Tas Cru – Might give out….but I won’t give in
Tas Cru (geboren als Rick Bates in Quebec, Canada), is een doorgewinterde muzikant die al weer heel wat jaren in de VS woont. Hoewel hij uit een muzikale familie komt had Rick zelf niet veel met muziek totdat hij via een oude dienstkameraad van de US Navy in aanraking komt met de blues en hij gaat een tijdje in diens band spelen. Cru ontwikkelt zich als liedjesschrijver en start een solocarrière. In 2006 komt zijn debuutalbum Biscuits uit. In 2009 brengt hij het album Even bugs sing the blues uit, een album met originele bluesnummers voor kinderen en in 2016 neemt hij het album Doggone blues op, een bluesalbum voor hondenliefhebbers(!).
Vorige maand verscheen er weer een nieuw album van Tas Cru, Might give out……but I won’t give in. Met dit album vervolgt Tas Cru zijn zoektocht naar een nieuwe droom, een droom die steeds onhaalbaarder lijkt gezien de veranderende waardering voor muziek en de rol die muziek speelt in het leven van mensen. Cru pleit voor eerlijke liedjes, geboren uit echte levenservaringen, gecomponeerd en opgenomen door echte muzikanten die echt zingen en echte instrumenten bespelen.
Het openings- en titelnummer Might give out is uptempo en melodieus en roept de sfeer van Dire Straits op. Het tempo blijft daarna hoog in Lucky at love, een duet met de Canadese singer-songwriter en multi-instrumentaliste Mary Ann (Mia) Casale, met een bluesy mondharp en een sprankelende piano. Het tempo zakt daarna in het relaxte Known all along met Cru als crooner naast ‘golvende’ orgeltonen. In Favorite song wordt zeer fraai geïnstrumenteerd met o.a. een mooie gitaarsolo. Het tempo wordt weer opgevoerd in het bluesy rockende en door drums gedreven Pass them biscuits. De mondharp maakt het af. Lekker zijn de gitaar en het orgel in het uptempo Nasty tum. Rootsrock in optima forma is te horen in Tulsa tornado met gitaar en een tinkelende piano. De sound van JJ Cale is hier soms niet ver weg. Na de bluesy boogie Two big feet komt de prachtige ballad Come to be, met Cru opnieuw in duet met Mia Casale. Het album eindigt met het korte Smell like whiskey, Cru alleen met zang en gitaar.
Conclusie: Het album Might give out…. but I won’t give in is een genot om naar te luisteren. Blijf vooral dromen Tas Cru en mooie en eerlijke muziek maken. Never give in!
Tracks:
- Might give out
- Lucky at love (feat. Mary Ann Casale)
- Known all along
- Favorite song
- Pass them biscuits
- Nasty tum
- Tulsa tornado
- Two big feet
- Come to be (feat. Mary Ann Casale)
- Smell like whiskey
Line-up:
- Tas Cru – gitaar, zang
- Scott Eisner – keyboards
- Ron Keck – keyboards
- Colin Beatty – bas
- Jeremy Walz – gitaar
- Nick Earl Erickson – harmonica
- Andy Hearn – drums
- Mia Casale – zang
NIEUWE HELDEN
De naam Femke Bol zal iedere sportliefhebber bekend in de oren klinken. Ook bij de niet sportliefhebber zal bij het horen van de naam Femke Bol, de atlete die tegenwoordig als Femke Broeders-Bol door het leven gaat, een belletje gaan rinkelen. Is dat ook niet die hardloopster met dat hoge stemmetje? Na de 400 meter gaat deze hinde nu op jacht om haar naam ook op de 800 meter te vestigen. En ze is al aardig op weg naar de wereldtop.
Stefan Nillessen. Wie zegt u? Ik vrees dat buiten de atletiekwereld weinigen kunnen vertellen wie dit is. Ik geef eerlijk toe, had je mij voor dit weekend gevraagd wie Stefan Nillessen is, had ik ook niet direct een antwoord kunnen geven. Ondanks het feit dat Nillessen de laatste jaren al opmerkelijk aan de weg timmerde, was zijn naam ook bij mij niet blijven hangen.
Maar sinds dit weekend zal dat allemaal anders zijn. Met een ongelofelijke eindsprint verbaasde hij zaterdag vriend en vijand en won deze stuntman tijdens het EK atletiek in Birmingham de 1.500 meter. Een nieuwe held is opgestaan.
