Gerritschinkel.nl Columns & meer

21dec/200

Groene Hart Trofee

Het jaar 2020 gaat de boeken in als een merkwaardig voetbaljaar. Jaargang 2019-2020 werd in maart voortijdig beëindigd. Geen kampioenen en geen degradanten. Sommige clubs vonden dat gezien de stand op de ranglijst misschien niet zo erg, maar door koplopers werd flink gemopperd. Uiteindelijk promoveerden toch nog teams, waaronder ONA.

In oktober jl. werd ook de nieuwe competitie weer stilgelegd en de grote vraag is wanneer deze weer wordt gestart. Als de jaargang 2020-2021 überhaupt nog wordt opgestart. De KNVB heeft al een aantal besluiten genomen, heeft een Plan B in de achterzak en hoopt dat er in januari, of desnoods maart, weer gevoetbald kan worden.

Afgelopen weekend blikte de sportredactie van RTV Gouwestad met een voetbaltrainers terug op 2020. Zonder uitzondering baalden ze als een stekker van de huidige situatie. Alleen een beetje trainen en dat is op dit moment een soort bezigheidstherapie met allerlei beperkingen. Bij sommige voetballers dreigt de animo minder te worden. Kortom, men snakt naar voetbal!

Maar gezien de onvoorspelbare dagkoersen van het coronavirus lopen de trainers niet over van optimisme. Eigenlijk maakt het hen niet uit op welke wijze de competitie wordt uitgespeeld. Als er maar kan worden gevoetbald om het egje. Een van de trainers kwam met een alternatieve opzet. Alle regioclubs in één poule onderbrengen en dan lekker twee keer tegen elkaar spelen. Liefst met publiek natuurlijk. Hij kreeg bijval van een collega en ik vind het ook een idee dat het overwegen waard is. Het moet natuurlijk wel ergens om gaan. Kampioenschap van het Groene Hart? En dan het liefst zaterdagteams en zondagteams bij elkaar. Wie weet pakt dit zo goed uit dat de KNVB eindelijk ook eens een beslissing neemt over het weekendvoetbal.

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
16dec/200

The Allman Brothers Band – The final note

The Allman Brothers Band werd in 1969 opgericht in Macon, Georgia. De band groeide in de jaren ’70 van de vorige eeuw uit tot een van de meest succesvolle southern rockbands. Hun debuutalbum The Allman Brothers Band verscheen in 1969. Ondanks het feit dat de band met dit album indruk maakte werd het geen groot commercieel succes. De opvolger  Idlewild south werd dat wel en de (live) reputatie van de band nam toe. In maart 1971 traden ze op in de beroemde Fillmore East in New York City. Opnames hiervan verschenen op het dubbelalbum At the Fillmore East. Dit album leverde lovende kritieken op en wordt alom beschouwd als de grote doorbraak van The Allman Brothers Band.

In de zomer van 1971 toerde de band intensief en deze toer werd afgesloten op 17 oktober in Painters Mill Music Fair, Owings Mills, Maryland. Dit concert werd opgenomen door Sam Idas, een 18-jarige radiojournalist, met een handcassetterecorder. Idas zou oorspronkelijk na afloop een interview met Greg Allman maken, maar hij wilde zijn nieuwe cassetterecorder testen en dacht toen ‘ach waarom zou ik het concert niet gewoon opnemen’. Naar nu blijkt was dat een historisch concert want het was het laatste concert met gitarist Duane Allman. Duane Allman kwam 12 dagen later door een motorongeluk om het leven. Hij werd slechts 24 jaar.

De opnamen die Idas maakte zijn nu uitgebracht op cd. Het concert begint rommelig, er wordt meerdere keren ‘testing, testing’ geroepen voordat The Allman Brothers losgaan met Statesboro blues, de uptempo bluesrocker van Blind Willie McTell. Vervolgens gaan de gitaren ook los in Muddy Waters’ Trouble no more. Iets rustiger wordt het in de door Gregg Allman geschreven slowblues Don’t keep me wondering. Fel gitaarwerk en een bonkende ritmesectie zijn te horen in Done somebody wrong van Elmore James. Van Elmore James is daarna ook One way out. Gitarist Dickey Betts schreef In memory of Elizabeth Reed. Een instrumentalwaarbij ook saxofonist Juicy Carter zich meldt en Gregg Allman een mooie Hammond solo laat horen die echter vrij abrupt in een fade-out eindigt. Ook Hot ‘lanta is een instrumental met wederom Gregg Allman op Hammond. Veel orgel is ook te horen in het slotnummer Whipping Post, een ruim 12 minuten durende jamsessie.

