Mullem voor het voetbal in de Goudse regio heeft betekend. Een schitterend gebaar!

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
11apr/210

Adam Douglas – Better angels

Adam Douglas (1981) is geboren en getogen in Oklahoma, maar deze singer-songwriter-gitarist woont al meer dan 10 jaar in Noorwegen. Naast het toeren deed hij ook sessiewerk  met o.a. Jon Bon Jovi, Larry Carlton, Sting, Bonnie Raitt, Robben Ford, Kirk Fletcher en Ten Years After. In 2015 komt zijn platendebuut I may never learn uit, in 2018 gevolgd door The beauty & the brawn. De muzikale voorbeelden voor Douglas zijn Howlin’ Wolf, Sam Cooke, Tom Petty en Joe Jackson.

Begin deze maand verscheen zijn nieuwe album Better angels. De inspiratie voor zijn 3e album haalt Douglas o.a. uit de prachtige natuur (de bergen en de fjorden) van zijn nieuwe thuisland. Douglas wordt op dit album bijgestaan door een aantal voortreffelijke Noorse musici.  

Het album opent ontspannen, soulvol en melodieus met Joyous we’ll be, dat ook als eerste single is uitgebracht. De fantastische blazers in Into my life herinneren mij aan de stijl  van de blazers van de rockband Chicago. Een van de hoogtepunten van het album is voor mij Build a fire. Funky bluesy soul met de blazers die een geweldige bigbandsfeer creëren. Na het zelf reflecterende So naive, zingt Douglas met veel passie naast de strijkers en de klaterende pianoklanken de ballad Change my mind, een cover van Lucy Silvas uit 2018. Beady Belle draaft op in het funky Where I wanna be. De Noorse begeleiders zijn weer fantastisch in het intens gezongen Blue white lie. A whistle to blow neigt duidelijk naar bluesrock met duels tussen gitaar en saxofoon. In Both ways zijn invloeden van gospel en country aanwezig en Just a friend is Al Green achtige jazzy soul met fijn pianospel. Dat Douglas een geweldige zanger is bewijst hij nogmaals in de prachtige countryballad Lucky charm. Dying breed is de lekkere uptempo met blazers voorthuppelende bonustrack.

Conclusie: Better angels is een heerlijk album.

Tracks cd:

  1. Joyous we’ll be
  2. Into my life
  3. Build a fire
  4. So naive
  5. Change my mind
  6. Where I wanna be (feat. Beady Belle)
  7. Blue white lie
  8. A whistle to blow
  9. Both ways
  10. Just a friend
  11. Lucky charm
  12. Dying breed

Line-up:

  • Adam Douglas – akoestische gitaar, elektrische gitaar, lead vocals, backing vocals
  • Ruben Dalen – drums, percussie
  • Martin Windstad – percussie
  • Marius Reksiø- bas
  • Thor-Erik Fjellvang – piano, orgel, clavinet, synth, marxofhone
  • Iver Olav Erstad – hammond B-3
  • Kaja Fjellberg Pettersen – cello
  • Line Sørensen Voldsdal – viola, viool
  • Tracee Meyn – backing vocals
  • Børge-Are Halvorsen – bariton en tenor saxofoon
  • Even Kruse Skatrud – trombone
  • Jens Petter Antonsen – trompet
5apr/210

Voetbaliconen

Meestal is er in het paasweekend volop sport, maar net als vorig jaar was het dit jaar ook weer behoorlijk stil op de Goudse sportvelden. Gelukkig ging de Ronde van Vlaanderen wel door en heb ik voor de televisie volop genoten van de jaarlijkse Hoogmis van het Vlaamse wielrennen en waar Matthieu van der Poel ook een gewoon mens bleek te zijn.  

Ik wil in deze column stil staan bij het heengaan van twee voetbaliconen. Op 31 maart jl. overleed op 85-jarige leeftijd Herman Vleggeert, erevoorzitter van VV Gouderak. Ik heb Herman zelf nooit zien voetballen, maar heb uit zeer betrouwbare bron vernomen dat hij vroeger jarenlang een heel goede stopperspil en aanvoerder was. Ik ken Vleggeert vooral als een markante en zeer joviale bestuurder van de sympathieke voetbalclub uit Gouderak. Toen ik medio jaren ’80 voor het eerst verslag deed van een voetbalwedstijd op sportpark Gouderak was Herman Vleggeert voorzitter. Altijd had hij een vriendelijk woord. En na afloop van de wedstrijd moest je het niet in je hoofd halen om meteen te vertrekken. Dat zou je niet in dank zijn afgenomen door de voorzitter. Nee, lekker nababbelen in de bestuurskamer, je ontkwam er niet aan. Mooie tijd. Mooie herinneringen.