Het EK atletiek in Birmingham was een groot succes voor de Nederlandse atletiek. Ik heb de afgelopen week urenlang voor de tv doorgebracht en volop genoten. Daar waar ik bij het WK voetbal de nodige wedstrijden aan mij voorbij heb laten gaan, betrapte ik mij erop dat ik bij vrijwel alle atletiekonderdelen geïnteresseerd heb zitten kijken. Speerwerpen, kogelslingeren, discuswerpen, de tien- en de zevenkamp, (polsstok)hoogspringen, verspringen en uiteraard alle loopnummers. Ik heb zelfs zondagmorgen bijna de hele marathon bij de vrouwen en de mannen uitgezeten. Alleen dat snelwandelen blijft een raar onderdeel.
Nieuwe helden zijn opgestaan en zullen dit ongetwijfeld blijven doen, ook in Gouda. Ga eens kijken naar de Wall of Fame in sporthal De Mammoet en je staat versteld van de geweldige prestaties van Goudse sporters. Ruim twee jaar geleden werd deze Wall of Fame ‘bijgewerkt’ door wethouder Michiel Bunnik. Ik ben benieuwd welke nieuwe naambordjes wethouder Ronald Verkuijl in de nabije toekomst mag onthullen.
Jeffrey Halford & The Healers – Used parts
De in Dallas, Texas, geboren singer-songwriter Jeffrey Halford groeit op met de muziek van countryartiesten als Johnny Cash en Roger Miller. In 1963 verhuist het gezin naar California. Na zijn middelbare school speelt hij gitaar in een streetband liedjes van o.a. Jerry Lee Lewis, Chuck Berry, Robert Johnson en The Ventures. Hij treedt dan ook op in clubs in Oakland waar hij speelt met bluesmuzikanten als Mississippi Johnny Waters en J.J. Malone. Later vormt hij de rockabillyband The Snappers die o.a. optreden met Chris Isaak, The Blasters en The Beat Farmers. In 1991 verschijnt Halford’s titelloze debuutalbum. Sinds 1999 maakt hij platen met zijn band Jeffrey Halford & The Healers en zij delen het podium met o.a. Etta James, Taj Mahal, Los Lobos, Jimmy Cliff, John Hammond, Guy Clark, Greg Allman en Chuck Prophet. De komende maanden toeren Jeffrey Halford & The Healers weer door Europa en zijn in september en oktober ook te bewonderen in Nederland.
Op 11 september 2026 verschijnt Used parts, het nieuwe album van Jeffrey Halford & The Healers.
Bright lights is de intens gezongen stevig rockende opener met vet gitaarspel. Het titelnummer Used parts davert als een sneltrein met stuwend drumwerk voort. In de ballad Living worthwile zakt het tempo met pedal steel, keyboard en met vocale ondersteuning en gitaar van zoon Aaron Halford. De ritmesectie is weer lekker strak in de melodieuze midtempo rocker Don’t turn out the lights. Het stevig rockende Rhythm of the rails wordt opgesierd met de hamerende piano van Adam Rossi. In de ballad Corazón belanden we met de accordeon en de soulvolle backing vocals van dochter Hannah Halford in Tex-mex sferen. De backing vocals van Hannah zijn ook weer te horen naast de gedreven soulvolle zang van vader Jeffrey en de zeer fraaie gitaarsolo’s in Chasing forgiveness. Na het soulvolle en funky High mountain soul volgt de lekkere shuffle Mississippi flyer, een compositie van Bill Wyman van het album Just for a thrill van Bill Wyman’s Rhythm Kings uit 2004. Het album eindigt ingetogen met het sterk gezongen en met mooi pianospel opgesierde True north.
Conclusie: Jeffrey Halford & The Healers hebben weer een prachtig album het licht doen zien. Used parts is een album om te koesteren.
