Gerritschinkel.nl Columns & meer

24jun/220

Sweet Bourbon – Slippery slopes

De uit de omgeving van Nijmegen afkomstige bluesband Sweet Bourbon is begin 2014 opgericht door gitarist Chris Janssen. Sinds die tijd is de band niet meer weg te denken uit het Nederlandse clubcircuit. In 2015 brengt Sweet Bourbon het promoalbum Live at Trianon uit, een ep met live opnamen die gemaakt zijn op 13 juni 2015 in Trianon, Nijmegen. Hun eerste volledige album Night turned into day komt in 2017 uit. In de loop van de jaren bouwt Sweet Bourbon met hun stevige Southern rock stijl met een mix van rock, blues , jazz en soul een mooie livereputatie op in het clubcircuit.

Vorige maand verscheen hun nieuwe album Slippery slopes. Het album is een live registratie van het concert dat de band in oktober 2021 gaf in de Bluesmoose in Groesbeek.

Het openingsnummer Kicked me out is een soepele relaxte blues. Cool down is funky met fraaie bastonen, strak drumwerk, felle gitaarlicks en een wervelende orgelsolo. Ook het lekker rockende 2nd Wallstreet wordt gedragen door uitwaaierende orgeltonen. In de ontspannen countryblues Asked you a question vallen de slide, de fraaie harmonieen van The Bourbonnettes en de mondharp op. Muddy footprints is een bluesballad met intense wendingen. In de bluesrocker Born a rebel is een ‘jagende’ ritmesectie te horen achter een felle gitaarsolo en een heerlijke orgelsolo. De prachtige bluesballad Swan is gedrenkt in een overvol bad van orgeltonen. Just a silly dream is een melodieuze ballad met een mooi akoestisch begin. Het slotnummer Texas women is stevige midtempo blues met een scheurende gitaarsolo en een flonkerende orgelsolo.

Conclusie: Met Slippery slopes stelt Sweet Bourbon de fans opnieuw niet teleur. Het geïnspireerd klinkende album is het beluisteren meer dan waard. En laten ze nu maar snel met nieuw werk komen.

Tracks cd:

  1. Kicked me out
  2. Cool down
  3. 2nd Wallstreet
  4. Asked you a question
  5. Muddy footprints
  6. Born a rebel
  7. Swan
  8. Just a silly dream
  9. Texas women

Line-up

  • Chris Janssen – gitaren
  • René van Onna – lead zang, gitaar
  • Willem van der  Schoof – keyboards, bluesharp
  • Roeland van Laar – bas
  • Ruben Ramirez – drums
  • Suzan Wattimena – zang
  • Henny Oudesluijs – ukelele, percussie, zang
20jun/220

Mavis Staples & Levon Helm – Carry me home

Levon Helm werd geboren op 26 mei 1940 in Marvell, Arkansas. Hij werd vooral bekend als drummer, multi-instrumentalist en zanger van de Canadees-Amerikaanse rockband The Band. Na het afscheid van The Band in 1976 (afscheidsconcert The Last Waltz in San Francisco, uitmuntend gefilmd door Martin Scorsese), maakte Helm een aantal soloalbums en speelde ook filmrollen. In 1983 werd The Band (zonder Robbie Robertson) weer opgericht. Met het overlijden van Rick Danko in 1999 stopte The Band definitief. Helm ging daarna door met muziek maken. Hij overleed op 19 april 2012 in New York op 71-jarige leeftijd.

Soul- en gospelzangeres Mavis Staples is geboren 10 juli 1939 in Chicago, Illinois. In de jaren ’50 begint ze met haar vader Roebuck ‘Pops’, zus Cleotha en broer Pervis als The Staple Singers te zingen in lokale kerken en op te treden. In 1969 verschijnt het eerste soloalbum van Mavis Staples. In de jaren ’80 gaat zij samenwerken met Prince. Later maakt zij platen die geproduceerd worden door Ry Cooder en Jeff Tweedy (Wilco).   

Levon Helm organiseerde vanaf het begin van deze eeuw regelmatig concerten (The Midnight Ramble Sessions) met o.a. The Levon Helm Band en Mavis Staples in zijn studio The Barn, een omgebouwde schuur in Woodstock. In de zomer van 2011 trad Mavis Staples voor het laatst op tijdens zo’n concert. The Levon Helm Band werd voor die gelegenheid uitgebreid met een blazerssectie en leden van de band van Mavis Staples. Dit concert is vorige maand verschenen op het album Carry me home.

