Gerritschinkel.nl Columns & meer

15apr/190

Pip en Teun

Afgelopen vrijdagavond mocht ik het eerste exemplaar van het jubileumboek ONA 100 jaar uitreiken aan voorzitter Rinie Perdijk. Een mooi boek al zeg ik het zelf. Naast de vele sportieve hoogtepunten komen ook ontroerende dingen voorbij. Zoals b.v. de Spinning Marathon Zuurstof voor Dewi. Een benefietactie op 5 en 6 mei 2006 om geld in te zamelen voor medische behandelingen van Dewi, de dochter van ONA-speler Peter Hornis. Een mooi voorbeeld hoe een kleine club groot kan zijn.

Op zondag 7 april jl. liepen Roald Heerkens, Rick Begeer en Tieme Zwanenburg van de Jodan Boys de marathon van Rotterdam. Zij liepen deze marathon voor Han en alle lotgenoten om geld op te halen voor de Stichting Kans Tegen Kanker. Han Heerkens was de vader van Roald Heerkens die in mei 2016 overleed. Alle lof voor deze actie.

Zaterdag jl. was ik in het Groenhovenpark. Het was in jaren niet zo druk geweest op het sportcomplex van SV Gouda. Maar ja, er stond ook wel wat op het spel. Vorige week ging het mis, maar zaterdag presteerde Gouda iets wat PSG en Juventus dit weekend niet voor elkaar kregen, kampioen worden! Groot feest natuurlijk met een lach en een traan. Want dat voetbal zoals wel wordt gezegd de belangrijkste bijzaak in het leven is, werd die middag weer bewezen. Pupillen van de week waren Pip (4) en Teun (2), nichtje en neefje van Jilles Oosterom. Pip en Teun lijden aan de ongeneeslijke stofwisselingsziekte CLN2. Die middag werd geld ingezameld voor de Pip & Teun Foundation. Mooi vond ik het gebaar om Jilles Oosterom de laatste minuten tot aanvoerdersband te geven. Oom Jilles was kampioen!

Ik neem mij petje af voor acties zoals boven geschetst.

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
11apr/190

Ralph de Jongh – Quantum

James Brown werd The hardest working man in showbusiness genoemd, maar in Nederland hebben we een artiest waar die eretitel langzamerhand ook op kan worden geplakt. Bluesgitarist, zanger en componist Ralph de Jongh (31 juli 1975, Roosendaal) is een zeer productieve muzikant getuige de gestage stroom aan albums die hij de laatste jaren uitbrengt. In 2017 verschenen er van hem maar liefst vier albums, waaronder een dubbelalbum met de Poolse violiste Ewa Pepper.

Vorig jaar was het even rustig op het platengebied van de Jongh en moest hij blijkbaar even op adem komen, maar nu is hij weer helemaal terug met Quantum, een box met niet minder dan 4 cd’s. Ruim 5 uur nieuwe muziek. In totaal 56 songs, waarvan een groot aantal in alternatieve versies op cd 2,3 en 4 staan. Spontaan in enkele dagen door de Jongh samen met bassist Nico Heilijgers, drummer Marcel Wolthof en zangeres Moon Anderson in de studio opgenomen. Alleen On the dancefloor en On the rolling wave zijn begin 2018 opgenomen. Hierop wordt de Jongh begeleid door gitarist Almar Fernhout, drummer Leon van Etten en bassist Michel ten Hoope. Laatstgenoemde heeft helaas de release van Quantum niet mee kunnen maken omdat hij eind januari 2019 plotseling overleed.