Tracks:
- Bright lights
- Used parts
- Living worthwhile
- Don’t turn out the lights
- Rhythm of the rails
- Corazón
- Chasing forgiveness
- High mountain soul
- Mississippi flyer
- True north
Line-up:
- Jeffrey Halford – zang, gitaren
- Adam Rossi – drums, keyboard, percussie, zang
- Mike Anderson – bas
- Kevin T. White – bas (track 1,2,3)
Guest musicians:
- Myron Dove – bas (track 3,4)
- Aaron Halford – gitaar en zang (track 3,4)
- Hannah Halford – zang (track 6,7,8)
- Tom Heyman – pedal steel en gitaar (track 3,4,9)
Thorbjorn Risager & The Black Tornado – Live at Hotel Cecil
Thorbjørn Risager & The Black Tornado is een 8-koppige Deense blues- en soulband, in 2003 opgericht door zanger-gitarist Thorbjørn Risager. De band toerde door vele landen en stond in het voorprogramma van o.a. Bonnie Raitt en Tedeschi Trucks Band en jamden met Buddy Guy. De band won meerdere prijzen waaronder o.a. vier Danish Music Awards.
Vorige maand verscheen het nieuwe album Live at Hotel Cecil, live opgenomen op 28 en 29 november 2025 live in Hotel Cecil in hun thuisstad Kopenhagen.
Het openingsnummer Already gone is een opwindende vet rockende shuffle en het tempo blijft er daarna met Long time ago met keys, blazers en een vlammende gitaarsolo flink in. Met de ballads Said I was hurt en House of sticks wordt gas teruggenomen. Insomnia boogie swingt vervolgens de pan uit met de blazers en een opwindende pianosolo. Long forgotten track dendert melodieus door en het funky Sin city is enigszins zweverig. Het zompige bijna negen minuten lange Never givin’ in, met vlammende gitaarwerk, orgel, blazers en prominent drumwerk, wordt vooraf gegaan door een zweverig intro van een kleine twee minuten. Gedreven is de zang in het strak rockende Headed for the stars. Een absolute hoofdrol is weer weggelegd voor de fantastische blazers in het funky Inner light. De zang van Risager doet me hier ook weer sterk denken aan de onlangs overleden David Clayton Thomas, de leadzanger van Blood, Sweat & Tears. Na de ballad I used to love you gaat het tempo in de gitaarrockers Come on in en Hold my lover tight, waarin de blazers zich weer danig roeren, weer flink omhoog. Strak is de ritmesectie in het funky Over the hill en Maybe it’s alright rockt stevig. Strak is het drumwerk, naast de tinkelende piano, in het soulvolle funky Train. Het slotnummer, de bijna elf minuten lange uptemporocker met een lyrisch intermezzo, is een sublieme afsluiter. Sterke zang, exploderende blazers en een geweldige Hammondsolo.
Conclusie: Live at Hotel Cecil is een geweldig album waar de spetters vanaf vliegen.
Tracks:
- Already gone
- Long time ago
- Said I was hurt
- House of sticks
- Insomnia boogie
- Long forgotten track
- Sin city
- Never givin’ in (intro)
- Never givin’ in
- Headed for the stars
- Inner light
- I used to love you
- Come on in
- Hold my lover tight
- Over the hill
- Maybe it’s alright
- Train
- All I want
Line-up:
- Thorbjørn Risager – zang, elektrische gitaar
- Emil Balsgaard – orgel, piano, Wurlitzer, clavinet
- Joachim Svensmark – elektrische gitaar, backing vocals
- Kasper Wagner – bariton sax, alt sax
- Hans Nybo – tenor sax, backing vocals
- Peter W. Kehl – trompet, flugelhorn, backing vocals
- Søren Bøjgaard – bas
- Martin Seidelin – drums, percussie, backing vocals
Rodney Crowell – Then again
Rodney Crowell (7 augustus 1950, Houston, Texas) is een veteraan in de muziekscene. Hij is afkomstig uit een familie met een lange muzikale traditie. Als hij 11 jaar is wordt hij drummer in de band van zijn vader. Op de high school formeert hij zijn eigen band The Arbitratiors. In 1972 verhuist hij naar Nashville, Tennessee. Als songwriter wordt Crowell beïnvloed door Guy Clark en Townes van Zandt. Medio jaren ’70 maakt Crowell een aantal jaren deel uit van Emmylou Harris Hot Band. In 1978 komt zijn debuutalbum Ain’t living long like this uit. In 2003 wordt hij opgenomen in de Nashville Songwriters Hall of Fame. Crowell ontvangt tijdens zijn carrière meerdere onderscheidingen waaronder twee Grammy Awards (in 1990 voor Best Country Song voor After all this, en in 2014 voor Best Americana Album voor zijn album Old yellow moon, een album met Emmylou Harris. In 2019 ontving hij de Poet’s Award van de Academy of Country Music voor zijn prestaties op het gebied van songwriting.