Conclusie: The Allman Brothers klinken energiek, het is alleen jammer dat de geluidskwaliteit zeer matig is. Menig bootleg klinkt beter. Maar het zijn historische opnamen omdat dit het laatste concert was van de geweldenaar Duane Allman. De diehard Allman Brothers fan zal er ongetwijfeld blij mee zijn.

Tracks:

  1. Statesboro blues
  2. Trouble no more
  3. Don’t keep me wondering
  4. Done somebody wrong
  5. One way out
  6. In memory of Elizabeth Reed
  7. Hot ‘lanta
  8. Whipping post

Line up:

  • Duane Allman – lead gitaar, slide gitaar
  • Gregg Allman – zang, Hammond B3
  • Dickey Betts – lead gitaar
  • Jai Johanny ‘Jaimoe’ Johanson – drums, percussie
  • Butch Trucks – drums, steel drums
  • Berry Oakley – bas
  • Juicy Carter – saxofoon (track 6,7,8)
14dec/200

Sportgala

Voor Jodan Boys was 2016 een jaar om in te lijsten. De Goudse hoofdklasser was de verrassing van het KNVB bekertoernooi. In de voorrondes werden Swift en SVZW uitgeschakeld. In de eerste ronde van het hoofdtoernooi moest eerst HHC Hardenberg er aan geloven en in de 2e ronde was de sensatie compleet toen eredivisionist Go Ahead Eagles er uit werd gekieperd. De 8e finales waren helaas het eindstation van Jodan Boys.

Ik moest hier weer aan denken omdat Facebook mij er aan herinnerde dat het, op het moment dat ik deze column schrijf, 14 december, precies 4 jaar geleden is dat Jodan Boys in Arnhem in de Gelredome speelde tegen Vitesse. Ruim 7200 toeschouwers, waaronder bussenvol Goudse supporters zagen dat de voetbaltrots van Gouda met 4-0 werd verslagen. Maar eervol verliezen tegen de latere bekerwinnaar is absoluut geen schande. Zeker niet als je weet dat Jodan Boys bijna een halve wedstrijd met 10 man moest spelen. Gouda was voetballend weer op de kaart gezet.

Het was dan ook niet verwonderlijk dat Jodan Boys tijdens het jaarlijkse Goudse Sportgala op 10 februari 2017 in sporthal De Mammoet werd uitgeroepen tot sportploeg van 2016.

Over Sportgala gesproken, normaal is december een drukke maand en was ik nu met de andere juryleden druk bezig met de sportverkiezingen van 2020. Maar ja, net als bij zoveel evenementen heeft corona er helaas voor gezorgd dat dit sportfeest begin volgend jaar ook niet doorgaat. Er was trouwens ook niet veel te kiezen want de lopende competities werden gestopt en die van het seizoen 2020-2021 liggen ook al weer maanden stil. Een verloren sportjaar. Laten we hopen dat de op 20 februari jl. in de Dick van Dijk sporthal gekozen winnaars weer snel opvolgers krijgen.   

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
11dec/200

Chris Stapleton – Starting over

De muziekcarrière van de Amerikaanse singer-songwriter, gitarist en producer Chris Stapleton (15 april 1978, Lexington, Kentucky), begint in 2001, wanneer hij verhuist naar Nashville, Tennessee. Van 2007 tot 2010 is hij zanger van de bluegrassgroep The SteelDrivers en na zijn vertrek uit die band wordt hij in 2010 lid van de southern rockband The Jompson Brothers. Als The Jompson Brothers in 2013 uiteenvallen tekent Stapleton een contract bij Mercury Nashville en start een solocarrière. In oktober 2013 brengt hij zijn eerste single What are you listening to? uit en in 2015 verschijnt zijn debuutalbum Traveller. Succes blijft niet uit en hij sleept de nodige prijzen in de wacht.