Cd 1 begint met School, een song van bijna 18 minuten, die varieert van subtiel tot opwindend, gevolgd door de ruim 9 minuten durende broeierige slowblues On the rolling wave. Message, de nieuwe single, is een korte Stones achtige uptempo rocker. Het Stones gehalte is trouwens hoog bij de Jongh want Mad mad mad en Boy boy boy doen me sterk denken aan het Stones nummer Jiving sister Fanny. Ook Heart school lover, met de gedreven zang van de Jongh, is een rocker in de beste Stones traditie. Na de funky rocker On the dancefloor volgt Fly, een relaxte ballad met fraai basspel en een ingetogen gitaar. Ook Going away to stay is een ingetogen mooie song met subtiel gitaarwerk. In Old country road bewijst de Jongh behalve een uitstekende gitarist ook een goede zanger te zijn. Vermeldenswaard is ook de mooie ‘lopende’ bas in dit nummer. In de lange slowblues Ease  is de Jongh goed op dreef op slide. Cd 1 eindigt met het mooie Angel.

Cd 2 begint met 2 verschillende versies van de countryblues Ache, gevolgd door het boogie-achtige Mama en Help. Na de twee mooie versies van Deep blue sea volgen er drie versies van de uptempo blues Every day. Naast een aantal andere versies van songs die op cd 1 staan is Louisiana weer een nieuw nummer met een Muddy Waters achtige uitstraling. In de slowblues Reconnect wordt weer volop gitaristisch geïmproviseerd.

Op cd 3 staan alternatieve versies van Ease, Message en Fly. Verder de countryblues Tell me mama, het John Lee Hooker achtige Light en de boogie Wider view. Het is daarna weer volop improviseren op de gitaar in Solve. De geest van Peter Green waart rond in Side. Sing is een  melodieuze midtempo blues en na het ingetogen Down & dirty voeren in Used de improvisaties weer de boventoon. De cd eindigt met twee lange uitvoeringen van Walk in the woods, met fraai basspel.

Op cd 4 staan naast alternatieve versies van songs die op de vorige cd’s staan 5 nieuw nummers. Na de improvisatie in Your soul, is de stem van de Jongh in Truth een kruising tussen die van Mick Jagger en Eric Burdon. Honky baba is een uptempo rocker, Every night een midtempo blues en Be with you lekker funky.

Conclusie: Ralph de Jongh is een fenomeen in de Nederlandse bluesscene bij wie spontaan improviseren een groot goed is. Quantum is daar een mooi voorbeeld van.

Tracks cd 1:

  1. School
  2. On the rolling wave
  3. Message
  4. Mad mad mad
  5. Boy boy boy
  6. Heart school lover
  7. On the dancefloor
  8. Fly
  9. Going away to stay
  10. Old country road
  11. Ease
  12. Angel

Tracks cd 2:

  1. Ache
  2. Ache 2
  3. Mama
  4. Help
  5. Deep blue sea
  6. Deap blue sea 2
  7. Every day
  8. Every day 2
  9. Every day 3
  10. Angel
  11. School
  12. Lost lost lost
  13. Boy boy boy
  14. Louisiana
  15. Old country road
  16. Reconnect

Tracks cd 3:

  1. Tell me mama
  2. Light
  3. Wider view
  4. Solve
  5. Ease
  6. Message
  7. Side
  8. Sing
  9. Down & dirty
  10. Used
  11. Fly
  12. Walk in the woods
  13. Walk in the woods 2

Tracks cd 4:

  1. Walk in the woods 3
  2. Your soul
  3. Truth
  4. Going away to stay
  5. Honky baba
  6. Every night
  7. Be with you
  8. Mad mad mad
  9. Heart school lover
  10. On the dancefloor
  11. On the rolling wave 2
  12. On the dancefloor 3
  13. On the rolling wave 3
  14. On the dancefloor 4
  15. Walk in the woods 4
8apr/190

Townes van Zandt – Blue sky

De op 7 maart 1944 in Fort Worth, Texas, geboren singer-songwriter Townes van Zandt had in zijn leven een kleine maar zeer trouwe schare fans. Een echte doorbraak door het grote publiek bleef helaas niet. Zijn muziek werd wel gekoesterd door muzikale generatiegenoten als Willie Nelson, Guy Clark en Merle Haggard. Platenmaatschappijen stonden niet te springen om zijn werk uit te brengen. In 1968 verscheen zijn debuutalbum For the sake of the song.

