Gerritschinkel.nl Columns & meer

27jan/190

John the Revelator – Dreamtime

De Haarlemse bluesband John the Revelator heeft vorig jaar het 50-jarige jubileum gevierd en dat is niet ongemerkt voorbij gegaan. Het jubileumjaar begon in januari 2018 met het uitbrengen van een luxe 4cd box met een prachtig fotoboek. Deze box, 50 & Beyond, was niet zomaar een verzamelaar zoals in zulke gevallen vaak wordt uitgebracht, maar een box met gloednieuwe opnames en nooit eerder uitgebracht materiaal. En err volgde een succesvolle tournee langs zalen in heel Nederland.

Op vrijdag 28 december gaf John the Revelator een Eindejaarsconcert in de grote zaal van het Patronaat in Haarlem tijdens een echte Haarlemse bluesavond samen met Oscar Benton en Barrelhouse. Met deze avond sloot de band een uiterst succesvol jubileumjaar af. Na afloop van dat concert ontvingen alle bezoekers een voucher met code voor het gratis downloaden van het album Dreamtime.

Dreamtime is het nieuwe live album van John the Revelator, met opnamen van het jubileumconcert dat op 14 april 2018 werd gegeven in het Thalia Theater in IJmuiden. De openingstrack A woman knows is een heerlijke bluesballad met lyrisch gitaarwerk, gevolgd door een mooie laidback versie van J.J. Cale’s Sensitive kind. Het titelnummer Dreamtime is een uptempo boogie, met een vette slide, ‘hammondslierten’ en een prima ritmesectie met Henk Suurling als gastbassist. De geest van Pink Floyd waart daarna rond in de fraaie instrumentale slowblues Cahow met spetterende gitaarsolo’s. In de vette stomping blues Down in the mud vlamt de slide van Paul Dammers, naast orgel en een strakke ritmesectie. Zoemende bastonen, droog drumwerk, een tinkelende piano en lyrisch gitaarwerk bepalen de midtempo blues Too many to bail. De tweede cover op het album is Black cat moan, een song van Don Nix die bij mij vooral bekend is van de uitvoering van het hardrocktrio Beck, Bogert & Appice van hun debuutalbum uit 1973. John the Revelator’s versie is hier een ruim 7 minuten durende vette indringende uitvoering met een scherpe slide, hammond en weer die strakke ritmesectie. Het album sluit af met een speciale 50th anniversary reunion bonussong. In Chuck Willis’ (I don’t want to) Hang up my rock ‘n’ roll shoes wordt alles uit de kast gehaald met een hele rij special guests. Felle gitaarsolo’s, een pianosolo, backingvocals van The Mississippi Threesome en de blazers van The Alabama Horns. Met een ‘dank jullie wel’ neemt de band afscheid.

Deze maand wordt de 50th anniversary tour afgesloten met concerten in Veghel, Zoetermeer en Castricum. Daarna duikt de band direct de studio in voor het opnemen van een nieuw studioalbum. ‘De duivel zit ons op de hielen’, aldus Tom Huissen, ‘we hebben geen tijd te verliezen’.

Conclusie:  Na een halve eeuw is de bluesvlam bij John the Revelator nog lang niet gedoofd. Dat bewijst de band met hun concerten en het bewijs wordt geleverd op hun verjaardagscadeau Dreamtime. Een lekker bluesalbum dat trouwens voor iedere liefhebber gratis is te downloaden via johntherevelator.bandcamp.com. Ik wacht trouwens met spanning op het nieuwe album.

Tracks:

  1. A woman knows
  2. Sensitieve kind
  3. Dreamtime
  4. Cahow (blues for a gadfly petrel)
  5. Down in the mud
  6. Too many to bail
  7. Black cat moan
  8. (I don’t want to) Hang up my rock ‘n’ roll shoes

Line up John the Revelator

  • Erwin Aubroeck – hammond, piano, magical sounds, zang
  • Paul Dammers – slide & ritme gitaar
  • Cor Dijkhuizen – drums
  • Tom Huissen – zang, bas
  • Frans ten Kleij – lead & ritme gitaar

Special guests:

  • Henk Suurling – bas (track 3, 8), drums (track 6)
  • Hans van den Dries – gitaar (track 8)
  • Charles van den Heuvel – piano (track 8)
  • Frank Kraaijeveld – gitaar, zang (track 8)
  • Guus Laporte – gitaar (track 8)
  • Henk Schippers – gitaar (track 8)
  • Bert Baars, Hille van den Galien, Jaap Winder (The Alabama Horns), blazers (track 8)
  • Hetty Koopman, Dinah Licumahuwa, Jolanda van Zeelt (The Mississippi Threesome), backing vocals (track 8)

 

24jan/190

John Mellencamp – Other people’s stuff

De op 7 oktober 1951 in Seymour, Indiana, geboren Amerikaanse rockmuzikant John Mellencamp is een veteraan in de muziekscene, die wereldwijd meer dan 40 miljoen albums heeft verkocht. In 1976 komt zijn debuutalbum Chesnut street incident uit. In de jaren daarna verschijnen er met grote regelmaat nieuwe albums, waarvan American fool (1982), Scarecrow (1985) en vooral The lonesome jubilee (1987), de bekendste zijn. Op dit laatste album staat ook zijn grote hit Paper in fire. Mellencamp toont zijn maatschappelijke betrokkenheid als hij in september 1985 met Willie Nelson en Neil Young de non-profit organisatie Farm Aid opricht. Met deze organisatie organiseert hij benefietconcerten waarbij hij geld inzamelt voor Amerikaanse boeren in financiële nood.