Een andere voetbalicoon die op 31 maart jl. overleed is Puck Pols. Ook deze solide verdediger van SV Gouda in de jaren ’70 heb ik helaas nooit zien voetballen en moet het dus ook hebben van de verhalen van degenen die de loftrompet staken over zijn grote voetbalkwaliteiten. Ik heb Puck Pols vooral meegemaakt als trainer van SV Gouda en ONA. Ook was hij jaren coach van het zondagteam van Gouda bij de traditionele nieuwjaarwedstrijden. Ik zal mij Puck Pols blijven herinneren als een vriendelijke en aimabele man.

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
30mrt/210

The Secret Combination – Finally

The Secret Combination ontstaat in de nazomer van 2000 tijdens opnamesessies van singer-songwriter Jeff Mitchell in de Utrechtse Starsound Studio. Aanwezig zijn muzikanten van de bands Secret Sounds, City to City, Cash On Delivery, Het Goede Doel en Urban Dance Squad. Het resultaat van deze sessies is te horen op hun debuutalbum Introducing… The Secret Combination, dat in 2001 verschijnt.

Dit jaar bestaat de band 20 jaar en deze maand is hun langverwachte 5e album verschenen, Finally, een dubbelalbum. Het album is verpakt in het schitterende artwork van de op 3 maart jl. overleden bevriende kunstenaar en cabaretier Jeroen van Merwijk.

Cd 1 opent met Not a day goes by, fijne sfeervolle americana, met een heerlijke pedal steel en een strakke ritmesectie. Lekker bluesy en enigszins funky is 3 Minutes en de pedal steel en slide zijn naast de mooie harmonieën een feest voor het oor in de countryrocker You know and I know. In the still of the night is een symfonische ballad met strijkers en Room no 5 is een ingetogen poppy ballad. Heel mooi wordt er geïnstrumenteerd, o.a. met een flonkerende gitaarsolo, in het melodieuze Everything by now. Deel een eindigt ingetogen en grotendeels semi akoestisch met You can do better

Cd 2 begint uptempo met het folky Mr. Mailman, een song met wortels in de seventies, melodieuze gitaarlicks, pedal steel en backing vocals. De fraaie pedal steel van Johan Jansen speelt ook in A trap so tender een oorstrelende rol. Fijn gitaarwerk van René van Barneveld is te horen in de uptempo countryrocker Considering you. Ain’t no crime is behoorlijk stevig. Rainy day parade is weer andere koek en hier wordt de luisteraar naast de piano ondergedompeld in een overvloedig bad van strijkers. Ook My lovin’ right is een prachtig gezongen ballad. Real love is de stevige uitsmijter, met een strakke ritmesectie, harmonieën en keyboard- en gitaarsolo’s.      

Conclusie: Met Finally geeft The Secret Combination zichzelf en de liefhebbers van goede muziek een mooi verjaardagscadeau. Met als kers op de taart het prachtige artwork van Jeroen van Merwijk.

Tracks cd 1:

  1. Not a day goes by
  2. 3 Minutes
  3. You know and I know
  4. In the still of the night
  5. Room no. 5
  6. Everything by now
  7. You can do better

Tracks cd 2:

  1. Mr. Mailman
  2. A trap so tender
  3. Considering you
  4. Ain’t no crime
  5. Rainy day parade
  6. My lovin’ right
  7. Real love

Line-up:

  • Jeff Mitchell – lead vocals
  • Toni Peroni – drums                                                         
  • Chip Visser – bas, zang                                                    
  • René van Barneveld – gitaar                                             
  • Johan (JJ) Jansen – pedal steel                                        
  • Robin van Vliet – keyboards, zang                        

29mrt/210

Rooie Koos

En weer zeggen twee voetbalverenigingen in West II het prestatievoetbal op zondag vaarwel. Een van die twee verenigingen die het ook op zondag niet meer zien zitten is VV Groeneweg.  De club uit Zevenhuizen wil niet wachten tot de KNVB eindelijk eens een beslissing neemt over b.v. weekendvoetbal en het standaardelftal speelt in het nieuwe voetbalseizoen in de 4e klasse zaterdag. De Goudse trainer René van Beek daalt af van de 2e naar de 4e klasse. Een soort vlucht naar voren want als ze nog langer hadden gewacht hadden ze het seizoen daarop zelfs in de 5e klasse moeten beginnen. KNVB, wakker worden!

SV Gouda zou afgelopen zaterdagmiddag de nieuwe hoofdtrainer officieel presenteren. Een mooie gelegenheid om alvast kennis te maken met Tim den Haan. Maar helaas, ook dit ging weer niet door. Dan maar wachten op het nieuwe seizoen.

Over nieuwe trainers gesproken. Omdat Willem Dekker geen dispensatie kreeg van de KNVB moest ONA op zoek naar een opvolger van Dek. Die is nu gevonden in de persoon van Koos Waslander. ‘Rooie Koos’, zoals de oud profvoetballer van o.a. NAC, Excelsior en PEC Zwolle destijds werd genoemd, is nog steeds de trotse bezitter van een fraai record. Op zaterdag 20 maart 1982 scoorde hij na de aftrap van de wedstrijd NAC – PEC Zwolle, tot ontzetting van centrale verdediger ‘IJzeren’ Rinus Israel en doelman Piet Schrijvers, al na 8 seconden een doelpunt.  Een record dat na 39 jaar door nog geen enkele voetballer in de Eredivisie is verbroken.

Ik maakte met Koos Waslander kennis in 2009 toen hij een half jaar trainer was van 1e klasser SV Gouda.  Nu is ‘Rooie Koos’ dus weer terug in Gouda. Ik hoop snel met hem hernieuwd kennis te maken.

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
25mrt/210

Jason Ringenberg – Rhinestoned

De Amerikaanse singer-songwriter en gitarist Jason Ringenberg (22 november 1958, Kewanee,  Illinois), verhuist in 1981 naar Nashville, Tennessee en richt daar de alternatieve countryband Jason & the Scorchers op. Met deze baanbrekende band brengt hij een groot aantal albums uit. Hun debuutalbum Lost & Found verschijnt in 1985. 

Maar tegelijkertijd timmert punk-country-rocker Ringenberg ook aan de weg als soloartiest. Deze maand verschijnt, drie jaar na Stand tall, zijn nieuwe soloalbum Rhinestoned. COVID-19, de politieke situatie in zijn vaderland met Black Lives Matter waren een bron van inspiratie voor dit nieuwe album. En er lagen ook nog een aantal nummers die niet op zijn vorige album Stand tall pasten. Het nieuwe album wordt gecompleteerd met een aantal bewust gekozen covers. Het album is opgenomen in de Tone Chaparal Studio van multi-instrumentalist George Bradfute in Madison, Tennessee. De studio is gehuisvest in het huis waar countryzanger Jim Reeves ooit woonde.   

Met de melodieuze countryrocker Before love and war komt de stemming er meteen in. Lekker gitaarwerk en backing vocals van Kristi Rose. The freedom rides weren’t free is een politiek getinte song over de Civil Rights Movement in de roerige jaren ’60 van de vorige eeuw in de VS met rassenrellen en vredesmarsen. Dat Ringenberg niet veel op heeft met de veranderingen in de muziekstad Nashville maakt hij duidelijk in het intens gezongen Nashville without rhinestones. Een van de hoogtepunten is de verpletterend mooie versie, met fiddle, accordeon en het duet met Kristi Rose, van The storms are on the ocean van The Carter Family. De Engelse theoloog en methodistenleider Charles Wesley zal zich ongetwijfeld in zijn graf omdraaien bij Ringenberg’s rockende versie van diens hymne Christ the Lord is risen today uit 1739. In Rode with Crazy Horse vertelt Ringenberg over zijn tocht te paard naast het opperhoofd van de Oglala Lakota stam, die in 1877 de dood vond in Fort Robinson, Nebraska. My highway songs is een schitterende melodieuze countrysong met pedal steel, fiddle, mandoline, cello en bariton gitaar. Time warp is een sprankelende cover van The Ozark Mountain Daredevils, en een andere cover, You win again van Hank Williams, krijgt een strakke uitvoering met pedal steel en een scheurende mondharp. Stoned on rhinestones is pure uptempo countryrock in de beste traditie van Jason & the Scorchers en het geluid van de Scorchers dringt ook door in de luidruchtige gitaarrocker Keep that promise. Het slotnummer, de melodieuze countrysong Window town, heeft een hoog Nick Lowe gehalte. De fameuze steel van George Bradfute mag hier zeker niet onvermeld blijven. 

Conclusie: Rhinestoned is een fantastisch album.

Tracks:

  1. Before love and war
  2. The freedom rides weren’t free
  3. Nashville without rhinestones
  4. The storms are on the ocean
  5. Christ the Lord is risen today
  6. Rode with Crazy Horse
  7. My highway songs
  8. Time warp
  9. You win again
  10. Stoned on rhinestones
  11. Keep that promise
  12. Window town

Line-up

  • Jason Ringenberg – zang, akoestische gitaar, backing vocals, harmonica
  • George Bradfute – (12 string) akoestische gitaar, elektrische gitaar, bariton gitaar, bas, banjo,  mandoline, cello
  • Steve Ebe – drums, percussie
  • Kristi Rose – lead vocals, backing vocals
  • Fats Kaplin – pedal steel, fiddle, accordeon
  • Addie Ringenberg – backing vocals
  • Mark Andrew Miller – backing vocals
  • Camille Ringenberg – piano, backing vocals
22mrt/210

Dieter van der Westen & Eric van de Westen – The sun will rise again

De Tilburgse gebroeders Dieter en Eric van der Westen hebben hun sporen al ruim verdiend in de muziekbusiness. Maar hun muzikale wegen liggen, hoewel beiden een voorliefde voor muzikale verhalen, americana en folksongs hebben, ver uit elkaar.

De muzikale roots van bassist Dieter van der Westen (46) liggen in de Noord Afrikaanse muziek. Hij toert al meer dan 20 jaar met zijn Nederlands Marokkaanse band Kasba, een band die Noord-Afrikaanse en westerse muziekstijlen mixt, over de hele wereld. Kasba werkte ook samen met o.a. Paul de Leeuw, Frank Boeijen, het Metropole Orkest en BLǾF. Onder zijn eigen naam schrijft en produceert Dieter van der Westen al langer americana en folkmuziek die hij zowel solo als met de Dieter Van Der Westen Band uitbrengt.  

Eric van der Westen (57) is groot geworden in de jazz- en lichte muziek. Hij speelt o.a. met vermaarde artiesten als de Braziliaanse singer-songwriter Lenine, de Canadese trompettist en bugelspeler Kenny Wheeler, de Nederlandse jazzpianist Jasper van ’t Hof, de Malinese zanger-gitarist Habib Koité en de Turkse zangeres Sezen Aksu.

COVID-19 gooide ook voor Dieter en Eric van der Westen roet in het eten. Vrijwel alle muzikale activiteiten vielen stil. Maar de broers besluiten dan om een keer samen een album op te nemen. Een akoestisch album met liedjes over liefde, onbevangenheid en hoop. En met dit album, The sun will rise again, willen ze een tegenwicht bieden aan de sombere tijdgeest.

The sun will rise again werd op 12 maart jl. vanuit de grote zaal van Paradiso in Amsterdam via de website en socials van Paradiso gepresenteerd. Op 14 maart verscheen het album en bevat acht songs die door Dieter zijn geschreven en drie covers. Het openingsnummer From dusk till down creëert meteen met mooie zang, fijn gitaarwerk en fraaie melodieuze baslijnen een ontspannen sfeer. In het optimistische titelnummer The sun will rise again gaat het tempo omhoog. Na het folky Hold the line, met dobroen mooie backing vocals, is Erie canal de eerste gedreven gespeelde cover. Op deze  traditional is gitarist Ferdi Lancee gastgitarist. De fraaie samenzang is te horen in het ingetogen I want you en daarna ook in het uptempo Save my memories met een bluesy mondharp. House of hope is een pareltje. De traditional FFV, het verhaal over de passagierstrein Fast Flyin Virginian, heeft een mooi acapella intro en een lekkere mondharpsolo. Mondharp en fraaie duozang zijn er in de melodieuze ballad The tears I’ve trusted. Eric van der Westen’s contrabas is in de melodieuze ballad Blue skies above weer een lust voor het oor. Het album wordt afgesloten met een prachtige versie van de jazzstandard Sint James Infirmary.

Conclusie: The sun will rise again is een warm, ontspannen en sfeervol album van twee bevlogen musici. Dit smaakt naar meer.

Tracks:

  1. From dusk till down
  2. The sun will rise again
  3. Hold the line
  4. Erie canal
  5. I want you
  6. Save my memories
  7. House of hope
  8. FFV
  9. The tears I’ve trusted
  10. Blue skies above
  11. Sint James Infirmary

Line-up

  • Dieter van der Westen – zang, akoestische gitaar, dobro, mondharmonica
  • Eric van der Westen – contra bas, backing vocals
  • Ferdi Lancee – akoestische gitaar (track 4)