Van Zandt leed aan een drugs- en alcoholverslaving. Begin deze eeuw ontstond er meer interesse voor Townes van Zandt en verschenen er o.a. boeken en een documentaire over zijn leven.

Townes van Zandt stierf op 52-jarige leeftijd op Nieuwjaarsdag 1997, cynisch genoeg op dag af precies 44 jaar na de dood van zijn grote idool Hank Williams. Na zijn dood werd van Zandt wel een van de helden van een jongere generatie musici en werd door hen de muziek van Townes van Zandt onder een breder publiek gebracht.

Op 7 maart jl., de dag dat Townes van Zandt 75 jaar zou zijn geworden, is er een verzamelalbum uitgebracht. Dit album, Blue sky, bevat opnames uit 1973. In totaal 11 songs, waaronder twee nooit eerder uitgebrachte nummers. De opnamen van deze sessie werden teruggevonden in de archieven van musicus-journalist Bill Hedgepeth in Atlanta.

Het album opent met het mooie akoestische nooit uitgebrachte All I need, gevolgd door een ruwe demo van Rex’ blues, een nummer dat in 1993 op zijn album Rear View Mirror terecht zou komen. Hills of Roane County is een East Tennessee murderballad uit de 19e eeuw, ook bekend van o.a. The Blue Sky Boys en The Stanley Brothers. De titelsong Sky blue is ook nooit eerder uitgebracht. Na Richard Dobson’s Forever for always for certain en een smoky versie van Blue ridge mountain blues horen we de outlaw ballad Pancho & Lefty, van een van de bekendste songs van van Zandt. Een nummer dat door velen is gecoverd. O.a. door Emmylou Harris, Steve Earle, Hoyt Axton en het werd in 1983 een hit voor Willie Nelson & Merle Haggard. Pancho & Lefty verscheen in 1972 al op het album The late great Townes van Zandt. Snake song is een gestripte versie van het nummer dat in 1978 op het album Flyin’ shoes verscheen en in 2004 ook te horen was in Be here to love me, een filmdocumentaire over het leven van Townes van Zandt en waarin ook o.a. Joe Ely, Kris Kristofferson, Willie Nelson en Guy Clark te horen zijn. Na Silver ships of Andilar, met enigszins galmende zang, de definitieve versie stond al op zijn album The late great Townes van Zandt uit 1972, is Dream spider een heel kort nummer van nog geen twee minuten. Het slotnummer The last thing on my mind is een mooie cover van Tom Paxton uit 1964.

Conclusie: De muziek van de Texaanse troubadour Townes van Zandt is eigenlijk tijdloos, want ook na 45 jaar is het een genot om naar deze opnamen uit 1973 te luisteren.

Tracks:

  1. All I need
  2. Rex’s blues
  3. Hills of Roane County
  4. Sky blue
  5. Forever for always for certain
  6. Blue ridge mountain blues (smoky version)
  7. Pancho and Lefty
  8. Snake song
  9. Silver ships of Andilar
  10. Dream spider
  11. The last thing on my mind

 

 

8apr/190

De huid en de beer

Het eerste voetbalteam van SV Gouda vertoeft dit seizoen in hogere sferen. In de eerste competitiewedstrijd ging het weliswaar meteen mis, maar daarna regen de successen zich aaneen. Met een voorsprong op de concurrentie, die vergelijkbaar is met die van Barcelona, Juventus en PSG, reisde men afgelopen zaterdag naar Woerden. Winnen en dan kon de kampioensvlag uit. Maar op het prachtige complex van SC Woerden was de spanning blijkbaar toch te groot voor de Gouwenaars en in een opwindende slotfase ging de koploper onderuit. Een trouwe Gouda supporter had het blijkbaar al voorzien want die herinnerde aan het gezegde dat je de huid niet moet verkopen voordat de beer geschoten is.