In december 2018 verscheen Other people’s stuff, het nieuwe album van John Mellencamp. Eigenlijk een verzamelalbum waarvan bijna alle nummers al op eerdere albums zijn verschenen.

De opener, het aanstekelijke To the river, stamt uit 1993 en verscheen eerder op zijn album Human Wheels. Een heerlijk typisch Mellencamp nummer met accordeon, viool en mandoline. Gambling bar room blues, is een prettig in het gehoor liggende blues, een nummer dat ook op het tributealbum The songs of Jimmie Rodgers uit 1997 staat. Het weer heerlijke melodieuze Teardrops will fall komt van Trouble no more uit 2003. In my time of dying is een fraaie akoestisch gospel dat eerder op zijn album Rough harvest (1997) verscheen. Prachtig is Micky Newbury’s Mobile blue (album sad clowns & hillbillies uit 2017). De rudimentaire blues Eyes on the prize is een traditionele folksong met alleen zang en gitaar, ook bekend onder de titel Keep your eyes on the prowl. Mellencamp vertolkte dit nummer eerder in 2010 voor president Obama in The White House. Een van de hoogtepunten op het album is Dark as a dungeon, een song van Merle Travis uit 1946. Mellencamp zong en speelde deze indrukwekkende folksong in 2017 in de National Geographic Channel documentaire From the ashes. Het tweede nummer van het album Trouble no more (2003) is een zeer fraaie vertolking van Robert Johnson’s Stones in my passway. Gevoelig gezongen is de traditional The wreck of the old 97, een nummer van het album The rose and the briar, een album waarop ook o.a. Duke Ellington, Mississippi John Hurt, Bob Dylan, Randy Newman, Dolly Parton en Bruce Springsteen te horen zijn. Het album eindigt met I don’t know why I love you, een gedreven gezongen cover van Stevie Wonder. Dit nummer verscheen eerder in 2003 op het album (Conception) An interpretation of Stevie Wonder’s songs, waarop ook o.a. Eric Clapton, Angie Stone en Mary J. Blige te horen zijn.       

Conclusie: Other people’s stuff is een fraaie verzamelaar die een heel mooi beeld geeft van de niet geringe muzikale kwaliteiten van John Mellencamp.

Tracks:

  1. To the river
  2. Gambling bar room blues
  3. Teardrops will fall
  4. In my time of dying
  5. Mobile blue
  6. Eyes on the prize
  7. Dark as a dungeon
  8. Stones in my passway
  9. Wreck of the old 97
  10. I don’t know why I love you
21jan/190

The Rolling Stones – Voodoo lounge uncut

De archieven van The Rolling Stones lijken onuitputtelijk. Met grote regelmaat verschijnen er opnamen op cd, dvd en vinyl. In 1994 en 1995 zijn The Stones weer op wereldtournee, de zgn. Voodoo Lounge World Tour. Deze tour dient ter promotie van hun nieuwe album Voodoo Lounge en dit is de eerste tournee zonder bassist Bill Wyman die in januari 1993 uit de band is gestapt. Zijn plaats wordt ingenomen door Daryll Jones, die heeft gespeeld bij Sting, Miles Davis, Peter Gabriel en Eric Clapton.

Op 25 november 1994 treden The Stones op in Joe Robbie Stadium in Miami. Dit concert is 24 jaar na dato vorige maand uitgebracht op dvd, cd en vinyl.

Na een gloedvolle introductie van ‘the greatest rockband in the world’ door Woopi Goldberg, klinkt er veel percussie en barst het concert los met het opzwepende Not fade away. Hierna slaat Keith Richards de eerste tonen aan van Tumbling dice en vervolgens wordt na een paar ferme drumklappen You got me rocking ingezet waarin Keith Richards en Ron Wood felle gitaarduels uitvechten. In het spetterende Rocks off, rent Jagger zich een slag in het rond over het podium en blaast de blazerssectie alsof hun leven er vanaf hangt. Sparks will fly is een nieuw nummer van hun dat jaar verschenen album Voodoo lounge. Dit nummer wordt gedragen door een onverstoorbaar meppende Charlie Watts. Nadat het zweet van de vloer is geveegd is het tijd voor hun eerste gast, Sheryl Crow die Live with me vocaal mag ondersteunen, naast de strakke ritmesectie en een loeiharde saxsolo van Bobby Keys. Hierna lijkt Jagger enigszins in de war (of hij speelt dit) als hij aankondigt dat ze nu een nummer gaan spelen dat ze nog nooit eerder hebben gespeeld, maar Richards slingert de klassieke riff van Satisfaction het stadion in, waarin hij en Wood weer tekeer gaan op hun gitaren. Na Beast of burden, waarin beide gitaristen afzonderlijk soleren, is het moment van een akoestische set aangebroken. Richards, Wood en Jones zijn er bij gaan zitten en na het prachtige Angie, waar na afloop Richards en Wood elkaar lachend de hand schudden, bewijzen The Stones dat ze naast een blues- en rockband ook een uitstekende countryband zijn. Dead flowers, met mooi pianospel van Chuck Leavell en Sweet Virginia, met Jagger op mondharp en Bobby Keys weer met een scheurende saxsolo, zijn daar prachtige voorbeelden van.