Vorige maand verscheen Stapleton’s nieuwe album Starting over. Op dit album staan elf nieuwe songs en drie covers. Naast de bandleden bassist J.T. Cure en drummer Derek Mixon zijn ook echtgenote Morgan en een aantal speciale gastmusici waaronder Mike Campbell en Benmont Tench van The Heartbreakers te horen.

De mooie countryfolksong Starting over is behalve de titeltrack ook de nieuwe single waar het album mee opent. Stevig en swampy is daarna Devil always made me think twice, waarbij de rauwe stem van Stapleton veel weg heeft van die van John Fogerty. Cold is een schitterende met violen en cello’s georkestreerde soulballad. Na de rustige countryballad When I’m with you, wordt het tempo in de snelle countryrocker Arkansas weer flink opgevoerd met o.a. een snijdende gitaarsolo. De eerste cover is de liefdesballad Joy of my life, een song van John Fogerty. Hillbilly blood begint heel rustig, maar wordt steeds steviger om tenslotte weer rustig akoestisch te eindigen. Benmont Tench is lekker op dreef op Hammond in de melodieuze ballad Maggie’s song. Indringend is de zang naast de felle gitaarlicks in Whiskey sunrise. Er staan twee songs van Guy Clark op het album, de uptempo rocker Worry B gone en de prachtige ballad Old folks met de fijne backing vocals, het heldere pianospel en de fraaie baslijnen. ‘Dreigend’ is het rockende Watch you burn met de achtergrondzangeressen van All Voices Choir. Na het soulvolle You should probably leave wordt het album afgesloten met de mooie slepende countryballad Nashville TN met een hoofdrol voor de pedal steel van Paul Franklin.  

Conclusie: Starting over is een zeer sterk en gevarieerd album.

Tracks:

  1. Starting over
  2. Devil always made me think twice
  3. Cold
  4. When I’m with you
  5. Arkansas
  6. Joy of my life
  7. Hillbilly blood
  8. Maggie’s song
  9. Whiskey sunrise
  10. Worry B gone
  11. Old friends
  12. Watch you burn
  13. You should probably leave
  14. Nashville TN

Line up:

Chris Stapleton – zang, akoestische gitaar, elektrische gitaar, mandoline

Morgan Stapleton – backing vocals, tamboerijn

J.T. Cure – bas

Derek Mixon – drums, percussie, tamboerijn

Mike Campbell – elektrische gitaar

Dave Cobb – akoestische gitaar, percussie, string arrangementen,

Benmont Tench – Hammond B3, piano, Wurlitzer

Paul Franklin – pedal steel

All Voices Choir (track 12)

9dec/200

Eric Clapton – Eric Clapton’s Crossroads Guitar Festival 2019

Het Crossroads Guitar Festival is een serie muziekfestivals en benefietconcerten, opgericht door Eric Clapton. De opbrengsten van de festivals komen ten goede aan het door Clapton opgerichte Crossroads Center, een centrum voor afkickbehandeling in Antigua. De gitaristen die optreden zijn persoonlijk geselecteerd door Eric Clapton. Het eerste Crossroads Guitar Festival werd gehouden op 30 juni 199 in Madison Square Garden in New York.

Op 20 en 21 september 2019 werd dit festival weer gehouden, nu het American Airlines Center in Austin, Texas. De opnamen van dit festival zijn vorige maand uitgebracht. 