Op 26 juni verschijnt het nieuwe album van Rodney Crowell. De tien nummers op Then again zijn grotendeels twintig jaar geleden al opgenomen, maar nog niet eerder uitgebracht. ” Ik was het helemaal vergeten” aldus Rodney Crowell. “Ik stuitte bij toeval op deze opnamen in mijn thuisarchief. Beschouw dit album dus maar als een lost album”.
Het openingsnummer I won’t lie is een ingetogen en melodieus nummer met John Jorgensen op mandoline. Are you one of us? is een muzikaal duet met singer-songwriter Guy Clark. Het begint heel ingetogen, maar halverwege wordt het stevig met backing vocals, een felle gitaarsolo gedompeld in een bad van heerlijke orgeltonen. De fraaie ballad If I could speak to Leonard, met cello en backing vocals, is een ode aan zijn muzikale held Leonard Cohen, waarvan hij hoopt hem voordat hij deze wereld verlaat nog een keer te kunnen spreken. Bring it on home to Memphis is een uptempo song over Memphis, denkend aan Sweet Lucinda, Beale Street en WC Handy. Het bluegrass gehalte is met fiddle en mandoline hoog in The ballad of Artemis and Orion, een akoestische ballad over de Griekse mythologische figuren Artemis en Orion. Sing you heart out is een prachtige met strijkers versierde folkballad met de zachte vocalen van het Ierse duo Kieran Goss en Annie Kinsella. Pedal steel en elektronica horen we in Whatcha gonna do now #2. Vocale ondersteuning is hier door singer-songwriter Lyle Lovett en countryzangers Chely Wright. The has-been vents his spleen is min of meer een aanklacht tegen de amusementscultuur. “Geef mij maar Wanda Jackson, Kitty Wells of Patsy Cline”. Na de ballad 40 Winters komt het prachtige slotakkoord Go light a candle. Dit protestlied, met zang van Emmylou Harris en Lera Lynn, werd eerder anoniem door Crowell uitgebracht, maar na de invallen van ICE in Minneapolis verklaart Crowell helemaal achter de inhoud van dit nummer te staan en daarom is het op dit album gezet.
Conclusie: We hebben er 20 jaar op moeten wachten, maar dan heb je ook wat. Met Then again heeft Rodney Crowell een mooi exemplaar aan zijn toch al imposante catalogus toegevoegd.
Tracks:
- I won’t lie
- Are you one of us? (feat. Guy Clark)
- If I could speak to Leonard
- Bring it on home to Memphis
- The ballad of Artemis and Orion
- Sing your heart out (feat. Kieran Goss & Annie Kinsella)
- Whatcha gonna do now #2 (feat. Lyle Lovett & Chely Wright)
- The has-been vents his spleen
- 40 Winters
- Go light a candle (feat. Emmylou Harris & Lera Lynn)
Line-up:
- Rodney Crowell – gitaar, zang
- Steuart Smith, Jedd Hughes – gitaren
- Michael Rhodes – bas
- John Jorgensen – mandoline
- Tammy Rogers – fiddle
- John Hobbs – piano, orgel
- Benmont Tench – elektrische piano
- Tim Lauer – keyboards
- Greg Morrow, Shannon Forest, Sean Pelton – drums
- Nat Smith, David Hendry – cello
- John Cowan, Tanya Hancheroff, Kim Fleming, Vince Santoro – zang
- Dan Knobler – elektrische gitaar (track 10)
- Will Honaker – bas (track 10)
- Kai Welch – keyboards (track 10)
- Jaime Dick – drums (track 10)
Willie Nelson – Dream chaser
De Amerikaanse singer-songwriter Willie Nelson is still alive and kicking. De op 29 april 1933 in Abbott, Texas, geboren en in Forth Worth, Texas, opgegroeide Red Headed Stranger, vierde in april van dit jaar zijn 93e (!) verjaardag. Hij weet nog steeds niet van ophouden, het woord pensioen komt in zijn woordenboek niet voor, want met grote regelmaat verschijnen er nieuwe albums van deze taaie veteraan.