‘Are you feeling good’, vraagt Jagger, maar dat is natuurlijk vragen naar de bekende weg. De akoestische gitaar wordt weer ingeruild voor de elektrische in Doo doo doo doo (heartbreaker). It’s all over now, een van hun eerste grote hits is een strakke versie met een vette solo van Richards, een stoïcijns bassende Jones en een parmantig over het podium stappende Jagger.

De Stones duiken daarna diep in de blues met Robert Johnson’s Stop breaking down met een fraaie gastrol van Robert Cray. Dan komt Bo Diddley met zijn vierkante gitaar het podium op en brengt samen met de band een opzwepende junglebeat met Who do you love. Na het nieuwe nummer I go wild, met keys, gitaarduels en een mooi acapella intermezzo, mag Daryll Jones in Miss you zijn niet geringe baskwaliteiten tonen waarna weer een verpletterende tenorsaxsolo van Keys volgt.

Pianist Chuck Leavell soleert in Honky tonk women en dan is het tijd voor de ‘honky tonk man’ Keith Richards voor zijn gebruikelijke ‘solo’ act. Vocaal ondersteund door Lisa Fischer en Bernard Fowler raast hij eerst door het felle Before they make me run en ontroert dan met het  wonderschone The worst, met een fraaie pedalsteel van Wood. Sympathy for the devil gaat er altijd in als koek en Watts blinkt weer uit in Monkey man. Na een fameuze versie van Street fighting man en het ‘gitaristische’ Start me up, waarin Jagger het publiek weer opzweept, blijft het klassiekers regenen. De ultieme rocker It’s only rock ‘n’ roll en een verpletterende versie van Brown sugar met de eveneens klassiek scheurende tenorsax en waarin Jagger nog maar eens een sprintje trekt en Richards weer een plectrum het publiek in gooit.

Het concert wordt eveneens klassiek en vooral daverend besloten met Jumpin’ Jack Flash, waarin alles nog een keer uit de kast wordt getrokken en waarbij Woopie ook Goldberg ook mee doet.

Op de dvd staan vijf bonustracks, opnamen van het concert dat The Stones op 14 augustus 1994 gaven in Giants Stadium in East Rutherford. Het rockende Shattered, de mooie ballad Out of tears met piano en slide, de bluesrocker All down the line, met weer piano en slide en de blazers. Apart is de soulblues I can’t get next to you, een nummer 1 hit van The Temptations. En het bekende door Richards gezongen Happy.

Conclusie: The Rolling Stones waren tijdens hun Voodoo Lounge Tour in topvorm en daar kunnen we een kleine kwarteeuw later gelukkig nog een keer volop van genieten.

Tracks cd 1:

  1. Not fade away
  2. Tumbling dice
  3. You got me rocking
  4. Rocks off
  5. Sparks will fly
  6. Live with me (feat. Sheryl Crow)
  7. (I can get no) satisfaction
  8. Beast of burden
  9. Angie
  10. Dead flowers
  11. Sweet Virginia
  12. Doo doo doo doo doo (heartbreaker)
  13. It’s all over now
  14. Stop breakin’ down (feat. Robert Cray)
  15. Who do you love (feat. Bo Diddley)

Tracks cd 2:

  1. I go wild
  2. Miss you
  3. Honky tonk women
  4. Before they make me run
  5. The worst
  6. Sympathy for the devil
  7. Monkey man
  8. Street fighting man
  9. Start me up
  10. It’s only rock ‘n’ roll (but I like it)
  11. Brown sugar
  12. Jumpin’ Jack Flash

Bonus tracks dvd:

  1. Shattered
  2. Out of tears
  3. All down the line
  4. I can’t get next to you
  5. Happy

Line up:

  • Mick Jagger – zang, gitaar, mondharmonica
  • Keith Richards – gitaar, zang
  • Ron Wood – gitaar
  • Charlie Watts – drums
  • Darryl Jones – bas, backing vocals
  • Chuck Leavell – keyboards, backing vocals
  • Bobby Keys – saxofoon
  • Andy Snitzer – saxofoon, keyboards
  • Michael Davis – trombone
  • Kent Smith – trompet
  • Lisa Fischer – backing vocals
  • Bernard Fowler – backing vocals
  • Blondie Chaplin – backing vocals, percussie

 

17jan/190

Jimmy Rankin – Moving east

In Nederland is James Kevin (Jimmy) Rankin niet zo bekend, maar in zijn geboorteland Canada is de op 28 mei 1964 in Mabou, Nova Scotia geboren singer-songwriter en gitarist een grootheid op het gebied van de country- en traditionele folkmuziek. In de jaren ’70 maakt hij deel uit van The Rankin Family. In 2001 besluit Jimmy solo te gaan en in dat jaar verschijnt ook zijn eerste soloalbum Song dog. Nadat hij op de solotoer is gegaan woont hij een tijdje in Nashville, Tennessee, maar hij keert uiteindelijk weer terug naar Nova Scotia en woont tegenwoordig in Halifax. Als lid van The Rankin Family en als soloartiest ontvangt hij meerdere Canadese (country)-awards.