Cd 1 opent met de stevig rockende instrumental Native stepson en de vette slide van Sonny Landreth. Eric Clapton en Andy Fairweather Low ontfermen zich akoestisch over twee Clapton songs, de ballad Wonderful tonight en Lay down Sally. Bonnie Raitt is in drie songs te horen, in de bluesballad Million miles samen met Keb’ Mo’ en Alan Darby, met Sheryl Crow in de rockende Bob Dylan cover Everything broken en met Jimmy Vaughan in de jumpblues Baby please come home. Gary Clark jr. pijnigt zijn gitaar in Son’s gonna rise. Apart is de instrumental Lait – De Ushuaia a la quiaca van de Argentijnse gitarist Gustavo Santaolalla. De Tedeschi Trucks Band levert met Doyle Bramhall II gedegen werk af met een rocker en twee ballads waaronder het prachtige That’s how strong my love is. De Britse gitarist Tom Misch is te horen met zijn funky instrumental Lift off. Felle gitaarduels worden door Buddy Guy en Jonnie Lang uitgevochten in Cognac. Jazzy akoestisch is het optreden van de Braziliaanse gitarist Daniel Santiago, de Braziliaanse multi-instrumentalist Pedro Martins en de Amerikaanse jazzgitarist Kurt Rosenwinkel. Naast haar optreden met Bonnie Raitt rockt Sheryl Crow  ook nog stevig met de Britse gitarist James Bay.  

Robert Cray opent op zijn vertrouwde wijze cd 2 met I shiver. Daarna is het de beurt aan The Marcus King Band met de funky soulblues How long en de ballad Goodbye Carolina. George Harrison’s While my guitar gently weeps wordt fantastisch vertolkt door Clapton en Peter Frampton. Fel en indrukwekkend zijn de drie instrumentals van Jeff Beck, maar ook Robert Randolph weet wat gitaarspelen in het verschroeiende Cut em loose. James Bay is er weer met twee stevige melodieuze songs. Los Lobos is altijd een feest en de countryblues van Keb’ Mo’(Am I wrong) is verbluffend. Ingetogen is het gitaarwerk van John Mayer in de ballad Slow dancing in a burning room. The Tedeschi Trucks Band sluit cd 2 af met het van BB King bekende How blue can you get en hun eigen song Shame. Vlammend gitaarwerk van Derek Trucks en gloedvolle en soulvolle zang van Susan Tedeschi.

Prachtig is de akoestische set van de Britse singer-songwriter Lianne La Havas die met twee songs cd 3 opent. Indrukwekkend is vooral haar prachtige versie van Aretha Franklin’s I say a little prayer. etSteviger wordt het dan weer door Gary Clark jr. met funky soul en met felle gitaarlicks opgesierde ballads. Het countryelement wordt verzorgd door countryzanger Vince Gill en de gitaristen Albert Lee en Jerry Douglas in de countryrocker Tonight the bottle let me down van Merle Haggard en Tulsa time. In de traditional Drifting too far from the shore is een vocale hoofdrol weggelegd voor Bradley Walker. Dan treedt Eric Clapton weer op de voorgrond. Allereerst met de Cream klassieker Badge en daarna met Layla, waarbij hij gitaristische ondersteuning krijgt van John Mayer en Doyle Bramhall II. Dan stroomt het podium vol voor een prachtige versie van Purple rain van Prince. Het concert wordt spetterend afgesloten met ruim 12½ minuten High time we went van Chris Stainton en Joe Cocker.   

Conclusie: Voor gitaarliefhebbers is dit een verplichte aanschaf en dan kunnen ze hun hart ophalen.

Tracks cd 1:

  1. Native stepson (Sonny Landreth)
  2. Wonderful tonight (Eric Clapton & Andy Fairweather Low)
  3. Lay down Sally (Eric Clapton & Andy Fairweather Low)
  4. Million miles (Bonnie Raitt, Keb’ Mo’ & Alan Darby)
  5. Son’s gonna rise (Citizen Cope with Gary Clark jr.)
  6. Lait – De Ushuaia a la quiaca (Gustavo Santaolalla)
  7. I wanna be your dog (Doyle Bramhall II with Tedeschi Trucks Band)
  8. That’s how strong my love is (Doyle Bramhall II with Tedeschi Trucks Band)
  9. Going going gone (Doyle Bramhall II with Tedeschi Trucks Band)
  10. Lift off (Tom Misch)
  11. Cognac (Buddy Guy & Jonnie Lang)
  12. Everything broken (Sheryl Crow & Bonnie Raitt)
  13. Everyday is a winding road (Sheryl Crow with James Bay)
  14. Retrato (Daniel Santiago & Pedro Martins)
  15. B-side (Kurt Rosenwinkel with Pedro Martins)
  16. Baby, please come home (Jimmie Vaughan with Bonnie Raitt)

Tracks cd 2:

  1. I shiver (Robert Cray)
  2. How long (The Marcus King Band)
  3. Goodbye Carolina (The Marcus King Band)
  4. While my guitar gently weeps (Peter Frampton with Eric Clapton)
  5. Space for the papa (Jeff Beck)
  6. Big block (Jeff Beck)
  7. Caroline, no (Jeff Beck)
  8. Cut em loose (Robert Randolph)
  9. Hold back the river (James Bay)
  10. When we were on fire (James Bay)
  11. Mas y mas (Los Lobos)
  12. Am I wrong (Keb’ Mo’)
  13. Slow dancing in a burning room (John Mayer)
  14. How blue can you get (Tedeschi Trucks Band)
  15. Shame (Tedeschi Trucks Band)

Tracks cd 3:

  1. Is your love big enough (Lianne La Havas)
  2. I say a little prayer (Lianne La Havas)
  3. Feed the babies (Gary Clark jr.)
  4. I got my eyes on you (Gary Clark jr.)
  5. Pearl Cadillac (Gary Clark jr.)
  6. Tonight the bottle let me down (Vince Gill with Albert Lee & Jerry Douglas)
  7. Tulsa time (Vince Gill with Albert Lee & Jerry Douglas)
  8. Drifting too far from the shore (Bradley Walker with Vince Gill, Albert Lee & Jerry Douglas)
  9. Badge (Eric Clapton)
  10. Layla (Eric Clapton with John Mayer & Doyle Bramhall II)
  11. Purple rain (Eric Clapton & Ensemble)
  12. High time we went (Eric Clapton & Ensemble)
7dec/200

STIL

Zelfs degenen die niets met sport hebben is het ongetwijfeld ook opgevallen dat het behoorlijk stil is op de Goudse sportcomplexen. Alleen bij de jeugd zijn er nog enige activiteiten te bespeuren. Een beetje trainen en onderlinge wedstrijdjes spelen, maar daar houdt het zo ongeveer mee op. Bijna overal zit er een slot op de deur. Behalve bij AZ, want daar hebben ze Slot juist met onmiddellijke ingang verwijderd.

De KNVB is het zat dat het zo verrekte stil is op de voetbalvelden en wil zo snel mogelijk weer dat er getraind en gevoetbald kan worden bij de amateurs en mikt op een herstart van de competitie medio januari 2021. Waarschijnlijk wel een aangepaste competitie. De behaalde resultaten in de 2e en 3e divisie en de Hoofdklasse zijn vorige week al geschrapt. Subtopper Jodan Boys is zijn 12 punten kwijt! Ik kan me goed voorstellen dat zij daar niet blij mee zijn. En hoe het met het lagere amateurvoetbal verder moet is nog niet bekend.

Maandagmorgen 7 december demonstreerde de KNVB op het Malieveld in Den Haag. Niet met tractoren maar met 1000 voetbalshirts die het woord STIL vormden. De bond zit een keer niet stil, zet terecht vraagtekens bij het voetbalverbod en vraagt aandacht voor de problemen van de amateurvoetbalclubs. Waarom kan er b.v. niet in de buitenlucht worden gevoetbald, maar vormen overvolle bouwmarkten geen enkel probleem.

Toch zit de KNVB volgens Amnesty International op het punt van mensenrechten wel stil. Het WK voetbal is in 2021 in Qatar, maar wat in Qatar gebeurt is ronduit schandalig. Corruptie, uitbuiting en meer dan 1000 doden zijn er te betreuren. Achter de schermen doet de bond volgens zeggen het nodige, maar laat dat eens een keer zien. Zichtbaar graag!       

  

Gearchiveerd onder: Columns, Dé Weekkrant Geen reacties
6dec/200

Larkin Poe – Kindred spirits

Larkin Poe zijn de zussen Rebecca en Megan Lovell. Oorspronkelijk afkomstig uit Calhoun, Noord Carolina, maar tegenwoordig in Nashville, Tennessee gesetteld. Vanwege hun zuidelijke harmonieën en elektrische (slide) gitaarriffs wordt Larkin Poe ook wel beschouwd als de ‘kleine zusjes van The Allman Brothers Band’. De muzikale carrière van Rebecca en Megan Lovell start in 2005 als ze samen met hun oudere zus Jessica de bluegrass/americanagroep The Lovell Sisters gaan vormen. Wanneer deze band in 2009 wordt ontbonden, richten Megan en Rebecca in 2010 Larkin Poe op. Ze toeren met o.a. Elvis Costello, Conor Oberst en Keith Urban. Ze treden ook op tijdens het beroemde Glastonbury Festival waar ze door de Britse zondagskrant The Observer worden uitgeroepen tot ‘Best discovery of Glastonbury 2014’. In 2014 brengen ze ook Kin, hun eerste volledige album, uit.

Op 20 november jl. verscheen Kindred spirits, het nieuwe album van Larkin Poe. Een album met elf (akoestische) covers.

Het album opent met een zeer korte versie van Robert Johnson’s Hellhound on my trail. Jammer dat deze countryblues met fraaie lapsteel slechts 43 seconden duurt. Mooi is de (harmonie) zang in akoestische blues Fly away, een song van Lenny Kravitz. Ingetogen en met een mooie gitaarsolo, is Neil Young’s Rockin’ in the free world. Devil in disguise van Elvis Presley is ook verrassend met lapsteel en mooie harmonieën en dat geldt ook voor de fraaie versie van de Phil Collins klassieker In the air tonight. In het bluesy Nights in white satin van de Moody Blues is weer lekker gitaarwerk te horen. Bo Diddley’s Who do you love is uptempo met akoestische gitaar en lapsteel. Singer-songwriter, gitarist, producer en rapper Post Malone wordt akoestisch en harmonieus geëerd met Take what you want. Een cover van The Allman Brothers Band ontbreekt uiteraard niet en van Ramblin’ man maken de dames Lovell een vrolijke bluesgrass achtige versie. Het prijsnummer is Bell bottom blues van Derek & The Dominos. Een schitterende slowblues met akoestische gitaar, lapsteel en fraaie harmoniezang. Met Elton John’s Crocodile rock wordt het album in stijl afgesloten.

Conclusie: Larkin Poe heeft op Kindred spirits songs van zeer diverse genres in mooie uitgeklede rootsmuziek omgezet.

Tracks:

  1. Hellhound on my trail
  2. Fly away
  3. Rockin’ in the free world
  4. (You’re the) Devil in disguise
  5. In the air tonight
  6. Nights in white satin
  7. Who do you love
  8. Take what you want
  9. Ramblin’ man
  10. Bell bottom blues
  11. Crocodile rock

Line up:

  • Rebecca Lovell – zang, resonator gitaar, akoestische gitaar, percussie
  • Megan Lovell – zang, lap steel, percussie
  • Caleb Crosby – percussie (track 2,4)
6dec/200

Larkin Poe – Kindred spirits

Larkin Poe zijn de zussen Rebecca en Megan Lovell. Oorspronkelijk afkomstig uit Calhoun, Noord Carolina, maar tegenwoordig in Nashville, Tennessee gesetteld. Vanwege hun zuidelijke harmonieën en elektrische (slide) gitaarriffs wordt Larkin Poe ook wel beschouwd als de ‘kleine zusjes van The Allman Brothers Band’. De muzikale carrière van Rebecca en Megan Lovell start in 2005 als ze samen met hun oudere zus Jessica de bluegrass/americanagroep The Lovell Sisters gaan vormen. Wanneer deze band in 2009 wordt ontbonden, richten Megan en Rebecca in 2010 Larkin Poe op. Ze toeren met o.a. Elvis Costello, Conor Oberst en Keith Urban. Ze treden ook op tijdens het beroemde Glastonbury Festival waar ze door de Britse zondagskrant The Observer worden uitgeroepen tot ‘Best discovery of Glastonbury 2014’. In 2014 brengen ze ook Kin, hun eerste volledige album, uit.

Op 20 november jl. verscheen Kindred spirits, het nieuwe album van Larkin Poe. Een album met elf (akoestische) covers.

Het album opent met een zeer korte versie van Robert Johnson’s Hellhound on my trail. Jammer dat deze countryblues met fraaie lapsteel slechts 43 seconden duurt. Mooi is de (harmonie) zang in akoestische blues Fly away, een song van Lenny Kravitz. Ingetogen en met een mooie gitaarsolo, is Neil Young’s Rockin’ in the free world. Devil in disguise van Elvis Presley is ook verrassend met lapsteel en mooie harmonieën en dat geldt ook voor de fraaie versie van de Phil Collins klassieker In the air tonight. In het bluesy Nights in white satin van de Moody Blues is weer lekker gitaarwerk te horen. Bo Diddley’s Who do you love is uptempo met akoestische gitaar en lapsteel. Singer-songwriter, gitarist, producer en rapper Post Malone wordt akoestisch en harmonieus geëerd met Take what you want. Een cover van The Allman Brothers Band ontbreekt uiteraard niet en van Ramblin’ man maken de dames Lovell een vrolijke bluesgrass achtige versie. Het prijsnummer is Bell bottom blues van Derek & The Dominos. Een schitterende slowblues met akoestische gitaar, lapsteel en fraaie harmoniezang. Met Elton John’s Crocodile rock wordt het album in stijl afgesloten.

Conclusie: Larkin Poe heeft op Kindred spirits songs van zeer diverse genres in mooie uitgeklede rootsmuziek omgezet.

Tracks:

  1. Hellhound on my trail
  2. Fly away
  3. Rockin’ in the free world
  4. (You’re the) Devil in disguise
  5. In the air tonight
  6. Nights in white satin
  7. Who do you love
  8. Take what you want
  9. Ramblin’ man
  10. Bell bottom blues
  11. Crocodile rock

Line up:

  • Rebecca Lovell – zang, resonator gitaar, akoestische gitaar, percussie
  • Megan Lovell – zang, lap steel, percussie
  • Caleb Crosby – percussie (track 2,4)

Gearchiveerd onder: Geen categorie Geen reacties
2dec/200

Keith Richards and the X-Pensive Winos – Live at the Hollywood Palladium

De jaren ’80 van de vorige eeuw staan niet bekend als het meest succesvolle decennium van The Rolling Stones. En halverwege dat decennium lijkt het er op dat het einde van The Rolling Stones nabij is. Mick Jagger en Keith Richards hebben nogal eens ruzie. Jagger tekent een platencontract als soloartiest, gaat met een eigen band op tournee en brengt in 1985 zijn eerste soloalbum She’s the boss uit. Redenen voor Richards om ook een solocarrière te starten. In 1988 verschijnt zijn eerste soloalbum Talk is cheap. En net als Jagger formeert ook Richards zijn eigen begeleidingsband om op tournee te gaan.

In 1988 toert Keith Richards met zijn band The X-Pensive Winos langs twaalf Amerikaanse steden. Op 15 december 1988 treden ze op in The Hollywood Palladium, Los Angeles, California. Opnamen van dit concert verschenen in 1991 op cd en dvd. Op 13 november jl. werd dit album, met bonustracks en in diverse uitvoeringen, waaronder een luxe boxset, opnieuw uitgebracht.

Met een keiharde drumklap, gevolgd door een typische Richards riff wordt het concert met de felle rocker Take it so hard geopend. Het tempo blijft hoog in How I wish, met de gruizige zang van Richards, de gierende gitaren en de bonkende ritmesectie. Ook in de Chuck Berry achtige rocker I could have stood you up blijft het zeer stevig met de strak meppende drummer en een vette saxsolo van Bobby Keys. Keith Richards is een liefhebber van reggae en dat is duidelijk te horen in het ruim acht minuten strak gespeelde Too rude, een Stones nummer van hun in 1986 verschenen album Dirty work. Daarna wordt stoom afgeblazen in de prachtige soulvolle ballad Make no mistake, met Richards in duet met Sarah Dash en lekkere keyboards van Ivan Neville. Prachtig en uitbundig is de leadzang van Sarah Dash in Time is on my side, de hit van The Rolling Stones uit 1964. Big enough is een funky gitaarrocker met een strakke ritmesectie en een spetterende saxsolo, en met Whip it up blijft het ultiem rocken wat de klok slaat. Mooi is het pianospel in de prachtige ballad Locked away. Na de strakke rocker Struggle komt de band op de proppen met Happy, het Stones nummer dat Richards ook altijd tijdens Stones concerten vocaal voor zijn rekening neemt. Daarna volgt nog een Stones song, het van Between the buttons uit 1967 afkomstige Connection. Na het voorstellen van de band gaat het met Rockawhale nog een keer helemaal los.

Alleen in de digitale versie en op de boxset zijn drie bonustracks te horen. Een feestelijke snelle versie van de Lennon & McCartney song I wanna be your man, met net als op de single van The Rolling Stones uit 1963, ook hier een verschroeiende gitaarsolo. Een andere Stones song is het fel rockende van het album Tattoo you uit 1981 afkomstige Little T&A. En tenslotte You don’t move me met de  bekende riffs.    

Conclusie: Een sterk album van een uitstekend op elkaar ingespeelde en in grote vorm verkerende band.

Tracks:

  1. Take it so hard
  2. How I wish
  3. I could have stood you up
  4. Too rude
  5. Make no mistake
  6. Time is on my side
  7. Big enough
  8. Whip it up
  9. Locked away
  10. Struggle
  11. Happy
  12. Connection
  13. Rockawhile

Bonustracks

  1. I wanna be your man
  2. Little T&A
  3. You don’t move me

Line-up

Keith Richards – gitaar, zang

Charley Drayton – bas, backing vocals, drums (track 1,3)

Steve Jordan – drums, backing vocals, bas (track 1), keyboards (track 3)

Sarah Dash – backing vocals, percussie, leadvocals (track 6)

Bobby Keys – saxofoon

Ivan Neville – keyboards, backing vocals, gitaar (track 11), bas (track 3)

Waddy Wachtel – gitaar, backing vocals, 

30nov/200

Hein Otterspeer

Ik heb vorige week met verwondering gekeken naar de hysterische taferelen na de dood van Diego Armando Maradona. Vooral in Argentinië stond het gewone leven stil en werd drie dagen van nationale rouw afgekondigd. Ook in Nederland was de dood van Pluisje groot nieuws. Radio, tv en kranten kwamen zendtijd en papier te kort. De grootste voetballer allertijden is dood. Maar laten we hem nu niet heilig verklaren, want wat hij buiten het voetbal heeft uitgespookt geeft daar absoluut geen aanleiding toe. Maar hij zal voor velen altijd een held blijven.

Het afgelopen weekend heb ik met veel plezier gekeken naar het NK sprint. De strijd bij de vrouwen tussen de onbevangen Femke Kok en semi filmdiva Jutta Leerdam. Ook bij de mannen rukt de jeugd op. Talenten als Tijmen Snel, Merijn Scheperkamp, Serge Yoro, Janno Botman en Haastrechter Joost van Dobbenburgh, kloppen op de deur.

Maar ik heb vooral genoten van Hein Otterspeer. Waarom weet ik eigenlijk niet, maar ik heb een zwak voor Otterspeer. Misschien omdat hij in Gouda is geboren. Maar ik vermoed dat hij in het ziekenhuis in Gouda is geboren, want volgens mij heeft hij nooit in Gouda gewoond. Misschien ook omdat hij op de meest onverwachte en ongewenste momenten de meest rare blessures opliep. Maar Hein gaf niet op, bleef optimistisch en stond zondag met een zeer brede lach Bert Maalderink te woord. Voor de derde keer sprintkampioen van Nederland! Jammer dat hij in Heerenveen niet massaal kon worden toegejuicht, want zonder publiek blijft Thialf toch een sfeerloze omgeving. Ik begin bijna te verlangen naar al die merkwaardige supporters in hun soms ronduit idiote oranje uitdossingen. En zelfs naar het optreden van het beroemde dweilorkest Kleintje Pils.    

Gearchiveerd onder: Dé Weekkrant Geen reacties