Eind vorige maand verscheen er weer een nieuw album van good old Willie Nelson. Dream chaser is zijn 79e studioalbum en in totaal zijn 156e album.
Het titelnummer en op single uitgebrachte Dream chaser klinkt meteen vertrouwd. Nelson, die nog verrassend goed bij stem is, blikt in dit nummer terug op zijn leven. Fly away is een rustige countryballad met een fijne steel gitaar van Tommy White en flarden mondharp van Mickey Raphael. De steel gitaar is ook duidelijk aanwezig in het ingetogen liefdeslied We’d make a good movie. Willie Nelson schreef I can’t read your mind samen met Bob Dylan. Met Whiskey wants me to gaat het tempo iets omhoog om daarna in de melodieuze door steel gitaar gedomineerde ballad Wonder what I’m gonna do weer terug te zakken. Swingen wordt het daarna in het uitstekend geinstrumenteerde After all. Steel gitaar, piano, gitaarlicks van Nelson en een mondharp zijn prettig aanwezig in de langzame ingetogen ballad Love overdue. Na de countrytearjerker I don’t think I’ve cried today wordt het album afgesloten met Developing my pictures, een typische Nelson countryballad.
Conclusie: Dream chaser is geen wereldschokkend, maar gewoon een kwalitatief vertrouwd en met liefde gemaakt album dat het beluisteren meer dan waard is.
Tracks:
- Dream chaser
- Fly away
- We’d make a good movie
- I can’t read your mind
- Whiskey wants me to
- Wonder what I’m gonna do
- After all
- Love overdue
- I don’t think I’ve cried today
- Developing my pictures
Line-up:
- Willie Nelson – zang, gitaar
- Michael Rojas – Hammond, piano, vibrafoon, wurlitzer
- Fred Eltringham – drums, percussie
- Bobby Terry – akoestische gitaar
- James Mitchell – elektrische gitaar
- Mickey Raphael – harmonica
- Tommy White – steel gitaar
- Ben Isaacs – contra bas
ALLES VAN WAARDE
Er ontsnapte mij afgelopen donderdag bijna een vloek toen ik het bericht kreeg dat de Goudse journalist Pieter van Vliet op dinsdag plotseling was overleden. Verbijsterd en trillend van ongeloof legde ik mijn telefoon neer. “Dat kan toch niet waar zijn” stamelde ik, want ik had enkele dagen daarvoor nog appverkeer met hem. Het vreselijke nieuws wilde niet bij mij doordringen.
Ik kende Pieter van Vliet al vele jaren. We kwamen elkaar, vooral op zaterdagmiddagen regelmatig tegen bij sportevenementen in Gouda. Na afloop van voetbalwedstrijden van b.v. Jodan Boys babbelden we altijd nog lekker na over de wedstrijd. “Ga je straks nog ergens heen Gerrit”? Ik zei dan dat ik het verder voor vandaag wel voor gezien hield. Maar voor Pieter zat de dag er nog niet op, hij ging of naar het waterpolo van GZCDONK of naar Olympia die om kwart over vijf nog aan de bak moesten. Pieter stond nooit stil leek het.
Momenteel zijn de openbare verhoren van de Parlementaire Enquêtecommissie Corona aan de gang. De tijd vliegt want ik realiseer me dat het al weer zes jaar geleden is dat de coronapandemie uitbrak. Een van de gevolgen was het verbieden van sportevenementen en het (tijdelijk) stilleggen van competities. Er kwamen strenge restricties om op de een of andere manier toch aan georganiseerde sport te mogen doen.
Na enige tijd mochten topsportcompetities weer doorgaan. Ook de Eredivisie waterpolo werd hervat en in Gouda hebben we dan de mannen en de vrouwen van GZCDONK. Ik heb in die periode veel waterpolowedstrijden verslagen. Geen publiek, alleen spelers, speelsters, begeleiders, scheidsrechters en een speaker. Als verslaggever zat ik op de tribune, vaak samen met Pieter van Vliet. Dat versterkte de band die ik al met hem had.
Pieter van Vliet is overleden. Ik ga je missen Pieter. Geen bomen meer opzetten over de Goudse sport. Geen praatjes meer tijdens mijn dagelijkse wandeling waarbij ik je vaak tegenkwam.
