Gerritschinkel.nl Columns & meer

11jul/190

Jamie Freeman – Dreams about falling

Van de uit Lewes, East Sussex, afkomstige Britse singer-songwriter Jamie Freeman (broer van de BAFTA en Emmy Award winnaar Martin Freeman, a.k.a. Dr. Watson), verscheen in 2011 het debuutalbum Just you. Het 2e album van zijn band, The Jamie Freeman Agreement, 100 Miles from Town uit 2013 bevat vooral alternatieve folkmuziek.

Na de ep Hasia dreams uit 2017 verscheen vorige maand het nieuwe album van Jamie Freeman.

Het album Dreams about falling is opgenomen in Skinny Elephant in Nashville, Tennessee. Producer is Neilson Hubbard, de man die een Grammy nominatie kreeg voor zijn productie van het album Rifles and Rosary beads van Mary Gauthier. De 11 songs op het album zijn geschreven door Freeman zelf dan wel samen met countryzangeres Angaleena Presley (Pistol Annies), de Noord Ierse folkzanger Ben Glover, de Canadese singer-songwriter Brandy Zdan, de Amerikaanse singer-songwriter Michael Logen, de Amerikaanse singer-songwriter Amy Speace, Telisha en Dough Williams (Wild Ponies), en de uit Kentucky afkomstige dichteres Amy Tudor.

Het album opent uptempo en melodieus met de single All in the name. Down range vertelt daarna het verhaal van een veteraan die terugkeert uit de Golfoorlog. Het is een ontroerend liefdeslied over de vrouw die haar man bij terugkomst uit de oorlog niet meer herkent en haar ‘oude’ man terug wil. Angaleena Presley zingt hier het duet met Freeman en Barry Walsh (echtgenoot van Gretchen Peters) speelt mooi piano. Samen met Ben Glover schreef Freeman The fire. Zij schreven dit nummer enkele weken na de brand in de Glenfelltoren in de Londense wijk Kensingon in juni 2017. In het stevige Standing on a star, worden herinneringen opgehaald die Freeman opdeed tijdens zijn optredens in Union Music Store, en waar hij tal van vrienden opdeed. Stevig is daarna ook het door drums gedragen Rum and smoke, een song over een kind dat opgevoed wordt door alcoholistische ouders. Het chorus van dit samen met Wild Ponies geschreven lied “My dad did all my drinking for me” is veelzeggend. The deer begint lekker folky met zang en akoestische gitaar, maar geleidelijk aan maakt de band er een Stones-achtige rocker van. Mooi is het duet met de mede door Amy Speace geschreven ballad The man I want to be. Heavy gaat het er aan toe in Darker wave, een soort gebed voor de kids die niet willen opgroeien zoals van hen wordt verwacht maar hun eigen leven willen leiden. Jamie Freeman schreef dit nummer samen met dichteres Amy Tudor. I miss those bars is weer een ballad samen met Angaleena Presley geschreven. Het slotnummer Match among the ashes is een mooie akoestische song met fraaie instrumentale bandintermezzo’s over jeugdherinneringen van Jamie Freeman.

Conclusie:  Dreams about falling is een heel fraai album waar liefhebbers van alternatieve folk, country en americana de vingers bij af likken. Topalbum!

Tracks:

  1. All in the name
  2. Down range (feat. Angaleena Presley)
  3. The fire
  4. Standing on a star (feat. Brandy Zdan)
  5. Rum and smoke
  6. The deer
  7. The man I want to be (feat. Amy Speace)
  8. Darker wave
  9. I miss those bars
  10. Match among the ashes

Line-up:

  • Jamie Freeman – zang, elektrische en akoestische gitaar
  • Will Kimbrough – elektrische en akoestische gitaar
  • Neilson Hubbard – hammond, mellotron, piano, percussie, backing vocals
  • Michael Rinne – bas
  • Evan Hutchings – drums, percussie
  • Barry Walsh – piano
  • Siobhan Kennedy – backing vocals
  • Julie Adams – cello

 

10jul/190

Oh Susanna – Johnstown 20th Anniversary (remastered en extended)

De Canadese singer-songwriter Suzie Ungerleider (1971) groeit op in Vancouver, British Columbia en woont tegenwoordig in Toronto. Zij is sinds 1997 actief in de muziek onder haar alter ego Oh Susanna. De naam Oh Susanna heeft zij ontleend aan de titel van een liedje dat Stephen Foster in 1848 schreef en dat zich gedurende de Goldrush in California (1848 – 1855) tot een volksliedje ontwikkelde. Het liedje is sindsdien een klassieker in de Amerikaanse folkmuziek.

