Gerritschinkel.nl Columns & meer

21jun/210

Publiekslievelingen

Ik wil het met u hebben over het fenomeen publiekslieveling, iemand die tedere gevoelens opwekt bij het publiek. Ze zijn er op alle gebieden en in alle soorten en maten, maar laat ik me beperken tot de sportwereld.

Neem het afgelopen sportweekend. Autosportliefhebbers hadden Max Verstappen al lang in hun armen gesloten, maar sinds zondag kan hij helemaal niet meer kapot. Zelfs bij degenen die niets of weinig met autosport hebben heeft hij volgens mij een speciaal plekje veroverd.    

Het EK voetbal dat nu volop bezig is levert ook zijn lievelingen op. Je hoeft maar twee keer te scoren en je de longen uit je lijf te lopen, en je bent een publiekslieveling. Denzel Dumfries, tot voor kort niet eens zeker van een basisplaats in Oranje, weet er alles van. En wat te denken van Robin Gosens. Voor veel Duitsers was deze halve Nederlander tot voor kort een nobody, maar blink je uit in de wedstrijd tegen Portugal, dan ben je meteen de nieuwe Duitse lieveling. De Vlaamse wielerfans hebben ook hun eigen publiekslievelingen. De jonge Remco Evenepoel heeft in Vlaanderen al bijna een heiligenstatus en Wout van Aert zal in de Ronde van Frankrijk, die a.s. zaterdag begint, ook weer in de armen worden gesloten. Zo heeft iedere sport zijn publiekslievelingen.     

Maar eens een publiekslieveling wil nog niet zeggen altijd een publiekslieveling. Blijven de prestaties uit, of haal je iets uit dat niet in de haak is, dan laat het publiek je genadeloos weer vallen. Het aantal gevallen sporthelden is groot. Bladerunner Oscar Pistorius kan er over mee praten. Wielrenner Lance Armstrong is misschien wel het grootste voorbeeld, hoewel hij volgens mij voor velen nooit een publiekslieveling was.

Publiekslievelingen, ze komen, blijven en gaan. 

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
17jun/210

John Hiatt & the Jerry Douglas Band – Leftover feelings

Singer-songwriter John Hiatt (20 augustus 1952, Indianapolis) is al bijna 50 jaar actief in de muziekscene. In 1974 kwam zijn debuutalbum Hangin’ around the observatory uit. Zijn eerste albums waren echter geen commercieel succes. Het echte succes kwam pas in 1987 met het album Bring the family. Op dat album staat ook zijn hit Have a little faith in me.

John Hiatt heeft in zijn lange carrière met veel musici samengespeeld en platen opgenomen (met Ry Cooder, Nick Lowe en Jim Keltner vormde hij bv de supergroep Little Village). Het was een langgekoesterde wens van Hiatt om ook met de befaamde dobro-speler, lapsteel-gitarist en producer Jerry Douglas (28 mei 1956, Warren, Ohio) muziek op te nemen. En deze wens kwam uit. Na maanden noodgedwongen thuiszitten i.v.m. de wereldwijze COVID-19 pandemie, dook John Hiatt met The Jerry Douglas Band de studio in. Het resultaat is te horen op het album Leftover feelings. Dit 24e album van John Hiatt is in vier dagen opgenomen in Studio B in Nashville, de beroemde studio waar gerenommeerde artiesten als Elvis Presley, Roy Orbison, Chet Atkins, The Everly Brothers, Don Gibson, Roger Miller, Charlie McCoy, Waylon Jennings, Dolly Parton, John D. Loudermilk en nog vele anderen platen hebben opgenomen. Het album is geproduceerd door Jerry Douglas. Vermeldenswaard is bovendien dat het een album is waarop geen drummer is te horen.   

Long black electric Cadillac is de heerlijke uptempo opener, waarin The Jerry Douglas Band zich naar hartenlust uitleeft op snaren en viool. Fraai is de dobro van Douglas in de deltablues Mississippi phone booth. In The music is hot, melodieuze americana, worden herinneringen opgehaald aan Waylon Jennings en Merle Haggard. In het uptempo All the lilacs in Ohio, met lekkere harmonieen, is het bluegrass wat de muzikale klok slaat. In het door Hiatt ingetogen gezongen I’m in Asheville laten de leden van The Jerry Douglas Band zich weer van hun beste kant zien. In de aangrijpende ballad Light of the burning sun zingt Hiatt over de zelfmoord van zijn oudste broer en de impact die dat had op zijn familie. Prachtig is ook de dobrosolo van Douglas. Little goodnight is steviger en rockt lekker weg en Buddy boy is weer een mooie ballad met strings en de soulvolle knauwende stem van Hiatt. Changes in my mind is een typische Hiatt ballad, met naast de prachtige zang de fantastische begeleiding. Fameus is daarna ook weer het snarenwerk in het rockende Keen rambler. Het slotnummer Sweet dream is weer een typische Hiatt song waaraan The Jerry Douglas Band een extra dimensie geeft.

Conclusie: Leftover feelings  is een geweldig album van zeer energieke en geïnspireerde musici. John Hiatt & The Jerry Douglas Band is een meesterlijke combinatie.    

Tracks:

  1. Long black electric Cadillac
  2. Mississippi phone booth
  3. The music is hot
  4. All the lilacs in Ohio
  5. I’m in Asheville
  6. Light of the burning sun
  7. Little goodnight
  8. Buddy boy
  9. Changes in my mind
  10. Keen rambler
  11. Sweet dream

Line up:

  • John Hiatt – zang, akoestische gitaar
  • Jerry Douglas – dobro, lapsteel, backing vocals
  • Daniel Cambronero – bas, string arrangementen,
  • Mike Seal – akoestische en elektrische gitaar
  • Christian Sedelmyer – viool, string arrangementen
  • Carmella Ramsey – backing vocals
15jun/210

Harp Mitch & Guitar Jakobs – Blues bie’n schemerlamp – Studio sessions 2020 – 2021

De in Oldenzaal geboren en getogen Nederlandse zanger en mondharmonicaspeler Michel Zwiers, alias Harp Mitch, en de uit Neuenhaus afkomstige Duitse gitarist Helmut Jakobs, alias Guitar Jakobs, zijn al weer twee decennia binnen verschillende bands actief in de bluesscene. Als akoestisch duo zijn ze drie jaar bezig een programma te ontwikkelen om in theaters, cafés en andere podia hun reis door de blues te verkondigen.

Bijna een jaar zijn ze aan het werk geweest met nummers op te nemen tijdens hun repetities in de studio. Puur akoestisch met gitaar, mondharmonica en zang. Zij hebben zich zelfs gewaagd aan instrumenten die zij normaal gesproken helemaal niet bespelen. Ze durven nieuwe uitdagingen aan te gaan en treden hierbij buiten hun comfortzone. Toen beide heren de opnamen die ze tijdens hun sessies hadden opgenomen terug gingen luisteren bleek dat er genoeg bruikbaar materiaal was voor een album. Een album met tien oude klassieke bluesnummers. En die klassiekers worden niet klakkeloos nagespeeld, maar Harp Mitch en Guitar Jakobs geven er een eigen interpretatie aan. Het resultaat is nu te horen op de cd met de prachtige titel ‘Blues bie’n schemerlamp’.

Het album opent met Up the line van Little Walter, met melodieuze harpsolo’s en fraai akoestisch gitaarwerk. Met Crawlin’ kingsnake (Sonny Boy Williamson, John Lee Hooker, Big Joe Williams en vele anderen), duiken Mitch en Jakobs met een spetterende wah wah mondharp en akoestische gitaar de delta in. Down so long is een slowblues van J.D. Harris met Jakobs op slide. Key to the highway, de blues standard, bekend van o.a. Big Bill Broonzy, heeft een hoog Sonny Terry & Brownie McGhee gehalte. In Hate to see you go van Little Walter is uiteraard weer een huilende mondharp te horen. Checkin’ up on my baby, is met een loeiende mondharp en shaker lekker rudimentair. Bo Diddley wordt in het zonnetje gezet met een prachtige vertolking van Before you accuse me. De bluesharp is weer geweldig in een lange versie van Too late van Little Walter. Vrolijke vaudeville blues is te horen in Nobody knows you when you down and out, de blues standard van Jimmie Cox uit 1923. Het slotnummer is de bluesballad Window of my eyes van Cuby & the Blizzards. Met fraai pianospel en lapsteel is deze aparte versie een heel mooie ode aan Harry Muskee c.s.

Conclusie: Blues bie’n schemerlamp bevat tien eerlijke, eigen interpretaties van klassieke bluessongs. Laat de theaters en de podia maar snel weer helemaal opengaan, want de muziek van Harp Mitch en Guitar Jakobs is uitermate geschikt voor een intiem bluesconcert.

Tracks:

  1. Up the line
  2. Crawlin’ kingsnake
  3. Down so long
  4. Key to the highway
  5. Hate to see you go
  6. Checkin’ up on my baby
  7. Before you accuse me
  8. Too late
  9. Nobody knows you when you down and out
  10. Window of my eyes

Line-up

  • Harp Mitch – zang, mondharp, piano, shaker
  • Guitar Jakobs – gitaar, lapsteel, slidegitaar

14jun/210

Van Morrison – Latest record project vol. 1

Van Morrison (31 augustus 1945, Belfast, Noord Ierland) behoeft geen nadere introductie. Van the Man, alias The Belfast cowboy, draait al meer dan een halve eeuw mee in de muziekscene. Hij wordt in 1964 bekend als zanger, saxofonist en mondharmonicaspeler van de Noord Ierse band Them, waarmee hij grote hits scoort als Gloria, Mistic eyes en Here comes the night. In 1967 start Van Morrison een solocarrière, die tot op de dag van vandaag voortduurt. Sinds zijn debuutalbum Blowin’ your mind, verschijnen er met zeer grote regelmaat bijna jaarlijks nieuwe albums. In zijn debuutjaar 1967 scoort hij ook de grote hit Brown eyed girl, een nummer dat tegenwoordig nog regelmatig op de radio is te horen en ook een vaste klant is in Radio 2 Top 2000. Op 13 juni 2015 wordt hij in de Britse adelstand verheven en mag hij zich sindsdien Sir Van Morrison noemen. De Noordier staat niet bekend als een vrolijke Frans en de nurkse muzikant is ook geen fan van critici en pers.

Aan zijn toch al imposante discografie van meer dan 40 soloalbums heeft Van Morrison weer een nieuw exemplaar toegevoegd. Vorige maand verscheen Latest record project vol. 1, een album met maar liefst 28 nummers. Van Morrison is het oneens met de coronamaatregelen en heeft de laatste tijd als protest een aantal anti-lockdownliedjes uitgebracht. Ook op zijn nieuwe album blijkt hij verbitterd en laat hij zijn kijk op de COVID-19 pandemie en andere maatschappelijke problemen in verschillende nummers duidelijk horen, iets wat niet iedereen hem in dank afneemt. Maar laat ik me tot de muziek beperken en de teksten laten voor wat ze zijn.

In muzikaal opzicht is er toch genoeg te beleven. Veel nummers klinken als echt Van Morrison in de oren. Jazz, soul, R&B, gospel en blues, het zijn de vertrouwde muzikale elementen. Lekkere uptempo R&B met Hammond (Where have all the rebels gone, No good deed goes unpunished). Typische Van Morrison ballads (Tried to do the right thing, Double agent, Mistaken identity). Chicago blues met orgel en mondharp (The long con), een bluesduet met Chris Farlowe (Big lie). De sound van zijn oude band Them is te horen in Stop bitching, do something, A few bars early). Spetterende saxsolo’s (They owe the media, het jazzy Only a song, het vrolijke Up county down, My time after a while). Countryinvloeden horen we in Western man en de gospel is niet ver weg in Love should come with a warning). Via Diabolic pressure belanden we in de sferen van New Orleans en in Deadbeat Saturday night zitten rockabilly elementen. De stem van Van Morrison mag er nog zijn, hoewel hij hier en daar een beetje vlak klinkt. En hij heeft zich omringd met een stel uitstekende begeleiders.       

Conclusie: Je kunt veel van Van Morrison zeggen, desondanks valt er muzikaal toch aardig wat te genieten op dit album.   

Tracks:

  1. Latest record project
  2. Where have all the rebels gone
  3. Psychoanalyst’s ball
  4. No good deed goes unpunished
  5. Tried to do the right thing
  6. The long con
  7. Thank God for the blues
  8. Big lie
  9. A few bars early
  10. It hurts me too
  11. Only a song
  12. Diabolic pressure
  13. Deadbeat Saturday night
  14. Blue funk
  15. Double agent
  16. Double blind
  17. Love should come with a warning
  18. Breaking the spell
  19. Up county down
  20. Duper’s delight
  21. My time after a while
  22. He’s not the kingpin
  23. Mistaken identity
  24. Stop bitching, do something
  25. Western man
  26. They own the media
  27. Why are you on facebook
  28. Jealousy

Line up:

  • Van Morrison – zang, akoestische en elektrische gitaar, harmonica, percussie, piano, saxofoon, vibrafoon, backing vocals
  • Richard Dunn – clavinet, Hammond, orgel, piano
  • Colin Griffin – drums, percussie
  • Mez Clough – drums, backing vocals
  • Pete Hurley – bas
  • Jeff Lardner – drums
  • Dave Keary – banjo, akoestisch en elektrische gitaar, mandoline, backing vocals
  • Stuart McLlroy – piano
  • Paul Moran – bas, Hammond, piano
  • Jim Mullen – elektrische gitaar
  • Gavin Scott – bas
  • Teena Lyle – percussie, vibrafoon, backing vocals
  • Chris Farlow, backing vocals
  • Crawford Bell – backing vocals
  • Dana Masters – backing vocals
  • Kelly Smiley – backing vocals
14jun/210

Opportunisme

Het afgelopen weekend was het weekend van de finales. De Nederlandse hockeymannen en –vrouwen versloegen Duitsland en vierden met hun fans de Europese titels. Op Roland Garros probeerde Stefanos Tsitsipas de kijkers een Griekse tragedie voor te schotelen, maar Novak Djokovic kroop in de huid van Houdini en haalde met de hakken over de sloot zijn 19e grandslamtitel binnen. En dan was er de finale van het Nederlands kampioenschap moddergooien, waaraan voornamelijk CDA’ers deel namen. Alleen is hier de kampioensschaal nog niet uitgedeeld omdat de VAR nog koortsachtig bezig is de beelden te bestuderen.

En eindelijk is het EK voetbal van start gegaan. Voordat de eerste bal rolde had iedereen in Nederland een mening over de kansen van Oranje. Bondscoach Frank de Boer snapte er volgens ‘kenners’ bar weinig van en vroegen zich vertwijfeld af waar hij in hemelsnaam mee bezig was. Voetballers opstellen die hij niet eens had moeten selecteren. Om over de speelwijze nog maar te zwijgen. Het negativisme droop er van af.

Zondag won Nederland met 3-2 van Oekraïne. Bijna iedereen was nu enthousiast. Het droop van de superlatieven. Critici hadden ineens waardering voor Frank den Boer. Ik heb nog net geen vliegtuigje gezien met de tekst ‘Goed gedaan Frankie’. Even dreigde het toch mis te gaan. Waar een winnende treffer van Dumfries al niet goed voor is. Want ik had de reacties wel eens willen horen als het onverhoopt 2-2 was gebleven. Een gelijkspel zou als een blamage worden bestempeld. De messen werden in de 80e minuut geslepen en het hoofd van de bondscoach was op weg naar het hakblok.

De oranjekoorts stijgt met het uur. Het opportunisme viert weer hoogtij. Het EK circus gaat, ondanks alles, gewoon verder. Donderdag wacht Oostenrijk.

  

   

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
7jun/210

Bevrijdingsdag

Het leek afgelopen zaterdag 5 juni Bevrijdingsdag. Terrassen stroomden al snel vol met dorstigen. Bedienend personeel liep af en aan. Culinaire toeristen probeerden een plek in de restaurants te bemachtigen. Voor de lokale ijstenten vormden zich nog grotere rijen dan voorheen. Filmliefhebbers konden in Cinema Gouda eindelijk de film ‘De slag om de Schelde’ gaan bekijken. Zelfs in de winkels, die al eerder open waren, leek het of het hek nu helemaal van de dam was. ‘Eindelijk mogen we weer. We hebben het verdiend’. Waarom we het hebben verdiend is mij niet duidelijk, maar dat terzijde. 

Ook de sportwereld ontworstelde zich zaterdag aan een aantal knellende coronamaatregelen en kwam weer tot leven. De deuren van de sportkantines zwaaiden open. Het was een drukte van jewelste op de Goudse sportvelden. De jeugd kon weer ‘echte’ wedstrijden spelen en na afloop ook douchen op de club. Er mocht zelfs publiek aanwezig zijn, maar dan alleen begeleiders van de bezoekende clubs, want het merkwaardige is dat thuispubliek nog steeds niet welkom is.

De wereld gaat er geleidelijk aan weer normaler uitzien en we gaan ons opnieuw met ‘echte’ dingen bezighouden. Voor velen is dat niet de stroperige kabinetsformatie, maar het EK voetbal dat a.s. vrijdag begint. Hele pelotons ‘deskundigen’ vallen over elkaar en vooral over bondscoach Frank de Boer heen en bakkeleien over de strijdwijze van Oranje. Spelen volgens het 5-3-2 systeem of met een 4-3-3 opstelling de tegenstander te lijf gaan.

Tot nu toe heeft het Nederlands Elftal niet kunnen overtuigen en is het team volgens 17 miljoen bondscoaches zoekende. De echte test is a.s. zondag 13 juni.  Opnieuw een Bevrijdingsdag? Bij winst op Oekraïne zal dit wellicht door velen zo worden gezien. We gaan het beleven.       

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
2jun/210

Doc Feldman & the Alt + Cntry + Delete – A healthy dose of anxiety

Het aardige van het schrijven van recensies is dat je soms geconfronteerd wordt met voor jou onbekende musici. Een voorbeeld hiervan is de Amerikaanse singer-songwriter-multi-instrumentalist Doc Feldman, een in Lexington, Kentucky gevestigde lokale veteraan van verschillende bands. Een van die bands was de vijfkoppige altcountryband The Good Saints. Na het uiteenvallen van die band ging Feldman op de solotoer. In 2013 kwam zijn solodebuut Sundowning at the station uit, een album met muziek gebaseerd op de traditionele Amerikaanse volksmuziek. Feldman werd op dit album begeleid door The LD 50.

Vorige maand verscheen A healthy dose of anxiety, het nieuwe album van Doc Feldman & the Alt + Cntry + Delete. Feldman wordt op zijn tweede album begeleid door lokale musici: Josh Nolan (gitaar, elektrische piano), Willie Eames (gitaar), Robert Trott (bas), David Chapman (drums), David Farris (drums) en Kevin Holm-Hudson (piano). Het album, met tekst en muziek van Doc Feldman, is mede tot stand gekomen door een subsidie van de Kentucky Arts Council.  

Het openingsnummer, het stevige bluesy met lekker swampy gitaarwerk, Receiving, een song over wanhoop en eenzaamheid, is opgedragen aan de Amerikaanse psycholoog Rollo May (1909 – 1994), een psycholoog die aandacht besteedde aan de tragische kant van het menselijk bestaan. Help never comes form above is een cynische folkrockballad in een bad van keyboards. In Let me love you wisselen fel gitaarwerk en akoestische gedeelten elkaar mooi af. Passievol is de zang in het psychedelische Screwed, dat met een mooi akoestisch gitaarintro begint en waarin ook de keyboards weer volop aanwezig zijn. Het maatschappijkritische Heavy edges is weer lekker stevig en bluesy met felle gitaarlicks, een vette ritmesectie en intense zang. San Antonio missions is een mooie en warme pianoballad en Go easy is weer psychedelisch. Gedreven is de zang in het fraai geïnstrumenteerde Straight talk fully wired. De sound van de ballad Bad news wordt grotendeels bepaald door het strakke drumwerk en het lekkere gitaarwerk. Blessed be the unlucky is een bijna tien minuten lange melodieuze ballad met akoestische gitaar, mondharp en wederom uitstekende zang. Een schitterende uitsmijter.

Conclusie: De eerste kennismaking met Doc Feldman is mij uitstekend bevallen. Geniet van dit mooie album.  

Tracks:

  1. Receiving (for Rollo May)
  2. Help never comes from above
  3. Let me love you
  4. Screwed
  5. Heavy edges
  6. San Antonio missions
  7. Go easy
  8. Straight talk fully wired
  9. Bad news
  10. Blessed be the unlucky
31mei/210

Sportzomer

Op het moment dat ik deze column schrijf schijnt de zon volop. Ik zie een strak blauwe lucht en de thermometer is aan een stijgende lijn begonnen. Vogels kwetteren uitbundig in de bomen, eenden banen zich met hun kroost een weg door de sloot en een enkele vlinder danst door mijn tuin. Na een natte meimaand lijkt iedereen vrolijk te zijn. De zomer is in aantocht! En minister Hugo de Jonge deed er zondag nog een schepje bovenop door te melden dat Nederland er in september weer normaal uit gaat zien. Nu is Hugo niet in zijn eerste datum gestikt, maar ik hoop dat hij toch een keer gelijk krijgt.

Zaterdag krijgen we versoepelingen in het coronabeleid. Ook in de sportwereld. De jeugd mag weer competitie gaan spelen, maar spelers vanaf 18 jaar mogen alleen nog onderlinge wedstrijden spelen. Dus bv. nog geen ONA tegen Olympia, of DONK tegen Jodan Boys. Maar het is een begin, zeker nu sporters vanaf 27 jaar ook weer mee mogen doen met de groep. En de sportkantines mogen onder voorwaarden weer open.

Kortom, we gaan hopelijk een mooie sportzomer tegemoet. Er komt weer leven in de brouwerij van de sportclubs en er staat een aantal grote sportevenementen voor de deur, zoals bv. het EK voetbal. De oranjekoorts op radio en tv begint al op te komen en menigeen zal weer proberen, veelal met smakeloze acties, een graantje mee te pikken. De supporters draaien ook al warm. Straks een groot scherm op de Goudse Markt?

Ik kijk vooral uit naar de Tour de France. En de Olympische Spelen in Tokio, als die door gaan. Maar in ieder geval heeft de zomer zich al laten zien.    

   

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
28mei/210

Lucinda Williams – Runnin’ down a dream – tribute to Tom Petty

Singer-songwriter-gitarist Tom Petty (20 oktober 1950 -  2 oktober 2017) is al weer ruim 3 ½ jaar dood, maar hij is gelukkig niet vergeten en zijn muziek leeft voort. Veel muzikanten vonden en vinden nog steeds inspiratie in de songs van Tom Petty en zetten deze op de plaat.

Zo ook singer-songwriter Lucinda Williams. Met vertrouwde muzikanten verdiepte zij zich in het repertoire van een aantal van haar favorieten die de zesdelige serie Lu’s Jukebox vormen. De oorspronkelijke streamings gaan nu op cd en vinyl  verschijnen. Vol. 1 Runnin’ down a dream – a tribute to Tom Petty, gewijd aan de betreurde Petty, is vorige maand uitgebracht.

Met Rebels, (Southern accents, 1985), opent het album stevig met vooral robuust drumwerk. Het titelnummer Runnin’ down a dream, van Petty’s debuutalbum Full moon fever (1989) is een vette rocker, met vlammend gitaarwerk en een ‘jagende’ ritmesectie. Het nummer Gainsville, zijn geboorteplaats in Florida, was een onuitgebrachte track van Tom Petty tot het nummer in 2018 op de box An American treasure verscheen. Indringend is Williams’ zang in de swampy versie van Louisiana rain, een song uit de beginperiode van Tom Petty & the Heartbreakers (Damn the torpedoes, 1979). Dan volgen er weer twee songs van Full moon fever. Een stevige versie van I won’t back down, met een pompende bas en een fraaie slide en de kenmerkende lijzige zang van Williams en een twangy gitaar in de ballad A face in the crowd. Van het album Wildflowers (1994) heeft Williams gekozen voor het titelnummer, met een mooie bijdrage van Joshua Grange op elektrische piano, en voor het ruige You wreck me. Twangy gitaarwerk en de weer typische zang is er daarna in de ballad Room at the top (Echo 1999). De volgende ballad You don’t know how it feels (Wildflowers 1994) is een van de hoogtepunten. Na het funky Down south, van Petty’s 3e en laatste soloalbum Highway companion (2006), trakteert Williams ons op een broeierige en ‘slepende’ versie van Southern accents. Lucinda Williams sluit het album af met Stolen moments, haar eigen mooie stevige ode aan Tom Petty.

Conclusie: Lucinda Williams c.s. brengen een passievolle ode aan Tom Petty. Ik ben benieuwd naar vol. 2 t/m 6.

Tracks cd:

  1. Rebels
  2. Runnin’ down a dream
  3. Gainesville
  4. Louisiana rain
  5. I won’t back down
  6. A face in the crowd
  7. Wildflowers
  8. You wreck me
  9. Room at the top
  10. You don’t know how it feels
  11. Down south
  12. Southern accents
  13. Stolen moments

Line-up:

  • Lucinda Williams – zang
  • Joshua Grange – gitaar, keyboards
  • Fred Eltringham – drums
  • Steve Mackey – bas
  • Stuart Mathis – gitaar
24mei/210

Ad Vanderveen – Release

Singer-songwriter-gitarist Ad Vanderveen is geboren op 21 september 1956 in Hilversum. Zijn muzikale ster is de afgelopen decennia hoog gestegen in Europa en de VS en zijn muziek is stevig geworteld in de americana. Dit heeft wellicht te maken met zijn Canadese roots omdat zijn halve familie de Canadese nationaliteit heeft. Vanaf zijn 14e speelt hij al in R&R bandjes. Muzikaal is Vanderveen beïnvloed door o.a. Bob Dylan, Neil Young, John Lennon en Townes van Zandt 

Begin jaren ’80 van de vorige eeuw richt hij zijn eigen band Personnel. Hun debuutalbum On strike verschijnt in 1983. Op hun in 1992 in Nashville, Tennessee, opgenomen album Continuing stories spelen o.a. Al Kooper, Flaco Jimenez en Al Perkins mee. Begin jaren ’90 verlaat Vanderveen Personnel en start een succesvolle solocarrière.  Vanderveen is zeer productief want jaarlijks verschijnen er nieuwe albums van hem. “Zolang de nummers blijven komen blijf ik doorgaan, waarschijnlijk stop ik als ze niet meer komen”, aldus Vanderveen. 

Deze maand verschijnt zijn nieuwe album Release, de opvolger van het vorig jaar verschenen album Treasure keepers. De tien nieuwe songs zijn opgebouwd rond de zang en de akoestische gitaar van Ad Vanderveen. De productie is in handen van hemzelf en Pete Fisher.

Het album opent met het titelnummer Release. Warme akoestische gitaarklanken, harmonie vocalen in het refrein, strings en mondharp in de beste traditie van Neil Young. Na het ingetogen One last song komt in het prachtige en sfeervol geïnstrumenteerde Always the next de geest van Bob Dylan voorbij. De harmonie vocals zijn weer fijn in het rustige Dared to dream, waarna het tempo in Wildfire omhoog gaat met slide en een ‘klagende’ mondharp. De prachtige ballad Fickle mind is een van de pareltjes van het album en in het rustige Nothing but a dream  bewijst Vanderveen nogmaals dat hij in dit genre een uitstekende zanger is. De harmonievocalen van Kersten de Ligny zijn weer heerlijk in Garden of home. Mooi ook de tinkelende pianoklanken. Ol ’56 met banjois Dylan achtig en in het slotnummer Thank you zijn invloeden van Townes van Zandt te horen.

Conclusie: Release is een warm americana album van grote klasse zoals we van Ad Vanderveen gewend zijn. Hopelijk blijven zijn nummers komen en gaat hij nog lang door zodat we nog veel meer moois kunnen verwachten.

Tracks cd:

  1. Release
  2. One last song
  3. Always the next
  4. Dared to dream
  5. Wildfire
  6. Fickle mind
  7. Nothing but a dream
  8. Garden of home
  9. Ol’ 56
  10. Thank you

Line-up:

  • Ad Vanderveen – zang, gitaren, piano, harmonica
  • Kersten de Ligny – harmonie vocals
  • Pete Fisher – bas
  • Michael Kay – drums, percussie
  • The Neil James Morrison Ensemble – strings