Gerritschinkel.nl Columns & meer

21dec/210

Alles weer op slot

Vorig weekend waren er nog de laatste stuiptrekkingen in de amateursport. Hier en daar was er nog een verdwaalde oefenwedstrijd, maar daar had je het wel mee gehad. En zaterdagavond werd het vonnis door het duo Rutte – de Jong zonder blikken of blozen uitgesproken: alle binnensportlocaties gaan onmiddellijk op slot. Buitensport in de openbare ruimte is nog wel toegestaan, maar dan met maximaal 2 personen op 1,5 meter. Kinderen t/m 17 jaar mogen wel in groepsverband onder bepaalde voorwaarden sporten. Maar sportkantines zijn hermetisch gesloten, dus op de sportvelden zal het de komende weken zeer stil zijn vrees ik. Alleen topsport mag, maar de waterpolocompetitie begint ook pas weer op 15 januari 2022. Op de Goudse Markt zal de Noorse kerstboom dit jaar geen gezelschap krijgen van de jaarlijkse IJsbaan. Helaas moeten we het gekras van schaatsen en de enthousiaste kreten van de veelal jeugdige schaatsers missen. Ook een aantal mooie Kerstvakantieactiviteiten zijn helaas vanwege corona afgelast. Traditionele Nieuwjaarswedstrijden gaan niet door. Kortom, het sportloze tijdperk is weer aangebroken.

Ondanks het feit dat de amateursport in comateuze toestand verkeert, kijken voetbalbestuurders toch vooruit en zijn al bezig met het nieuwe seizoen. Hoofdklasser Jodan Boys gaat het contract met de huidige trainer Leen van Steensel niet verlengen en heeft al snel in de persoon van Erik van Zoest een bekende opvolger klaar staan. Olympia, RVC ’33, CVC Reeuwijk en ESTO gaan ook op zoek naar een nieuwe trainer. En wie weet zijn er nog meer bestuurders die onder de kerstboom gaan wikken en wegen hoe ze het nieuwe seizoen moeten ingaan.

Het zijn ook voor de sport geen leuke tijden. Ik wens u ondanks alles mooie Kerstdagen toe.

17dec/210

Dion – Stomping ground

Dion DiMucci (18 juli 1939, New York) is met zijn 82 jaar een veteraan in de muziekscene. Hij is 18 jaar als hij onder de naam Dion and the Timberlanes zijn eerste plaat The chosen few opneemt. In 1958 vormt hij met drie vrienden uit de Bronx de doo-wop groep Dion and the Bellmonts. Deze band heeft een aantal grote hits zoals I wonder why en A teenager in love. Dion and the Bellmonts gaan in 1960 uit elkaar en Dion ging verder als soloartiest. Hij richt zich meer op de rock ‘n‘ roll en de rhythm and blues. De hits komen al snel, Runaround Sue en The Wanderer. Door drugs- en drankproblemen verdwijnt hij in de jaren ‘60 van het toneel maar keert begin jaren ‘70 terug als singer-songwriter. Dion wordt in 1989 opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. In 2006 gaat de blues weer een grote rol spelen in het repertoire van Dion met het album Bronx in blue, een jaar later gevolgd door Son of Skip James, in 2012 door Tank full of blues en in 2020 door Blues with friends.

Vorige maand kwam er weer een nieuw album van Dion uit. Net als op zijn vorige album Blues with friends spelen er op Stomping ground weer een groot aantal gerenommeerde (blues) artiesten mee.

Het album opent met het aanstekelijke Take it back, met scheurend gitaarwerk van Joe Bonamassa. Lyrisch klinkt de gitaar van G.E. Smith in Hey diddle diddle en waarin ook de vitale zang van Dion opvalt. In Dancing girl is vanaf de eerste tonen de bekende gitaarsound van Mark Knopfler te horen en in het volgende nummer If you wanna rock ‘n’ roll de eveneens herkenbare fraaie gitaarlicks van Eric Clapton. There was a time is een lange bluesballad met naast de strijkers schitterend gitaarspel van Peter Frampton. In de uptempo bluesrocker Cryin’ shame is het smullen van de slide van Sonny Landreth. Het melodieuze The night is young roept met Joe Menza en Wayne Hood herinneringen op aan Dire Straits. Met het flonkerende pianospel van Steve Conn belanden we met That’s what the doctor said als een ode aan Dr. John in de New Orleans sferen. My stomping ground is rockende soulblues met zompige gitaarlicks van Billy Gibbons. Een hoogtepunt is het gospelachtige Angel in the alleyways. Prachtige duetten met Patty Scialfa en Bruce Springensteen bescheiden op mondharp. Joe en Mike Menza soleren beurtelings in I’ve got to get to you. Stevige bluesrock en duozang met Boz Scaggs. Het Jimi Hendrix nummer Red house krijgt door de fabelachtige slide van Keb’ Mo een aparte interpretatie. Jammer dat dit nummer zo kort is. Met de tinkelende piano van Marcia Ball, de gitaarlicks van Jimmy Vivino en de blazers komen we in I got my eyes on you baby weer in de sferen van New Orleans. Het slotnummer, de soulvolle ballad I’ve been watching, is een pareltje. Een fantastische gitaarsolo van Wayne Hood, maar vooral de wonderschone (duo) zang met Rickie Lee Jones is een lust voor het oor.  

Conclusie: De vitale tachtiger Dion heeft, omringd door gerenommeerde, met Stomping ground opnieuw een geweldig album het licht laten zien.

Tracks cd:

  1. Take it back (with Joe Bonamassa)
  2. Hey diddle diddle (with G.E. Smith)
  3. Dancing girl (with Mark Knopfler)
  4. If you wanna rock ’n’ roll (with Eric Clapton)
  5. There was a time (with Peter Frampton)
  6. Cryin’ shame (with Sonny Landreth)
  7. The night is young (with Joe Menza and Wayne Hood)
  8. That’s what the doctor said (with Steve Conn)
  9. My stomping ground (with Billy Gibbons)
  10. Angel in the alleyways (with Patti Scialfa and Bruce Springsteen)
  11. I’ve got to get to you (with Boz Scaggs, Joe Menza and Mike Menza)
  12. Red house (with Keb’ Mo)
  13. I got my eyes on you baby (with Marcia Ball and Jimmy Vivino)
  14. I’ve been watching (with Rickie Lee Jones and Wayne Hood)

Heer

13dec/210

Langlaufen

Bijna vijf miljoen Nederlanders keken zondagmiddag 12 december naar de Grand Prix van Abu Dhabi en zagen Max Verstappen wereldkampioen worden. En die tv-kijkers waren niet alleen diehard autosportliefhebbers en Max fans. Ik ken ook mensen die niets met sport hebben en die zich toch voor de buis hadden genesteld en hun chauvinisme de vrije loop lieten. Degenen die het waagden toch enige vraagtekens te zetten bij het hele (media)circus werden op social media aan de schandpaal genageld en nog net niet voor landverrader uitgemaakt. Ze moeten van ‘onze’ Max afblijven. Objectiviteit en relativering verdwijnen soms met de snelheid van een formule 1 racewagen achter de roze horizon.

Ik schop hier ongetwijfeld mensen tegen de schenen, maar ik ben nu eenmaal geen liefhebber van autosport. Zoals er ook mensen zijn die niets hebben met voetbal, korfbal, rugby of noem maar een sport. Smaken verschillen gelukkig. Desondanks vind ik wel degelijk dat Max Verstappen een grote prestatie heeft geleverd. Gefeliciteerd Max!

Terwijl miljoenen hun blik richtten op het Yas Marina Circuit in Abu Dhabi, was ik zondagmiddag bij de Open Dag van de Langlaufvereniging Gouda. Ondanks het miezerige weer en de coronamaatregelen, die trouwens goed in acht werden genomen, was het gezellig druk. Het wintersportseizoen staat voor de deur en dus kon hier nog aan de techniek van het remmen, afdalen en bochten worden geschaafd. Ook enthousiaste nieuwelingen die voor het eerst op een ski stonden kregen hun eerste les op de grootste langlaufbaan van Nederland. Op dat laatste feit is men bij de club heel trots. Langlaufers uit het hele land vinden al jaren hun weg naar de kunststof baan op de ligweide van het Groenhovenbad. Op zo’n mooie baan mag heel Gouda en omstreken trots zijn.    

10dec/210

Various artists – Highway butterfly – The songs of Neal Casal

De Amerikaanse singer-songwriter-gitarist Neal Casal werd op 2 november 1968 geboren en Denville, New Jersey. Van 1988 – 1993 was hij leadgitarist in de southern rockband Blackfoot en van 2005 – 2009 lid van The Cardinals, de begeleidingsband van Ryan Adams. Verder speelde hij in Chris Robinson Brotherhood, Hard Working Americans, The Skiffle Players, GolspelbeachH, Beachwood Sparks en Circles Around the Sun. In 1995 verscheen zijn solodebuutalbum Fade away diamond. Zijn solocarrière was commercieel niet echt succesvol, maar zijn albums werden door de liefhebbers en de critici juichend ontvangen. Zijn laatste soloalbum Sweeten the distance kwam in 2011 uit. Het levens-geluk lachte Casal helaas niet toe en op 26 augustus 2019 beroofde hij zich van het leven. Neal Casal werd slechts 50 jaar.  

Vorige maand verscheen Highway butterflythe songs of Neal Casal, een eerbetoon op 3-cd’s en 5 lp’s, met 41 songs van Neal Casal, uitgevoerd door een groot gezelschap topmusici, waaronder o.a. Steve Earle, Susan Tedischi & Derek Trucks, Shooter Jennings, Bob Weir, Hiss Golden Messenger en leden van bands waar Casal lid van was. De opnamen werden gemaakt tussen februari en december 2020.  

Cd 1 opent met het prachtig gezongen Travelling after dark door Aaron Lee Tasjan. Verder songs met de prachtige heldere en soulvolle stemmen van o.a. Jamie Wyatt, Leslie Mendelson en Krasno. Mooi zijn de duetten van Dori Freeman & Teddy Thompson (Sweeter the distance) en Jonathan Wilson & Hannah Cohen (Detroit or Buffalo). Casal’s oude bandmaten zijn aanwezig met lekkere uptempo in You don’t see me (Beachwood Sparks & GospelbeaH) en in de fraaie ballad All the luck in the world (Circles Around the Sun). Folky songs als Feathers for Bakersfield (Fruit Bats), Wisest of the wise (Mapache). Susan Tedeschi & Derek Trucks sluiten de eerste schijf af met het mooie ingetogen akoestische Day in the sun.

Het openingsnummer van cd 2 is de instrumental Bird with no name van Jimmy Herring & Circles Around the Sun. Ook hier weer fraai gezongen ballads als Maybe California (Shooter Jennings), December (Todd Sheaffer met strijkers), The cold and the darkness (Tim Heidecker) en Too much to ask (Kenny Roby & Ämy Helm). Willow Jane door Britton Buchanan rockt lekker weg. Bob Weir (Grateful Dead) geeft aan Time and trouble met Jay Lane & Dave Schools een jazzy karakter en ook in Death of a dream (J Mascis) is jazzy gitaarwerk te horen. Warren Haynes mag afsluiten met scheurend gitaarwerk in het ruim 8 ½ minuut durende Free to go.   

De 15 songs op de 3e cd leveren ook mooie pareltjes op. Zoals b.v. de zwoele stem van Victoria Reed in Angel and you’re mine. De prachtige piano-instrumental Pray me home van Jason Crosby. De fijne harmonieen van Puss N Boots in These days with you. De typische Steve Earle stijl in het titelnummer Highway butterfly. De pure country van Best to Bonnie door Zephaniah Ohora & Hazeldine. Het weelderige Let it all begin door de jazz-tweeling Jared en Jonathan Mattson. Huiveringwekkend mooi is de zang van Jena Kraus in Soul gets lost. The Allman Betts Band toveren Raining straight down om in southern rock. Robbi Rob sluit ‘slepend’ af met I will weep no more, waarin ook interviewfragmenten zijn te horen.  

Conclusie: Met Highway butterfly wordt een indrukwekkend mooi eerbetoon van ruim drie uur aan een briljante singer-songwriter gebracht.

Tracks cd 1:

  1. Travelling after dark – Aaron Lee Tasjan
  2. Need shelter – Jamie Wyatt
  3. You don’t see me crying – Beachwood Sparks & GospelbeacH
  4. No one above you – Marcus King & Eric Krasno
  5. Feathers for Bakersfield – Fruit Bats
  6. All the luck in the world – Billy Strings & Circles Around the Sun
  7. Sweeter the distance – Dori Freeman & Teddy Thompson
  8. Time down the wind – Hiss Golden Messenger
  9. Me & queen Sylvia – Johnathan Rice
  10. Wisest of the wise – Mapache
  11. Freeway to the canyon – Phil Lesh & The Terrapin Family Band
  12. Feel no pain – Leslie Mendelson
  13. Detroit or Buffalo – Jonathan Wilson & Hannah Cohen
  14. Day in the sun – Susan Tedeschi & Derek Trucks

Tracks cd 2:

  1. Bird with no name – Jimmy Herring & Circles Around the Sun
  2. Maybe California – Shooter Jennings
  3. White fence round house – Vetiver
  4. December – Todd Sheaffer
  5. Grand island – Courtney Jaye
  6. Superhighway – Oteil Burbridge, Nick Johnson, Steve Kimoc, John Morgan Kimock & Duane Trucks
  7. Willow Jane – Britton Buchanan
  8. Too much to ask – Kenny Roby & Amy Helm
  9. Time and trouble – Bob Weir, Jay Lane & Dave Schools
  10. Death of a dream – J Mascis
  11. The cold and the darkness – Tim Heidecker
  12. Free to go – Warren Haynes

Tracks cd 3:

  1. So far astray – Rachel Dean
  2. Highway butterfly – Steve Earle & The Dukes
  3. Angel and you’re mine – Victoria Reed
  4. Pray me home – Jason Crosby
  5. Lost satellite – Lauren Barth
  6. The losing end again – Jesse Aycock
  7. These days with you – Puss N Boots
  8. Cold waves – Tim Bluhm & Kyle Field
  9. Best to Bonnie – Zephaniah Ohora & Hazeldine
  10. Let it all begin – The Mattson 2
  11. You’ll miss it when it’s gone – Cass McCombs, Ross James, Joe Russo, Farmer Dave Scher & Dave Schools
  12. Fell on hard times – Angie McKenna
  13. Raining straight down – The Allman Betts Band
  14. Soul gets lost – Hazy Malaze & Jena Kraus
  15. I will weep no more – Robbi Robb
7dec/210

The Ragged Roses – Do me right

De nieuwe Belgische band The Ragged Roses is ontstaan uit de in 2015 in Leuven opgerichte band Shotgun Sally. In die band waren nogal wat wisselingen in de samenstelling en de muzikale focus veranderende van covers naar het spelen van eigen songs. Daarom werd besloten om hun debuutalbum Do me right deze maand onder de nieuwe naam The Ragged Roses uit te brengen. De band bestaat nu uit zangeres Katrien Proeyen, gitarist Bart Rico Ulens, contrabassist, saxofonist en pianist Sebi Lee en de nieuwe drummer John Bekkers. Drummer op het album is de oude drummer Jimmy van Iersel.    

De band omschrijft hun muziek als volgt: Neem twee liter Wanda Jackson, twee liter Etta James, een shot Dick Dale, een snuifje Crambs, en een pintje Nick Curran. Het geheel door elkaar mixen, roeren, schudden en in de brand steken en dan krijg je als resultaat The Ragged Roses.  

Het deksel vliegt in het openingsnummer Hoodoo voodoo meteen van de stomende ketel. Swingende rockabilly. Het tempo wordt daarna nog verder opgevoerd in Crying over you. Drums, uitbundige zang, gitaren en een heerlijke contrabas. De eerste liter Wanda Jackson wordt, naast een lekkere gitaarsolo, in het titelnummer Do me right over ons uitgegoten. In het strak rockende Tell me levert Ulens een vette gitaarsolo af en is bassist Lee ook te horen op saxofoon en piano. De gashendel wordt een stuk dichtgedraaid in de met twangy gitaarwerk versierde ballad Falling out of love. In Cravin’ for your lovin’ gaat het tempo weer omhoog met geweldig gitaarwerk in de geest van Dick Dale. Relatief rustig is One look (tangled up in love), waarin de zang van Katrien Proeyen varieert van ingetogen naar explosief. Sugar coated lovin’ is een snelle bluesrocker in de stijl van The Fabulous Thunderbirds. De volgende liter Wanda Jackson wordt in Never gonna break my heart uitgestort. Rock ‘n‘ roll van de bovenste plank. Runaway is de enige cover op het album. De contrabassolo aan het begin, de fraaie zang en de vette gitaarlicks maken van dit nummer van Del Shannon een pareltje. Met een jagende ritmesectie wordt met Right track weer naar de hoogste versnelling geschakeld. Het album wordt afgesloten met de mooie melodieuze ballad Way back home.  

Conclusie: De omschrijving van de band van hun muziek kan niet treffender worden weergegeven. Als de energie er op de plaat al van af spat, dan moet een optreden op het podium helemaal een feest zijn.   

Tracks:

  1. Hoodoo voodoo
  2. Crying over you
  3. Do me right
  4. Tell me
  5. Falling out of love
  6. Cravin’ for your lovin’
  7. One look (tangled up in love)
  8. Sugar coated lovin’
  9. Never gonna break my heart
  10. Runaway
  11. Right track
  12. Way back home
1dec/210

Harlem Lake – A fool’s paradise

De geschiedenis van Harlem Lake gaat terug tot maart 2017 wanneer Dave Warmerdam de Dave Warmerdam Band opricht. De band maakt al snel furore op festivals en clubs in Nederland en België en wint meerdere prijzen. Hun debuutalbum A tribute to the masters of the blues verschijnt eind december 2017. In december 2019 komt The Dave Warmerdam Band met hun sterke livealbum Play. Een mooie kans om op te treden op grotere festivals en voor  tournees naar Duitsland en België.

Maar helaas gooide de COVID-19 pandemie ook bij hen roet in het eten. Geen optredens maar gelukkig wel tijd voor het schrijven van nieuw materiaal. Ook ontstaat het idee om een 12-mans band te vormen. Men besluit ook om de naam van de band te veranderen in Harlem Lake, een naam die verwijst naar hun roots, de Haarlemmermeerpolder. Drummer Lars Hoogland en bassist Rick van de Voort maken plaats voor resp. Benjamin Torbijn en Kjelt Ostendorf. Het nieuwe Harlem Lake maakt haar podiumdebuut op 3 september jl. voor een uitverkochte zaal in 013 in Tilburg, als voorprogramma van Walter Trout.

Op 31 oktober jl. verscheen A fool’s paradise vol 1, het debuutalbum van Harlem Lake. De officiële release van dit album vond, gepresenteerd door bluesliefhebber John Derksen, met de grote 12-mans band plaats in Grolloo.

Het openingsnummer Deaf blind is lekkere southern bluesrock. Een strakke ritmesectie, orgel, gitaar en uitbundige zang. Het titelnummer A fool’s paradise is een zeer fraaie bluesballad, waarbij de melodieuze gitaarlicks mij soms aan Pink Floyd doen denken. Stevig rockend is daarna The river. Slide, vette gitaarsolo’s, southern rock, blues en americana ineen gevlochten. In de soulvolle ballad Guide me home is weer een glansrol weggelegd voor Janne Timmer met haar heldere zang. Please watch my bag is gedompeld in een bad van orgeltonen, met tussen de rustige lyrische intermezzo’s vlammende gitaarsolo’s. My turn to learn begint als een boogie met prachtige zang en ‘explodeert’ tenslotte met felle gitaarlicks. Lyrisch gitaarwerk, krachtige zang en harmonieen zijn er in de bluesy ballad I won’t complain. I wish I could go running is weer stevige bluesrock met gierende gitaarsolo’s.

Op de gelimiteerde special edition staan nog twee extra live-opnames, Guide me home en A fool’s paradise. Twee schitterende ballads waarin Harlem Lake zijn grote klasse ook live laat horen.  

Conclusie: Het debuutalbum van Harlem Lake staat als een huis. Grote klasse. De toekomst van de blues in Nederland is verzekerd. Kom maar op met vol. 2.

Tracks cd:

  1. Deaf blind
  2. A fool’s paradise
  3. The river
  4. Guide me home
  5. Please watch my bag
  6. My turn to learn
  7. I won’t complain
  8. I wish I could go running
  9. Guide me home (live) (special edition)
  10. A fool’s paradise (live) (special edition)

Line-up:

  • Dave Warmerdam – orgel, piano
  • Janne Timmer – zang
  • Sonny Ray van den Berg – gitaar
  • Kjelt Ostendorf – bas
  • Benjamin Torbijn – drums
29nov/210

Vervroegde winterstop

En weer werd alle hoop afgelopen vrijdag de bodem ingeslagen. Je voelde het misschien al aankomen, maar de woorden van Mark Rutte en Hugo de Jonge kwamen toch keihard aan. De deuren van de sportaccommodaties, die op een kiertje stonden, zijn weer keihard dicht gesmeten. Het publiek was al niet welkom, maar met ingang van zondagmiddag 17.00 uur mag er bij de amateursport helemaal niemand meer op een sportcomplex zijn. De meeste voetbalwedstrijden zijn op zondag zo rond de klok van 16.00 uur afgelopen. Het motto was dus: ‘snel douchen, in de loop nog even een biertje pakken en dan wegwezen’. De  wedstrijden op zaterdag beginnen meestal om 14.30 uur, dus daar is het na afloop helemaal sprinten om geen BOA op je nek te krijgen.

Dat er geen publiek bij een voetbalwedstrijd mag zijn is al een ellende. Ik deed zondag radioverslag van de streekderby DONK – RVC ’33. Normaal staat het publiek bij zo’n wedstrijd rijen dik langs de lijn. En na afloop, winst of verlies maakt niet uit, volop feest in de kantine. Maar nu was het, en het weer deed daarbij ook een duit in het zakje, een treurige aangelegenheid. Degenen die aanwezig mochten zijn liepen mistroostig rond.

Deze nieuwe maatregel is een drama voor de amateursport want ook trainen na 17.00 uur is verboden. En wedstrijden spelen zonder training is belachelijk en vragen om nog meer ellende. En voor 17.00 uur trainen lijkt mij ook geen optie.    

Zondagmiddag  hoorde ik meerdere mensen elkaar alvast prettige feestdagen wensen in de verwachting dat ze zojuist de laatste wedstrijd van 2021 hadden gezien. Wanneer u dit leest heeft de KNVB wellicht al besloten een vervroegde winterstop in te voeren. Zou een zeer verstandig besluit zijn.    

25nov/210

David Crosby – If I could only remember my name (50th Anniversary edition)

Singer-songwriter-gitarist David Crosby (14 augustus 1941, Los Angeles), vormt als tiener met zijn broer het folkduo Ethan & David en zij treden op in de koffiehuizen van Santa Barbara. Begin jaren ‘60 ontmoet hij Jim McGuinn en in 1963 vormen McGuinn en Crosby met Gene Clark The Jet Set. In 1964 sluiten multi-instrumentalist Chris Hillman en drummer Michael Clarke zich aan en in augustus 1964 gaat het vijftal verder onder de naam The Byrds. In 1967 verlaat Crosby The Byrds en in 1968 vormt hij met Stephen Stills, Graham Nash, en later Neil Young, de superband Crosby, Stills, Nash & Young (CSN&Y). In 1970 valt CSN&Y uiteen (hoewel ze jaren later weer als kwartet en trio optreden) en gaan de leden hun eigen weg. Neil Young had zijn solodebuut gemaakt in 1968 (Neil Young) en in 1971 kwamen zowel Graham Nash (Songs for beginners), Stephen Stills (Stephen Stills) en David Crosby (If I could only remember my name) met hun solodebuut op de markt.      

Vorige maand verscheen het debuutalbum If I could only remember my name in een speciale editie om het 50-jarig jubileum van het 1e soloalbum van David Crosby te vieren. Crosby krijgt op het album muzikale assistentie van o.a. zijn CSN&Y maatjes Neil Young en Graham Nash en leden van Grateful Dead, Jefferson Airplane en Santana.

Het openingsnummer van cd 1 Music is love is een rustig akoestisch liedje met nadrukkelijke inbreng van Neil Young. Cowboy movie wordt breed uitgesponnen met Jerry Garcia op elektrische gitaar en de strakke ritmesectie Mickey Hart en Phil Lesh. Daar waar de zang van Crosby soms eentonig klinkt zingt hij hier uitbundig. Duidelijk is de vocale inbreng van Graham Nash in Tamalpais high (at about 3). Mede dankzij de vocalen van Graham Nash en Joni Mitchell wordt in Laughing de sound van CSN&Y teruggebracht. In What are their names, met Crosby en Young op gitaar, zijn er de harmonieen van Grace Slick, Paul Kantner, Jerry Garcia, Phil Lesh en David Freiberg. Heel ingetogen is de zang in Traction in the rain, met een mooie bijdrage van Laura Allan op autoharp. In Song with no words (tree with no leaves), de titel zegt het al, wordt neuriënd gezongen. Orleans is een prachtige traditional, met acapella zang van Crosby. Woordloos is ook de zang weer in het ruim acht minuten durende I’d swear there was somebody here. Kids and dogs stond niet op het originele album maar wel als bonustrack op de reissue uit 2006. Een heel rustige zeven minuten lange song met neuriënde harmonieen, akoestische gitaar en elektrische gitaarlicks van Jerry Garcia.

Cd 2 bevat acht demo’s van veelal korte akoestische songs die uiteindelijk in een definitieve versie op het debuutalbum terecht kwamen, die niet eerder werden uitgebracht (Games en Where will I be) of die op het album van Crosby en Nash uit 1972 zijn terecht gekomen (The wall song). Cowboy movie is een bijna elf minuten lange outtake met Neil Young op elektrische gitaar. Bach mode is acapella woordloze zang. Coast road en Dancer zijn enigszins psychedelische akoestische songs. Het laatste nummer Fugue is tenslotte een korte akoestisch song met een neuriënde Crosby.       

Conclusie: If I could only remember my name is dromerig, melancholisch, folky, met soms een vleugje psychedelica en mooie harmonieen. Een album dat ook na 50 jaar het beluisteren waard is.

Tracks cd 1:

  1. Music is love
  2. Cowboy movie
  3. Tamalpais high (at about 3)
  4. Laughing
  5. What are their names
  6. Traction in the rain
  7. Song with no words (tree with no leaves)
  8. Orleans
  9. I’d swear there was somebody here
  10. Kids and dogs

Tracks cd 2:

  1. Riff 1 (demo)
  2. Tamalpais high (at about 3) (demo)
  3. Kids and dogs (demo)
  4. Games (demo)
  5. Laughing (demo)
  6. Song with no words (tree with no leaves) (demo)
  7. The wall song (demo)
  8. Where will I be (demo)
  9. Cowboy movie (alternate version)
  10. Bach mode (pre-critical mass)
  11. Coast road
  12. Dancer
  13. Fugue

Line-up cd 1:

  • David Crosby – zang, gitaar
  • Laura Allan – autoharp, zang (track 6)
  • Jack Casady – bas (track 6)
  • Jerry Garcia – (elektrische) gitaar (track 2,3,7,10), pedal steel (track 4), zang (track 5)
  • Mickey Hart – drums (track 2)
  • Jorma Kaukonen – elektrische gitaar (track 3,7)
  • Bill Kreuzmann – drums (track 3,4), tamboerijn (track 2)
  • Phil Lesh – bas (track 2,3,4,5), zang (track 5)
  • Joni Mitchell – zang (track 4,5)
  • Graham Nash – gitaar, zang (track 1,3,4,5,6,7)
  • Gregg Rolie – piano (track 7)
  • Michael Shrieve – drums (track 5,7)
  • Grace Slick, Paul Kantner, David Freiberg – zang (track 5)
  • Neil Young – gitaar en zang (track 1,5), bas, vibrafoon, conga’s (track 1)
24nov/210

Jason Isbell & the 400 Unit – Georgia blue

De Amerikaanse singer-songwriter Jason Isbell (1 februari 1979, Green Hill, Alabama), was van 2001 tot 2007 gitarist bij de Southern rockband Drive-by Truckers. Met deze band maakte hij drie albums. In 2007 ging Isbell op de solotoer. In datzelfde jaar verscheen zijn debuutalbum Sirens of the ditch. Vanaf 2008 brengt Isbell regelmatig albums uit. Onder zijn eigen naam of onder de naam Jason Isbell and the 400 Unit.

Vorige maand verscheen het nieuwe album van Jason Isbell and the 400 Unit, een album met 13 covers. Naast zijn vaste band The 400 Unit spelen op dit album meerdere gastmusici mee. De volledige opbrengst van dit speciale coveralbum komt ten goede aan drie non-proforganisaties, Black Voters Matter, Fair Fight en Georgia Stand-up.

Het album opent met Nightswimming, de hit van R.E.M. uit 1992. Een prachtige akoestische versie met Bela Fleck op banjo en Chris Thile op mandoline. Honeysuckle blue, een cover van de uit Atlanta afkomstige southern rockband Drivin’ ‘n’ Cryin’ is een door Sadler Vaden gezongen felle rocker met verschroeiende gitaarsolo’s. Van James Brown is de bekende soulballad Man’s world, gezongen door (gospel) zangeres Brittney Spencer. Amanda Shires, de echtgenote van Isbell, zingt uitbundig op het stevig rockende Cross-bones style van singer-songwriter Chan Marshall (Catpower). Ingetogen is daarna de zang van Adia Victoria in The truth, een song van Precious Bryant (1942 – 2013), alom beschouwd als een van de grootste bluesvrouwen van Georgia. Ronduit schitterend is de intense versie van I’ve been loving you too long, de bekende soulballad van Otis Redding. Steve Gorman, voormalig drummer van The Black Crowes, drumt op de vette versie van Sometimes salvation van The Black Crowes uit 1992. Van het folkrock duo The Indigo Girls is de mooie folky ballad Kid fears, met fraaie duozang van Julien Baker (Forrister) en Brandi Carlile (The Highwomen). Relaxt drumwerk van Chad Gamble is te horen in Reverse, een stomende versie van de indie rockband Now It’s Overhead. Fraai is de door Brittney Spencer gezongen soulklassieker Midnight train to Georgia van Glady’s Knight & The Pips. Een feest is de ruim 12 minuten durende instrumental In memory of Elizabeth Reed van The Allman Brothers Band. Fraaie baslijnen, heerlijke gitaarsolo’s en een spetterende orgelsolo van de jazzmuzikant Peter Levin. Een van de hoogtepunten is I’m through, een song van Vic Chesnutt (1964-2009), de folkrock- en countryzanger uit Athens, Georgia. Het album eindigt zoals het begon, met een cover van R.E.M. Driver 8 uit 1984, melodieus akoestisch gitaarwerk, viool en backing vocals van John Paul White, singer-songwriter en ex-lid van het duo The Civil Wars.

Conclusie: Met Georgia blue brengen Jason Isbell and teh 400 Unit samen met andere muzikanten een heel mooi muzikaal eerbetoon aan de fantastische muziek uit de staat Georgia.

Tracks:

  1. Nightswimming
  2. Honeysuckle blue
  3. Man’s world
  4. Cross-bones style
  5. The truth
  6. I’ve been loving you too long
  7. Sometimes salvation
  8. Kid fears
  9. Reverse
  10. Midnight train to Georgia
  11. In memory of Elizabeth Reed
  12. I’m through
  13. Driver 8

Line-up the band:

  • Jason Isbell – gitaar, zang
  • Amanda Shires – viool, zang
  • Jimbo Hart – bas, zang
  • Sadler Vaden – gitaar, zang
  • Chad Gamble – drums, zang
  • Derry deBorja – keys, zang

Guest musicians:

  • Bela Fleck – banjo (track 1)
  • Chris Thile – mandoline (track 1)
  • Brittney Spencer – zang (track 3,10)
  • Adia Victoria – zang (track 5)
  • Steve Gorman – drums (track 7)
  • Julien Baker – zang (track 8)
  • Brandi Carlile – zang (track 8)
  • John Paul White – zang (track 10,13)
  • Peter Levin – keys (track 11)
22nov/210

Mijn sportweekend

En dan zit je maandagmorgen te piekeren waarover je nu weer een sportcolumn moet schrijven. Ik zou het natuurlijk kunnen hebben over die idiote toestanden die het afgelopen weekend plaatsvonden, maar daar is al zo veel over gezegd en geschreven dat ik hier niets meer aan toe te voegen heb. Basta!

Ik beleefde zelf een rustig sportweekend. Zaterdag zou ik verslag doen van de wedstrijd Jodan Boys – DHSC, maar zoals bij veel andere voetbalwedstrijden gooide corona ook hier roet in het eten. Ik had de frustratie van Wesley Sneijder wel willen zien als zijn ploeg weer puntloos met de staart tussen de benen af moest druipen naar Utrecht.

Het was aan de Sportlaan heel stil, net zoals op en in alle andere sportaccommodaties. Alleen spelers, begeleiders en anderen die uit hoofde van hun functie aanwezig mochten zijn. Hier en daar deed een verdwaalde verslaggever op een verder vrijwel verlaten tribune zijn werk. FC Oudewater haalde in het Groenhovenpark de 1e periodetitel binnen. Normaal is het na afloop van zo’n wedstrijd volop feest en worden de spelers bestormd door de fans. Nu moeten ze op afstand een feestje bouwen. De supporters van VollinGo en GZC DONK moesten ook noodgedwongen op afstand c.q. digitaal genieten van de overwinningen van hun club.

Zondag was de tribune bij Olympia ongetwijfeld ontploft toen de thuisploeg koploper Den Hoorn had gevloerd. DONK supporters konden ook niet van dichtbij meemaken dat hun team gedeeld koploper werd in de 2e klasse. Een livestream en live radioverslag zijn in zo’n geval dan een troost, zij het een schrale. Je wil alles tenslotte juichend langs de lijn beleven en na afloop feestend met een biertje in de hand de polonaise lopen. Jeetje, wat verlang ook ik hier naar.