Ik sluit af met de woorden van de dichter Lucebert: “Alles van waarde is weerloos”. Pieter, Ik zal nog vaak aan je denken.
Bluescats feat. Greg Copeland – The soul of the blues
Bluescats is een bluestrio uit Duitsland. De band staat bekend om hun samenwerking met een breed scala aan bluesartiesten. In 2023 brachten ze met zanger Tommie Harris, zangeres Brenda Boykin en mondharmonicaspeler Ralf Grottian het album Bring it on home uit, een muzikale ode aan de legendarische bluesman Willie Dixon.
Op 31 oktober 2025 trad Bluescats in Haus Eifgen in Wermelskirchten, Noordrijn-Westafelen op. Gastzanger was de in 1954 in Portsmouth, Virginia, geboren en al decennia in Hameln, West Duitsland, woonachtige Greg Copeland. Copeland is al lang bevriend met Jackson Browne, die in 1982 het debuutalbum Revenge will come van Copeland produceerde.
De opnamen van het concert van Bluescats en Greg Copeland in Haus Eifgen verschenen vorige maand op het album The soul of the blues. De titel zegt het al, ze waren op zoek naar de ziel van de blues met eigen songs en met covers van James Brown, T-Bone Walker, Eric Bibb, Big Joe Williams en Jerry Beach.
In het openingsnummer, de Copeland compositie Brown eyed handsome man, is meteen de soulvolle zang van Greg Copeland te horen en geeft de band met de strakke ritmesectie en de lekkere gitaarsolo ook zijn visitekaartje af. Papa’s got a brand new bag van James Brown is spetterende funky soul met rauwe zang en fel (wah wah) gitaarwerk. In het opwindende door Copeland en Brandt geschreven I like the way is Jens Filser weer goed op dreef met zijn fraaie gitaarspel. Copeland en Brandt schreven ook I get lost sometimes, een kleine zeven minuten lange prachtige soulballad.
De tweede cover is de klassieker Stormy Monday blues van T-Bone Walker. Een ruim zeven minuten lange schitterende bluesballad, indrukwekkende zang en een fameus solerende Filser. In Don’t let nobody drag your spirit down van Eric Bibb zijn gospelinvloeden te horen. De traditional, en vooral bekend van Big Joe Williams, is een vette boogie waarin naast de ritmesectie ook Filser weer alles uit zijn gitaar perst. Fraai zijn de bastonen in de door Copeland geschreven boogie Barbecue boogie. I play the blues for you van Jerry Beach is een lange schitterende bluesballad met gitarist Filser in topvorm. De Copeland en Brandt song Put that gun down is funky soul met intense zang van Copeland. De laatste drie songs zijn geschreven door bassist Till Brandt. In het uptempo A crying shame wordt weer uitstekend gemusiceerd, waarna in de funky titelsong Soul of the blues Copeland het publiek laat genieten van zijn soulvolle zang. In het slotnummer, de instrumental Simple song, tonen de mannen van Bluescats weer hun grote klasse.
Conclusie: Bluescats en Greg Copeland hebben met het album The soul of the blues de ziel van de blues inderdaad gevonden en mijn hart gestolen.
Tracks:
- Brown eyed handsome man
- Papa’s got a brand new bag
- I like the way
- I get lost sometimes
- Stormy Monday blues
- Don’t let nobody drag your spirit down
- Baby please don’t go
- Barbeque boogie
- I play the blues for you
- Put that gun down
- A crying shame
- Soul of the blues
- Simple song
Line-up:
- Greg Copeland – zang
- Jens Filser – gitaar
- Mickey Neher – drums
- Till Brandt – bas
HET WK VOETBAL
Het klinkt misschien gek uit mijn mond maar ik zie een in beetje op tegen WK voetbal dat donderdag losbarst. Laat er geen misverstand over bestaan, ik ben voetballiefhebber, maar al dat gedoe rondom dit WK hoeft van mij niet. Al weken wordt er aan de talkshowtafels en andere tv- en radioprogramma’s door kenners, en vooral ook zogenaamde kenners, over het wel en wee van ‘ons Oranje’ gedelibereerd. Reclames van allerlei oranjeprullaria vliegen je om de oren. Sommige straten kleuren letterlijk oranje, hoewel het in mijn directe woonomgeving (nog) meevalt. Slechts hier en daar zie ik Nederlandse vlaggen en oranje vlaggetjes en spandoeken met de tekst ‘Wij zijn Oranje’ en oranjesjaals met ‘HOLLAND’.