SC Woerden greep de laatste strohalm. De 100 jarige club had in het verleden een geduchte reputatie in het zondagvoetbal. Jaren geleden moest de vereniging verhuizen en werd door de gemeente uitgekocht voor ettelijke miljoenen guldens. Het geld klotste tegen de voetbalplinten en spelers kwamen van heinde en ver aangewaaid. Maar het geld raakte op, spelers haakten af en mede als gevolg daarvan koos men vorig seizoen voor een gang van de zondag naar de zaterdag. Maar ik kreeg de indruk dat de club nu heel tevreden is. ‘Lekker voetballen tegen de regioploegen’. Ze hebben er in ieder geval een prachtige accommodatie aan over gehouden.

Gouda dus nog geen kampioen. ‘Dan moet het zaterdag thuis maar gebeuren’, aldus het laconieke commentaar. En mocht het dan weer mis gaan, dan zijn er nog vier herkansingen. Uiteindelijk gebeurt het toch. Maar maak zaterdag maar een einde aan alle ‘onzekerheid’ want dan kan Wim Hommels ook met een gerust hart met vakantie. Trouwens, na 12 jaar wordt het weer eens tijd voor een kampioenschap.

 

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
4apr/190

Jeff McErlain – Now

De uit Brooklyn, New York City, afkomstige gitarist en gitaarleraar Jeff McErlain is muzikaal beïnvloed door gitaristen als Eric Clapton, Jeff Beck, Alan Holdworth, Eddie van Halen en Michael Schenker. Maar zijn muzikale smaak beperkt zich niet tot de klassieke rock en metal, maar breidt zich ook uit naar de jazz en fusion van Miles Davis en John Coltrane en de klassieke blues van Howlin’ Wolf en Little Walter. Naast het lesgeven gaat McErlain ook op tournee met o.a. Robben Ford, David Grissom, Matt Schofield en Jimmy Haslip.

In februari jl. verscheen er een nieuw soloalbum van Jeff McErlain, als opvolger van I’m tired uit 2011. Dit album, Now, is geproduceerd door Robben Ford, die ook op alle nummers gitaar speelt. De suggestie om samen een album op te nemen kwam van Robben Ford toen McErlain les gaf op Robben Ford’s Guitair Dojo summer camp.

Op Now staan zes instrumentals en op twee nummers neemt de uit Nashville, Tennessee, afkomstige Kendra Chantelle de vocalen voor haar rekening. Het openingsnummer It don’t mean a thing is lekker funky met fraaie gitaarsolo’s en een ‘lopende’ bas. Na de ingetogen lyrische gitaarballad Marta, gaat het er weer fel aan toe in de funky rocker It’s your groove met vlammende gitaren en een strakke ritmesectie. Lyrisch zijn de gitaren in het lekker bluesy 1968. Zeer fraai is Albatross, de cover van Peter Green uit 1968. McErlaine en Ford steken met hun prachtige gitaarspel de originele versie van Fleetwood Mac hier naar de kroon. Vervolgens verschijnt Kendra Chantelle ten tonele met haar sterke zang in het fel rockende en van spetterende gitaarsolo’s voorziene Better things en de mooie ballad Habit. Het album eindigt weer instrumentaal met de ballad Balnakiel, met opnieuw lyrisch gitaarwerk.

Conclusie: De samenwerking tussen Jeff McErlain en Robben Ford heeft op het album Now tot een heel mooi resultaat geleid. Blijkbaar vinden beide heren dat zelf ook want ze hebben plannen om samen ook op tournee te gaan. Lijkt mij een uitstekend idee.

Tracks:

  1. It don’t mean a thing
  2. Marta
  3. It’s your groove
  4. 1968
  5. Albatross
  6. Better things
  7. Habit
  8. Balnakiel

Line-up

  • Jeff McErlain – gitaar
  • Robben Ford – gitaar
  • Kendra Chantelle – zang
  • Anton Nesbitt – bas
  • Terence Clark – drums
  • Mike Hayes – B-3
1apr/190

Blessuretijd

Het fenomeen blessuretijd deed het afgelopen sportweekend weer van zich spreken. Ajax scoorde in de 96e minuut en FC Utrecht in de 95e minuut. Ajax had de buit toen al binnen maar voor Feyenoord betekende het alweer een nederlaag.