Afgelopen maand verscheen Moving east, het 7e soloalbum van Jimmy Rankin. Op dit album keert Rankin helemaal terug naar zijn muzikale roots. Producer is Joel Plaskett die ook een duidelijke muzikale inbreng heeft evenals een groot aantal andere getalenteerde gastmuzikanten. Acht songs zijn van de hand van Jimmy Rankin en drie nummers schreef hij samen met anderen.

Het album opent uptempo met het opgewekte Loving you never gets old met een fraaie mandoline van de Canadese bluegrass- en folk instrumentalist Bob Cormier. No more I’ll go roving is een bluesy ballad met banjo, bouzouki en de ‘gang vocals’ van The Villages. Thin ice vertelt het dramatische verhaal van een streekgenoot van Rankin die door het ijs zakte en overleed. In The rawleigh man komt de feestelijke sfeer met banjo en ‘gang vocals’ weer terug en dit nummer zal het ongetwijfeld heel goed doen in de pubs van Cape Breton. Vol traditie zijn vervolgens ook Down at the shore, met buffetpiano en het met Ierse doedelzakken versierde Turn that boat around. Opwindend mandolinespel van Jamie Robinson rockt lekker mee in Been away. These roads zit weer vol tragedie en in deze ballad verhaalt Rankin over ‘the murdering roads’ op Cape Breton waar zoveel ongelukken gebeuren en waar ook zijn broer John Morris in 2000 bij een auto-ongeluk om het leven kwam.

Schotse doedelzakken komen er aan te pas in Highlander. Na de ritmische chant Haul away the whale met handclapping en ‘gang vocals’ eindigt het album met Dirt ‘n’ potatoes, de feestelijke Cape Breton medley (Prince Charlie, The flowers of Edingburh en Bonnie Annie) met een glansrol van Ashley Mac Isaac op fiddle.

Conclusie: Liefhebbers van traditionele folkmuziek kunnen hun hart ophalen aan dit prachtige album.

Tracks cd:

  1. Loving you never gets old
  2. No more I’ll go roving
  3. Thin ice
  4. The rawleigh man
  5. Down at the shore
  6. Turn that boat around
  7. Been away
  8. These roads
  9. Highlander
  10. Haul away the whale
  11. Dirt ‘n‘ potatoes – Cape Breton fiddle medley

Line up:

  • Jimmy Rankin – zang, akoestische gitaar, tamboerijn
  • Geoff Arsenault – drums, percussie, gang vocals (track 5)
  • Ronald Hynes – staande en elektrische bas, gang vocals (track 5)
  • JP Cormier – mandoline (track 1), banjo (track 2,4)
  • Jamie Robinson – mandoline (track 7), bariton elektrische gitaar (track 8)
  • Ashley Mac Isaac – fiddle (track 8,11)
  • Hilda Chiasson – wurlitzer piano (track 8), buffetpiano (track 11)
  • Bill Stevenson – buffetpiano, gang vocals (track 5)
  • Glenn Coolen – uilleann pipes (track 6), highland bagpipes (track 9)
  • Villages (Matt Ellis, Jon Pearo, Travis Ellis, Archie Rankin) – gang vocals en handclaps (track 2,4,10)
  • Joel Plaskett – 12-string gitaar (track 1,3,6,9), bouzouki (track 2,4), mandola (track 3,5,9), elektrische bas (track 2), elektrische gitaar (track 6), akoestische gitaar (track 7), clavinet (track 3), backing vocals (track 1,2,4,5,7,9,10)
14jan/190

Mighty Sam McClain – A diamond in the rough

De Amerikaanse soul- en blueszanger Samuel (Mighty Sam) McClain wordt geboren op 15 april 1943 in Monroe, Louisiana. Hij begint al op 5e jarige leeftijd te zingen in her kerkkoor van zijn moeder. Als hij 13 jaar is verlaat hij het ouderlijk huis en gaat samen met R&B gitarist Little Melvin Underwood het lokale R&B circuit in. Even later wordt Sam tijdens een optreden in de 506 Club in Pensacola, Florida, ontdekt door Papa Don Schroeder, producer, promotor en eigenaar van een radiostation. In 1966 neemt hij zijn eerste single op, Sweet dreams en hij neemt ook singles op in de befaamde Muscle Shoals Studio in Alabama. Eind jaren 60 komt McClain in contact met Jerry Wexler. Maar de platen die hij opneemt voor Atlantic en Malaco worden geen commercieel succes. In 1975 verhuist McClain naar Nashville en in 1982 naar New Orleans. Pas in 1986 gaat hij weer de studio in en verschijnen er daarna met enige regelmaat albums. Op 15 juni 2015 overlijdt Sam McClain in New Hampshire op 72 jarige leeftijd aan een hartaanval.

