De ijsbaan
Medio oktober 2018. De terrassen zitten overval. Toeristen flaneren vrolijk lachend en likkend aan ijsjes door de Goudse binnenstad. De ‘oude voetbalmannen’ op de Markt steken hun tirades af tegen scheidsrechters die het niet begrijpen of voetballers die er geen bal van kunnen. En dat alles puffend onder de warme najaarszon. De buitenzwembaden zijn gesloten, dus dan maar zwemmen in plassen en andere buitenwaters. Kortom, de zomer weet van geen wijken. Daar waar in vorige jaren als het kwik net onder het vriespunt kwam in De Wereld Draait Door al schaatsgekken te zien waren om over een mogelijke Elfstedentocht te mijmeren, zijn deze fanatiekelingen nu in geen velden of wegen te bekennen.
Maar hoewel Koning Winter nog in een diepe coma ligt gingen de afgelopen dagen kunstijsbanen open. In korte broek en met zonnebril op lekker baantjes trekken. Je moet wel kunnen zwemmen met al dat water op de baan. De Jaap Edenbaan ging na enkele uren al weer dicht omdat de ijsmachines het niet voor konden werken.
In Ammerstol zou deze maand een 400 meter kunstijsbaan worden geopend. Maar door diverse oorzaken is nu besloten deze opening uit te stellen tot februari 2019. Het koste blijkbaar toch meer moeite dan gedacht. Achteraf zijn ze misschien wel blij met dat uitstel want ook in Ammerstol zouden de ijsmachines het waarschijnlijk niet hebben kunnen bolwerken.
Voor Goudse schaatsfans is het te hopen dat de zomer nu eindelijk afscheid neemt want volgende maand opent de ijsbaan in de Gouwekerk haar deuren. Baantjes trekken tussen de pilaren, de kerkbanken en de kansel. Het roept niet bij iedereen warme gevoelens op, maar ik denk dat ik voorzichtig mijn schaatsen toch maar uit het vet ga halen.
De training
Het komt regelmatig voor dat je bij het bestuderen van het wedstrijdformulier ziet dat een voetballer, die normaal gesproken in de basis staat, nu reserve is of zelfs helemaal niet bij de selectie zit. ‘Hij heeft deze week niet getraind, en niet trainen betekent niet opstellen’ is dan het meest gehoorde antwoord van de trainer. En dan maakt het voor een principiële trainer niet uit of het een topspeler betreft. Gelijke monniken, gelijke kappen. Hoewel ik wel besef dat een trainer die over een brede selectie beschikt gemakkelijker zo’n beslissing neemt dan een trainer die al blij is als hij 11 man bij elkaar kan harken. Willem Dekker kan daar ongetwijfeld nog hele verhalen over vertellen.
Een goede training is de basis voor het beoefenen van sport en iedere sport heeft zijn eigen training. Althans dat is mijn bescheiden mening, want ik ben niet iemand die veel trainingen bijwoont. Waar leg je als trainer de nadruk op tijdens een training? Conditie lijkt mij een voorwaarde, net als het nabootsen van spelsituaties. Soms zie ik praatsessies waarbij een trainer breed gesticulerend uitleg geeft en zie ik voetballers al dan niet goedkeurend knikken.
Tijdens een volleybaltraining heb ik John Stubbe zijn speelsters zo zien afbeulen tot ze bijna groen en geel zagen. Smashen, smashen en nog eens smashen!
Vorige week was ik bij een training van de Goudse Boksvereniging. Zo’n 30 enthousiaste sporters, jong en oud door elkaar, werkten zich 1½ uur o.l.v. een zeer deskundige trainer met zeer gevarieerde oefeningen in het zweet. Ik vond het een verrassende training. Binnenkort ga ik maar eens naar een training van Damlust of Messemaker 1847, want ik ben benieuwd of denksporters bv. ook aan conditietraining doen.
Herkenbaarheid
Jodan Boys speelde vorige week zaterdag tegen de ‘amateurs’ van Jong FC Den Bosch. In een troosteloos stadion De Vliert met maar liefst 50 (!) toeschouwers. En daarvan zal zeker de helft uit Gouda afkomstig zijn geweest. Niet te geloven eigenlijk. Bij een wedstrijd van vierdeklasser Gouda staan er meer supporters langs de lijn. Wellicht heeft het ook te maken met het rare tijdstip dat Jong FC Den Bosch speelt, want wie gaat er op zaterdagavond om 18.00 uur naar amateurvoetbal. Maar ik denk dat het vooral te maken heeft met het gebrek aan herkenbaarheid door de supporters. Sinds geldschieter Kakhi Jordania de club heeft overgenomen komen de spelers uit alle windstreken. Van Bulgarije, Argentinië, Finland, Estland, Italië, Portugal, Spanje tot Oostenrijk. En met een zeer brede selectie kan het gebeuren dat er wekelijks een ander team op het veld staat.
Maar het kan ook anders. Zaterdag was ik bij de wedstrijd Jodan Boys – RKAV Volendam. Bij de bezoekers spelen echte Volendammers met namen als Tol (4 keer), Plat, Veerman, Schilder en Zwarthoed. Een en al herkenbaarheid! Grappig vond ik de opmerking van een bestuurslid van de bezoekers die bij het bestuderen van het wedstrijdformulier ook een Veerman bij Jodan Boys zag staan. ‘Hebben jullie die van ons geleend?’ merkte hij droog op.
Zondag was ik bij Groeneweg – Olympia en bij de thuisclub spelen ook allemaal jongens uit Zevenhuizen. Oké, de trainer komt uit Gouda, maar René van Beek is daar al zo lang dat hij tot de inboedel behoort. De Arsène Wenger van Groeneweg!
Supporters moeten zich niet af hoeve te vragen wie die linksback of die spits van hun cluppie is, want dan moet je niet gek opkijken als de toeschouwers wegblijven.
Mister null-null
Het is volgende week woensdag 14 jaar geleden dat Frits van Turenhout overleed. De naam Frits van Turenhout roept vooral bij de oudere voetballiefhebbers mooie herinneringen op. Om klokslag half vijf zondagmiddag nam hij plaats achter de microfoon en las met zijn warme sonore stem prachtig articulerend de voetbaluitslagen voor. Dat articuleren kwam vooral tot uiting in de uitslagen 0 – 0. NEC – NAC: null-null. Dat klonk heerlijk! De volumeknop van de radio werd omhoog gedraaid en in Nederland daalde de stilte neer om maar niets te hoeven missen. De echte Frits fans vonden het jammer als er die middag geen brilstand was te noteren.
Maar de stem van Frits van Turenhout zwijgt al jaren en met het verscheiden van deze eerbiedwaardige icoon uit het verleden lijkt het wel of een uitslag van 0–0 ook tot het verleden behoort. Jodan Boys verloor afgelopen zaterdagavond met maar liefst 8–2 van Jong Den Bosch. Tien doelpunten, bijna net zoveel als er toeschouwers waren. In de bekercompetitie waren er deze maand absurde uitslagen te noteren. ONA verloor met 10–0 van ARC en DONK won met 0–11 van Victoria ’04.
In de nieuwe voetbalcompetitie bij de amateurs, die het afgelopen weekend begon, was de geest van Frits van Turenhout in geen velden of wegen te bekennen. HOV/DJSCR - DONK (3-5), Erasmus – Haastrecht (3-5), Olympia – DHC (3-4) om er maar een paar te noemen. Het in de 1e klas debuterende Groeneweg van de Goudse trainer René van Beek kreeg ook zes treffers om de oren.
Als de stand bij een voetbalwedstrijd lang 0-0 blijft denk ik nog wel eens aan Mister null-null, maar ik zie liever doelpunten. Heel veel doelpunten! De slagroom op de taart.
Maatschappelijk betrokken
De maatschappij verandert snel en de vraag wordt steeds gesteld hoe maatschappelijke organisaties en ook sportverenigingen een bijdrage kunnen leveren aan de brede maatschappelijke doelen. De vraag stellen is niet zo moeilijk, maar een antwoord is niet zo één twee drie te geven.
Vorige week donderdag was ik aanwezig bij het door Sport.Gouda georganiseerde 1e Goudse Sportcongres. Het centrale thema van die avond was ‘Sport en het sociaal domein’. Een groot aantal betrokkenen uit de sportwereld en het maatschappelijke veld discussieerden in vijf workshops over verschillende thema’s.
‘We zijn wel een voetbalvereniging hoor’ heb ik wel eens horen zeggen en dat is natuurlijk zo. Sportverenigingen zijn in eerste instantie opgericht om gezamenlijk in clubverband te sporten. Maar ook sportverenigingen kunnen hun ogen niet sluiten voor de veranderingen in onze maatschappij. Gelukkig hebben meerdere verenigingen dat al heel goed in de gaten en zijn enthousiast aan de slag. Jodan Boys is met FC Oosterwei enthousiast bezig en daar is sinds vorige week ook het project Sportkanjers bijgekomen. De atletiekvereniging Gouda heeft de Move-on groep in samenwerking met de Voedselbank en de revalidatiegroep in samenwerking met FysioVisiq. Olympia timmert aan de weg met o.a. Old Stars 1886 en de jaarlijkse Gehandicaptendag. GZC DONK heeft een speciaal project. En zo zijn er nog meer verenigingen binnen Gouda bezig met allerlei projecten.
Probleem is, en dat bleek ook tijdens het sportcongres, dat de één soms van de ander niet weet waar ze mee bezig zijn. Het moet niet zo zijn dat het wiel op meerdere plaatsen opnieuw wordt uitgevonden. Zoek elkaar op en breng mensen met goede ideeën met elkaar in contact. Het organiseren van het congres door Sport.Gouda is daar in ieder geval een goede aanzet toe.
Voetbal TV
De competitie in het lagere amateurvoetbal begint over twee weken. Bij 50 amateurclubs hangen dan volautomatische videocamera’s. En als het aan de KNVB en aan Talpa ligt zijn er zo 10.000 wedstrijden rechtstreeks te volgen via de app van het nieuwe voetbalplatform Voetbal TV. En over drie jaar verwachten ze dat dat er 80.000 zullen zijn. ‘Het belangrijkste doel is om het spelplezier en de beleving te vergroten’, aldus KNVB directeur van der Zee.
Hoezo plezier en beleving vergroten? Iedereen kan nu lekker met een zak chips en een krat bier kijken. ‘Ook opa’s en oma’s kunnen zo naar de duels van hun kleinkinderen kijken’ roepen de bedenkers van dit onzalige plan. Ik erger me er nu al vaak aan dat men in de kantine naar voetbal op Fox Sports zit te kijken, terwijl ze natuurlijk gewoon langs de lijn moeten supporteren. En zouden kleinkinderen het niet prettig vinden als opa en oma langs de lijn staan? Als alle plannen doorgaan kunnen amateurclubs de kassa’s sluiten en de tribunes afbreken want die dienen dan toch nergens meer voor.
Voetbal TV betaalt de videocamera’s, maar de installatiekosten en de stroom- en internetvoorzieningen zijn voor rekening van de clubs. Kost de clubs naar schatting zo’n kleine € 3000. Tel uit je winst. Ja voor de KNVB en vooral voor Talpa!
Dan de privacy. Er worden waarschuwingsborden geplaatst bij de ingang van het sportveld met de mededeling dat er gefilmd wordt. Als je het er niet mee eens bent, moet je dat melden en kan de stream worden onderbroken. Wie bepaalt dat en wie gaat dat regelen?
Nee, ik ben niet gerust op deze plannen en ben benieuwd welke Goudse voetbalclub als eerste in zee gaat met deze plannenmakers.
De lange adem
Atleten van de lange adem spreken tot de verbeelding. Een treffend voorbeeld was natuurlijk de zwemmarathon van Maarten van der Weijden. Ondanks het feit dat hij na 163 kilometer zijn monstertocht in Burdaard meer dood dan levend moest staken, werd hij als een held ontvangen. Extremiteiten spreken tot de verbeelding.
Ook in Gouda hadden en hebben we atleten met een lange adem. In de jaren ‘90 was daar zwemster Edith van Dijk van DONK die furore maakte op de 25 kilometer zwemmen in open water. En in 2003 zwom ze het Kanaal over.
A.s. zondag kunnen atleten met lange adem hun zwemhart ophalen in de Goudse Singels Swim. Voor 500 meter of 1 kilometer heb je misschien niet zo’n lange adem nodig, maar voor de 3 kilometer wel dacht ik zo. Wethouder Bunnik van sport stort zich in de historische Museumhaven ook te water. Dat doet organisator Andy Koolmees ongetwijfeld ook, want dat is nou typisch zo’n atleet die niet stil kan zitten, of het nu de Singels Swim is of de Goudse Singel Loop. En daar blijft het niet bij.
Maar de Gouwenaar met de echt lange adem is Pascal van Norden. Die draait zijn benen niet om voor een afstand van 100 kilometer. De meervoudig Nederlands kampioen op de 100 km kan zijn titel van vorig jaar niet verdedigen. Domweg omdat hij moet kiezen tussen het NK in Winschoten en het WK in Kroatië, die beiden a.s. zaterdag worden gehouden. Hij heeft gekozen voor het WK in Kroatië. Ik vroeg hem gisteren of hij kansen had. ‘Kalm blijven en slim lopen, dan maak ik de beste kansen’ was zijn antwoord. En dat is de Sportman van Gouda van 2017 wel toevertrouwd. 
Julia Joy en Tim
Afgelopen zondag werd Maarten van der Weijden in zijn woonplaats Waalwijk gehuldigd. Met dit eerbetoon komt hopelijk (voorlopig) een einde aan de hysterie rondom deze langeafstand zwemmer. Hij heeft ruim 4 miljoen euro opgehaald met zijn monstertocht en dat is heel mooi, laat ik dat voorop stellen. Maar het is natuurlijk ongezond om zo’n barre expeditie door de Friese wateren te ondernemen. Meer dood dan levend en vechtend tegen de slaap sleepte hij zich voort. En de toeschouwers op de terrassen met hun spandoeken ‘wij geven nooit op’ kunnen dat natuurlijk lekker zeggen. ‘Hup Maarten, zet hem op’ en ze namen nog een slok en aten nog een hapje. De NOS was ook massaal uitgerukt om de helletocht te registreren. Uiteraard was premier Mark Rutte ook uit zijn torentje naar Leeuwarden afgereisd. Ik heb bewondering voor Maarten van der Weijden, maar met sport had zijn zwemtocht eigenlijk niet veel te maken.
De grote media-aandacht voor Maarten staat in schrille verhouding tot de minimale aandacht voor de prestatie van het Nederlandse rolstoelbasketbalteam, met de Goudse Julia van der Sprong, dat het afgelopen weekend in Hamburg wereldkampioen werd. En waar waren premier Rutte en de minister van sport nu met hun felicitaties? Maandagmorgen hadden ze naar ik begreep nog niets van zich laten horen.
Op sportgebied was er het afgelopen weekend voor Gouda nog meer feest te vieren. Joy Stubbe werd met Marleen van Iersel Nederlands kampioen beachvolleybal.
Vanaf deze plaats wil ik Julia en Joy van harte feliciteren met hun schitterende sportprestaties. En ook de paralympische zwemmer Tim van Duren die vorige week bij het EK zwemmen in Dublin een zilveren medaille veroverde op de 100 meter schoolslag. Gouda mag trots zijn.
VAR
Bij het woord VAR dacht je tot voor kort b.v. aan de Verenigde Arabische Republiek. Aan een rivier in Frankrijk, een Noordse mythologische godin of aan een jonge stier. Maar sinds kort staan de letters VAR voor Video Assistent Referee, oftewel de videoscheidsrechter, die nu ook in de oerconservatieve voetbalwereld zijn intrede heeft gedaan. En zoals bij alle nieuwigheden heb je ook bij dit fenomeen voor- en tegenstanders. Dat was het afgelopen voetbalweekend weer te zien bij een aantal wedstrijden in de Eredivisie. Winnende coaches die de loftrompet steken over deze afstandsbediening uit Zeist en verliezende coaches die moord en brand schreeuwen. En op sociaal media zie je uiteraard weer de nodige woordspelingen als Vreselijke Arbitrale Ravage en Video Ajax Ruggesteun. Ik zag ook een gefotoshopt portret van scheidsrechter Kevin Blom in een Ajaxshirt. Supporters zijn vindingrijk.
Ik heb ook menige discussie gevoerd over het al dan niet invoeren van technische hulpmiddelen bij het voetbal. Je ziet soms zulke schrijnende voorbeelden van blunders van (assistent) scheidsrechters dat onmiddellijke invoering gewenst is. Maar het moet niet zo zijn dat de scheidsrechter een bijrol speelt en constant teruggefloten wordt door mannen op verre afstand. Onzekere scheidsrechters zullen het wellicht prettig vinden, maar doorgewinterde referees misschien niet en als een ‘aanslag’ op hun autoriteit zien.
Hoe dan ook, het blijft mensenwerk en hoe zorg je er voor dat er consequent wordt gehandeld. Waar de een een klein duwtje ziet constateert de ander een aanslag. Waar ligt de grens. Hoe sluit je willekeur uit. Mijn aanvankelijke enthousiasme voor de VAR is omgeslagen in de nodige scepsis. Ik gun de VAR het voordeel van de twijfel. Alle vooruitgang hoeft niet altijd een verbetering te zijn. We gaan het zien.
Polsstokverspringen
Als ik aan polsstokverspringen denk, gaan mijn gedachten automatisch terug naar mijn vroege jeugd. Naar de tijd dat ik met vriendjes de polders rond Benschop introk om eieren te zoeken en om slootje te springen. Met een houten polsstok die normaal dienst deed als vaarboom. En dan maar hopen dat je niet in de sloot viel, want met een nat pak thuis aankomen was vragen om moeilijkheden.
Over polsstokverspringen gesproken, afgelopen zaterdag was ik in Vlist. Op de knusse accommodatie van Polsstokclub de Vlist werd het 56e Hollands Kampioenschap Polsstokverspringen gehouden. Ik was vroeg aanwezig en na een aantal bekenden te hebben begroet zetelde ik me comfortabel in het gras. Na de opening door de voorzitter en het massaal meegezongen Wilhelmus kon de strijd op de drie schansen beginnen. Zorgvuldig werd de lange carbonpolsstok ‘vast’ gezet. Geconcentreerd en enthousiast ‘achterna’ gezeten door de trainer namen de atleten de aanloop op de steiger, werd de polsstok beklommen en geprobeerd over het dode punt heen te komen. Met grazende koeien op de achtergrond, onder Hollandse wolkenluchten en gehinderd door een sterke wind stortte menigeen al dan niet vertwijfeld in het water. Maar voor de meeste springers stond volgens mij het plezier in de sport voorop.
Polsstokverspringen is een mooie sport. Lekker laagdrempelig en heel sportief. En waar wij vroeger al lang blij waren als we een slootje van pakweg drie meter bedwongen, is polsstokverspringen gewoon topsport. Soms ook eenvoudig om oud voetballer Gary Lineker te parafraseren: ‘een wedstrijd duurt vijf sprongen en aan het eind wint Jaco de Groot’. Deze recordhouder werd weer kampioen bij de senioren en gaat nu op 1 september in Burgum de Friezen een poepie laten ruiken om ook Nederlands kampioen te worden.