Blessuretijd, eigenlijk moet je spreken van extra speeltijd, houdt de gemoederen bezig. Als sportverslaggever kan ik talloze voorbeelden noemen. Zo herinner me ik uit een heel ver verleden een competitiewedstrijd tussen DONK en ik meen ESTO. De wedstrijd dreigde in een bloedeloze 0-0 te eindigen, maar om allerlei redenen trok de scheidsrechter liefst ruim 10 minuten extra tijd bij. Alsof de spelers daarop hadden gewacht, want er werden in die extra tijd maar liefst 4 doelpunten gescoord. Wel eerlijk verdeeld trouwens.

Zaterdag voorkwam de doelman van Jodan Boys in de blessuretijd met een fraaie redding de gelijkmaker van Zwaluwen en zo konden de Goudse fans even later feest vieren.

Zondag deed ik verslag van de streekderby ONA – RVC ’33, een belangrijke wedstrijd in de onderste regionen van de 2e klasse. Het venijn zat in de staart. ONA dacht tot de 90e minuut de winst binnen te hebben toen de Reeuwijkers de gelijkmaker scoorden. En ver in de blessuretijd wonnen de gasten ook nog door de 2-3 binnen te tikken. Uitzinnige vreugde en intens verdriet en ongeloof streden om voorrang op het veld aan de Walvisstraat.

Scheidsrechters worden weleens verwenst dat ze zoveel tijd bijtrekken, maar dat gebeurt meestal door de verliezende partij. Als een meeslepende wedstrijd meer dan 100 minuten duurt hoor je mij niet klagen, maar bij een slechte wedstrijd smeek ik altijd dat de scheids er geen seconde bijtrekt. Kortom, soms zit het mee, soms zit het tegen. Dus lang leve het fenomeen blessuretijd.

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
28mrt/190

Jocelyn & Chris Arndt – The fun in the fight

Zangeres-pianiste Jocelyn Arndt vormt samen met haar broer gitarist Chris een jong retro rockduo uit Fort Plain, een klein stadje in de staat New York. Hun eerste opnamen verschijnen op de ep’s, Strangers in fairyland (2014) en Still: a holiday collection (2016). In 2016 komt hun eerste volwaardige studioalbum, het in de VS goed verkochte Edges, uit, een jaar later gevolgd door Go. In 2016 maken Jocelyn & Chris Arndt met hun band een grote tournee door 21 staten van de VS. Zij treden o.a. op   tijdens het CMJ Music Festival (NY), het Rock n‘ Roots Music Festival Lake George (NY), The Linda Albany (NY), BBQ Joint Sugar’s Ribs in Chattanooga (TN), Viper Room on Sunset Strip in Hollywood (CA). Opnamen van deze tournee verschijnen in 2017 op het livealbum 30.000 Miles.

In februari jl. kwam hun 3e studioalbum The fun in the fight uit, een album met 11 door Jocelyn en Chris zelf geschreven songs. Producer is drummer David Bourgois. The fun in the fight belandde in de VS al snel op de 1e plaats in The Jambands Top 30 Album Chart.

