Het was een mooie dag
Zondag 30 maart 2014. Lente in Gouda. De fietsen en de wandelschoenen zijn uit hun winterslaap gewekt. Fietspaden zijn door wielrenners in bezit genomen. De terrassen op de Goudse Markt zijn boordevol. De bloemperken kleuren geel. Vogels kwetteren dat het een lieve lust is. Korte broeken weer. Kortom, een mooie dag.
De voetbalvelden lagen er zondag verlaten bij. Slechts hier en daar een verdwaalde inhaalwedstrijd, maar de meeste standaardteams waren vrij. Dat heeft soms een voordeel, want dan kun je ook niet verliezen.
De rugbyers van RFC Gouda moesten wel aan de bak. Ze konden kampioen worden, maar dan moest alleen DIOK worden verslagen. De Leidse ploeg is een zeer geroutineerd team met een aantal oud internationals. Mannetjesputters van de bovencategorie. Ik zag er een die kon wedijveren met een Leopardtank. DIOK maakte zich er niet met een Jantje van Leiden van af, maar de Goudse helden kregen vleugels door de vurige aanmoedigingen van hun supporters. En toen de Engelse scheidsrechter af floot, konden de champagneflessen worden ontkurkt.
“Het is een mooie dag” sprak de trotse voorzitter Patrick van den Bovenkamp. En hij had gelijk. Rugby is een prachtige sport. Voor velen zelfs een religie. Ja, het was zondag een mooie dag. Een dag die ongetwijfeld nog lang heeft geduurd.
Het kan verkeren
Het kan verkeren, de lijfspreuk van Bredero, de 17e eeuwse dichter en schrijver van kluchten, treurspelen en blijspelen. In het afgelopen weekend moest ik aan Bredero denken. De voetbalcompetitie gaat de slotfase in en de verrassingen stapelen zich op. ONA, dat enkele weken geleden nog angstig naar beneden keek, verheugt zich nu op de nacompetitie. De voetballers van Bodegraven zaten er zondag verslagen bij. En dat de concurrentie onwaarschijnlijke punten haalde maakte het ongeloof alleen maar groter. “Je kunt nog 15 punten halen” probeerde ik voorzitter Jan de Wit nog moed in te spreken. “Ja dat kan” sprak hij, maar ik zag dat hij er niet in geloofde.
Vorig seizoen ontsnapte Bodegraven als een regelrechte Houdini. Dat gold vorig jaar ook voor DONK en het leven van de Goudse tweedeklasser hangt nu weer aan een dun draadje. Ook hier sprokkelt de concurrentie punten waar DONK ze laat liggen. Het degradatiespook klopt hardhandig op de deur.
Een kat in het nauw maakt rare sprongen en hopelijk zien we dat in de komende vijf wedstrijden. De komende dagen de wonden likken, een weekend rust, maar er dan voluit tegenaan. Zolang de scheidsrechter niet voor het laatst heeft gefloten is het mogelijk. Hopen op boeienkoning Houdini om uiteindelijk met een zucht van verlichting Bredero te kunnen citeren.
Sport en politiek
Voetballend Duitsland stond de afgelopen week op zijn achterste benen. Der Ulli was veroordeeld tot een gevangenisstraf van 3 ½ jaar. Huilend stond Ulli Hoeness, de voormalige stoere verdediger, die in WK finale in 1974 binnen 1 minuut een strafschap veroorzaakte, te stamelen dat hij enorme spijt had. De supporters konden niet geloven dat hun voormalige held achter de tralies verdwijnt. Hij was toch zo’n guter Mensch en heeft zoveel betekend voor het Duitse voetbal. Maar de rechter liet zich niet vermurwen door valse voetbalsentimenten.
Deze week zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Veel spelers zien we niet terug en nieuwelingen staan te trappelen. De afgelopen weken is er hard getraind voor de nieuwe competitie. De samenstelling van de teams wordt op 19 maart bekend. Dan zien we wie zich heeft versterkt en wie aderlatingen heeft ondergaan. Ik hoop op een mooie competitie. We zullen niet altijd oogstrelend spel zien. Ik zit alleen niet te wachten op spelverruwing. Laten de Goudse politici zich a.u.b. niet spiegelen aan die opportunistische voetbalwereld. En ik hoop dat er niet bezuinigd wordt op de sport, Hier en daar hoorde ik zelfs het belachelijke idee om het nieuwe zwembad te sluiten. Het moet niet gekker worden. Want dan zijn we het spoor helemaal bijster. Eén Ulli is meer dan genoeg.
Lente in sportstad Gouda
Laat de lente nu maar komen schreef ik twee weken geleden. Of ik een vooruitziende blik had of dat de weergoden naar mij hebben geluisterd weet ik niet. Feit is dat afgelopen zondag de wens werkelijkheid werd. De terrassen stroomden vol en langs de lijn was het goed toeven, ook al maakten ESTO en Gouda er een zomeravondvoetbalwedstrijd van.
Op de fiets langs de Reeuwijkse Plassen, terugdenken aan het Sportgala waar de sporters van Gouda in het zonnetje werden gezet. “Gouda sportstad” riep presentator Koert Westerman. En gelijk heeft hij, want er werd weer bevestigd hoe breed de sport in Gouda is. Bij bijna alle sporten spreekt Gouda een woordje mee. Of je het nu hebt over volleybal, jiu jitsu, atletiek, zwemmen, dammen, langlauf, alpineski, beachvolleybal of synchoonzwemmen, Gouda timmert aan de weg. En voetbal. Sven van Beek had zijn fans meegenomen. Vader en moeder glommen van trots. Terecht, want hoe vaak komt het voor dat een sympathieke kapsonesloze Gouwenaar in de hoofdmacht van Feyenoord speelt. Sven was niet teleurgesteld dat hij geen sportman van het jaar werd. Hij feliciteerde winnaar Rick van Velzen sportief en bedankte zijn broer die bijna altijd vergeten wordt. Wraak nam hij op zondag door voor het eerst sinds vele jaren weer te winnen in Groningen.
Carnaval in Reedurp
De winter is officieel voorbij. Volgens de kalender klopt dat, maar kan iets wat nooit is begonnen eigenlijk wel eindigen? Ik kan me niet herinneren dat ik ooit een jaar heb meegemaakt waarin ik geen stap op natuurijs heb gezet. De laatste weken schieten de krokussen als paddenstoelen uit de grond. Langs de lijn heb je nog net geen zonnebrandolie nodig. In het Olympisch stadion in Amsterdam werd onder lenteachtige omstandigheden het NK schaatsen verreden.
Langs de lijn was het trouwens genieten. Hoogstaand voetbal heb ik niet gezien, maar mag je dat verwachten in de 3e klasse. Zaterdag zag ik Rohda ’76 en Gouda worstelen. De spanning vergoedde veel, zoniet alles. En dat de scheidsrechter, net als bij het NK schaatsen een meer dan dominante rol speelde, neem ik op de koop toe.
Zondag was ik in Reedurp. En dat carnaval daar belangrijk is heb ik gemerkt. Om 13.00 uur begon de carnavalsmis en toen de wedstrijd van RVC ’33 al een tijdje bezig was kwamen de kerkgangers in carnavalskleding naar het veld om hun favorieten aan te moedigen. Net als zaterdag in Bodegraven was het een wedstrijd van de gemiste kansen. De wedstrijd eindigde zoals hij begon. Maar na afloop was het aflaaf, alaaf, alaaf. Ik had daar als carnavalshater vrede mee.
Regels zijn regels
Hij was er zelf nogal laconiek onder. “Regels zijn regels” was het commentaar van Sven Kramer. Hij had volgens hem net een lekkere 5000 meter gereden en was een beetje te enthousiast over de finish gereden. Zijn ene schaats was bij het passeren van de eindstreep niet helemaal op het ijs gebleven. Een kick-finish oordeelde de arbiter streng. En de Olympische kampioen op de 5 kilometer werd gediskwalificeerd en kon vertrekken. Het schaatspubliek dat massaal naar het Olympisch Stadion was gekomen lichtelijk in verwarring achterlatend. En dat Ireen Wust gisteravond ook een zeldzame val maakte was ook niet bevorderlijk voor de sfeer, die vandaag minder uitbundig zal zijn.
Volgens velen heeft de scheidsrechter het schaatsfeest op de Coolste baan van Nederland bedorven. En het beloofde vandaag juist zo lekker spannend te worden. Puristen zullen de scheidsrechter ongetwijfeld gelijk geven. Maar als we ten koste van alles tot 3 cijfers achter de komma altijd precies volgens de regels moet leven, dan ziet het leven er wel erg rigide uit. Ik geef toe, er bestaat dan het gevaar van sjoemelen en willekeur.
Maar tussen rigide en soepel ligt een hele wereld. Gistermiddag deed ik in Bodegraven verslag van de voetbalwedstrijd Rohda ’76 – Gouda. Zeer matig voetbal, maar de spanning vergoedde veel, zo niet alles. Een degradatiestrijd met grote belangen. Voor zover je in alle redelijkheid natuurlijk van grote belangen kunt spreken in de 3e klasse. Op een gegeven moment blijft een speler van Gouda geblesseerd op de grond liggen. De scheidsrechter laat het spel gewoon door gaan.Op een gegeven moment loopt de verzorger van Gouda het veld in om hulp te bieden. Als door een wesp gestoken reageert de scheidsrechter, rent als een bezetene naar de verzorger toe en wappert met maar liefst twee rode kaarten. Oké, Koen Borg had geen toestemming om het veld in te lopen. Maar om rood te geven is schieten met een zwaar kaliber kanon op een minuscuul mugje. Om over de andere vreemde beslissingen van de leidsman nog maar te zwijgen.
Het was gisteren nationale complimentendag. Wie allemaal complimenten hebben gekregen weet ik niet, maar ik weet wel wie hem niet gekregen hebben.
Het sportleven na Sotsji
De Olympische vlam is gedoofd. Rusland heeft op culturele wijze afscheid genomen van hun Olympische Spelen. Sotsji verdwijnt weer in de anonimiteit. De Nederlandse goud- zilver- en bronsdelvers zijn op vaderlandse bodem teruggekeerd en ondergaan de komende dagen de nodige huldigingen. Teleurstellingen moeten worden verwerkt en de triomfen tot in het oneindige gevierd. Ook voor de miljoenen sportliefhebbers hervat het gewone leven zijn dagelijkse sleur. Hopelijk lukt dat en vallen ze niet in een zwart gat.
De Olympische winterspelen van 2014 zijn in de geschiedenisboeken bijgeschreven. Ondanks alle bedenkingen vooraf zijn deze Spelen volgens mij een succes geworden. En dan heb ik het niet alleen over de sportieve resultaten van de Nederlanders. Voor- en tegenstanders zullen hun gelijk opeisen. Maar om met de zaterdag j.l. overleden Goudse dichter Leo Vroman te spreken: “Op enkele dagen van het jaar, is bijna alles wel eens waar”.
Ik verheug me nu vooral op het nieuwe wielerseizoen. Afgelopen zondag werd dit in Gouda officieel geopend met het Open Kampioenschap van het Groene Hart. Zo’n 100 wielrenners stonden gretig aan de start. Op de zonnige maar winderige zondagmorgen zoefden de dunne bandjes vrolijk over het asfalt in de Goudse Hout. Een heerlijk geluid en prachtig om te zien. Laat de lente nu maar komen.
Curling en oranje boven
Miljoenen sportliefhebbers zaten afgelopen weekend met chips en bier voor de televisie. Ik betrapte mezelf er op dat ik zelfs geïnteresseerd naar curling zat te kijken. Van de spelregels heb ik niet veel Goudse kaas gegeten maar daar ga ik me toch eens in verdiepen. Het zal ongetwijfeld ingewikkelder zijn dan dat het er uit ziet met die driftig bezemende veegploeg.
Nederland is in de ban van de Olympische Winterspelen. Toch deed het me deugd om te zien dat de Goudse voetbalfans hun kluppie waren nagereisd en het schaatsen voor lief namen. De fans van Jodan Boys die zaterdag op sportpark Stadspolders in Dordrecht hun favorieten zagen opstaan en het eiland van Dordrecht juichend verlieten. Oranje Wit berustend achterlagtend. Maar om nu meteen van Oranje boven te spreken lijkt mij nog prematuur.
Op het moment dat ik dit schrijf heb ik net de huldiging gezien van de 1500 meter. Wederom een volledig oranje podium. Een oranje sweep heet dit in Olympisch sportjargon. De Goudse supporters vonden het zondag desondanks toch belangrijker om te zien of Gouda het lek ook boven zou hebben. En ja hoor, tegenstander UNIO werd van het veld geveegd. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat de Goudse voetballers ook naar curling hebben gekeken.
Oranje boven
Sportminnend Nederland had zich gistermiddag met chips en bier voor de televisie genesteld om te zien hoe Nederland weer een volledig oranjepodium te voorschijn zou toveren op de 1500 meter. Maar de supporters van De Jodan Boys hadden de buis getrotseerd en waren vrij massaal naar Dordrecht getogen. Op sportpark Stadspolders op het eiland van Dordrecht moest het nu echt gebeuren. Vandaag moest er worden gewonnen. “Afstand nemen van de onderste regionen en de blik weer naar boven” was het parool. Thuis was al met 4-0 gewonnen van Oranje Wit, dus volgens de logica moest het vanmiddag ook moeten kunnen. Maar voetbal is gelukkig geen logica, hoewel gisteren wel bleek dat Jodan Boys toch iets verder is dan de tegenstander. “Wij zijn vorig jaar per ongeluk kampioen geworden, we betalen niet, we genieten gewoon” aldus een sympathiek bestuurslid na afloop van de verloren pot.
Jodan Boys heeft, zo lijkt het tenminste, het diepste sportieve dal achter de rug en kan weer naar boven kijken. Daar waar volgens de geschiedenis de victorie in Alkmaar begon, is die voor de Jodan Boys misschien in Dordrecht begonnen. Dordrecht, stad van dichter Cees Buddingh, van voetballer René van der Gijp en van raadspensionaris Johan de Witt.
Een wat al te enthousiaste Jodan Boys supporter had de euvele moed om gisteren al weer aan promotie te denken. De 3e periode zou gewonnen kunnen worden. Maar ik denk dat deze optimist zijn woorden zelf ook met een korreltje zout nam.
Als ik Jodan Boys was zou ik in ieder geval ook met beide benen op de grond blijven staan. Oranje Wit is dan wel verslagen, maar om nu ineens over Oranje Boven te spreken lijkt mij nog een stap te ver.
Kom maar op met die medailles
Er is veel gedoe aan vooraf gegaan, maar de Olympische Winterspelen van Sotsji zijn begonnen. President Vladimir Poetin beleefde afgelopen vrijdag zijn finest hour. Hij glom van tevredenheid. En hoewel ik niet zo’n fan ben van die bombastische openingshandelingen moet ik toegeven dat het een mooie show was. Dat commentator Hans van Zetten soms twijfelde of de vlaggendrager een man of een vrouw was, en dat hij premier Rutte met zijn aanwezigheid de Nederlandse ploeg een riem onder het hart liet steken, nemen we voor lief. Hopelijk zitten er geen al te scherpe kantjes aan die riem want een bloedend hart is ook niet alles.
De verwachtingen waren en zijn hooggespannen. We hebben ons op voorhand al rijk gerekend en de Nederlandse goudvoorraad zou duchtig worden aangevuld. De twee belangrijkste goudvinken Sven en Ireen beschaamden ons onbegrensde optimisme niet, maar op het moment dat u deze column leest kan het zo maar anders zijn.
Jammer alleen dat het Goudse element op deze Winterspelen ontbreekt. De Olympische deelname van Andrea Nuyt (1998 en 2002) en van Paulien van Deutekom (2006) liggen al weer ver achter ons. Maar ook die resultaten waren niet om over naar huis te schrijven. Gelukkig heeft SC Gouda altijd wel talenten, dus hoop doet leven.