Van Mighty Sam McClain zijn de afgelopen jaren meerdere mooie albums verschenen, ook na zijn dood. En vorige maand kwam er opnieuw, ruim drie jaar na zijn dood, een album van hem uit, het akoestische album A diamond in the rough. Op de 11 nummers van dit album horen we een geweldige soulzanger die alleen wordt begeleid door Pat Herlehy op akoestische gitaar, saxofoon en fluit. Het album opent met de gostel My everything, gevolgd door de slowblues When the hurt is over. In de groovy soulblues Grooving pakt Herlehy er naast zijn akoestische gitaar ook de saxofoon bij. Ook in de gospel Love’s gonna find zijn mooie saxofoonsolo’s te horen naast de zeer fraaie zang van McClain. Where is the love is weer een slowblues met een prachtige akoestische gitaarsolo waarna McClain weer vocaal schittert in Love me if you want to. Het gitaarspel van Herlehy geeft aan Question en Everytime een lekker jazzy gevoel mee en in de mooie gospel Believe is hij ook te horen op fluit. In de bijna zeven minuten durende soulballad is McClain weer uitstekend op dreef en doet zijn stem mij soms denken aan die van Bobby ‘Blue’ Bland. In het slotnummer, de blues Holy ghost fever, denkt McClain hardop aan zijn vader, zijn moeder, de geest van de rock & roll en die van blueshelden als Muddy Waters, John Lee Hooker en Howlin’ Wolf.

Conclusie: Mighty Sam McClain is helaas niet meer onder ons, maar zijn muziek is er gelukkig nog. A diamond in the rough is een fraai postuum akoestisch soul- en bluesalbum. Ik ben benieuwd of er nog meer van dit moois ergens in archieven ligt.

Tracks:

  1. My everything
  2. When the hurt is over
  3. Grooving
  4. Love’s gonna find
  5. Where is the love?
  6. Love me if you want to
  7. Question
  8. Everytime
  9. Believe
  10. Southern land
  11. Holy ghost fever

 

29dec/180

The Rolling Stones – Beggars banquet (50th Anniversary edition)

Het jaar 1968 was een jaar waarin legendarische albums verschenen. Zoals b.v. The White Album (The Beatles), Astral weeks (Van Morrison), Electric Ladyland (The Jimi Hendrix Experience), The Kinks are the Village Green Preservation Society (The Kinks), Music from Big Pink (The Band), Sweetheart of the rodeo (The Byrds), Wheels of fire (Cream) en At Folsom Prison (Johnny Cash). Een halve eeuw later worden veel van deze albums opnieuw, geremasterd en veelal voorzien van veel extra’s opnieuw uitgebracht.

The Rolling Stones brachten in 1968 het album Beggars banquet uit. Het jaar daarvoor, in 1967, waren de Britse rockers op hun album Their satanic majesties request in de psychedelische sferen, maar op Beggars banquet werd het roer (gelukkig) weer omgegooid en voerden de blues en rock weer de boventoon. De inbreng van gitarist Brian Jones was sterk afgenomen, hetgeen het naderende einde leek in te leiden. Jones werd niet lang daarna uit de band gezet en verdronk in 1969. The Stones gingen in 1968 ook in zee met een nieuwe producer, Jimmy Miller.

Vorige maand kwam de 50th Anniversary editon van Beggars banquet uit. Helaas zonder bonustracks of andere extra’s. Alleen bij de vinyleditie zit de bonus flexi disc ‘Hello this is Mick Jagger’, waarop een interview van 17 april 1968 met de leadzanger staat.

Het album opent met de bongo’s van Sympathy for the devil, een alltime klassieker, die heden te dage nog steeds op het liverepertoire van The Stones staat. Jagger werd volgens zeggen bij het schrijven van de tekst geïnspireerd door het boek De meester en Margarita van de Russische schrijver Michail Boelgakov. Keith Richards speelt naast zijn schrikdraadsolo’s ook bas op dit nummer. Mooi is vervolgens de bijdrage van Brian Jones op slide in No expectations en Jones speelt ook mondharp in Dear doctor en het fraai rockende Parachute woman. In Jigsaw puzzle dreunt de pompende bas van Bill Wyman de speakers uit evenals de hamerende pianoklanken van Nicky Hopkins. Een ander nummer dat tegenwoordig nog op hun playlist staat is Street fighting man, een echte straatrocker met een blèrende Jagger, strak drumwerk,  en Jones op sitar en shehnai. De enige cover op het album is Prodigal son, een prachtige uptempo akoestische blues van Rev. Robert Wilkins. Stray cat blues is weer een vette rocker met door merg en been gaand gitaarwerk van Richards, een fabuleuze ritmesectie en Jagger die zijn longen uit zijn lijf schreeuwt. Rick Gretch speelt vervolgens mooi fiddle op de mooie akoestische blues Factory girl. In het slotnummer, de gospelblues Salt of the earth krijgt de band vocale assistentie van Watts Street Gospel Choir en het nummer heeft een ‘jagend’ einde met een strak drummende Charlie Watts en een hamerende piano van Nicky Hopkins.

Conclusie: Beggars banquet wordt door veel muziekliefhebbers (en ook Stones fans) beschouwd als een van de vier beste albums die ze tot nu toe hebben gemaakt. Ik kan me hierin helemaal vinden. Een klassiek Stones album dat over 50 jaar wellicht nog wordt gedraaid.

Tracks cd:

  1. Sympathy for the devil
  2. No expectations
  3. Dear doctor
  4. Parachute woman
  5. Jigsaw puzzle
  6. Street fighting man
  7. Prodigal son
  8. Stray cat blues
  9. Factory girl
  10. Salt of the earth

Line up:

  • Mick Jagger – zang, mondharmonica (track 4), maracas (track 6,8)
  • Keith Richards – elektrische gitaar (track 1,4,5,8,9), akoestische gitaar (track 2,3,5,6,7,9,10), bas (track 1,6), backing vocals (track 1,3,10)
  • Brian Jones – akoestische gitaar (track 1,4), backing vocals (track 1), slide gitaar (track 2), mondharmonica (track 3,4), mellotron (track 5,8), sitar (track 6), tambura (track 6)
  • Charlie Watts – drums (tracks 1,3,4,5,6,7,8,10), backing vocals (track 1), claves (track 2), tamboerijn (track 3), tabla (track 9)
  • Bill Wyman – bas (track 2,3,4,5,8.9,10), dubbele bas (track 3), backing vocals (track 1), maracas (track 1), synthesizer (track 5)
  • Nicky Hopkins – piano (track 1,2,3,5,6,8,10)
  • Rocky Dijon – congas (track 1,8,9)
  • Rick Grech – fiddle (track 9)
  • Dave Mason – shehnai (track 6), mellotron (track 9)
  • Jimmy Miller – backing vocals (track 1)
  • Watts Street Gospel Choir – backing vocals (track 10)

BeggarsBanquetLP.jpg

20dec/180

Hidden Agenda Deluxe feat. Oh Susanna – Angels in the snow

Zodra Sinterklaas zijn hielen heeft gelicht en afgelost wordt door de Kerstman, worden we weer ‘bestookt’ met kerstliedjes. Je kunt niet door een winkelcentrum lopen of plat gedraaide songs van Wham, Mariah Carey, Band Aid, Celine Dion, Bing Crosby, Chris Rea en Jona Lewie tetteren uit de speakers. Sommige radiostations kun je beter negeren als je niet van kerstmuziek houdt.

Maar elk jaar verschijnen er toch ook kerstalbums die niet de weg van de minste weerstand volgen en soms verrassen. Tot die laatste categorie hoort het vorige maand uitgekomen Angels in the snow van de americanaband Hidden Agenda Deluxe. BJ Baartmans en de zijnen maakten in 2017 voor de eerste keer een speciale kerstplaat. Op dat album, Christmas from Amsterdam to Oklahoma, kreeg de band vocale assistentie van de Amerikaanse zangeres Carter Sampson. Vorig jaar maakte Hidden Agenda Deluxe een kersttour met de Engelse zangeres Danni Nicolls.

En dit jaar is het weer raak en weer een kerstalbum. Met ook nu weer een uitstekende gastzangeres, de Canadese singer-songwriter Suzie Ungerleider, beter bekend als Oh Susanna. Op Angels in the snow staan zeven covers en drie eigen nummers. Het album opent met een lekker slepende versie van Robbie Robertson’s Christmas must be tonight van het album Islands van The Band uit 1977. Suzie’s heldere zang is daarna te horen in het van het legendarische album Blue uit 1971 van Joni Mitchell afkomstige The river. Van Lyle Lovett zijn twee covers opgenomen, het jazzy The girl with the holiday smile  en de ballad Christmas morning. Schitterend is Snowing on Raton van Townes van Zandt .Een mooie hammond- en gitaarsolo horen we in het funky door drummer Sjoerd van Bommel geschreven A good story. Heerlijk soulvol is BJ Baartmans Wee hour mood. Suzie zingt heerlijk helder naast de subtiele begeleiding en backing vocals in het prijskaartje van het album, Christmas time in Washington, de verpletterend mooie protestsong van Steve Earle uit 1997. Angels in the snow is een ballad geschreven en gezongen door gitarist Eric Devries. Suzie nam met pianist Michael Johnson After the holidays op, dat vorige maand op haar uitgebrachte ep Decemberly staat. Dit nummer is nu het lekker ontspannen gezongen slotnummer van Angels in the snow, met nu de subtiele begeleiding van Hidden Agenda Deluxe.

Conclusie: Het is nog maar zeer de vraag of we dit jaar een witte Kerst hebben. Maar met of zonder sneeuw, met deze prachtplaat kan de kerst niet meer stuk. Ik kan haast niet wachten tot volgend jaar in de hoop dat Hidden Agenda Deluxe dan weer een kerstplaat maakt. Met uiteraard een nieuw kerstnachtegaaltje.

Tracks cd:

  1. Christmas must be tonight
  2. The river
  3. The girl with the holiday smile
  4. Snowing on Raton
  5. A good story
  6. Christmas morning
  7. Wee hour mood
  8. Christmas time in Washington
  9. Angels in the snow
  10. After the holidays

Line up:

  • BJ Baartmans – zang, gitaar
  • Eric Devries – zang, gitaren
  • Gerald van Beuningen – bas
  • Sjoerd van Bommel – drums, zang
  • Suzie Ungerleider (Oh Susanna) – zang
  • Rob Geboers – keys
11dec/180

Mighty Mo Rodgers – The virus

Zanger-pianist Maurice (Mighty Mo) Rodgers is geboren op 24 juli 1942 in East Chicago, Indiana. Hij studeert klassieke piano, maar wordt al snel gegrepen door de blues van artiesten die in de nachtclub van zijn vader optreden en hij formeert zijn eerste band The Rocketeers, Later wordt hij de frontman van The Maurice Rodgers Combo en vertrekt naar Los Angeles, California, om daar beroepsmuzikant te worden. In de jaren ’60 speelt hij met T-Bone Walker, Bobby ‘Blue’ Bland en Albert Collins. Op de grote hit Gimme little sighn van Brenton Wood uit 1967 speelt Rodgers orgel. In 1999 komt zijn debuutalbum Blues is my wailin’ wail uit, een album waarvoor hij o.a. een W.C. Handy Award Nomination krijgt.

Eind oktober verscheen het nieuwe album van Mighty Mo Rodgers, The virus. In het openings- en titelnummer The virus, komt de funk je vanuit de speakers in dikke slierten tegemoet waaien. Heerlijk ook die backing vocals van The Starlights. Pure gospel in de traditie van The Blind Boys of Alabama is Troubled times. In Bullets with names, met mondharp, spettert de funk er weer van af en rapt General een aangename gastrol mee. Gedragen orgelklanken en de indringende stem van Margarett Floyd toveren A mother’s prayer om tot een fraaie slow gospelblues. Ook in de uptempo funky gospel All money ain’t good money zijn weer fraaie gastrollen weggelegd voor The Starlights en Margarett Floyd. Na de prachtige vocale zangkwaliteiten van Rodgers in Two wings and a biscuit, volgen twee zeer korte nummers. The virus pt. 2 met een zware ritmesectie en het net een minuut durende The call met orgel en zang. Slave to a word en het reggae achtige Rites of passage gaat over de slavernij en de slavenschepen die van Afrika naar Amerika komen. The Starlights schitteren daarna weer in de gospel 400 Years of tears. Ook Beautiful struggle is heerlijke gospel met fraai orgelspel van Charles Williams, een strakke ritmesectie, de uitstekende zang van Rodgers en de vocale hoogstandjes van The Starlights. Het laatste nummer RPM duurt slechts 40 seconden en zijn ‘spoken words’ over ‘the black man’.

Conclusie: Wie bij het beluisteren van The virus stil kan blijven zitten of niet in vervoering raakt van deze prachtige muziek mankeert iets aan zijn oren. Een uitstekend album!

Tracks:

  1. The virus
  2. Troubled times
  3. Bullets with names
  4. A mother’s prayer
  5. All money ain’t good money
  6. Two wings and a biscuit
  7. The virus, pt. 2
  8. The call
  9. Slave to a word
  10. Rites of passage
  11. 400 Years of tears
  12. Beautiful struggle
  13. RPM

Line up

  • Mighty Mo Rodgers – zang, piano
  • Clarence Harris – drums
  • Darryl Dunmore – bluesharp, gitaar
  • Dale Williams – gitaar
  • Charles Williams – orgel
  • Maurice Gainen – tenor sax
  • Smiley Lang – bas
6dec/180

JJ Appleton & Jason Ricci – Beautiful slop

De Amerikaanse singer-songwriter Jon Jason Appleton wordt geboren op 4 april 1967 in Norwich, Vermont. Hij woont tegenwoordig in New York City. Zijn vader is professor Jon H. Appleton, een van de uitvinders van de Synclavier digital music synthesizer. Tijdens zijn studie aan Berklee College of Music in Boston speelt Jon in verschillende bands. Appleton is fan van de bluesgitaristen Albert King, Stevie Ray Vaughan en Johnny Winter. Appleton is ook medeschrijver en producer van songs van o.a. Ashford & Simpson, Jimmy Sommerville en China Crisis. Hij maakt ook jingles voor o.a. Burger King, McDonalds, Time Warner, Budweiser, 7-Up en American Express.

De Amerikaanse zanger en mondharmonicaspeler Jason Ricci wordt geboren op 3 februari 1974 in Portland, Maine. Zijn moeder moedigt hem aan om mondharmonica te gaan spelen. Hij ontwikkelt zijn stijl door te luisteren naar de muziek van o.a. Little Walter en Paul Butterfield. Ricci speelt mondharp op albums van o.a. Johnny Winter, Ana Popovic, Walter Trout en Joe Louis Walker.

In 2014 ontmoeten Appleton en Ricci elkaar en dat mondt in 2015 uit in hun door de critici goed ontvangen akoestische bluesalbum Dirty memory. Onlangs verscheen Beautiful slop, het nieuwste album van JJ Appleton en Jason Ricci. Een album met tien songs, waarvan zeven eigen composities en drie covers. Appleton en Ricci worden op dit album bijgestaan door Derek Nievergelt op akoestische bas.

Het openingsnummer Don’t take advantage of me is geschreven door Lonnie Brooks en is vooral bekend geworden door Johnny Winter die het op zijn album Guitar slinger uit 1984 heeft gezet. Appleton en Ricci maken er een fraaie rauwe akoestische countryblues van met slide en een huilende mondharp. De uitbundig scheurende mondharp is ook weer volop aanwezig in de slowblues Hurt myself. De geest van Sonny Terry en Brownie McGhee waart rond in I got the feeling. De zang in Distraction is meer ingetogen dan op veel andere songs. Via Geaux nuts kidz belanden we in de zydecosferen, waarbij Ricci’s mondharmonicaspel zeer apart is en het net lijkt of hij een accordeon bespeelt. Nievergelt’s baslijnen zijn prachtig in Don’t badger the witness, met wederom de virtuoze mondharp van Ricci. De tweede cover is de gospel Standing in the safety zone uit 1992 van de gospelgroep The Fairfield Four. Na de slow countryblues Brighter days ,met weer heerlijke basspel, wordt het tempo opgevoerd in het rockende For the very last time. Het slotnummer, het door Mikky Ekko en Justin Parker geschreven Stay is een zeer fraaie cover uit 2012 van de uit Barbados afkomstige zangeres Rihanna.   