Het album opent direct explosief met Witness. Powerrock van de bovenste plank met felle gitaren en energieke uitbundige zang, gelardeerd met Hammondflarden van Danny Louis (Gov’t Mule). Met Kill in the cure blijft het opwindend rocken. Jocelyn is in topvorm in de bluesstomper Outta my head, de eerste single van dit album. Ook in Sign klinkt de stem van Jocelyn als een klok, een stem die moeiteloos de vergelijking met b.v. Grace Slick (Jefferson Airplane), Alanis Morrisette en soms ook Janis Joplin kan doorstaan. Na het vrij subtiele Don’t hang up, is het vervolgens in Problematic met vette soms lyrische gitaarlicks en uitbundige zang weer volop opwindende bluesrock wat de klok slaat. In het lekkere uptempo Be that as it may is een fraaie gastrol van gitarist Cory Wong (Vulfpeck) te horen en is Danny Louis’ hammondspel om van te smullen. Verpletterend is de zang van Jocelyn in het funky Original, met deze keer een mooie gastrol van Beau Sasser (Kung Fu) op hammond. Things I’ll never know is een fraaie ballad, waarin Jocelyn bewijst ook heel gevoelig te kunnen zingen. In de uptempo voortdenderende rocker The western geeft de trompet van Phil Chow een extra tintje vrolijkheid. Het meest gevoelige nummer wordt voor het eind bewaard. Weatherman is een prachtig akoestisch slot met fraai fluitspel van Jeff Nania.

Conclusie: Ik was al enthousiast over hun vorige albums en met The fun in the fight hebben Jocelyn & Chris Arndt mij weer verrast. Een heerlijk album met bruisende energieke bluesrock van een goede gitarist die zich niet verliest in ellenlange solo’s en een uitmuntende zangeres.

Tracks:

  1. Witness
  2. Kill in the cure
  3. Outta my head
  4. Sign
  5. Don’t hang up
  6. Problematic
  7. Be that as it may
  8. Original
  9. Things I’ll never know
  10. The western
  11. Weatherman

Line-up

  • Chris Arndt – gitaar
  • Jocelyn Arndt – zang
  • David Bourgeois – drums
  • Cory Wong – gitaar (track 7)
  • Danny Louis – Hammond (track 1,7)
  • Beau Sasser – Hammond (track 4,8)
  • Emma Torncello – Hammond (track 9)
  • Phil Chow – trompet (track 10)
  • Jeff Nania – fluit (track 11)
26mrt/190

Katy Mitchell – Katy sings the blues

Katy Mitchell is 15 als ze in de Ocracoke’s Soundside Studios haar eerste album opneemt. Dit album, Baby it’s you, staan songs als The letter, Big yellow taxi, Ode to Billie Joe en The times they are a-chan-gin. Klassiekers uit de jaren ’60 en ’70.

Vorige maand verscheen er na jaren weer een nieuw album van de voor mij onbekende zangeres Katy Mitchell, Katy sings the blues. de titel zegt het al, een album met bluessongs. Klassieke bluessongs van grootheden als T-Bone Walker, Willie Dixon, Junior Wells en Mississippi John Hurt.

Het album opent met een zwoel gezongen versie van Stormy Monday van T-Bone Walker, gevolgd door twee songs die door Nina Simone in 1967 bekend zijn geworden. Het midtempo Buck met indringende gitaarsolo’s van Lou Castro en de fraaie contrabas van Robbie Link en het uitbundig gezongen Go to hell met wederom fraai basspel. Mississippi John Hurt’s Richland woman’s blues is countryblues met Joe Littell op dobro. Willie Dixon komt twee keer aan de beurt. Allereerst het ook o.a. door Muddy Waters, Mose Allison en Steve Miller op de plaat gezette I love the life I live en het overbekende Spoonful, dat heel helder wordt gezongen en waarin Lou Castro weer een mooie gitaarsolo ten beste geeft. Junior Well’s Messin’ with the kid is lekker funky met dobro, gitaar en (uiteraard) mondharp. En als je het over bluesklassiekers hebt kan Preston Forster’s, maar vooral door Muddy Waters bekend geworden I got my mojo workin’, natuurlijk niet ontbreken. Uitstekende zang en sterke begeleiders. Prima versie. Pure countryblues is weer Come on around to my house van Blind Willie McTell, met mondharp, dobro en de aanstekelijke zang. Het slotnummer Clam rake, de bekende song van de in 2017 overleden dichter-songwriter Russel Newell is een feest met fiddle, dobro en backing vocals. Een nummer dat Katy Mitchell regelmatig heeft gezongen in het Deepwater Theatre in Ocracoke, North Carolina.

Conclusie: Katy sings the blues is gewoon een fijne plaat!

