Gerritschinkel.nl Columns & meer

Fernando Neris Blues Trio – Triptyko

Fernando Neris is een authentieke Spaanse bluesartiest die sinds 2000 in België (Luik) woont. Hij is een erkend specialist in fingerpicking en lapsteelgitaar en heeft een diepgaande kennis van het oude akoestische repertoire van voor de Tweede Wereldoorlog, waarbij hij evenveel waarde hecht aan de muziek als aan de teksten. Neris treedt sinds 2009 bij voorkeur solo, op. Zijn repertoire is een eerbetoon aan grote klassieke bluesartiesten zoals Robert Johnson, Skip James, Blind Willie Johnson en Muddy Waters. Zijn solodebuut Full frontal blues kwam in 2017 uit.

Vorige maand verscheen Triptyko, een album dat Neris opnam met het Fernando Neris Blues Trio, dat naast Neris bestaat uit contrabassist Nicolas Puma en drummer Eric Mingelbier, twee muzikanten uit de Luikse blues- en jazzscene. De elf nummers van het album zijn composities van Neris en de arrangementen zijn door het trio gezamenlijk uitgewerkt.

In het funky jazzy en bluesy openingsnummer Gimme stew zijn duidelijk de invloeden van Neris’ favoriete bluesgitaristen BB King en T-Bone Walker en jazzgitarist Kenny Burrell te horen. De schitterende jazzy slowblues Friends like these is opnieuw opgenomen en gearrangeerd. Dit nummer stond in 2020 op het album The tiny crowd. Ook het midtempo jazzy I know much better, is opnieuw opgenomen en gearrangeerd en stamt ook oorspronkelijk uit 2020. In Crisis blues is intens bluesy gitaarwerk te horen. Ook dit nummer is opnieuw opgenomen en is oorspronkelijk afkomstig van het album Resounds uit 2025. Her and you is een mooie relaxte slowblues met een groot T-Bone Walker gehalte. Geweldig is het gitaarwerk, naast de uitstekende ritmesectie, in het funky People like you. In Three eleven geeft Neris met zijn bluesy gitaarsolo opnieuw zijn gitaristische visitekaartje af. Volop wordt er door het trio vervolgens geïmproviseerd in Someday woman. In Hometown gaat het tempo omlaag en ook hier is T-Bone Walker weer niet ver weg. De fraaie contrabas mag zeker niet onvermeld blijven. Het album sluit af met de swingende jazzy instrumentals B-flat while you can en G-minor thang, waarin weer volop wordt geïmproviseerd.

Conclusie: Triptyko is een heerlijk relaxed en sfeervol album waar de liefde voor de (klassieke) blues en jazz vanaf druipt.

Tracks:

1. Gimme stew
2. Friends like these
3. I know much better
4. Crisis blues
5. Her and you
6. People like you
7. Three eleven
8. Someday woman
9. Hometown
10. B-flat while you can
11. G-minor thang

Line up:

• Fernando Neris – zang, gitaar
• Nicolas Puma – contrabas
• Eric Mingelbier – drums

www.fernandoneris.weebly.com

Fernando Neris Blues Trio – Tryptyke

Fernando Neris is een authentieke Spaanse bluesartiest die sinds 2000 in België (Luik) woont. Hij is een erkend specialist in fingerpicking en lapsteelgitaar en heeft een diepgaande kennis van het oude akoestische repertoire van voor de Tweede Wereldoorlog, waarbij hij evenveel waarde hecht aan de muziek als aan de teksten. Neris treedt sinds 2009 bij voorkeur solo, op. Zijn repertoire is een eerbetoon aan grote klassieke bluesartiesten zoals Robert Johnson, Skip James, Blind Willie Johnson en Muddy Waters. Zijn solodebuut Full frontal blues kwam in 2017 uit.

Vorige maand verscheen Triptyko, een album dat Neris opnam met het Fernando Neris Blues Trio, dat naast Neris bestaat uit contrabassist Nicolas Puma en drummer Eric Mingelbier, twee muzikanten uit de Luikse blues- en jazzscene. De elf nummers van het album zijn composities van Neris en de arrangementen zijn door het trio gezamenlijk uitgewerkt.

In het funky jazzy en bluesy openingsnummer Gimme stew zijn duidelijk de invloeden van Neris’ favoriete bluesgitaristen BB King en T-Bone Walker en jazzgitarist Kenny Burrell te horen. De schitterende jazzy slowblues Friends like these is opnieuw opgenomen en gearrangeerd. Dit nummer stond in 2020 op het album The tiny crowd. Ook het midtempo jazzy I know much better, is opnieuw opgenomen en gearrangeerd en stamt ook oorspronkelijk uit 2020. In Crisis blues is intens bluesy gitaarwerk te horen. Ook dit nummer is opnieuw opgenomen en is oorspronkelijk afkomstig van het album Resounds uit 2025. Her and you is een mooie relaxte slowblues met een groot T-Bone Walker gehalte. Geweldig is het gitaarwerk, naast de uitstekende ritmesectie, in het funky People like you. In Three eleven geeft Neris met zijn bluesy gitaarsolo opnieuw zijn gitaristische visitekaartje af. Volop wordt er door het trio vervolgens geïmproviseerd in Someday woman. In Hometown gaat het tempo omlaag en ook hier is T-Bone Walker weer niet ver weg. De fraaie contrabas mag zeker niet onvermeld blijven. Het album sluit af met de swingende jazzy instrumentals B-flat while you can en G-minor thang, waarin weer volop wordt geïmproviseerd.

Conclusie: Triptyke is een heerlijk relaxed en sfeervol album waar de liefde voor de (klassieke) blues en jazz vanaf druipt.

Tracks:

1. Gimme stew
2. Friends like these
3. I know much better
4. Crisis blues
5. Her and you
6. People like you
7. Three eleven
8. Someday woman
9. Hometown
10. B-flat while you can
11. G-minor thang

Line up:

• Fernando Neris – zang, gitaar
• Nicolas Puma – contrabas
• Eric Mingelbier – drums

www.fernandoneris.weebly.com

Dudley Taft – Fire horse

Dudley Taft (4 juli 1966, Washington, DC), achter-achterkleinzoon van de 27^e president van de Verenigde Staten William Howard Taft (1857 – 1930), is een Amerikaanse bluesrock muzikant. Zijn muzikale carrière begon in 1990 toen hij zich als tweede gitarist voegde bij de in Seattle gevestigde band Sweet Water. In 1991 verscheen hun debuutalbum TER. In 1995 richtte Taft de rockband Second Coming op. Nadat hij begin jaren 2000 Second Coming had verlaten richtte hij Omnivoid op. In 2007 richtte hij weer een nieuwe band op, de bluesrockband Dudley Taft Band, de band waar hij nu de voorman van is. In 2010 bracht de band hun debuutalbum Left for dead uit.

Hoewel de plannen waren om in 2026 een live album uit te brengen verscheen vorige maand Fire horse De titel van dit nieuwe album verwijst naar het feit dat 2026 het Chinese jaar van het vuurpaard is. Het Chinese jaar van het vuurpaard komt één keer in de 60 jaar voor, de laatste keer was in 1966. Het geboortejaar van Dudley Taft, en omdat hij zich had verdiept in het Chinese jaar van het vuurpaard, een mooie aanleiding om zijn nieuwe (concept) album Fire horse te dopen. Taft draagt het album ook op aan zijn geliefde hond Django (vernoemd naar Django Reinhardt), die altijd een trouwe metgezel was bij de opnamen, maar tijdens het mixproces van het album is overleden.

De titel van het openingsnummer Warmup song dekt helemaal de lading. Een keiharde opener met spetterend gitaarwerk. Een echte opwarmer. Fire inside dendert daarna de geest van het vuurpaard oproepend stevig door. De straffe ritmesectie doet naast de loeiende gitaarsolo en de mooie backing vocals van zich spreken in de energieke rocker Wasted land. Vlammende gitaarriffs zijn er weer in de traditionele hardrocker Sleeping at the wheel. Gas wordt teruggenomen in de lyrische liefdesballad She loves me, waarna de splijtende gitaarsolo’s weer alle aandacht opeisen in het stevige I raise a glass to the brave. In One by one brengt Taft een melodisch rockende ode aan overleden muzikale helden.Uitbundig is de zang en gaan de gitaarsolo’s weer door merg en been in It speaks to me. De zang van Taft is in So empty enigszins anders dan in de vorige songs, maar het typische vlammende gitaarwerk blijft. Het voorlaatste nummer Stolen days is een prachtige intieme ballad waarbij de zang van Taft bij mij herinneringen oproept aan de stem van Colin Blunstone. Het is weer genieten van die lyrische gitaarsolo. Het zes minuten lange slotnummer Duel in the desert is een dampende soms onheilspellende instrumental met veel gevarieerd gitaarwerk.

Conclusie: Fire horse is een zeer sterk, energiek en passievol album.  

Tracks:

1. Warmup song
2. Fire inside
3. Wasted land
4. Sleeping at the wheel
5. She loves me
6. I raise a glass to the brave
7. One by one
8. It speaks to me
9. So empty
10. Stolen days
11. Duel in the desert

Line up:

• Dudley Taft – gitaar, zang
• Nick Owsianka – drums
• Bennet Holland – keyboards
• Dave Marks – bas, extra keyboards en percussie
• Ashley Charmae – backing vocals

Joanne Shaw Taylor – The trouble with love

Joanne Shaw Taylor (13 februari 1985, Wednesbury) is een Britse zangeres en bluesrockgitariste. Als teenager is zij al geboeid door bluesgitaristen Jimi Hendrix, Albert Collins en Stevie Ray Vaughan.   Op 16-jarige leeftijd wordt zij ontdekt door Dave Stewart van The Eurythmics. Zij heeft ook in de band van Stewart gespeeld. In 2009 verschijnt haar debuutalbum White sugar. Een jaar later ontvangt zij een British Blues Award voor de beste zangeres en in 2011 niet alleen een prijs voor beste zangeres, maar ook voor ‘songwriter of the year’ voor Same as it never was, een nummer van haar tweede album Diamonds in the dirt. In 2012treedt ze samen met Annie Lennox op tijdens een jubileumconcert voor koningin Elisabeth.

Deze maand verscheen het nieuwe album van Joanne Shaw Taylor. Het album, The trouble with love, is opgenomen in RCA Studio A and Ocean Way in Nashville, Tennessee o.l.v. producer Kevin Shirley.

Meteen al in het titelnummer en het op single uitgebrachte The trouble with love spat de energie er af. Stevig rockend met felle gitaarlicks en een gastrol voor Joe Bonamassa. Het blijft stampen met vlammende gitaren in Hell or high water. Piano en strijkers versieren, naast een splijtende gitaarsolo, de prachtig intens gezongen ballad This is who I am. Tired of being right is ook een mooi gezongen ballad met gospel- en soulinvloeden. Daarna gaat het tempo weer flink omhoog in de door drums gedreven rocker Bad boy, die eindigt met een spetterende gitaarsolo. Een prominente rol is ook weggelegd voor de drums in What good is my love?, met gitaristische assistentie van de Australische singer-songwriter-gitariste Orianthi Panagaris. Het gitaargeweld barst weer los in het melodisch rockende The girl that you loved before en het zeer stevige met beukende drums gelardeerde Never gonna please ‘em all. De relatieve rust keert met keys en mooie soulvolle harmonieen terug in You and me (Rachel’s song). Het slotnummer Death wish verkeert in melancholische (funky) sferen en eindigt met spetterend gitaarwerk.  

Conclusie: The trouble with love is een zeer sterk en meeslepend album.  

Tracks:

1. The trouble with love (feat. Joe Bonamassa)
2. Hell or high water
3. This is who I am
4. Tired of being right
5. Bad boy
6. What good is my love? (feat. Orianthi)
7. The girl that you loved before
8. Never gonna please ‘em all
9. You and me (Rachel’s song)
10. Death wish

Line up:

• Joanne  Shaw Taylor – zang, gitaar
• Anton Fig – drums
• Greg Morrow – drums
• Alison Prestwood – bas
• Audley Freed – gitaar
• Doug Lancio – gitaar
• Jimmy Wallace – keys, B3

PD Martin – Overqualified & underpaid

PD Martin is een Belgische blues- soul- en funkband rond zanger-gitarist Piet Vercauteren. Vercauteren richtte de band eind 2019 op met bassist Joris Holderbeke en drummer Rien Gees. Later voegde ook keyboardspeler Hein Mandos zich bij de band. Hun debuutalbum soul incarnate verscheen in 2023 en hun doorbraak kwam in 2024 toen ze de Belgian Blues Challenge wonnen.

Deze maand verscheen het tweede album van PD Martin, Overqualified & Underpaid. Het album, opgenomen bij Dirk Lekenne in Studio Fandango, Kerkom, gemeente Boutersem, bevat zeven eigen composities en drie covers van hun muzikale helden.

Het album opent met forse drumklappen in het heerlijk funky swingende Can’t be bothered with that, waarin de blazers hun opwachting maken en Hein Mandos een fraaie orgelsolo laat horen. Lusty O’l Herbert, de 2^e single van het album, vertelt het verhaal over een oude schurk die steeds voor opschudding zorgt in het plaatselijke bejaardenhuis. Een funky shuffle met een strakke ritmesectie, een flonkerende pianosolo en lekkere gitaarlicks. De eerste cover is de spetterende gitaarblues Guitar Slim (They call me guitar Gale), een song van Eddie ‘Guitar Slim’ Jones. De piano is ook weer een lust voor het oor. Het (wah wah) gitaarwerk is geweldig in het funky Shame, shame, shame, een song van Jimmy Reed. Tormenta de calor is een opwindende gevarieerde instrumental. Van System won’t boot spat de energie vanaf waarna de blazers weer komen opdraven naast de verschroeiende gitaarsolo en een opwindende orgelsolo in het funky Mindful aggravation. Met puntige gitaarlicks en een boogiewoogie pianosolo swingt Overqualified, tevens de 1^e single van het album, de pan uit. Tess Thysen horen we in de backing vocals naast de soulvolle blazers in de funky ballad Snags ’n complications. Het album wordt geheel in stijl afgesloten met Izabella, een song van Jimi Hendrix over een soldaat die tijdens de Vietnamoorlog aan zijn vriendin denkt. Geweldig (funky) gitaarwerk van Vercauteren, een indringende orgelsolo en een strakke ritmesectie.

Conclusie: Overqualified & Underpaid is een energiek, swingend en authentiek album. De hoes van het album vermeldt ‘100% gemaakt door mensen, geen AI. Een waarheid als een koe en ik heb daar verder niets aan meer toe te voegen.

Tracks:

1. Can’t be bothered with that
2. Lusty Ol’ Herbert
3. Guitar Slim (They call me guitar Gale)
4. Shame, shame, shame
5. Tormenta de calor
6. System won’t boot
7. Mindful aggravation
8. Overqualified (album edit)
9. Snags ’n complications
10. Izabella

Line up:

• Piet Vercauteren – gitaar, zang
• Joris Holderbeke – bas
• Rien Gees – drums
• Hein Mandos – keyboards
• Johan Vandendriessche – saxofoon
• Nico Schepers – trompet
• Tess Thyssen – backing vocals

www.pdmartin@be

ELI ‘PAPERBOY’ REED – Getting there

Eli “Paperboy” Reed (1983 Brookline, Massachusetts) is een Amerikaanse soul- blues- en funkartiest. In zijn jeugd maakte hij via zijn vader, een muziekcriticus en dj die een grote muziekcollectie had, kennis met de muziek. Hij leerde zichzelf piano, gitaar en mondharmonica spelen. Na de middelbare school begon hij in Clarksdale, Mississippi, serieus met het maken van muziek. In 2005 verscheen zijn in eigen beheer uitgegeven debuutalbum Eli “Paperboy” Reed sings walkin’ and talkin’ and other smash hits.

Vorige maand verscheen Getting there, het nieuwe (10^e) album van Eli Paperboy Reed. Het album is geproduceerd door soulmuzikant, componist en producer Swamp Dogg.

Every once in a while is de geweldige opener. Soul in optima forma! De overgang is daarna groot want met Asking for a friend belanden we in de countrysferen en daar is ook niets mis mee. Ingetogen zang en een steel gitaar. Prachtig. De titelsong Getting there is weer heerlijke uptempo soul met blazers, steelgitaar, Swamp Dogg achter de piano en backing vocals. Uitbundig is de zang in Like we used to en in de soulballad I can’t even walk, without you holding my hand, zijn weer de fijne harmonievocalen en het orgel van Reed een lust voor het oor. De zang van Reed is heel mooi in de ‘slepende’ in orgeltonen badende soulballad How can I forget. In Love you more krijgt Reed vocale steun van soulzangeres Zaniah. Nadat het tempo iets omlaag gaat in het met fijne harmonieen versierde funky soulballad Knock knock memories, gaan de blazers daarna weer helemaal los in de soulslijper Sore loser. De strakke ritmesectie Rubin en Montgomery ondersteunen, naast orgel en blazers, op prima wijze One man’s trash is another man’s treasure, met Swamp Dogg in duet met Reed. Uitbundig zijn de harmonieen in de langzame prima geinstrumenteerde soulballad Everyone else. Reed is te horen op piano en orgel in de (gospel) soul Hardworking people. Met het slotnummer The questions gaan we weer richting countrysferen. Prachtige zang van Reed met ondersteuning van Swamp Dogg.

Conclusie: Getting there is een geweldige plaat waar de liefde voor de soul en het spelplezier van afdruipt.

Tracks:

1. Every once in a while
2. Asking for a friend
3. Getting there
4. Like we used to
5. I can’t even walk, without you holding my hand
6. How can I forget
7. Love you more (feat. Zaniah)
8. Knock knock memories
9. Sore loser
10. One man’s trash is another man’s treasure (feat. Swamp Dogg)
11. Everyone else
12. Hardworking people
13. The questions

Line up:

• Eli Paperboy Reed – zang, gitaar, orgel, elektrische piano
• Swamp Dogg – piano, backing vocals
• Michael “Ish” Montgomery – bas, backing vocals
• Noah Rubin – drums, percussie
• Jonny Lam – elektrische, akoestische en steel gitaar
• Morgan Price – saxofoons
• Carter Yasutake – trompet
• Zaniah – zang (track 7)

Grey DeLisle – Don’t turn around

De Amerikaanse singer-songwriter, comédienne en stemactrice Grey DeLisle, is als Erin Grey Van Oosbree geboren op 24 augustus 1973 in Fort Ord, California. Haar moeder was zangeres en haar vader, een vrachtwagenchauffeur, hield van countrymuziek en dat zou later de basis blijken voor de zangcarrière van Grey. Na de scheiding van haar ouders gaat Grey bij haar grootmoeder in San Diego wonen, een zangeres die nog met Tito Puente heeft samengewerkt. Behalve zangeres is DeLisle ook stemactrice en comédienne. Eind jaren ’90 zingt DeLisle in de vrouwenpunkband Side Saddle. Haar solodebuut The small town komt in 2000 uit.

Deze maand verschijnt er weer een nieuw album van Grey DeLisle. De opnamen van dit album, Don’t turn around begonnen voordat producer Andy Paley op 20 november 2024 overleed. De productie werd voltooid door Marvin Etzioni. DeLisle wordt op dit album bijgestaan door een keur van doorgewinterde musici.

Het openingsnummer Everyday of the week ends in why is klassieke country, een fijn geinstrumenteerde tearjerker. In You’re driving me away is Grey te horen in een prachtig duet met Dave Alvin. Met maracas, castagnetten en tamboerijn raken we hier in Caraïbische sferen. Drive around is een lekker vlot liedje met accordeon en good old Mickey Raphael op mondharmonica. Mooi ingetogen zang, cello’s, lap steel en pedal steel bepalen de sfeer in het titelnummer Don’t turn around.

There’s the door is weer pure country met een hoog Dolly Parton gehalte. Genieten van de pedal steel, de violen, de bas en de backing vocals. Ook in het uptempo Disneyland wordt weer heerlijk geïnstrumenteerd met o.a. fraai gitaarwerk van Jack Gideon. Na het intieme Don’t break the string gaat het er daarna in Open mic at the Stumble Inn steviger aan toe me elektrisch gitaarwerk van Deke Dickerson en Stephen McCarthy, de pedal steel Greg Leisz en de klavecimbel van Dave Lang. In Your mama doesn’t love me anymore is het weer feest met de pedal steel van Leisz, de bas van Bob Glaub en het drumwerk van Bernie Dresel. Stevig wordt het weer met het rockende The lights are off but there’s somebody’s home met de gitaren van Dickerson en McCarthy, de strakke ritmesectie en de mondharp van producer Paley. Het slotnummer Claire is nogal afwijkend van de overige songs, waarin Paley met zijn vele instrumenten bewijst een echte multi-instrumentalist te zijn.

Conclusie: Dont turn around is een album om van te genieten.

Tracks:

1. Everyday of the week ends in why
2. You’re driving me away
3. Drive around
4. Don’t turn around
5. There’s the door
6. Disneyland
7. Don’t break the string
8. Open mic at the Stumble Inn
9. Your mama doesn’t love me anymore
10. The lights are off but there’s somebody’s home
11. Claire

Line up:

• Grey DeLisle – zang en backing vocals (all tracks), handclaps (track 8,9)
• Deke Dickerson – bas VI (track 1,2,4,5,6), elektrische gitaar (track 3,8,9,10)
• Bernie Dresel – drums (all tracks)
• Murry Hammond – bas (track 1,2,3,4,5,6,10,11)
• Dave ‘Mustang’ Lang – piano (track 1,3,11), klavecimbel (track 8,9)
• Stephen McCarthy – Nashville gitaar (track 1,3), elektrische gitaar (track 4,8,9,10,11), akoestische gitaar (track 7,10), slide gitaar (track 10)
• Chris Scruggs – steel gitaar (track 1)
• Tammy Rogers – viool, altviool (track 1,4,5,6)
• Marvin Etzioni – maracas (track 1,2,4,8,9,10), marimba (track 1), cabasa, koebel (track 1), tamboerijn (track 2,3,8,9), castagnetten (track 2), lap steel (track 4)
• Dave Alvin – zang (track 2)
• Jack Gideon – elektrische gitaar (track 2,4), percussie (track 4), akoestische gitaar (track 5,6), shaker (track 7)
• Andy Paley – sleebel (track 1,11), tamboerijn, piano (track 1), elektrische gitaar (track 1,11),  timpani, bell tree, harmonica, klavecimbel templeblocks, vibes, Glockenspiel, drums, bell tree (track 11), bas (track 1,11) 
• Mike Bolger – accordeon (track 3,11)
• Mickey Raphael – harmonica (track 3)
• Gideon Klein – cello (track 4,6)
• Greg Leisz – pedal steel (track 4,5,6,8,9)
• Kyle O’Donnell – bariton saxofoon (track 4)
• Mandy Barnett – backing vocals (track 5)
• Corky Hale – harp (track 11)
• Bob Glaub – bas (track 8,9)