Het album opent met This is my country, een compositie van Curtis Mayfield en een grote hit in 1968 van de Impressions, waarin racisme en politieke ongelijkheid aan de kaak worden gesteld. Schitterende soul en geweldige zang. Blazers en een hamerende piano zijn prominent aanwezig in de rauwe blues Trouble in mind, een song van jazzpianist Richard M. Jones. De acapella zang van Mavis en de harmonieen zijn zeer indrukwekkend in W.B. Stevens’ gospel Farther along. De blazers zijn weer fantastisch in Hand writing on the wall, de uptempo gospel van Dottie Peoples en Harvey Lee Watkins jr. Het drumwerk van Levon Helm is lekker strak en de saxsolo mag er ook zijn. Het van Nina Simone bekende I wish I knew how it would feel to be free swingt lekker weg. Dan volgen er twee composities van ‘Pops’ Staples, het met orgel gelardeerde Move along train (een nummer dat Levon Helm zelf ook in 2009 op de plaat zette) en het ontroerende This may be the last time uit 1961. When I go away van gitarist Larry Campbell is lekkere uptempo soul. Prachtig en ingetogen is de soulballad Wide river to cross, een song van Buddy & Julie Miller. De blazerssectie is hier ook weer in topvorm. You got to move van Mississippi Fred McDowell, en ook bekend van The Rolling Stones, is een opwindende uptempo spiritual. Ook Bob Dylan komt langs met een strakke versie van diens You got to serve somebody, een nummer van zijn album Slow train coming uit 1979. Het slottakkoord The weight, de klassieker van The Band, is grandioos met een emotioneel duet tussen Mavis Staples en Levon Helm, waarbij diens stem helaas door zijn ziekte duidelijk is aangetast.      

Conclusie: Carry me home is een topalbum. Soul en gospel van het allerhoogste niveau. 

Tracks cd:

  1. This is my country
  2. Trouble in mind
  3. Farther along
  4. Hand writing on the wall
  5. I wish I knew how it would feel to be free
  6. Move along train
  7. This may be the last time
  8. When I go away
  9. Wide river to cross
  10. You got to move
  11. You got to serve somebody
  12. The weight

Line-up

Levon Helm Band

  • Levon Helm – drums, zang
  • Erik Lawrence – bariton sax
  • Byron Isaacs – bas
  • Jim Weider – gitaar
  • Amy Helm en Teresa Williams – harmoniezang
  • Larry Campbell – gitaar, mandoline, harmoniezang
  • Brian Mitchell – piano, keyboards
  • Jay Collines – tenor sax
  • Steven Bernstein – trompet

Mavis Staples Band

  • Mavis Staples – zang
  • Jeff Turmes – bas
  • Rick Holstrom – gitaar
  • Donny Gerrard, Vicki Randle, Yvonne Staples – harmoniezang
20jun/220

Geen kers op de taart

Het was me het weekje wel voor sv DONK. Donderdagavond was het heel druk op het complex aan de Nieuwe Donkstraat. Voetbalminnend Gouda en omstreken zag dat het team van Pieter van Zoest 1e klasser Rood Wit uit St. Willebrord met 2-1 versloeg en zich door deze overwinning plaatste voor de finale in de nacompetitie. Weer een stap gezet op weg naar de 1e klasse.

Vrijdagavond was een goed gevulde kantine getuige van een bevlogen optreden van topscheidsrechter Bas Nijhuis. Niks geen standaardverhaaltje, maar vooral veel mooie verhalen en anekdotes uit de voetbalwereld. Hoe aardig b.v. Christiano Ronaldo is in tegenstelling tot de irritante Zlatan Ibrahimovic. Verhalen over de ontvangst van scheidsrechters bij wedstrijden in het buitenland. Een speler van het G-team van DONK trok de stoute schoenen aan en vroeg of Nijhuis een keer een wedstrijd van zijn team wilde fluiten. Tot zijn grote geluk beloofde Nijhuis dit te doen. Zijn avond kon helemaal niet meer stuk.

Zondag was dan de grote dag waar veel Donkianen naar hadden toegeleefd. De finale! Op Sportpark Het Hoge Land in Berkel en Rodenrijs moest de kers op de taart worden gezet. Maar helaas bleek tegenstander de Koninklijke HVV een maatje te groot. DONK kwam er die middag tegen de tienvoudig landskampioen (oké, de laatste landstitel dateert uit 1914), geen moment aan te pas. Een uitstekend seizoen kon helaas niet met promotie naar de 1e klasse worden afgesloten. Maar met opgeheven hoofd werd afscheid genomen van het zondagvoetbal. In het nieuwe seizoen dan maar weer naar ESTO en RVC ’33. En daar is absoluut niets mis mee, in tegendeel. Ik had het alleen mooi gevonden als het seizoen 2022 – 2023 zou worden afgetrapt met een stadsderby tegen Olympia.

14jun/220

De nacompetitie

Op 25 april jl. overleed de heer Ab Wit op 93-jarige leeftijd. Ab Wit was huisarts in Wageningen en van 1962 – 1981 voorzitter van WVV Wageningen. In de voetbalwereld staat deze voetbalvoorzitter sinds 1972 bekend als de bedenker van de nacompetitie in het betaald voetbal, een fenomeen dat dit jaar een halve eeuw geleden werd ingevoerd.

Ook in het amateurvoetbal is de nacompetitie al vele jaren voor veel voetbalteams een lekker toetje. Via deze omweg promoveren. Van een lekker toetje zullen teams die op degraderen staan niet spreken, maar ze krijgen nu een kans om alsnog te ontsnappen en zich te handhaven. Met dank aan Ab Wit.

De nacompetitie is afgelopen weekend ook in Gouda van start gegaan. SV Gouda nam zaterdagmiddag de eerste horde door de Rooms Katholieke Sportvereniging Gabriel Dell Addolorata (de Moeder der Smarten) op wilskracht af te troeven. GDA droop teleurgesteld af naar Loosduinen. Nu maar hopen dat de Gouwenaars a.s. zaterdag de kers op de taart kunnen zetten.

Zondag 2e klasser DONK blijft vriend en vijand verbazen. Het jonge team van Pieter van Zoest is hongerig en voor niemand bang zo lijkt het. Ook bij een achterstand raken ze niet in paniek en draaiden ook zondag de rollen in de 2e helft weer om. RKDEO uit Nootdorp kon de letters Door Eendracht Omhoog niet waarmaken en werd door het collectief van DONK afgetroefd.

DONK ontvangt nu donderdag 16 juni om 20.30 uur 1e klasser Rood Wit W uit het Brabantse kerkdorp St. Willebrord. Rood Wit W was op sterven na dood, maar de laatste weken zijn heel wat punten behaald. Misschien kan DONK bij stadgenoot Olympia informeren hoe deze tegenstander te vloeren is. Het wordt spannend! En dan maar duimen dat zondag 19 juni a.s. ‘driemaal scheepsrecht’ is.

9jun/220

The Rolling Stones – El Mocambo 1977

The Rolling Stones gaven op 4 en 5 maart 1977 in de El Mocambo club in Toronto (Canada) een show voor slechts 300 fans. Het waren oorspronkelijk geheime optredens want volgens de affiche zou de Canadese rockband April Wine optreden, met in het voorprogramma The Cockroaches. Maar tot verrassing van de aanwezigen bleek dat The Rolling Stones de hoofdact waren.

Van deze legendarische optredens verschenen in september 1977 vier songs op het dubbele livealbum Love you live (Mannish boy, Crackin’ up, Little red rooster en Around and around). De overige opnamen werden nooit uitgebracht. Maar nu is het complete optreden van 5 maart, aangevuld met drie bonustracks van de show van 4 maart, uitgebracht.

Na de aankondiging ‘Please welcome to the El Mocambo in Toronto: The Rolling Stones’ knalt Keith Richards met de bekende riff van de grote hit Honky tonk women de show open, gevolgd door het  stomende All down the line en een geweldige versie van Hand of fate, een nummer van hun (toen) meest recente album Black & blue, dat een jaar daarvoor was verschenen. De strakke ritmesectie Charlie Watts en Bill Wyman laten meteen ook het achterste van hun muzikale tong zien. Met Bobby Troup’s Route 66 gaan de Stones terug naar 1964. Dan volgen er weer twee songs van Black & blue, de intieme (piano)ballad Fool to cry en de vette gitaarrocker Crazy mama. Daarna duikt de band in de klassieke blues met een intense versie van Mannish boy van Muddy Waters en de reggae Crackin’ up van Bo Diddley. Dance little sister is een stampende rocker met vette gitaarlicks en een hamerende piano. Daarna gaan de Stones weer terug naar 1964 met een geïnspireerde versie van de Chuck Berry klassieker Around and around. Cd 1 wordt afgesloten met Tumbling dice, een topnummer met fraaie baslijnen, lyrische gitaarsolo’s en Mick Jagger in topvorm.

Cd 2 opent met het funky Hot stuff, waarin vlammende gitaarlicks en keyboards de hoofdrol opeisen. De ritmesectie is weer, naast de bijtende gitaarlicks, geweldig op dreef in het heftig rockende Star star. Gedreven is de zang van Jagger in Let’s spend the night together, hun oude hit uit 1967.Indrukwekkend mooi is Worried life blues, de bluesstandaard van Big Maceo Merriweather uit 1941. Voorzover bekend was/is dit eerste keer dat de Stones dit nummer (live) hebben gespeeld. De volgende bluesklassieker is de slowblues Little red rooster van Willie Dixon, die in 1964 op single werd uitgebracht en tot verbazing van velen een grote hit werd. Het tempo wordt vervolgens weer opgevoerd met het fel rockende It’s only rock ‘n’ roll (but I like it) en het ultrasnelle Rip this joint. Brown sugar, dat nu niet meer wordt gespeeld omdat het vermeend racistisch zou zijn, wordt hier met gejuich ontvangen. Dit nummer blijft ook zonder de befaamde saxsolo een wereldnummer. Applaus is er ook voor Jumpin’ Jack Flash, hun wereldhit uit 1968. De laatste drie nummers van cd 2 zijn songs die gespeeld werden op 4 maart. Allereerst de ballad Melody uit 1976 met een geweldige bijdrage van Billy Preston. Dan een heerlijke versie van het uit 1974 stammende reggae-achtige Luxury. Het slotnummer, het ruim acht minuten durende Worried about you, zullen de fans voor het eerst hebben gehoord, want dit nummer verscheen pas in 1981 op het album Tattoo you. Een prachtige ballad met opvallend mooie baslijnen en een grootste Mick Jagger.  

Conclusie: The Rolling Stones waren op 4 en 5 maart 1977 in Toronto in absolute topvorm. Jammer dat we op het resultaat 45 jaar hebben moeten wachten.  

Tracks cd 1:

  1. Honky tonk women
  2. All down the line
  3. Hand of fate
  4. Route 66
  5. Fool to cry
  6. Crazy mama
  7. Mannish boy
  8. Crackin’ up
  9. Dance little sister
  10. Around and around
  11. Tumbling dice

Tracks cd 2:

  1. Hot stuff
  2. Star star
  3. Let’s spend the night together
  4. Worried life blues
  5. Little red rooster
  6. It’s only rock ‘n’ roll (but I like it)
  7. Rip this joint
  8. Brown sugar
  9. Jumpin’ Jack Flash
  10. Melody
  11. Luxury
  12. Worried about you

Line-up:

  • Mick Jagger – zang, akoestische gitaar, mondharmonica
  • Keith Richards – gitaar, zang
  • Ronnie Wood – gitaar, backing vocals
  • Charlie Watts – drums
  • Bill Wyman – bas
  • Ian Stewart – piano
  • Billy Preston – keyboards
  • Ollie Brown – percussie
2jun/220

Herman Brock jr. – Devianto

Herman Brock jr. (18 september 1970, Winterswijk) is een bluegrass-, americana- en bluesmuzikant, multi-instrumentalist en singer-songwriter. Hij groeit op in Terneuzen. Als tiener speelt hij al gitaar in de band van zijn vader Herman Brock sr. In 1999 richt hij met bassiste Lizz Sprangers de band Eurocasters op en toert hiermee meerdere keren door Texas. In 2006 richt hij samen met Lizz Sprangers (bas, rubboard, vocals)  en Geertje van den Berg (mandoline, autoharp, vocals) de bluegrass- en old timeband Brock & the Brockettes op. Sinds 2009 speelt Brock (gitaar, vocals) ook met zijn bluegrassband Brock’s Blue Grass Bunch, die verder bestaat uit Lizz Sprangers (bas), Henk van der Sypt (mandoline), Hans Wolters (banjo) en David Piedfort (dobro). Met deze band heeft Brock door Kentucky getoerd.

In 2015 verscheen zijn veel geprezen album The old world, een muzikale reis door de oude wereld met streekverhalen en legendes. Deze maand is het nieuwe album van Herman Brock jr. uitgekomen. Dit album, Devianto, (Latijn voor ‘afwijkend’) is een bluegrass-album dat ook ‘uitwijkt’ naar andere traditionele muziekstijlen. Devianto is opgenomen in de studio van Janos Koolen. Aan het album hebben maar liefst 24 muzikanten meegewerkt. Op de cover van het album staat het schilderij ‘Cosmic’ van de op jonge leeftijd vanuit Iran naar Frankrijk gevluchte kunstenaar Pejman Ebadi.

Het openingsnummer Freedom is fantastische uptempo bluegrass met veel piano, banjo en viool en vervolgens komt in Hey there baby ook de accordeon er bij. De Ierse fluit creëert een Keltische sfeer in Down at the graveyard. Breakout is een uptempo instrumental met banjo, dobro, mandoline en percussie. Future is pure bluegrass waarna in het rijkelijk geïnstrumenteerde Long time no see het tempo iets omlaag gaat. Keltische invloeden zijn er weer door de uitbundige uilleann pipes in het instrumentale titelnummer Devianto. Door de vrolijke trompetklanken belandt de luisteraar in Money (the cashbox piano) in de Latin sferen. Vader Herman Brock sr. is vocaal ook aanwezig in de countryballad You got me wrong. Daarna is het weer uitbundige bluegrass wat de klok slaat in Sometimes, Who am I to judge en Open up your eyes, waarbij de diverse instrumenten weer schitteren. Het album wordt na het slechts één seconde (!) durende Pick your own way afgesloten met de bonustrack You got me wrong, een rehearsal uit 1993 van The Brock Family.         

Bovenkant formulier

Onderkant formulier

Conclusie: Liefhebbers van bluegrass en muziek die daar dicht tegenaan ligt worden weer rijkelijk verwend met dit prachtige album.

Tracks cd:

  1. Freedom
  2. Hey there baby
  3. Down at the graveyard
  4. Breakout
  5. Future
  6. Long time no see
  7. Devianto
  8. Money (the cashbox piano)
  9. You got me wrong
  10. Sometimes
  11. Who am I to judge
  12. Open your eyes
  13. Pick your own way
  14. You got me wrong (bonustrack)

Line-up

  • Herman Brock jr. – zang, gitaar, autoharp, kokosnoten
  • Lizz Sprangers – bas, zang
  • Geertje v.d. Berg – mandoline, zang
  • Hans Wolters – banjo
  • Janos Koolen – mandoline, banjo, bouzouki, bodhrón
  • Jeroen Schmohl – dobro
  • Joost van Es – viool
  • Ies Muller – Ierse fluit
  • Onno Kuipers – accordeon
  • Bert Peyffers – percussie
  • Jasper Goedman – hang
  • Michael Boere – uilleann pipes
  • Pascal v.d. Velde – trompet
  • Bart van Strien – banjo
  • Arnold Lasseur – mandoline
  • Aart Schroevers – bas
  • Robert-Jan Kanis – gitaar
  • Tim Kliphuis – gypsy viool
  • Herman Brock sr. – zang
  • Herman Brock III – zang
  • Larry Brock – piano
  • Madelief Weida – zang
  • Jannes Weida – zang
  • Fapy Lafertin – gypsy gitaar
31mei/220

De finish in zicht

Met nog één reguliere speelronde te gaan is de finish voor de amateurvoetballers in zicht. Hoofdklasser Jodan Boys mag zaterdag nog even een verplicht nummertje tegen Spijkenisse afwerken en dan mogen ze met vakantie. Dit seizoen maar snel vergeten.

Gouda is helaas veroordeeld tot de nacompetitie. Even zag het er naar uit dat rechtstreekse handhaving in de 3e klasse mogelijk zou zijn, maar uiteindelijk kwam het jonge team helaas tekort. Het zal nog lastig genoeg worden met die clubs uit de Haagse regio.

4e Klasser GSV droomde nog even om via de nacompetitie stiekem een kans op promotie te maken, maar die vlieger ging niet op. Toch een mooi seizoen gedraaid!

Olympia had zich afgelopen zondag veilig kunnen spelen, maar dan had men wel van concurrent CVV Zwervers moeten winnen. En het feit dat de staartploegen Hillegersberg en Rood Wit ook nog onverwacht drie punten binnen harken zal de stemming niet hebben verhoogd. Om niet afhankelijk te zijn van de concurrentie zal Olympia 2e Pinksterdag ’gewoon’ moeten winnen van DHC. Met opgeheven hoofd afscheid nemen van het zondagvoetbal, want een stad als Gouda moet volgend seizoen toch zeker een zaterdag 1e klasser hebben vind ik.

2e Klasser DONK is dit seizoen het enige lichtpunt in het Goudse voetbal met een fraaie 2e plaats in de eindrangschikking. Alleen kampioen HBC was een maatje te groot. Met Pinksteren nog even een verplicht nummertje in en tegen Bloemendaal en dan opladen voor de nacompetitie. En volgens het speelschema is het dan mogelijk dat het jonge team van Pieter van Zoest stadgenoot Olympia tegenkomt. Aan Olympia de taak om dat in ieder geval te voorkomen, want dan blijft de kans op twee Goudse zaterdageersteklassers volgend seizoen aanwezig.   

30mei/220

Anthony Geraci – Blues called my name

Anthony Geraci (1954, New Haven, Connecticut) raakt op zijn 4e al in de ban van de piano. Zijn ouders kopen een Kimball Grand Piano voor de jonge Anthony en zijn moeder zorgt er voor dat hij pianoles krijgt aan The Neighborhood School of Music. Geraci is een veteraan in de Amerikaanse muziekscene en heeft in de loop der jaren met heel veel bluesartiesten gespeeld, zoals Muddy Waters, Big Joe Turner, J.B. Hutto, Otis Rush, Jimmy Rogers, Big Mama Thornton, BB King, Buddy Guy, Van Morrison, J. Geils, Hubert Sumlin, Steve Miller en Chuck Berry. Hij speelde ook mee op meer dan 50 albums van bluesgrootheden als Big Walter Horton, Carey Bell, Odetta, Charlie Musselwhite, Lazy Lester, Snooky Prior en John Brim. Anthony Geraci is een origineel lid van Sugar Ray and the Bluetones en van Ronnie Earl and The Broadcasters. Geraci ontving in de loop der jaren een groot aantal onderscheidingen. Zijn meest recente kreeg hij vorig jaar (de Pintetop Perkins Piano Player Award). Samen met The Boston Blues All-Stars werd hij in 2021 ook genomineerd voor de Blues Music Award in de categorie Band of the Year.

Deze maand verscheen het album Blues called my name, de opvolger van het in 2020 verschenen  Daydreams in blue. Net als op zijn vorige album wordt Geraci ook weer bijgestaan door The Boston Blues-Stars, zanger Sugar Ray Norcia en zijn er gastbijdragen van een aantal bekende gitaristen.

That old pine box, waarin Geraci c.s. een ode brengen aan de sterfelijkheid, is de swingende opener met piano en bijtende gitaarlicks. Het titelnummer The blues called my name is een prachtige bluesballad met zang van Sugar Ray Norcia, barrelhousepiano en een snijdende gitaarsolo van Monster Mike Welch. About last night is een Latin achtige jazzy instrumental ‘drijvend’ in een overvol bad van Hammondtonen en fraai gitaarwerk van Charlie O’Neil. Boston stomp is een flonkerende door piano gedreven instrumental. Erika van Pelt neemt de fraaie gastvocalen voor haar rekening in de bluesballad Corner of heartache and pain. Naast zijn zang hamert Geraci er vervolgens met zijn piano weer op los in de vrolijke boogie I go ooh. Walter Trout’s gitaarwerk in de instrumental Into the night varieert van fel tot lyrisch. Norcia neemt de zangmicrofoon weer ter hand in het door de piano opgepimpte I ain’t going to ask. In de instrumental Wading in the vermillion trekken, naast uiteraard de piano, de vioolsolo’s van de uit Chicago afkomstige Anne Harris de aandacht. Het album wordt prima instrumentaal afgesloten met Song for the planet earth, met alleen Anthony Geraci op piano.   

Conclusie: Blues called my name is een fantastisch album.

Tracks cd:

  1. That old pine box
  2. The blues called my name
  3. About last night
  4. Boston stomp
  5. Corner of heartache and pain
  6. I go ooh
  7. Into the night
  8. I ain’t going to ask
  9. Wading in the vermillion
  10. Song for planet earth

Line-up

  • Anthony Geraci – piano, Hammond, zang (track 6)
  • Sugar Ray Norcia – zang (track 1,2,8)
  • Erika van Pelt – zang (track 5)
  • Charlie O’Neil – gitaar (track 1,3,5,6)
  • Monster Mike Welch – gitaar (track 2)
  • Walter Trout – gitaar (track 7)
  • Barret Anderson – gitaar (track 8)
  • Paul Loranger – bas (track 1,2,4,5,6,7,8,9)
  • Chris Rathbun – bas (track 3)
  • Jeff Armstrong – drums
  • John Vanderpool – tenor sax (track 6)
  • Anne Harris – viool (track 9)
Gearchiveerd onder: Geen categorie Geen reacties
25mei/220

Willie Nelson – A beautiful time

Singer-songwriter Willie Nelson (29 april 1933, Abbott, Texas) is sinds 1956 actief in de muziekscene. De in Fort Worth, Texas, opgegroeide Red Headed Stranger weigert ondanks zijn respectabele leeftijd en het feit dat zijn gezondheid hem soms parten speelt, met pensioen te gaan. Bovendien verschijnen er met zeer grote regelmaat nieuwe albums van deze veteraan.

Op 29 april jl., op de dag dat Willie Nelson zijn 89e verjaardag vierde, verscheen A beautiful dream, zijn 72e  studioalbum. Het album opent met de door Chris Stapleton en Rodney Crowell geschreven passievolle liefdesballad I’ll love you till the day I die. Willie met zijn twangy Trigger en zijn enigszins breekbare stem en heerlijke pianoklanken. My heart was a dancer en Energy follows thought zijn typische Nelson ballads. In het ingetogen Dreamin’ again geeft good old Mickey Raphael met zijn mondharp, naast de backing vocals, een mooie invulling. Het tempo gaat voor het eerst omhoog in I don’t go to funerals, waarin meerdere overleden countryartiesten de revue passeren. Het titelnummer A beautiful time is een countryballad met emotioneel ingetogen zang en een fraaie steel. We’re not happy (till you’re not happy) is uptempo en melodieus. Subtiel is de begeleiding in Dusty bottles, waarna de mondharp en de backing vocals de liefdesballad Me and my partner weer mooi opsieren. In zijn typische Nelson stijl is Tower of song van Leonard Cohen ronduit schitterend. De steelgitaar is prominent aanwezig in de ballad Live every day en in de country tearjerker Don’t touch me there. With a little help from my friend van Lennon & McCartney valt voor mij iets uit de toon, maar de mondharp maakt veel goed. Het album eindigt met de mooie ballad Leave you with a smile weer zeer vertrouwd.   

Conclusie: A beautiful time is een wonderschoon album. Willie Nelson heeft zichzelf en de muziekliefhebber een mooi verjaardagscadeau gegeven.

Tracks cd:

  1. I’ll love you till the day I die
  2. My heart was a dancer
  3. Energy follows thought
  4. Dreamin’ again
  5. I don’t go to funerals
  6. A beautiful time
  7. We’re not happy (till you’re not happy)
  8. Dusty bottles
  9. Me and my partner
  10. Tower of song
  11. Live every day
  12. Don’t touch me there
  13. With a little help from my friends
  14. Leave you with a smile

Line-up:

Willie Nelson – lead vocals, gitaar (Trigger)

Barry Bales – contrabas

Jim ‘Moose’ Brown – piano, B-3 orgel, synthesizer, Wurlitzer

Buddy Cannon – backing vocals

Melonie Cannon – backing vocals

Chad Cromwell – drums

Fred Eltringham – drums, percussie

Kevin ‘Swine’ Grant – contrabas

Mike Johnson – steel gitaar

Catherine Marx – Wurlitzer, piano, B-3 orgel

James Mitchell – elektrische gitaar

Mickey Raphael – mondharmonica

Bobby Terry – akoestische gitaar, elektrische gitaar, steel gitaar, bas, piano

Lonnie Wilson – drums, percussie

17mei/220

Barry Hay & JB Meijers – Fiesta de la vida

Barry Hay is als zanger van Golden Earring sinds het stoppen van de wereldberoemde Haagse band in 2021 helaas noodgedwongen met pensioen. Hij woont sinds 2007 voornamelijk op Curaçao, maar hij is niet verloren voor de muziekscene. Muziek maken en optreden doet hij gelukkig nog steeds. Bijvoorbeeld met multi-instrumentalist JB Meijers (o.a. De Dijk, The Common Linnets, Acda & de Munnik). In 2019 maakten Hay en Meijers het album For you baby, en op 22 april jl. verscheen hun 2e album Fiesta de la vieda, een album met tien covers en vier eigen nummers.

Het openingsnummer Spirit in the sky is de gospelachtige song van Norman Greenbaum uit 1969. Hay en Meijers brengen een stevige versie, inclusief de fuzzy gitaar en de backing vocals. Het in januari al op single uitgebrachte Unconditionally begint rustig maar evolueert na een halve minuut in een energiek rockend nummer met zonnige Caraïbische invloeden. Tanita Tikaram ’s Twist in my sobriety is een heerlijke vlotte versie die je in Mexicaanse sferen brengt. Sterk is de zang van Hay in het funky reggae achtige met blazers en orgel versierde It’s not unusual, de hit van Tom Jones uit 1965. Apart is Magic carpet ride, de hit van Steppenwolf uit 1968. Een ‘springerig’ nummer met samenzang dat orkestraal en lichtelijk psychedelisch eindigt. Perfect stranger is een melodieuze gevarieerde rocker met een strakke ritmesectie en felle gitaarlicks. Don’t let the old man in is een fraai gezongen countrysong, een compositie van countryzanger Toby Keith uit de film The Mule van Clint Eastwood uit 2018. Hay is daarna helemaal in zijn element als rockzanger in het met overweldigende  arrangementen van Meijers toegeruste Dancing barfoot van Patty Smith uit 1979. Ook How much does it take to make you love me rockt uptempo lekker weg met zeer felle gitaarlicks. Taken in is een cover van Mike + The Mechanics uit 1986, een door piano en mooie arrangementen gedragen ballad. Fraai zijn de baslijnen, de percussie naast de bijtende gitaarlicks in het uit 1983 stammende Indian ropeman van Richie Havens. Het is weer volop rocken in 20th Century boy van T-Rex, waar de geest van Marc Bolan rondwaart. Met het door velen gecoverde You never can tell van Chuck Berry weten Hay en Meijers ook raad en ze toveren hier een enerverende met tex mex saus overgoten versie uit de hoge hoed. Het ook al eerder op single uitgebrachte titelnummer Fiesta de la vida is een feestelijke afsluiter met het Mariachi orkest dat een heerlijke Mexicaanse met een Caraïbisch sausje overgoten sfeer creëert.    

Conclusie:

Fiesta de la vida is een geïnspireerd en feestelijk album waar het muzikale plezier van afdruipt. Ik kan me voorstellen dat velen uitkijken naar het concert dat de heren op 5 november a.s. in de Ziggodome zullen geven. Naast een echt Mexicaans Mariachi-orkest zal dan ook special guest Danny Vera acte de presence geven.  

Tracks cd:

  1. Spirit in the sky
  2. Unconditionally
  3. Twist in my sobriety
  4. It’s not unusual
  5. Magic carpet ride
  6. Perfect stranger
  7. Don’t let the old man in
  8. Dancing barefoot
  9. How much does it take to make you love me
  10. Taken in
  11. Indian ropeman
  12. 20th Century boy
  13. You never can tell
  14. Fiesta de la vida