Oh Suzanna is ook de titel van Ungerleider’s eerste ep met zeven songs die in 1997 verschijnt. Twee jaar later, in het voorjaar van 1999, brengt zij haar debuutalbum Johnstown uit. Dit album is geproduceerd door Grammy Award winnaar Peter J. Moore (Cowboys Junkies, The Band, The Clash) in zijn studio in Beaconsfield Street in Toronto. Johnstown krijgt lovende recensies en wordt nu als een hedendaags folk-noire meesterwerk beschouwd.

Het album Johnstown werd eind mei 2019, ter ere van het 20-jarige jubileum van dit debuutalbum, opnieuw uitgebracht. Geremasterd en voorzien van vijf bonustracks.

De eerste twee songs, het titelnummer Johnstown en You’ll always be zijn stevige ballads waarin meteen al de gedreven zang van Ungerleider opvalt. Prachtig en intens is daarna de zang in het wonderschone Alabaster, met fraai akoestisch gitaarspel, viool, sitar en piano. Old Kate opent met een piano-intro en verder is de ‘luie’ elektrische gitaarsolo lekker. In The bridge overheerst weer de fraaie intense zang naast viool en keyboard. Na het korte Oh my good ol’ gal en het subtiel geïnstrumenteerde Walking, wordt Parallel rail gekenmerkt door een slepende lapsteel, banjo en mandoline. Steviger wordt het weer in Pueblo met de sterke zang (hoge en lage octaven worden moeiteloos afgewisseld). Black dirt road en Home soon (the cherry song) zijn vrijwel akoestisch (gitaar en zang) met minimale subtiele begeleiding. In de fraaie ballad Tangled & wild wordt de luisteraar getrakteerd op is een mooie lapsteelsolo.

De vijf bonustracks zijn akoestische uitvoeringen van songs die op het originele album staan met alleen Suzie Ungerleider die zich op akoestische gitaar begeleidt.

Conclusie: Na 20 jaar heeft Johnstown nog niets aan zeggingskracht verloren. Uitmuntend album van een uitstekende zangeres.

Tracks:

  1. Johnstown
  2. You’ll always be
  3. Alabaster
  4. Old Kate
  5. The bridge
  6. Oh my good ol’ gal
  7. Walking
  8. Parallel rail
  9. Pueblo
  10. Back dirt road
  11. Home soon (the cherry song)
  12. Tangled & wild

Bonustracks:

  1. Old Kate (from a shot of O Susanna)
  2. Johnstown (form a shot of O Susanna)
  3. O my good ol’ gal (from a shot of Oh Susanna)
  4. You’ll always be (from a shot of Oh Susanna)
  5. Alabaster (from a shot of Oh Susanna)

Line-up:

  • Suzie Ungerleider – zang, gitaar, tamboerijn, banjo
  • Bazil Donovan – bas
  • Joel Anderson – drums
  • Bob Egan – gitaar, lapsteel, mandoline
  • Veda Hille – piano, zang (track 2,3,4,5,9,12)
  • Rob Phillipp – sitar (track 3)
  • Peter Moore – temple bells (track 6)
  • Annie Lindsay – viool (track 3,5)
  • Kinnie Starr – zang (track 2)
8jul/190

Sportzomer

De Oranje Leeuwinnen hebben het niet gered. De VS bleken uiteindelijk toch een maatje te groot. Jammer, maar helaas. Toch hebben de vrouwen de afgelopen weken veel aandacht naar zich toegetrokken. Iedereen had uiteraard een mening. Nederland kende weer zo’n 17 miljoen bondscoaches en notoire azijnzeikers kropen uit hun duistere holen om het vrouwenvoetbal tot de grond toe af te breken. Niet iedereen houdt van vrouwenvoetbal, dat is ieders goed recht, maar de abjecte, respectloze en soms ronduit discriminerende tweets die ik voorbij zag komen hebben mij verbijsterd. De afzenders verlangen weer naar het ‘echte’ voetbal waar ze van gekkigheid niet weten hoe ze elkaar moeten aftroeven met absurde transferbedragen. Om over andere uitwassen nog maar te zwijgen.

De sportkaternen van de maandagochtendkranten pakten groots uit met paginagrote artikelen over de Oranje Leeuwinnen. Ook op radio en tv was men nog niet uitgepraat en werd voor de zoveelste keer nog maar weer eens de mening gevraagd van ‘kenners’. Alsof we daar de afgelopen weken al niet mee waren doodgegooid.

Dat de maandagochtendkranten aandacht besteden een de Oranje Leeuwinnen is meer dan terecht, maar het gaat wel ten koste van andere sporten. Het Nederlands vrouwenteam, met de Goudse Julia van der Sprong, werd zondag in Rotterdam Europees kampioen rolstoelbasketbal. Deze topprestatie werd afgedaan met welgeteld 20 woorden in een achterafje. Maar misschien wordt dit in de loop van de week nog goedgemaakt.

We zitten midden in de sportzomer van 2019. Alle ogen zijn nu gericht op de Tour de France, waarin de Nederlandse renners flitsend zijn gestart. Eind deze week hoop ik op mijn vakantieadres in Vlaanderen te zitten. België, een land waar de komende weken alles om  wielrennen draait. Ik verheug me er op.

 

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
4jul/190

The Kik – Boudewijn de Groot’s Voor de overlevenden & Picknick live

“Als Boudewijn de Groot zijn oude repertoire niet meer wil zingen, moeten wij het maar doen’. Dat zal The Kik ongetwijfeld hebben gedacht toen ze besloten om een tweetal klassieke albums van Boudewijn de Groot integraal op de plaat te zetten. En integraal met een groot orkest in het theater te gaan spelen. Boudewijn de Groot gaf zelf toestemming. Sterker nog, hij was vol lof en zei zelfs dat The Kik zijn songs nieuw leven gaf.

De twee klassieke albums van Boudewijn de Groot die een nieuw leven krijgen geschonken door The Kik zijn Voor de overlevenden en Picknick.  Beide albums werden destijds geproduceerd door Tony Vos en kregen ook een Edison.

Eind mei verscheen het dubbele live-album van The Kik met de integrale uitvoering van de eerder genoemde albums. Volgens zanger Dave von Raven de twee allerbeste albums die ooit in Nederland zijn gemaakt. Voor de live uitvoering door The Kik moesten wel alle orkestarrangementen worden herschreven omdat de originele arrangementen van Bert Paige waren weggegooid(!).

Cd 1, de integrale uitvoering van Voor de overlevenden, het 2e album van Boudewijn de Groot uit 1966, bevat ballades en uptempo songs. Bekende nummers als Naast jou, dat Boudewijn de Groot zelf destijds live vertolkte in een duet met Jan Rot, het overbekende Testament, destijds slechts een B-kantje van een single. Natuurlijk Het land van Maas en Waal, de grote hit van Boudewijn de Groot, en het fraaie Verdronken vlinder.

Cd 2 is andere koek. Het album Picknick, het 3e album van Boudewijn de Groot uit 1968, bevat vooral psychedelische rock en barok. De Groot werd destijds beïnvloed door de flowerpower en The Beatles (Sgt. Pepper’s lonely hearts club band). De invloeden van The Beatles zijn ook bij The Kik te horen in songs als Ballade voor de vriendinnen van een nacht en Cinderella. Ook hier weer ballades en uptempo songs. De nieuwe arrangementen zijn zeer fraai zoals b.v. in Canzone 4711 en Mensen om me heen. Eva, De tuin der lusten en Megaton, vormen het drieluik ‘Tuin der Lusten’ van Jeroen Bosch. Het sluitstuk is Prikkebeen, de grote hit van Boudewijn de Groot die hij destijds met Elly Nieman opnam. En diezelfde Elly Nieman is nu ook aanwezig, samen met Jolien Damsma.

Conclusie: The Kik vertolkt de songs van Boudewijn de Groot met verve, hoewel het hierbij soms even wennen is aan de Rotterdamse tongval van von Raven. De nieuwe arrangementen mogen er ook zijn. Een bezoek aan het theater kan ik aanbevelen.

Tracks cd 1:

  1. Voor de overlevenden
  2. Lied voor een kind dat bang is in het donker
  3. De wilde jager
  4. Naast jou
  5. Testament
  6. De vrienden van vroeger
  7. Ze zijn niet meer als toen
  8. Zonder vrienden kan ik niet
  9. Het land van Maas en Waal
  10. Verdronken vlinder
  11. Beneden alle peil
  12. Ken je dat land

Tracks cd 2:

  1. Picknick
  2. Ballade van de vriendinnen van een nacht
  3. Cinderella
  4. Ballade van wat beter is
  5. Tegenland
  6. Mensen om me heen
  7. Canzone 4711
  8. Eva
  9. De tuin der lusten
  10. Megaton
  11. Glazen stilte
  12. Prikkebeen (feat. Elly Nieman en Jolien Damsma)

Line-up The Kik:

  • Dave von Raven – gitaar, zang
  • Arjan Spies – gitaar, zang
  • Paul Zoontjes – keyboards
  • Marcel Groenewegen -  bas
  • Ries Doms – drums

 

2jul/190

The BB King Blues Band – The soul of the king

B.B. King (1925 – 2015) wordt door velen beschouwd als een van de grootste bluesartiesten aller tijden. Zijn leven begon in het diepe zuiden van de VS op een katoenplantage in Mississippi en eindigde in de top van de bluesmuziek. Muziekblad Rolling Stone plaatste in 2016 B.B. King achter Jimi Hendrix, Eric Clapton, Jimmy Page, Keith Richards en Jeff Beck op de 6e plaats in de top 100 van beste gitaristen aller tijden.

B.B. King is al weer ruim 4 jaar niet meer onder ons, maar zijn muziek is nog springlevend. Zowel oudere als jongere muziekliefhebbers zijn nog steeds gefascineerd door de muziek van deze blueslegende en zijn gitaarspel heeft nog steeds aantrekkingskracht op jonge gitaristen.

Afgelopen maand verscheen het album The soul of the king van The BB King Blues Band. Op dit album brengen muzikanten die B.B. King decennia lang terzijde stonden een ode aan hun voormalige bandleider. Gastrollen zijn er op dit album van o.a. Kenny Neal, Kenny Wayne Shepherd, Taj Mahal en Joe Louis Walker.

De opener Irene, Irene zet met de indringende rauwe zang van Russel Jackson, de coole blazerssectie en priemend gitaarwerk van Kenny Wayne Shepherd meteen de toon van dit album. Van de ballad Sweet little angel druipt de soul af. Met Kenny Neal zang en gitaar blazen de fantastische blazers dit nummer van de meester uit 1965 naar grote hoogte. In There must be a better world somewhere, de titeltrack van King’s album uit 1981, pakt Eric Demmer de hoofdrol met zijn altsax, naast de gedreven soulvolle zang van Diunna Greenleaf. Taj Mahal speelt gitaar in BB’s funky blues Paying the coast to be the boss en neemt met Mary Griffin ook de vocalen voor zijn rekening. De saxsolo van Demmer mag er ook weer zijn. In de door de sterke ritmesectie gedragen pompende shuffle Low down soleren Lamar Boulet op trompet en Kirk Joseph op tuba. She’s the one is een prachtige ballad van componist Eric Demmer met zijn enigszins hese zang en zijn tenorsax en met de  meanderende orgeltonen van Darrell Lavigne. Het tempo gaat omhoog in het funky Taking care of business, met een splijtende gitaarsolo van Wilbert Crosby. Becoming the blues komt langzaam op gang, maar ‘ontspoort’ vervolgens heerlijk met piano, een gitaarsolo van Crosby, een mondharmonicasolo van Kenny Neal en zangduetten van Russel Jackson en Diunna Greenleaf. Van een hoog Stax-gehalte is Hey there pretty woman. Een spetterende saxsolo en zang van bandleider James Bolden. Bolden neemt ook de zang voor zijn rekening in Here today gone tomorrow, een soulblues met blazers, fraai basspel en een flonkerende jazzy pianosolo van Darrell Lavigne. Regal blues is een swingende ode aan B.B. King, waarin Joe Louis Walker de voorganger is met zang en subliem gitaarwerk. Blikvanger in de soulbluesballad Pocket full of money is de indringende jazzy trompetsolo van Lamar Boulet. Het fraaie slotakkoord is The thrill is gone, de grootste hit van B.B. King uit 1970. Indringend is de zang van Michael Lee en zijn gitaarwerk ligt dicht in de buurt van de meester zelf.

Conclusie: The BB King Blues Band houdt met dit album het muzikale gedachtengoed van B.B. King voortreffelijk in ere. De meester zelf zal vanuit de blueshemel ongetwijfeld goedkeurend hebben geknikt. The soul of the king is van grote klasse!

Tracks:

  1. Irene, Irene
  2. Sweet little angel
  3. There must be a better world somewhere
  4. Paying the cost to be the boss
  5. Low down
  6. She’s the one
  7. Taking care of business
  8. Becoming the blues
  9. Hey there pretty woman
  10. Here today gone tomorrow
  11. Regal blues (a tribute to the king)
  12. Pocket full of money
  13. The thrill is gone

Line-up BB King Blues Band::

  • James ‘Boogaloo’ Bolden – trompet, zang (track 9,10,12), backing vocals (track 7)
  • Eric Demmer – zang (track 6), saxsolo (track 3,4,6,7,9)
  • Russell Jackson – zang (track 1,5,7,8), bas
  • Walter King – sax
  • Herman Jackson – drums
  • Darrell Lavigne – keys, keyboardsolo (track 10)
  • Lamar Boulet – trompet, trompetsolo (track 5,12)
  • Wilbert Crosby – gitaar, gitaarsolo (track 7,8)
  • Brandon Jackson – drums
  • Raymond Harris – trombone

 

  • Gastmusici:
  • Kenny Neal – zang, gitaarsolo (track 2), harmonicasolo (track 8)
  • Kenny Wayne Shepherd – gitaar (track 1)
  • Diunna Greenleaf – zang (track 3), backing vocals (track 8)
  • Mary Griffin & Taj Mahal – zang en gitaar (track 4)
  • Krik Joseph – tuba (track 5)
  • John Del Toro Richardson – gitaar en backing vocals (track 7)
  • Joe Louis Walker – zang en gitaarsolo (track 11)
  • Michael Lee – zang en gitaarsolo (track 13)
1jul/190

Hoezo komkommertijd

Nu de vakantietijd met rasse schreden nadert zou je denken dat het in de Goudse sportwereld komkommertijd is. Maar dat valt eigenlijk reuze mee.

Om met de sportieve successen te beginnen. Jochem Ribberink veroverde tijdens het NK Junioren afgelopen weekend twee titels. Zowel op de 400 meter als op de 400 meter horden werd deze jonge Goudse atleet Nederlands kampioen. Een groot compliment ook voor de jeugdopleiding van AV Gouda. Helaas heeft Ed Vergeer het succes van Ribberink niet meer mee mogen maken. Ed, jarenlang enthousiast trainer van pupillen en junioren, overleed afgelopen week plotseling tijdens een trainingsrondje. De verslagenheid is groot. Ik herinner me Ed als een zeer aimabel mens. R.I.P. Ed!

Het was ook weer feest in huize Stubbe. Joy Stubbe maakt momenteel met haar partner Marleen van Iersel furore tijdens haar debuut op het WK Beachvolleybal in Hamburg. En alsof dat nog niet genoeg is haalde Puk Stubbe, de jongste volleybaltelg, voor het eerst in haar carrière de finale van de Dela Eredivisie Beach Volleybal. Vader John was helemaal in de wolken. En terecht!

En de Goudse sportogen zijn deze week natuurlijk gericht op het EK Rolstoelbasketbal. Het Nederlandse damesteam, met ‘onze’ Goudse Julia van der Sprong in de gelederen, hoopt a.s. zondag in Rotterdam na de wereldtitel in 2018 nu ook de Europese titel te pakken. En en passant een ticket voor de Olympische Spelen van 2020 in Japan.

Hoewel voor velen de vakantieperiode is aangebroken is dit bij de bouwvakkers niet het geval. En dat is dagelijks te merken. Zo groeien de contouren van de nieuwe (tijdelijke) sporthal naast het Groenhovenbad dagelijks als kool. De nieuwe loot in het Goudse sportaccommodatiebestand hoopt begin 2020 de deuren feestelijk te openen. Hoezo komkommertijd!

 

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
24jun/190

Joe Louis Walker – Viva Las Vegas Live

Blueszanger en –gitarist Joe Louis Walker (25 december 1949, San Francisco), loopt al ruim een halve eeuw rond in de bluesscene. Hij komt uit een muzikale familie en komt zo in aanraking met de muziek van bluesgitaristen als T-Bone Walker en B.B. King en boogiewoogie pianisten Meade Lux Lewis, Amos Milburn en Pete Johnson. Joe krijgt zijn eerste gitaar als hij pas acht jaar is. Later wordt hij beïnvloed door soulzangers als Wilson Pickett, James Brown en Otis Redding. In zijn tienerjaren speelt hij al met o.a. John Lee Hooker, Buddy Miles, Otis Rush, Thelonius Monk, Willie Dixon, Muddy Waters, James Cotton, Steve Miller en John Mayall. Walker krijgt meerdere prijzen waaronder een Grammy Award en hij is opgenomen in de Blues Hall of Fame. Het debuutalbum van Joe Louis Walker, Cold is the night, komt in 1986 uit. Daarna volgen er met grote regelmaat nieuwe albums.

Vorige maand verscheen het nieuwste (25e) album van Joe Louis Walker, Viva Las Vegas Live, een live album met opnamen van een concert dat hij gaf tijdens zijn Amerikaanse tour van 2018 in Boulder Station Casino in Las Vegas, Nevada.

Na de aankondiging ‘Ladies and gentlemen, give a huge welcome to Blues Hall of Fame legend and Grammy Award winner Joe Louis Walker’, ramt de ritmesectie er meteen fel in met de uptempo bluesrocker I’m not messin’ around. Met verder een pianosolo en felle gitaarlicks is de toon gezet. Flonkerend pianospel van Bruce Bears is daarna te horen in de lange midtempo blues Young girls blues. De ruim 16 minuten durende bluesstandard Sugar mama draagt Walker op aan ‘all the women in the house’. De eerste zes minuten van deze slowblues wordt gekenmerkt door intens en soms verschroeiend gitaarwerk. Na een mondharpsolo treedt even de rust in om weer intens te eindigen. De heavy bluesrocker Do you love me begint met een felle gitaarsolo waarna de band na enkele minuten invalt en er lustig op los rockt. Walker roept in de traditional In the morning met zijn intense zang gelijkenis op met Robert Cray. Backing vocals en een fraaie lange orgelsolo stuwen dit nummer naar grote hoogte. Uitbundige zang is er in de gospel Soldier for Jesus en Bruce Bears is daarna in topvorm met zijn lange wervelende orgelsolo in het funky You don’t love me girl. Black & blue wordt ruim 10 minuten uitgesponnen met sterke zang en een bijtende gitaarsolo. Na de heavy rocker Too drunk to drive drunk met een bonkende ritmesectie, een spetterende gitaarsolo en een tinkelende pianosolo wordt besloten met Like it this way. In deze door Danny Kirwin geschreven boogie van Fleetwood Mac uit 1969 mag ieder bandlid naar hartenlust soleren. En nadat Joe Louis Walker er als laatste nog even een vlammende gitaarsolo uitgooit is het over. ‘Thank you and good night’.

Conclusie: Boeiend, opwindend, meeslepend en zinderend zijn woorden die van toepassing zijn op dit album van Joe Louis Walker.

Tracks:

  1. I’m not messin’ around
  2. Young girls blues
  3. Sugar mama
  4. Do you love me
  5. In the morning
  6. Soldier for Jesus
  7. You don’t love me girl
  8. Black & blue
  9. Too drunk to drive drunk
  10. Like it this way

Line-up:

  • Joe Louis Walker – zang, gitaar
  • Bruce Bears – piano, orgel, zang
  • Lenny Bradford – bas, zang
  • Dorian Randolph – drums, zang
24jun/190

Volkshelden

‘Wat een held’. Deze kwalificatie hoorde je de afgelopen dagen veel en was bedoeld voor Maarten van der Weijden, de stoere zwemmer die in deze tropische dagen door Friesland zwom. Vorig jaar strandde zijn poging om Leeuwarden te bereiken, maar dit jaar is zijn exercitie geslaagd. Om 19.30 uur bereikte hij maandag lachend de finish. Dionne Stax hoefde hem niet eens over de streep te sleuren. De helletocht van 195 kilometer was volbracht. Nederland, maar vooral Friesland juichte. Geen ijs en toch een Elfstedentocht.

Ik heb bewondering voor het lef van Maarten van der Weijden. En vooral voor het doel van zijn tocht, geld ophalen voor kankeronderzoek. Dit doel heiligt alle middelen. Maar ergens moet er toch wel een steekje los zitten aan Maarten want je maakt mij niet wijs dat het gezond is om je lichaam zo af te beulen.

Ik noem Maarten dan ook geen held in de officiële betekenis van het woord, maar een volksheld. Helden hebben, uitzonderingen daargelaten, eeuwigheidswaarde en bij volkshelden is er vaak sprake van dagkoersen. De Oranjeleeuwinnen worden opgehemeld als de nieuwe voetbalsterren. Maar als ze geen wereldkampioen worden zullen hun sterren snel minder gaan stralen. De volksheldenstatus van Tom Dumoulin staat op een laag pitje. En de Feyenoorders die twee jaar geleden landskampioen werden kunnen nu geen goed meer doen.

Ik ben niet iemand die zich snel ‘verliest’ in een aanbidding maar heb toch sympathie voor volkshelden als Maarten van der Weijden. Een voor al die deelnemers aan de Roparun, de Alpe d’HuZes en de SamenLoop voor Hoop Groene Hart. Deze deelnemers vinden zich wellicht zelf geen volkshelden, maar hun hart zit op de juiste plek. En dan ben je voor mij een volksheld.

foto Marianka Peters

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
20jun/190

Chip Taylor – Whiskey salesman 1958

Chip Taylor wordt op 21 maart 1940 geboren als James Wesley Voight in Yonkers (New York). Hij is een broer van de acteur John Voight en de actrice Angelina Jolie moet oom tegen hem zeggen. Chip Taylor de schrijver van bekende hits als Wild thing (Troggs), Angel of the morning (Merrilee Rush, PP Arnold), I can’t let go (The Hollies), Try (Janis Joplin) en Son of a rotten gambler (Ann Murray, The Hollies, Emmylou Harris).

Vanaf 1971 begint Taylor zelf platen uit te brengen en die carrière duurt, met een onderbreking in de jaren ‘80 en ‘90 toen hij professional gokker was, tot op de dag van vandaag voort. Kendal Carson en Carrie Rodriguez, met wie hij ook regelmatig op tournee was, hebben hun carrière aan Taylor te danken. Taylor wordt 2016 opgenomen in de Songwriters Hall of Fame in New York City.

Hoewel Chip Taylor al in zijn 80e levensjaar is aanbeland denkt de singer-songwriter nog niet aan stoppen en hij treedt nog regelmatig op. Momenteel toert Taylor door de VS en volgens planning treedt hij volgend jaar april in Tivoli Utrecht op. Bovendien blijf hij vrijwel jaarlijks nieuwe platen maken.

Vorige maand verscheen er weer een nieuw album van Chip Taylor. Bij dit album, Whiskey salesman 1958, is een bonus dvd gevoegd met de video’s van de elf tracks. Taylor schreef alle songs (uiteraard) zelf en hij produceerde samen met Tony Mercadante en Gøran Grini het album.

Het 40e album van Chip Taylor ademt weer de vertrouwde sfeer die we van de legendarische singer-songwriter kunnen verwachten met de fluisterende en gesproken zang waar Taylor patent op heeft. Verhalende songs zoals het titelnummer Whiskey salesman, waarin Taylor vertelt over een whiskeyverkoper die goed is in het wedden op paardenraces. Of over de reis die hij maakte naar Naples, een plaatsje aan de westkust van Florida. Liefdesliedjes zoals I love you today, waarin hij de liefde voor zijn vrouw bezingt. Het ophalen van herinneringen aan drankmaatjes als John Prine in het uptempo A sip of two of good scotch. Taylor heeft ook op dit album weer goede begeleiders om zich heen zoals gitarist John Platania met zijn lekkere gitaarlicks. Op de meeste songs zijn zij ingetogen aanwezig. Een prominente rol is weggelegd voor Gøran Grini met zijn fraaie tinkelende pianospel (Some hearts, Whiskey dreams, In the stillness of the night) en zijn soms waaierende orgelklanken (See the good side of the guy).   

Conclusie: Whiskey salesman is geen revolutionair en vernieuwend album, maar ‘gewoon’ weer een album zoals we van Chip Taylor gewend zijn. Een album met mooie tijdloze americana.

Tracks:

  1. Whiskey salesman
  2. Hold her
  3. I love you today
  4. Some hearts
  5. Naples
  6. A sip of two of good scotch
  7. Whiskey dreams
  8. Turn the clock back again
  9. I like ridin’
  10. See the good side of the guy
  11. In the stillness of the night

Line-up:

  • Chip Taylor – zang, akoestische gitaar, percussie
  • Grayson Walters – akoestische bas
  • Tony Mercadante – bas
  • Gøran Grini – bas, celesta, glockenspiel, mellotron, orgel, piano, vibrafoon
  • Katrine Grini – drums
  • John Platania – (elektrische) gitaar
  • Bonnie Sue Walters – fiddle
  • Pee Wee Walters – trompet
19jun/190

Kelly Bell Band – Know my name

The Kelly Bell Band (KBB) wordt in 1995 opgericht in Baltimore, Maryland. Oorspronkelijk is de KBB de begeleidingsband van Bo Diddley. Tegenwoordig toert de band over de hele wereld. Volgens sommige recensenten is KBB precies het soort genre buigende, regel brekende en kleur vermengende groep die de muziekscene van 2019 hard nodig heeft. Een band die niet in een bepaald hokje te plaatsen is en als het ware buiten de lijntjes kleurt.

De KBB won twee prestigieuze Maryland Music Awards, waaronder ‘Best blues band’. In 2018 werden ze genomineerd voor ‘Music icon’. Verder werden ze gekozen tot ‘Best Blues Band’ in de Mid Atlantic Region en werd onlangs door Baltimore Style Magazine ‘Best band’ genoemd. In 1998 brengt de band hun debuutalbum Phat blues music uit, een album dat tot nu toe het best verkopende album in de geschiedenis van de Midden-Atlantische Staten van de VS is.

Eind april 2019 verscheen Know my name, het nieuwe album van de Kelly Bell Band. Aanzwellende orgeltonen trappen af in de opener Long train, gevolgd door gitaren en een huilende mondharp. Strakke midtempo bluesrock. Heel anders is daarna Last $4, een swingende jumpblues met mondharp en fraaie door Zack Smith gearrangeerde blazersarrangementen. Ingetogen is First moments met mooie zang en blazers. In de zeer snelle rocker Good thing is het weer tempo maken met de gitaren, de doordenderende ritmesectie, blazers, backing vocals en de huilende mondharp. De klok slaat funk en soul in You don’t know. Het titelnummer Know my name is een mooie soulbluesballad die heel rustig begint maar explosief eindigt. Na de shuffle I’m gone slaan de vette gitaren en de meerstemmige zang weer toe in de heavy bluesrocker Dead man walking. De meerstemmige zang is ook weer mooi naast de huilende mondharp in Things just ain’t the same. In het funky groovy P.H.A.T. blues is de pompende bas van Franky Hernandez lekker naast de geweldige blazers. Na Gimmick infringement, een intermezzo van 4 seconden!, is Every time weer heerlijke soul. De titel van het slotnummer In the late hours dekt de lading helemaal. Deze bijna acht minuten durende prachtige jazzy bluesballad met de ingetogen zang en de wonderschone saxsolo, is een heel mooie afsluiting. Uitermate geschikt voor de late uurtjes.

Conclusie: De Kelly Bell Band is inderdaad een band die zich niet in een bepaald hokje laat plaatsen. Know my name bevat een weldadige mix van rock, blues, soul, metal, jazz, funk en hip hop. Een lekker album.

Tracks:

  1. Long train
  2. Last $4
  3. First moments
  4. Good thing
  5. You don’t know
  6. Know my name
  7. I’m gone
  8. Dead man walking
  9. Things just ain’t the same
  10. H.A.T blues
  11. Gimmick infringement
  12. Every time
  13. In the late hours

Line-up:

  • Kelly Bell (The Bluesman) – zang
  • Dane Paul Russell – mondharmonica
  • Frankie Hernandez – bas
  • John Robert Buell – drums
  • Rahsaan ‘Wordslave’ Eldridge – zang
  • Ryan Fowler – gitaar
  • Eric Robinson – guitar
  • Kirk Myers – keys, zang
  • Russell McCray – alt sax
  • Davidson Smith – trompet
  • Leigh Pilzer – tenor- en bariton sax
  • Todd Baldwin - trombone
  • Zack Smith – trompet (en blazersarrangementen)

Special guest artists:

  • Justin Schlegel  (courtesy of 98 Rock)
  • Adam Lacarino (courtesy of Legion)