Tracks:

  1. Stormy Monday
  2. Buck
  3. Go to hell
  4. Richland woman’s blues
  5. I love the life I live
  6. Spoonful
  7. Messin’ with the kid
  8. I got my mojo workin’
  9. Come on around to my house
  10. Clam rake

Line-up

  • Katy Mitchell – zang
  • Lou Castro – rhythm en lead gitaar
  • Dave Tweedie – fiddle
  • Michael O’Neal – gitaar
  • Matt Mitchell – gitaar
  • Robbie Link – contra bas
  • Jubal Creech – percussie
  • Joe Littell – dobro en harmonica
  • Kitty Mitchell – backing vocals

 

25mrt/190

Chris Farlowe – Live at Rockpalast 2006

Chris Farlowe, geboren op 13 oktober 1940 in Londen als John Henry Deighton, is al een veteraan in de muziekscene. Hij begon in 1957 zijn muzikale carrière in The John Henry Skiffle Group. In 1972 komt zijn eerste single Air travel uit. Maar Farlowe wordt in 1966 bij het grote publiek bekend met zijn nummer 1-hit Out of time, een cover van The Rolling Stones. In de loop van de jaren nam Farlowe nog meer Stones-covers op, zoals Satisfaction, Yesterday’s papers, Paint it black, Think en Ride on baby. Mick Jagger schijnt ooit te hebben gezegd dat Chris Farlowe de beste vertolker was van Stones songs. Farlowe maakt ook deel uit van de jazzrock band Colosseum en Atomic Rooster. Hij is vooral in Duitsland een zeer geziene podiumgast.

Op 22 maart 2006 trad Chris Farlowe op tijdens het Crossroads Festival in de Harmonie in Bonn. Opnamen van dit concert verschenen dat jaar op cd en op dvd, maar begin dit jaar is er opnieuw een album uitgebracht van dit optreden onder de titel Live at Rockpalast 2006. Farlowe wordt tijdens dit optreden begeleid door de Britse Norman Beaker Band, de band die o.a. toerde met Chuck Berry, Graham Bond, Jack Bruce, Alexis Korner, Buddy Guy, Lowell Fulson, BB King en Van Morrison.

The Beaker Band geeft meteen in het openingsnummer Option on you baby hun visitekaartje af. De karakteristieke intense zang van Farlowe is daarna te horen in de bluesballad Blues as blues can get. In I’ll sing the blues for you, met het uitstekende gitaarwerk van Beaker, geeft saxofonist Damian Hand een staaltje van zijn niet geringe kwaliteiten weg. Een scattende Farlowe laat in de bluesrocker I don’t want to sing the blues no more favorieten als Jimi Hendrix, Robert Johnson, Leadbelly en Otis Redding langs komen. Handbags and gladrags, later ook opgenomen door o.a. Rod Stewart en The Stereophonics, is volgens Farlowe door Michael d’Abo, zanger van Manfred Mann, speciaal voor hem geschreven. En Farlowe zegt niet geheel onbescheiden dat zijn versie de beste is die ooit is opgenomen. Hoe dank ook, live wordt het nummer hier met verve gebracht. Ray Charles’ Piece of mind is een prachtige slowblues en nadat Farlowe de nodige Duitse biermerken heeft aangeprezen is het tijd voor de fraaie indrukwekkend gezongen ballad Lovin’ arms. The Beaker Band is in topvorm in Stormy Monday blues, de klassieker van T-Bone Walker. Vocaal wordt Farlowe in deze slowblues bijgestaan door Nikolay Artutyunov met zijn rauwe stem. Nadat Farlowe uitgebreid de tijd genomen om alle bandleden voor te stellen, en de midtempo rocker Ain’t no big deal on you, kondigt Farlowe zijn favoriete song Tough on me, tough on you aan. Met schitterend gitaarwerk en intense zang is deze slowblues een van de hoogtepunten van de show. Bij de aankondiging van Out of time wrijft Farlowe eerst nog even zout in Duitse wonden door te memoreren dat in het jaar (1966) waarin Mick Jagger en Keith Richards dit nummer schreven, Engeland wereldkampioen voetbal werd. Hierna volgt een swingende versie van Farlowe’s eerste grote hit. In het door Feargal Sharkey van The Undertones, geschreven Miss you fever treedt saxofonist Hand weer op de voorgrond met zijn zwoele en spetterende uithalen. Op speciaal verzoek wordt All or nothing gespeeld. Resultaat is een indrukwekkende versie van deze klassieker van The Small Faces. Het album wordt rockend afgesloten met Rock and roll soldier van Troy Seals. Een prima uitsmijter met een scheurende sax en een wervelende pianosolo die eindigt met het refrein van het Stones nummer It’s only rock ‘n ‘ roll, but I like it en waarin Farlowe ook nog even favorieten als Frank Zappa, James Brown en Johnny Burnette aanhaalt.