Conclusie: Appleton en Ricci brengen met het album Beautiful slop een mooie virtuoze ode aan de authentieke country- en deltablues.

Tracks:

  1. Don’t take advantage of me
  2. Hurt myself
  3. I got the feeling
  4. Distraction
  5. Geaux nuts kidz
  6. Don’t badger the witness
  7. Standing in the safety zone
  8. Brighter days
  9. For the very last time
  10. Stay
3dec/180

Paul Oscher – Cool cat

Paul Oscher is een multi-instrumentalist, geboren op 5 april 1950 in Brooklyn, New York. Als hij 12 jaar is begint hij mondharmonica te spelen. Zijn muzikale carrière begint op zijn 15e als hij bij Little Jimmy Mae gaat spelen. Van 1967 tot 1972 zit hij in de begeleidingsband van Muddy Waters. ‘Paul Oscher plays the soul I feel’ volgens Muddy. In 1976 toert hij met Louisiana Red door Europa en speelt met blues artiesten als T-Bone Walker, Otis Spann, John Lee Hooker, Buddy Guy, Johnny Young, Johnny Copeland, Big Joe Turner, Hubert Sumlin, Big Mama Thornton en Keb Mo. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Oscher de nodige Blues Music Awards in de wacht sleept. Paul Oscher woont tegenwoordig in Austin Texas.

Vorige maand verscheen Cool cat, het nieuwe album van Paul Oscher. Een album met 13 songs. Een aantal van deze songs heeft Oscher al eerder op de plaat gezet en zijn op Cool cat in nieuwe versies te horen. Na het openingsnummer Money makin’ woman, dat de luisteraar meteen in de klassieke R&B sferen van New Orleans brengt, volgt de slowblues Blues and trouble, met heerlijk pianospel, een spetterende saxsolo en fel gitaarwerk. Daarna wordt de mondharp tevoorschijn getoverd. In de groovy midtempo blues Hide out baby brengt Oscher een lange harpsolo ten gehore en de huilende mondharp is naast de brommende bas huiveringwekkend in de slowblues Work that stuff. De enige cover op het album is Muddy Water’s Rollin’ and tumblin’. Chicagoblues met een scheurende gitaar en backing vocals. Prachtig is de jazzy instrumental Cool cat, met piano, tenor sax, een indringende bassolo en strak drumwerk. Nadat Russel Lee eerst zeer kort een paar woorden over Mississippi heeft gesproken brengt Lee, met fraai gitaarwerk van Oscher, in de rudimentaire Chicagoblues  Ain’t that a man vocaal een ode aan James Cotton. De 89-jarige(!) Miss Lavelle White is ingehuurd om de indringende slowblues Dirty dealin’ mama van haar nog krachtige stem op te luisteren. On the edge is een kort jazznummer met fraai pianospel, een ‘lopende’ bas en sax. Na de jazz weer blues in Poor man blues met blazers en de vocalen van Russel Lee. Het lekkerste wordt voor het laatst bewaard met een ruim 9 ½ minuut durende versie van Cool cat. Pianosolo’s, saxsolo ’s, een sprankelende gitaarsolo, bassolo’s, een drumsolo en een korte vocale bijdrage van Lisa Leuschner die met ‘cool cat, cool cat, he’s a cool cat’ het einde van het album inluidt.

Conclusie:  De door de blueswol geverfde Paul Oscher heeft met Cool cat weer een lekker album afgeleverd.

Tracks cd:

  1. Money makin’ woman
  2. Blues and trouble
  3. Hide out baby
  4. Work that stuff
  5. Rollin’ and tumblin’
  6. Cool cat (R&B) prologue
  7. Cool cat (jazz quartet)
  8. Mississippi poem
  9. Ain’t that a man (dedicated to Mr. Cotton)
  10. Dirty dealin’ mama
  11. On the edge (jazz quartet)
  12. Poor man blues
  13. Cool cat (R&B) (long version)

Line up:

  • Paul Oscher – piano, tamboerijn, harmonica, gitaar (track 3,5,9,10), zang (track 1,2,3,4,5,6,7,11)
  • Johnny Ace – bas (track 1,2,3,4,12)
  • Sarah Brown – bas (track 5,10,13)
  • Chris Alcaraz – bas (track 7,11)
  • Kid Andersen – bas (track 13)
  • Russel Lee – drums (track 1,2,3,4,5,10,12), drumsolo (track 13), zang (track 8,9,12)
  • Ernie Durawa – drums (track 7,11)
  • June Core – drums (track 13)
  • Mick Schermer – gitaar (track 1,2,3,4,12)
  • Mike Keller – gitaar (track 5,10,13), bas (track 9)
  • Eric Burnhardt – bariton sax (track 1,2,4,12)
  • Tom Robinson – tenor sax (track 1,2,10,12,13)
  • Tomas Ramirez – tenor sax (track 7,11)
  • Sunny Lowdown – backing vocals (track 5)
  • Jeremy Dowden – backing vocals (track 5)
  • Miss Lavelle White – zang (track 10)
  • Lisa Leuschner – zang (track 13)