Nederland verbroedert de komende weken en politieke meningsverschillen worden zo lijkt het even in de ijskast gezet. Maar dat sport en politiek desondanks alles met elkaar te maken hebben wordt bij dit WK voetbal nogmaals duidelijk. FIFA-baas Gianni Infantino die een speciale FIFA-vredesprijs uitreikt aan Donald Trump. Dit clowneske duo zullen we ongetwijfeld de komende weken nog als een soort Bassie en Adriaan te zien krijgen, hoewel ik met deze vergelijking het Nederlandse clownsduo geen recht doe. Sorry Bassie, sorry Adriaan.
Gedoe rondom een groot sportevenement bestaat al lang. In 1978 besloot de KNVB ondanks veel protesten gewoon naar het WK voetbal in Argentinië te gaan. Schendingen van mensenrechten werden voor lief genomen en principes sneuvelen dan. Over principes gesproken, afgelopen week overleed oud hockeyer Hans Jorritsma, een man die wel principes had. Oké, hij ging in 1978 dan wel naar het WK hockey in Argentinië, maar hij weigerde de zilveren medaille uit handen van dictator Jorge Videla aan te nemen. Hulde!
Ik verheug me ondanks alles op mooie wedstrijden, maar ik blijf er niet ’s-nachts voor op. Mij zul je niet in een JuichJack zien. De eindeloze voor- en nabeschouwingen laat ik in principe aan mij voorbijgaan. Ik ben geen chauvinist en als Nederland geen wereldkampioen wordt stort mijn wereld echt niet in. Ik denk trouwens dat Oranje op 19 juli al weer thuis is.
JUICHEN EN TREUREN
Er werd weer volop gejuicht en getreurd in het afgelopen sportweekend. Er waren tranen van vreugde en tranen van verdriet. Teleurstelling en gelatenheid streden bij de verliezers om voorrang en de bij de winnaars kon de euforie niet groot genoeg zijn. Jonas Vingegaard, kopman van het Nederlandse Team Visma-Lease-a-Bike, voltooide zijn trilogie. De droom van Thymen Arendsman spatte uiteindelijk op het laatste moment toch uiteen. Geen podiumplek in de Giro d’Italia 2026. Lorena Wiebes won de eerste etappe in de Giro, maar werd tot haar verbijstering even later gediskwalificeerd en uit de ronde gezet. Haar fiets was volgens een weegschaal 20 gram te licht! Bizar.
In Gouda viel er het afgelopen weekend niet veel te juichen, in tegendeel, het was eigenlijk één groot tranendal. Het begon vrijdagavond al in het Groenhovenbad waar de vrouwen van GZCDONK het hoofd bogen voor ZV De Zaan. Revanche bleef een dag later uit en zo werd helaas afstand gedaan van de nationale waterpolotitel.
In Korte Akkeren vloeiden de tranen zaterdagmiddag rond de klok van half 5 ook rijkelijk. Nadat ik precies een week geleden getuige was van de degradatie van DONK, zag ik nu ONA hetzelfde lot ondergaan. Kwam DONK, om de nacompetitie te ontlopen, slecht 1 punt te kort, ONA kwam slechts twee doelpunten te kort. De Goudse fans zagen een strijdend ONA te veel kansen missen, terwijl tegenstander SEP twee keer doeltreffend bij de les was. Ik vroeg me na afloop van de wedstrijd af hoe de gemoedstoestand zou zijn van Bert Potuyt, de nieuwe trainer van ONA het komende seizoen, die onder het publiek aanwezig was. Als trainer van Cabauw was hij vorige week mede verantwoordelijk voor de positie waarin ONA terecht was gekomen.
Net als vorige week bij DONK was er zaterdag ook teleurstelling en berusting aan de Walvisstraat. “Wat er het afgelopen seizoen ook allemaal is fout gegaan, ONA is en blijft altijd mijn cluppie”, hoorde ik een doorgewinterde supporter zeggen. Zo is het, na regen komt zonneschijn. Uithuilen en in september met frisse moed opnieuw beginnen.