Conclusie: Chris Farlowe is een uitstekende zanger en met The Beaker Band heeft hij in 2006 een zeer sterke show neergezet, waarvan degenen die deze show niet hebben bijgewoond, nu ook (weer) volop kunnen genieten.

Tracks:

  1. Introduction – Option on you baby
  2. Blues as blues can get
  3. I’ll sing the blues for you
  4. I don’t want to sing the blues no more
  5. Handbags and gladrags
  6. Piece of mind
  7. Lovin’ arms
  8. Stormy Monday blues
  9. Ain’t no big deal on you
  10. Tough on me, tough on you
  11. Out of time
  12. Miss you fever
  13. All or nothing
  14. Rock and roll soldier

Line-up

  • Chris Farlowe – zang
  • John Price – bas
  • Paul Burgess – drums
  • Norman Beaker – gitaar
  • Dave Baldwin – keyboards
  • Damian Hand – saxofoon
  • Nikolay Artutyunov – zang (track 8)

 

 

25mrt/190

Het haasje

Werelddierendag is pas op vrijdag 4 oktober 2019, maar toch beheersten dieren de afgelopen week het nieuws. Een hoofdrol was weggelegd voor de Uil van Minerva, die volgens Thierry Baudet was neergedaald in Nederland. Het klopt dus blijkbaar dat de Fabeltjeskrant weer terug komt van weggeweest.

Vorige week zondag werd de Vlaamse postduif Armando voor 1,25 miljoen euro verkocht aan een Chinese investeerder. Om te voorkomen dat dieven met de duif aan de haal zouden gaan sliep eigenaar Joël Verschoot naast zijn kostbare schat in het duivenhok. Later huurde hij zelfs beveiligers in. Dat is pas dierenliefde. Weliswaar met dollartekens in de ogen.

Ik las afgelopen weekend een interessant interview met Willi Lippens, de voetballer die in 1971 éénmalig in Oranje speelde. Door zijn waggelende gang werd de in Duitsland beroemde spits die Ente genoemd. Iedere voetballer die zijn debuut maakt als international krijgt van de KNVB een haasje. Eigenlijk is het een konijn, maar om onduidelijke redenen wordt het altijd een haasje genoemd. Lippens heeft nooit zo’n haasje gekregen. Vergeten of speelden anti Duitse sentimenten toen nog een rol? Hoe dan ook, Lippens was het haasje. En dat hij nu als een ijskonijn weigert naar Amsterdam te komen om alsnog een haasje in ontvangst te nemen kan ik begrijpen. ‘Ze sturen hem maar op’, aldus die Ente.

Over konijnen gesproken. Ik was zaterdag in het Groenhovenpark om verslag te doen van de voetbalwedstrijd Gouda – Linschoten. Opeens viel mijn oog op een ongestoord grazend konijntje vlakbij de dug-out van de thuisploeg. Hij maakte zich niet druk om de vele doelpunten. Na afloop van de wedstrijd heb ik het konijntje niet meer gezien. Misschien terug gekropen in de hoge hoed van trainer Huisman?

 

 

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties