Het gezonde verstand
Op het moment dat ik deze sportcolumn schrijf, maandagmorgen 7 september 2020, genieten de renners in de Ronde van Frankrijk van een rustdag. Maar het is ook een spannende dag omdat iedereen, renners en de hele entourage, een coronatest moet ondergaan. Dinsdag wordt dan bekend of er positieve gevallen zijn en of er ploegen uit de Ronde worden gezet. Dus wanneer u deze column leest is er of niets aan de hand, of de wielerwereld is ontploft. Ik hoop dat er niets aan de hand is, maar ik hou mijn hart vast. Je hoeft alleen maar naar die horden toeschouwers te kijken die doen alsof er niets aan de hand is.
Ook in de voetbalwereld kunnen elke dag problemen opduiken. Er is al een groot aantal wedstrijden afgelast. Ook Olympia trof dit lot en ik vrees dat we hier de komende tijd nog vaker mee worden geconfronteerd. Clubs hebben maatregelen getroffen, maar in de praktijk blijkt het heel lastig om alle regels na te leven. Tot mijn stomme verbazing werd een paar weken geleden bij de huldiging van bekerwinnaar Sevilla door de UEFA bonzen gewoon handen geschud met de spelers. Ik zag op tv spelers na een doelpunt knuffelend over elkaar heen duikelen. En supporters langs de lijn uitbundig, zij aan zij, hun team luidruchtig aanmoedigen. Het blijft ook lastig om de aangegeven looprichting aan te houden. Er zijn voetbalclubs die de supporters van de tegenpartij dringend verzoek om niet mee te komen. Aan de andere kant worden hun eigen fans wel aangemoedigd om vooral hun team in uitwedstrijden te steunen.
Kortom, de praktijk is weerbarstig en de regels zijn lang niet altijd eenduidig of duidelijk. Laat het gezonde verstand in ieder geval zegevieren.
De lege plek
Mijn microfoon heeft 175 dagen rust gehad, maar afgelopen zaterdag moest hij er weer aan geloven. Uitgerekend op de plaats waar ik op 8 maart mijn laatste voetbalverslag deed, mocht ik zaterdagmiddag gelukkig weer aan de bak. Live-verslag van de bekerwedstrijd ONA – Rozenburg. De apparatuur werkte nog maar het was wel wennen aan het zgn. ‘nieuwe normaal’. Niet alleen voor mij, maar ook voor de clubbestuurders, de voetballers en de supporters. Die laatsten waren ontzettend blij om na maanden weer een voetbalwedstrijd bij te kunnen wonen. En nu maar hopen dat het snel echt normaal wordt.
Over supporters gesproken, één trouwe supporter zullen we helaas niet meer zien. Met name bij zijn cluppie CVC Reeuwijk, maar ook langs andere voetbalvelden zal Jan van der Made worden gemist. Ik herinner me Jan als scheidsrechter. Langs de lijn had hij vaak een transistor aan zijn oor om maar niets van de andere voetbalwedstrijden te missen. Soms kreeg ik na afloop een opmerking dat ik een verkeerde speler had genoemd in mijn verslag.
Jan van der Made was een prominent lid van de zgn. ‘hangouderen’. Altijd stond zijn scootmobiel op zijn vaste stekkie uiterst links voor de Goudse Waag. Altijd had Jan een sigaar in de mond. De wereldproblemen werden doorgenomen, maar het was toch vooral voetbal wat de klok sloeg. Ik ging regelmatig een praatje maken met de voetbalmannen op de Markt. Op donderdag 20 augustus sprak ik Jan nog, maar een dag later las ik het trieste bericht dat hij was overleden.
Afgelopen vrijdag zag ik de voetbalmannen op de Markt weer staan. De plek waar Jan altijd stond was leeg. Een prachtige ode aan hun maatje. Jan, rust in vrede, ook ik zal je missen.
Col du VAM
Het was even puzzelen, maar er werd toch een mooi parcours gevonden om het NK wielrennen te organiseren. Een bijzondere locatie, een berg ontstaan als vuilstortplaats van de VAM, een voormalig afvalverwerkingsbedrijf in het esdorp Wijster. Vanaf de top van de Col du VAM had je een fantastisch uitzicht over de omgeving. Drenthe, fietsprovincie bij uitstek was uiteraard zo trots als een pauw. Jammer dat er vanwege het alom bekende coronavirus geen publiek aanwezig mocht zijn. Bijkomend voordeel is natuurlijk wel dat we verlost waren van meehollende idioten. Maar via de tv was het allemaal prachtig te volgen. Bij de mannen werd het een slagveld, en dat Matthieu van der Poel iedereen op de berg rottend afval iedereen aan gort reed was logisch.
Over wielrennen gesproken, a.s. zaterdag start eindelijk de Ronde van Frankrijk 2020. Als het tenminste deze week niet alsnog helemaal mis gaat. Er zijn talrijke maatregelen getroffen en de tourdirectie heeft nu ook besloten dat wanneer er in een deelnemende ploeg 1 of meer coronagevallen zijn, de ploeg in zijn geheel uit de Ronde wordt gezet. En dan maakt het niet uit of het een renner, een ploegleider, een mecanicien of de kok is die positief is getest. Twee keer geel is rood. Een keihard besluit. Stel je voor dat de ploeg van een renner, die met nog twee dagen te gaan in de gele trui rijdt, positief wordt bevonden. En als bovendien die geletruidrager ook nog eens een Fransman is. Hoe hard is zo’n besluit dan? En je moet er toch niet aan denken dat er kwaadwilligen zijn die……. Afijn, dat is doemdenken en daar doe ik niet aan mee. Laten we eerst zaterdag maar eens van start gaan in Nice.
Vallen en opstaan
Voor veel, vooral oudere wielerliefhebbers, gingen afgelopen weekend de gedachten terug naar 17 juli 1951. Wim van Est, De Locomotief, de Knoest, de Beul van Heike, reed die dag tijdens de 13e (!) etappe van de Tour de France in zijn pas veroverde gele trui tijdens de afdaling van de Col d’Aubisque in een ravijn. IJzeren Willem overleefde de val van 70 meter en kwam er vanaf met schaafwonden en blauwe plekken. En zijn Pontiac liep nog!
Zaterdag overkwam de jonge Belgische wielrenner Remco Evenepoel hetzelfde als Wim van Est 69 jaar geleden. Tijdens een afdaling van de Muro di Sormano in de Ronde van Lombardije kon hij niet tijdig een muurtje ontwijken en vloog zonder fiets het ravijn in. Ook De Kannibaal van Schepdaal overleefde de val, maar liep wel een bekkenbreuk op. Of zijn Pontiac nog liep vertelt het verhaal niet.
Vallen en opstaan was het ook bij de Champions League. Het sterrenteam van FC Barcelona ging zwaar onderuit tegen Bayern München, ook geen kleintje trouwens. Het miljoenenteam van Manchester City werd ook groggy geslagen door de Franse outsider Olympique Lyon, die daarvoor de Italiaanse kampioen Juventus met poenschepper Christiano Ronaldo had geliquideerd. Jammer trouwens dat dat andere poenteam Paris Saint-Germain de dans tegen runner-up Atalanta net ontsprong. En zondag ging ook Manchester United in de Europa League hard onderuit.
U bespeurt enig leedvermaak bij mij en ik moet bekennen dat dat ook zo is, hoewel de overwinnaars ook goed in de slappe was zitten. Ik moest ook denken aan de woorden van Johan Cruijff: ‘Ik heb een zak geld nog nooit een doelpunt zien maken’. Hoe dan ook, de gevallenen likken hun wonden en zullen ongetwijfeld wel weer een keer opstaan.
Mondkapjes
Verschil van mening moet er zijn maar wat zou het leven simpel zijn als de neuzen in sommige gevallen allemaal dezelfde kant op zouden staan. Geen verschil van inzicht. Die kant gaan we op! Saai zult u zeggen, al die eenheidsworst dat we hetzelfde denken. Mogen we geen afwijkende mening meer hebben?
Neem de discussie over de mondkapjes, ook wel mondmaskers genoemd. Voor- en tegenstanders struikelen over elkaar heen. Wat de een complete onzin noemt, vindt de ander niet meer dan logisch. Zelfs de geleerden, althans degenen die daar voor door moeten gaan, verschillen van mening over het nut van deze beschermende maatregel. Veel mensen voelen zich aangetast in hun vrijheid. ‘Wie denkt die overheid wel dat ze is om mij te verplichten die mombakkes te dragen, we leven toch niet in een dictatuur’. Dat men anderen in gevaar kan brengen is dan blijkbaar van ondergeschikt belang. Zo kan de betekenis van het woord vrijheid ook op verschillende manieren worden uitgelegd.
In de sportwereld zien we ook veel mondkapjes. Wielrenners en autocoureurs die gemaskerd de pers te woord staan. Afgelopen weekend zaten fans met mondkapjes op de tribune bij de voetbalwedstrijd Feyenoord – Sparta. Op de trainersbanken zag ik trouwens geen kapjes.
Ook de radiocommentatoren hadden een mondmasker op tijdens hun verslag. Desondanks waren ze luid en duidelijk te verstaan. Ik vroeg me toen meteen af of ik, als de voetbalcompetitie bij de amateurs begint, ook verplicht ben een mondkapje te dragen tijdens mijn radioverslag. Soms zit je dan tussen het publiek, maar er zijn ook mooie afgesloten radiocabines. Dan ook verplicht? Ik moet er eigenlijk niet aan denken, maar als het moet, dan moet het maar. Ik wil niet als een egoïst te boek staan.
King Soccer
De onderbroken voetbalcompetities zijn nu bijna allemaal uitgespeeld. Alleen in de MLS in de VS wordt nog gevoetbald in Orlando. In toernooivorm. In het betaald voetbal in Nederland heeft King Soccer de afgelopen dagen ook weer voorzichtig zijn intrede gedaan. Trainingen zijn hervat en de eerste oefenwedstrijden zijn gespeeld. Veelal nog zonder publiek en hier en daar konden een paar honderd verdwaalde toeschouwers op de tribunes plaatsnemen. Ook worden er weer miljoenentransfers afgesloten. John de Mol heeft met zijn vuist op tafel geslagen en heeft de drie heren van VI het mes op de keel gezet. ‘Wat denken jullie wel, niks stoppen , jullie hebben een contract en gaan dus gewoon door’. En Johan, Wilfred en René bogen gedwee het hoofd. Zij dronken een glas, deden en plas en alles bleef zoals het was. Het blijft toch lastig om te kiezen tussen principes en geld. En dan kun je zoals Derksen de helft van je salaris wel aan goede doelen weggeven, je houdt toch nog 3 ton over. Ik moest even denken aan de titel van het album van Frank Zappa & the Mothers of Invention uit 1968, ‘We’re only in for the money’.
Jodan Boys speelde afgelopen zaterdag ook zijn eerste oefenwedstrijd. Voor lege tribunes op het Kasteel werd Jong Sparta knap op 1-1 gehouden. Inmiddels is het wedstrijdschema voor de hoofdklasse A bekend en Jodan Boys speelt op zaterdag 5 september zijn eerste competitiewedstrijd in het nieuwe seizoen in en tegen Spijkenisse. Ik ben benieuwd of er bij die wedstrijd ook toeschouwers aanwezig mogen zijn. En zo ja hoeveel en welke supporters welkom zijn. En ik ben benieuwd naar de handhaving. Maar laten we eerst afwachten of de competitie in september überhaupt echt begint.
Foute namen
Na de discussie over het coronavirus wordt de laatste tijd het meest gediscussieerd over omstreden figuren. Zwarte Piet lag al langer onder vuur en nu moeten ook historische figuren als Jan Pieterszoon Coen, Piet Hein en Columbus het ontgelden. Standbeelden worden beklad of zelfs in het water gegooid.
Ook in de sportwereld woedt de discussie over foute namen. De American football-clubs Washington Redskins en Edmonton Eskimos gaan onder druk hun naam veranderen. De toevoeging Redskins en Eskimos, verwijzingen naar de inheemse bevolking van Noord Amerika, vindt men niet langer gepast.
Hoe zit dat in Gouda vroeg ik me af. In 1965 ging de honkbalafdeling van Gouda zelfstandig verder als HSV The Braves. Deze naam werd door de leden gekozen en navraag leert mij dat de naam nog steeds slaat op krijgshaftige, strijdbare ‘dapperen’. Er moet hier absoluut geen racistische, denigrerende of mensonterende houding achter worden gezocht benadrukt de voorzitter. En ik geloof hem. Ik heb de Goudse fans ook nog nooit de omstreden tomahawk chop zien maken. Maar ik kan me wel voorstellen dat er over het logo met de indiaan discussie ontstaat. Is dit nog van deze tijd. Waarom niet gewoon kiezen voor een mooi nieuw logo?
In Gouda is ook een handboogsportvereniging, HSV Gravin Jacoba van Beieren. De vereniging, die dit jaar 25 jaar bestaat, heeft voor deze naam gekozen omdat er sprake is van een band tussen de stad Gouda, Gravin Jacoba van Beieren en handboogschieten. Jacoba leefde in de tijd van de Hoekse en Kabeljauwse twisten en was een Hoekse. Het wachten is nu of er nog verre nazaten van de Kabeljauwen protest aantekenen.
Bij een aantal namen kunnen terecht vraagtekens worden gezet, maar laten we niet in ‘extremisme’ verzanden. 
Meters maken
‘We zijn op de goede weg, maar we moeten nog wat meters maken’. Jargon van een voetbaltrainer die vindt dat zijn team er nog lang niet is. Ik moest aan de term ‘meters maken’ denken toen vorige week de indelingen van de nieuwe voetbalcompetitie bij de amateurs bekend werd. De Goudse voetbalclubs kunnen hun borst natmaken bij de uitwedstrijden. Niet allemaal, want voor SV Gouda verandert er niets. In de 3e klasse A treft men dezelfde tegenstanders als het afgelopen seizoen.
Maar neem het naar de 1e klasse B gepromoveerde ONA. Een snelle rekensom leert dat Willem Dekker c.s. ruim 1200 kilometers voor de kiezen krijgen. Maar liefst vijf keer mag men naar Noord-Brabant. Nog een geluk dat ze niet naar VC Vlissingen hoeven. Scheelt toch bijna 300 kilometer. Afijn, stadgenoot Olympia weet er alles van.
Nu ik toch aan het rekenen ben, hoofdklasser Jodan Boys was al gewend aan lange reizen. Ze hoeven nu alleen niet meer naar Aalten, een ‘winst’ van zo’n 300 kilometer. Al met al zal de kilometerteller in het nieuwe seizoen de 1500 aantikken.
Voor 2e klasser SV DONK verandert er nauwelijks iets. Allemaal oude bekenden. Voor 4e klasser GSV is het nieuwe seizoen ook geen verrassing. Zij kunnen met één volle tank benzine die 350 kilometer wel afleggen.
Kortom, het wordt kilometers maken! De voetballers mogen trouwens niet klagen als ze b.v. naar Damlust kijken. De Goudse dammers hebben bijna 2000(!) kilometers voor de boeg.
Tot zover mijn globale rekensommen. Het is nu te hopen dat de voetballers bij uitwedstrijden door hun trouwe supporters worden gesteund. Als ze überhaupt al welkom zijn want wat dat betreft belooft het beleid bij het betaald voetbal niet veel goeds.
Nederlandse klimgeiten
Als we niet geconfronteerd waren met het coronavirus hadden we nu midden in het EK voetbal gezeten en de eerste week van de Ronde van Frankrijk achter de kiezen. Maar helaas, het EK voetbal is verschoven naar 2021 en ook de Ronde van Frankrijk is verplaatst.
Om al een beetje in de tourstemming te komen keek ik zondag naar Studio Sport. Prachtige soms gruizige beelden. Helmen zijn nergens te bekennen. Theofiel Middelkamp die in 1936 als eerste Nederlander een touretappe wint. Jan Nolten die in 1952 100 meter voor de finish wordt ingehaald door de befaamde Fausto Coppi. Gele truidrager Wim van Est die in 1951 in de 13e etappe (!) in een ravijn rijdt. Maar de Pontiac van IJzeren Willem loopt nog. De schokkende laatste beelden van Tom Simpson op 13 juli 1967 op de flanken van de Mont Ventoux. De victorie van Jan Janssen in 1968, nog net voor het tijdperk van De Kannibaal aanbreekt. De Kannibaal, de grootste Belgische wielrenner allertijden. Ongelofelijk dat ze iemand als André Hazes jr. aan tafel uitnodigen, iemand die nog nooit van Eddy Merckx heeft gehoord. Maar ja, er worden tegenwoordig wel meer zogenaamde kenners bij talkshows uitgenodigd.
Centraal in de uitzending stonden de Nederlandse klimgeiten in de Ronde van Frankrijk. De historische overwinningen in de jaren ’70 en ’80 op de Alpe d’Huez van Joop Zoetemelk, Hennie Kuiper, Peter Winnen, Steven Rooks en Gert-Jan Theunisse. De door Mart Smeets luid bejubelde zege van Michael Boogerd op La Plagne in 2002. Later bleek er een behoorlijke smet aan te kleven. Tom Dumoulin die in 2018 een heuvelachtige tijdrit met 1 seconde verschil wint van Chris Froome. Prachtig!
En nu hopen dat het circus op 29 augustus echt van start gaat.
We are the champions
Een paar weken geleden schreef ik over de opruimwoede van mijn vrouw. Een van de voordelen is dat je op onverwachte dingen stuit. Zo vond ik een mooi overzicht van het seizoen 2000-2001 van De Jodan Boys. De PR-functionaris had zijn best gedaan en er een mooie bundel van gemaakt. Een paar citaten: ‘Jodan Boys superieur’, ‘Jodan Boys heeft engeltje op de lat’, ‘Optimisme Jodan Boys getemperd’, ‘Jodan Boys blijkt een doodloper’, ‘Het Blok van Jodan Boys’, ‘Wie het laatst lacht, lacht het best’.
Jodan Boys speelde dat seizoen in de 3e klasse D. René van Beek was de trainer. Mees van de Lagemaat, de man die dit seizoen afscheid neemt, was verzorger. Gerard Wolters was voorzitter.
Mooi om die wedstrijdverslagen weer te lezen. In het programmablad van de thuiswedstrijden werd ook altijd een pupil van de week in het zonnetje gezet. In de wedstrijd tegen BVCB was dat Roy Rondeltap, 7 jaar oud, spelertje van F3! Diezelfde Roy Rondeltap is nu de huidige doelman van de Goudse hoofdklasser!
Het was een seizoen van hoogte- en dieptepunten. Optimisme en pessimisme streden na elke wedstrijd om voorrang. Trainer van Beek verbood zijn spelers op een gegeven moment zelfs om over een kampioenschap te praten. Maar dat kampioenschap kwam er. Op zaterdag 5 mei 2001, de laatste competitieronde, werd Siveo ’60 met 4-0 verslagen. Het wachten was nu op de uitslag van Oude Maas – Spirit. En dat duurde lang want die wedstijd liep uit. Maar toen kwam het verlossende bericht dat concurrent Spirit niet verder was gekomen dan 1-1, waardoor Jodan Boys met 1 punt verschil kampioen werd. Ik zie nog het ongeloof op het gezicht van René van Beek. Zo kreeg Bevrijdingsdag 2001 een extra feestelijk tintje.