Gerritschinkel.nl Columns & meer

24nov/150

Bluenote cafe – Neil Young

Net als Bob Dylan en The Rolling Stones is ook Neil Young al langere tijd bezig om zijn rijke muziekarchieven te “plunderen”. Aan de nu al beroemde Archives Performance Series is deze maand een nieuwe loot toegevoegd, het dubbelalbum Bluenote Café, met live opnamen van concerten die Neil Young in 1987 en 1988 gaf. Concerten die vooral in het teken stonden van zijn nieuwe studioalbum This note’s for you dat in 1988 verscheen.

Op Bluenote Café staan in totaal 23 nummers, eigenlijk 21, want op nummers met de titels Welcome rap (34 seconden) en Encore rap (ruim een minuut) zijn slechts een welkomstwoord en applaus te horen. De nummers zijn opgenomen in Mountain View Theater in Mountain View (California), The Fillmore in San Francisco, The Palace in Hollywood, The World in New York, Angoura Ballroom in Cleveland (Ohio), CNE in Toronto (Canada), Lake Compounce in Bristol (Connecticut), Jones Beach in Wantagh (New York), Pier 84 in New York en Polar Creek Music Theatre in Hoffman Estates (Illinois). Op het album staat ook een aantal nummers die nooit eerder zijn uitgebracht, zoals b.v. Soul of a woman, Bad news comes to town, Doghouse en Crime of the heart.

Neil Young wordt op Bluenote Café bijgestaan door zijn maatjes Frank Sampedro en Ralph Molina van Crazy Horse, multi-instrumentalist Ben Keith en een grote big band, die op bijna alle nummers zeer nadrukkelijk zijn stempel drukt. De opener Welcome to the big room, is een midtempo blues waarin alle musici zich meteen van hun beste kant laten zien. De blazers komen helemaal op stoom in Don’t take your love away from me, een orkestrale slowblues van bijna tien minuten. This note’s for you wordt soms massaal door het publiek meegebruld. De ritmesectie is uitstekend op dreef in Ten men workin’, Soul of a woman en Ain’t it the truth. Bad news comes to town is wat mij betreft het hoogtepunt van disc 1. Een mooie slowblues, met sax solo’s, blazers, orgel en lyrische gitaarsolo’s van Neil Young himself. Acht minuten genieten.

Disc 2 begint met het funky I’m goin’, uitstekend drumwerk van Ralph Molina en Neil met zijn karakteristieke mondharmonicageluid. Ordinary people is wederom een hoogtepunt. Alles zit in deze bijna dertien minuten durende epische soulblues. Neil Young en zijn bigband in optima forma! Crime in the city is weer een voorbeeld van krachtige gitaarsolo’s van de meester. Fool for you en Sunny inside zijn pure soul. Oh oh die blazers. Het slotakkoord is Tonight’s the night. De klassieker uit 1975 krijgt een gloedvolle uitvoering van maar liefst ruim negentien minuten! Subtiele momenten worden afgewisseld met een dampende band. Een meer dan uitstekend slot.

Conclusie: Het is een lange zit, maar vervelen ho maar. Bluenote Café is een lust voor het oor. Mooie soulvolle bluesrock van Neil Young met in topvorm verkerende begeleiders. Hopelijk zijn de archieven van Neil nog niet uitgeput.

Tracks disc 1:

  1. Welcome to the big room
  2. Don’t take your love away from me
  3. This note’s for you
  4. Ten men workin’
  5. Life in the city
  6. Hello lonely woman
  7. Soul of a woman
  8. Married man
  9. Bad news comes to town
  10. Ain’t it the truth
  11. One thing
  12. Twilight

Tracks disc 2:

  1. I’m goin’
  2. Ordinary people
  3. Crime in the city
  4. Crime of the heart
  5. Welcome rap
  6. Doghouse
  7. Fool for your love
  8. Encore rap
  9. On the way home
  10. Sunne inside
  11. Tonight’s the night

Backing band:

  • Ralph Molina (drums)
  • Billy Talbot (bas)
  • Rick Rosas (bas)
  • Chad Cromwell (drums)
  • Frank Sampedro (keyboards)
  • Steve Lawrence (tenor sax)
  • Ben Keith (alt sax)
  • Larry Cragg (bariton sax)
  • Claude Cailliet (trombone)
  • Tom Bray (trompet)
  • John Fumo (trompet)

 

18nov/150

Twist your bones – The Mojo Slide

The Mojo Slide is een Britse band die eind 2011 is opgericht. De bandleden zijn afkomstig uit Cambridge en St. Neots (Cambridgeshire). Volgens eigen zeggen bestaat The Mojo Slide uit een groep muzikanten die vereniging zijn in hun passie voor de door de blues geïnspireerde alternatieve muziek. The Mojo Slide bestaat uit leadzanger Mark Wilks, leadgitarist Mike Fenna, rhythmgitarist Matt Legg, bassist Dan Savage en drummer Michael Graham.

Deze maand is het debuutalbum Twist your bones verschenen, een album met elf door de band zelf geschreven nummers. Het album begint lekker stevig met Addicted, een snerpende gitaar, een sterke ritmesectie en gedreven zang, gevolgd door hun 1e single, de uptempo rocker Jesus don’t love me. In de countryachtige ballad Smiling, wordt wat gas teruggenomen. Invloeden van The Black Keys zijn in dit nummer duidelijk te horen. High is een midtempo rocker, met energieke zang en halverwege een scheurende gitaarsolo van Mike Fenna, die in de nummer ook nog de saxofoon ter hand neemt. Invloeden van The Rolling Stones, The White Stripes en Oasis horen we in de doordenderende bluesrocker Make you bleed. Bad in every bone begint en eindigt als een deltablues met de slidegitaar van Matt Legg, maar al snel evolueert het nummer in een Red Hot Chili Peppers achtige rocker.

De remmen gaan daarna helemaal los in Rattlesnake humbug blues, een zeer energieke uptempo bluesrocker met scheurende gitaren en een hamerende piano. Zou op het repertoire van The Ramones niet hebben misstaan. Een topper op het podium lijkt mij. Gedragen orgeltonen van Matt Klegg openen The balad of satan the devil, maar de band gaat vervolgens weer helemaal los. Little bird brengt bij mij associaties boven aan Knockin’ on heaven’s door van Guns n ‘ Roses. Over associaties gesproken, de geest van Tiger feet van Mud komt bij mij boven in Drunk dog blues, alleen kan die Engelse seventiesgroep in geen velden of wegen tippen aan dit nummer van The Mojo Slide. Het album wordt besloten met de psychedelische rocker The sky is falling in, met een schitterende gitaarsolo van Mike Fenna en een beukende ritmesectie.

Conclusie: The Mojo Slide heeft met Twist your bones een zeer energiek debuutalbum afgeleverd. Gedreven muzikanten die diverse invloeden op geheel eigen wijze verwerken in hun repertoire verwerken. Lekker keihard draaien dit album. Het wordt tijd dat deze band naar Nederland komt.

Tracks:

  1. Addicted
  2. Jesus don’t love me
  3. Smiling
  4. High
  5. Make you bleed
  6. Bad in every bone
  7. Rattlesnake humbug blues
  8. The balad of satan the devil
  9. Little bird
  10. Drunk dog blues
  11. The sky is falling in
17nov/150

The best of the cutting edge 1965-1966. The Bootleg Series vol. 12 – Bob Dylan

Aan de legendarische Bootleg Series van Bob Dylan is weer een nieuw hoofdstuk toegevoegd. En wat voor een hoofdstuk. Deel 12 bevat opnamen van de legendarische studiosessies in 1965 en 1966 voor de albums Bringing it all back home, Highway 61 Revisited en het legendarische dubbelalbum Blonde on blonde. Liefhebbers van Bob Dylan kunnen kiezen uit meerdere versies van the cutting edge. Een delux editon van 6 cd’s, een vinylversie, en voor de echte diehards is er een kostbare collectors editon bestaande uit 18 cd’s met 379 tracks, een hardcover boek van 180 pagina’s, een aantal mono singles uit de periode 1965 en 1966 en nog wat memorabilia. Van dit collectorsitem zijn wereldwijd 5000 exemplaren beschikbaar. Je moet er wel 600 dollar voor neertellen.

Voor de minder draagkrachtigen en hen die 379 tracks toch een beetje te veel van het goede vinden is er een dubbel cd met de beste 36 tracks van deze sessies. Op cd 1 horen we Dylan solo akoestisch in nummers als Bob Dylan’s 115th dream, She belongs to me, You don’t have to do that, California en het prachtige Farewell Angelina. Dylan alleen op akoestische gitaar en met zijn mondharmonica. Verder een groot aantal alternate takes zoals het swingende Subterranean homesick blues, het stevige Outlaw blues, If you gotta go go now, It takes a lot to laugh, it takes a train to cry met een lekker orgel van Al Kooper. Sitting on barbed wire fence is een prachtige blues met mooie gitaarsolo’s. Mooi en apart is de uitvoering van Mr. Tambourine man, met band. Van Like a rolling stone, voor mij nog steeds het ultieme Dylan nummer, zijn twee takes opgenomen. Take 5 is een langzame wals en take 11 groeit met het bekende orgel van Al Kooper al naar de definitieve versie zoals die later op Highway 61 Revisited terecht kwam. Cd 1 wordt besloten met twee takes van Desolation row, waaronder een demoversie met piano.

Cd 2 begint met het snelle Tombstone blues gevolgd door en ander favoriet Dylan nummer van mij Positively 4th street (weer dat orgel). Alternate takes zijn Can you please crawl out your window, het uptempo Highway 61 Revisited (een echt bandnummer), een fijne versie van Queen Jane approximately, en Leopard-skin pill-box hat met merkwaardige geluidseffecten. De alternate take van One of us must know is een juweeltje. Take 13 van Stuck inside of Mobile with the Memphis blues again is een ingetogen versie.

Er staan ook een aantal prachtige rehearsals op zoals het prachtige Just like Tom Thumb’s blues, een uptempo versie van Visions of Johanna en een langzame take van She’s your lover now.  Absolutely sweet Marie, Pledging my time en I want you zijn uptempo nummers met een scheurende harmonica. Just like a woman krijgt ook een snelle funky uitvoering. Het laatste nummer is Highway 61 revisited met een paar valse starts en gelach in de studio.

Conclusie: Bob Dylan zat in 1965 en 1966 in een zeer creatieve periode. Ik heb me bij het beluisteren van deze 36 nummers geen seconde verveeld. In tegendeel, ik heb genoten. Prachtig, een streling voor het oor.

Tracks disc 1:

  1. Love minus zero (take 2)
  2. I’ll keep it with mine (take 1)
  3. Bob Dylan’s 115th dream (take 2)
  4. She belongs to me (take 1)
  5. Subterranean homesick blues (take 1)
  6. Outlaw blues (take 2)
  7. On the road again (take 4)
  8. Farewell Angelina (take 1)
  9. If you gotta go, go now (take 2)
  10. You don’t have to do that (take 1)
  11. California (take 1)
  12. Tambourine man (take 3)
  13. It takes a lot to laugh, it takes a train to cry (take 8)
  14. Like a rolling stone (take 5)
  15. Like a rolling stone (take 11)
  16. Sitting on a barbed wire fence (take 2)
  17. Medicine Sunday (take 1) (vroege versie van Temporary like Achilles)
  18. Desolation row (take 2)
  19. Desolation row (take 1)

Tracks disc 2:

  1. Tombstone blues (take 1)
  2. Positively 4th street (take 5)
  3. Can you please crawl out your window (take 1)
  4. Just like Tom Thumb’s blues (take 3)
  5. Highway 61 revisited (take 3)
  6. Queen Jane approximately (take 5)
  7. Visions of Johanna (take 5)
  8. She’s your lover now (take 6)
  9. Lunatic princess (take 1)
  10. Leopard-skin pill-box hat (take 8)
  11. One of us must know (sooner or later) (take 19)
  12. Stuck inside of Mobile with the Memphis blues again (take 13)
  13. Absolutely sweet Marie (take 1)
  14. Just like a woman (take 4)
  15. Pledging my time (take 1)
  16. I want you (take 4)
  17. Highway 61 revisited (take 7)

 

 

15nov/150

Bensonhurst blues – Oscar Benton

Oscar Benton werd op 3 februari 1949 in Den Haag geboren als Ferdinand van Eijf. Hij was oprichter van de Oscar Benton Blues Band en had in de tweede helft van de jaren 60 en begin jaren 70 van de vorige eeuw het nodige succes en was een graag geziene gast op de vaderlandse bluespodia. Zo behaalt de band op het befaamde Loosdrecht Jazzfestival een tweede plaats hetgeen hen een platencontract oplevert. Het grote succes kwam in 1981 met het schitterende nummer Bensonhurst blues, een bluesnummer uit 1973 dat 8 jaar na dato een enorme hit werd in Europa omdat het te horen was in de soundtrack van de film Pour la peau d’un flic met Alain Delon. Het nummer bereikte de eerste plaats in de hitparades in Frankrijk, Roemenië, Bulgarije, Japan, Israel en Marokko. In Nederland werd het een bescheiden hit. In 1999 was Bensonhurst blues ook in een andere film. La Bûche, te horen.

Bensonhurst blues, ik ben vanaf 1973 helemaal lijp van dat nummer. Wat een stem heeft die man. Onlangs verscheen er een EP van Oscar Benton. Toen ik het eerste nummer hoorde moest ik even slikken. Mijn geliefde Bensonhurst blues, maar dan in een dance versie. En of het nog niet genoeg was ook nog een club mix van hetzelfde nummer. Na een paar keer luisteren kon ik toch wel enige waardering opbrengen voor de twee nieuwe versies van Bensonhurst blues. Eigentijdse uitvoeringen waarmee Benton ongetwijfeld nieuwe fans zal aanboren. Aan de stem van Benton ligt het in ieder geval voor mij niet want die klinkt nog als een klok. Mooie clip trouwens waarin we Oscar Benton als de tweelingbroer van Van Morrison zien. Maar met blues hebben deze uitvoeringen weinig meer te maken. Ik blijf de versie uit 1973 koesteren.

Gelukkig staan er nog twee nummers op de EP die de kwalificatie blues wel helemaal verdienen. Oude klassiekers van Oscar Benton uit 1970. The blues got me, een stevig doordenderende slowblues van bijna zeven minuten die kan wedijveren met het betere werk van Cuby & The Blizzards. Mooie gitaarsolo’s, heerlijke piano, sterke ritmesectie en de gruizige stem van Oscar Benton die me soms doet denken aan Eric Burdon. Gonna leave you right now is een heerlijke Chicago blues met een lekkere slidegitaar. Nederblues in optima forma die nog leeft als nooit tevoren.

Conclusie: Na 30 jaar geniet Oscar Benton weer van nieuw succes. Het is hem van harte gegund. Misschien leidt dit nieuwe succes wel tot het maken van een nieuw echt bluesalbum. Ik hoop het want Oscar Benton blijft voor mij een fenomeen.

Tracks:

  1. Bensonhurst blues (dance version)
  2. Bensonhurst blues (club mix)
  3. The blues got me
  4. Gonna leave you right now

 

5nov/150

Live at the Tokyo Dome – The Rolling Stones

De archieven van The Rolling Stones zijn geopend want er verschijnen met enige regelmaat live albums. In de serie From the vault verschenen al Hampton Coliseum 1981, L.A. Forum 1975 en The Marquee Club 1971. Echte fans hadden deze opnamen al op bootlegs, maar nu verschijnen ze officieel. Beeld en geluid zijn opgepoetst en er is sprake van prachtig verzorgde uitgaven.

En sinds eind oktober ligt het eerder in 2012 als download verkrijgbare Live at the Tokyo Dome nu in de winkels. Opgenomen op 26 februari 1990 in The Tokyo Dome, tijdens de Steel Wheels Tour, toen The Rolling Stones voor het eerst in Japan optraden. En het was, naar later bleek, de laatste tour met bassist Bill Wyman.

Met het mediterrane intro en het knallende vuurwerk opent het concert met de spetterende gitaar van Keith Richards in Start me up, gevolgd door Bitch met voor het eerst de blazers. Van hun meest recente album Steel Wheels uit 1989 worden Sad sad sad, Almost hear you sigh, Rock and a hard place met Bobby Keys en The Uptown Horns en Mixed emotions gespeeld. Vooral die laatste twee nummers tonen dat The Stones er weer zin in hebben. The Harlem shuffle, de cover van Bob & Earl, van het matige album Dirty work uit 1986 krijgt een gloedvolle souluitvoering. Gouwe ouwen als Ruby Tuesday, Miss you, Honky tonk women  en de prachtige ballad You can’t always get what you want (Matt Clifford op French horn) gaan er bij het Japanse publiek in als koek. Het hoogtepunt van cd 1 is het ruim 10 minuten durende Midnight rambler met Jagger op een scheurende mondharmonica.

Cd 2 begint met twee nummers waarop Keith Richards de leadvocals voor zijn rekening neemt, de jachtige bluesrocker Can’t be seen en uiteraard het onvermijdelijke Happy. Paint it black wordt uitstekend vertolkt, goed gitaarwerk, goede zang, een onverstoorbare Bill Wyman op bas en een krachtig en strak meppende drummer Charlie Watts. Dan breekt het psychedelische gedeelte van de show aan met het sfeervolle 2000 Light years from home, dat aan het eind overgaat in het bezwerende Sympathy for the devil, met schrikdraadsolo’s van Keith Richards. In Gimme shelter krijgt Jagger vocale steun van Lisa Fischer en Cindy Mizelle. It’s only rock ‘n’ roll behoeft geen nadere toelichting, is altijd een feest en in Brown sugar blaast Bobby Keys zich te longen uit het lijf met de bekende saxsolo. Satisfaction krijgt een spetterende uitvoering en de toegift Jumpin’ Jack Flash sluit het concert voortreffelijk af. Met een buiging naar het Japanse publiek nemen de Stones afscheid.

Conclusie: Na de magere periode in het midden van de jaren 80, waarin het voorbestaan van The Rolling Stones meer dan eens op het spel stond, heeft de Britse band aan het einde van dat decennium een sterke comeback gemaakt en dat hebben ze in het nieuwe millennium op het podium weer volop laten zien. Een prachtig voorbeeld daarvan is op Live at the Tokyo Dome een beeld en geluid voortreffelijk vastgelegd. Dit smaakt naar meer. Gelukkig beschikken The Stones over een groot archief. Afijn, later deze maand verschijnt het volgende deel in de serie From the vault, Leeds 1982.

The Band

  • Mick Jagger (zang, gitaar)
  • Keith Richards (gitaar, zang)
  • Charlie Watts (drums)
  • Ronnie Wood (gitaar, backingvocals)
  • Bill Wyman (bas)
  • Lisa Fischer (backingvocals)
  • Cindy Mizelle (backing vocals)
  • Bernard Fowler (backingvocals, percussie)
  • Chuck Leavell (keyboards, backingvocals)
  • Matt Clifford (keyboards, backingvocals, percussie, French horn)
  • Bobby Keys (saxofoon)
  • Chrispin Cloe, Paul Litterat, Arno Hecht, Bob Funs (The Uptown Horns)

Tracks CD 1:

  1. Intro: Continental drift
  2. Start me up
  3. Bitch
  4. Sad sad sad
  5. The Harlem shuffle
  6. Tumbling dice
  7. Miss you
  8. Ruby Tuesday
  9. Almost hear you sigh
  10. Rock and a hard place
  11. Mixed emotions
  12. Honky tonk women
  13. Midnight rambler
  14. You can’t always get what you want

Tracks CD 2:

  1. Can’t be seen
  2. Happy
  3. Paint it black
  4. 2000 Light years from home
  5. Sympathy for the devil
  6. Gimme shelter
  7. It’s only rock ‘n’ roll
  8. Brown sugar
  9. (I can get no) Satisfaction
  10. Jumpin’ Jack Flash

 

2nov/150

Slip into a dream – Dave Weld & The Imperial Flames

Dave Weld werd in 1952 in Chicago (Illinois) geboren. In zijn vroege jeugd hoorde hij bluesmuziek en wist toen dat hij professioneel muzikant wilde worden. Tijdens zijn studie in New Mexico leerde Kurt Black hem gitaar spelen. Midden jaren 70, toen hij inmiddels weer in Chicago woonde, maakte hij kennis met J.B. Hutto, die hij interviewde voor Living Blues Magazine. Hutto bracht hem de kneepjes van de (slide) gitaar bij. Hij ontmoette toen ook een andere leerling van Hutto, neef Lil Ed Williams van wiens band Lil Ed & The Blues Imperials hij later deel ging uitmaken. Vanaf 1988 ging Dave Weld toeren met zijn eigen band, Dave Weld & The Imperial Flames. In 1995 bracht de band het album Rough rocking in Chicago uit en een jaar later Keep on walkin’. Inmiddels was de band veranderd van platenlabel en in 2010 verscheen op Delmark het album Burnin’ love.

Na vijf jaar is er medio september een nieuw album van Dave Weld & The Imperial Flames verschenen, Slip into a dream, een album met pure Chicago blues. De toon wordt meteen in het openings- en titelnummer gezet, een forse klap op de drums, gitaren en orgel. Het tempo blijft er in met Sweet rockin’ soul, een snoeiharde gitaarsolo, een bonkende bas en een hamerende piano. Monica Myhre zingt in Looking for a man de longen uit haar lijf. De stemmen van Monica en Dave vullen elkaar mooi aan in het funky Take me back en in May be right, may be wrong. Monica Myhre mag in het iets rustigere Sweet love de leadvocalen weer voor haar rekening nemen. Louise is een snelle boogierocker met een scheurende saxsolo. De saxofoon is ook weer prominent aanwezig in Tremble, een echte Chicago bluesstamper met een doordenderende ritmesectie. Het bijna zeven minuten durende Walk on down is een rustpunt op het album, een slowblues, met o.a. een prachtige pianosolo van Harry Yaseen. Drummer Jeff Taylor is leadzanger in het funky Dorothy Mae, waarna Weld in Too bad, so sad zijn gitaar weer laat loeien als een orkaan. In 20% Alcohol mag Bobby Rush zich op zijn mondharmonica uitleven. Het album eindigt met een korte reprise van het titelnummer en eindigt zoals het album begon, met een drumroffel.

Conclusie: Slip into a dream is een zeer energiek dampend bluesalbum, waarop Dave Weld duidelijk bewijst dat hij uit Chicago afkomstig is. Chicagoblues van de bovenste plank. Een uitstekende gitarist en een voortreffelijke band. Het was het lange wachten meer dan waard.

De band:

  • Dave Weld (gitaar, zang)
  • Monica Myhre (zang)
  • Harry Yaseen (piano)
  • Dave Kaye (bas)
  • Jeff Taylor (drums, zang track 10)

Gastmusici:

  • Graham Guest (piano tracks 5,6 en 7 en orgel tracks 1 en 10)
  • Greg McDaniel (bas track 5)
  • Bobby Rush (mondharmonica tracks 3 en 12)
  • Greg Guy (gitaar track 11)
  • Sax Gordon (sax tracks 7,8 en 10)

Tracks:

  1. Slip into a dream
  2. Sweet rockin’ soul
  3. Looking for a man
  4. Take me back
  5. May be right, may be wrong
  6. Sweet love (dulce amor)
  7. Louise
  8. Tremble
  9. Walk on down
  10. Dorothy Mae
  11. Too bad, so sad
  12. 20% Alcohol
  13. Slip into a dream (reprise)
23okt/150

Over yonder – Jack Hustinx & The Southern Aces

Op 30 oktober 2015 verschijnt het album Over yonder van Jack Hustinx & The Southern Aces.

Eindhovenaar Jack Hustinx, oprichter en frontman van de uitstekende Nederlandse rootsband Shiner Twins heeft de nummers van het album opgenomen in de VS, veelal in Austin (Texas), waar hij een aantal jaren woonde, maar ook in Nederland. Het speciale aan dit album is dat er geen Amerikaanse producer en/of studiomuzikanten zijn ingehuurd, maar hij heeft dit alles met zijn (Nederlandse en Amerikaanse) vriendenclub voor elkaar gebokst. Die Amerikaanse vriendenclub bestaat o.a. uit Malford Milligan (Storyville, Double Trouble), Derek O’Brien (Antone’s Houseband), Harry Bodline (Delta Roux), Robert LaRoche (Patricia Vonne Band), Sheree Smith (Memphis Train), John Magnie en Steve Amedee (Subdudes). Met deze “Southern Aces” heeft Hustinx een aantal zeer succesvolle concerten in en rond Austin gegeven.

Over yonder opent met Life will humble you, de single die in september is uitgebracht. Een prachtige soulballad met Roel Spanjers op accordeon. Iets steviger gaat het er aan toe in het gospelachtige Crawlin’ up to the surface met een lekkere gitaarsolo. True true love is een uptempo rocker met goed gitaarwerk en een uitstekende ritmesectie (Nicky Hustinx op drums en Roelof Klijn op bas). Een ronduit schitterend nummer is Good while it lasted, met Harry Bodline op slide en achtergrondzang van Sheree Smith en Glenda Dotson. Vervolgens brengt de band een stomende tex mex ode aan San Antone en Doug Sahm in Welcome to San Antone. De achtergrondzangeressen zijn ook weer prominent aanwezig in de midtempo rocker I won’t surrender, waar ook een prachtige accordeon van Roel Spanjers is te horen.

Een van de hoogtepunten op het album is de gospel My soul, my inspiration. De samenzang van Jack Hustinx en Malford Milligan, de achtergrondvocalen en de hammond B3 van Roel Spanjers. Roel Spanjers speelt weer een hoofdrol, maar nu op de piano, in That’s where I draw the line, een uptempo rocker met achtergrondvocalen van Robert LaRoche. Een uitstekende slide van Harry Bodline is te horen in Down the road en het hammondorgel van Roel Spanjers geeft de soulblues Why do I keep loving you een mooie touch en dat doet hij in de midtempo blues Walkin’ taste of time op piano en accordeon. Het album eindigt met de Jayhawks achtige uptempo countryrocker The rains came down met viool en de zang van Jack Hustinx en Robert LaRoche.

Conclusie: Over yonder is een prachtig rootsalbum. Lang leve deze Amerikaans – Nederlandse muzikale samenwerking.

Tracks:

  1. Life will humble you
  2. Crawlin’ up to the surface
  3. True true love
  4. Good while it lasted
  5. Welcome to San Antone
  6. I won’t surrender
  7. My soul, my inspiration
  8. That’s where I draw the line
  9. Down the road
  10. Why do I keep loving you
  11. Walkin’ taste of time
  12. The rains came down

 

 

20okt/150

Black ink on white sheets – Minor Cabinet

Minor Cabinet is een jonge Duitse band uit Krefeld. De band is in 2012 opgericht door zanger gitarist Julian Jasny en drummer Roman Dönicke. De band bestaat verder uit Clemens Bombien (gitaar), Tarek El Kassar (keyboards & vocals) en Paul Krobbach (bas & vocals). In 2013 brachten ze een EP uit. Deze maand verscheen hun eerste complete album Black ink on white sheets. Alle twaalf songs op dit debuutalbum zijn geschreven door Julian Jasny.

Het album begint met het opzwepende Daybreaker, bonkende drums, keyboards, gitaar en felle zang. Net als de opener wordt B.O.G. gekenmerkt door de tempowisselingen, stevige rock afgewisseld met rustige tussenfasen. Dit geldt trouwens voor meer nummers op het album. Crawl on by, (de nieuwe single) is een rockblues, ook weer met een rustig tussenstuk. Er wordt gas teruggenomen in Stationary, een rustige ballad met akoestische gitaar, de “golvende” keyboards en de mooie samenzang. V 1 is een instrumentaal nummer, langzaam en soms zweverig. De drums en de gitaarsolo’s voeren de boventoon in Fly into the sun. In Blessed are the pure in heart is een Ritchie Blackmore achtige snoeiharde gitaarsolo te horen van Clemens Bombien. Island is weer zo’n nummer met tempowisselingen waarin Jasny soms de longen uit zijn lijf zingt en Tarek El Kassar met zijn keyboards een soort muzikaal bed neerlegt waarin de overige bandlecen zich kunnen uitleven. Devotion rockt ook weer stevig. To the north begint als een langzame ballad, maar halverwege gaat de band weer uit zijn dak en komen bij mij herinneringen boven aan The Free en Bad Company. Het hoogtepunt van dit album is voor mij Already gone, een schitterende ballad met een hoofdrol voor de piano van Tarek El Kassar en met mooie samenzang. Prachtig nummer! Running for someone is een typisch bandnummer, drums, bas, gitaar, keyboards, goede zang en mooie samenzang. Een mooie afsluiter, hoewel we aan het eind van het album nog een kleine toegift van 40 seconden Daybreaker II krijgen.

Conclusie: Black ink on white sheets is een prima album van een jonge Duitse band waar we hopelijk nog heel veel van zullen horen.

Tracks:

  1. Daybreaker
  2. O.G.
  3. Crawl on by
  4. Stationary
  5. V.1
  6. Fly into the sun
  7. Blessed are the pure in heart
  8. Island
  9. Devotion
  10. To the north
  11. Already gone
  12. Running for someone
  13. Daybreaker II
17okt/150

Cold and bitter tears, the songs of Ted Hawkins – Various artists

Het leven van Ted Hawkins was niet direct een aaneenschakeling van vreugde en succes. De op 28 oktober 1936 in Biloxi (Mississippi) geboren Amerikaanse zanger gitarist zwierf jaren als een soort hobo door de VS, terwijl ook de binnenkant van jeugdgevangenissen, strafkampen of inrichtingen niet onbekend waren voor hem. Begin jaren 70 kreeg deze straatmuzikant de kans om plaatopnamen te maken, maar hij begon pas een beetje succes te krijgen in 1982 met het album Watch your step. Met zijn tweede album Happy hour, waarop ook o.a. Robert Cray meespeelde, brak hij in 1985 door, maar dan vooral in Europa, waar hij regelmatig optrad. In zijn geboorteland bleef erkenning uit. Hawkins woonde dan ook enkele jaren in Engeland. Vanaf 1990 woonde hij weer in California. Hawkins overleed op 1 januari 1995 in Los Angeles. Hij werd slechts 58 jaar.

Hoewel Hawkins al weer ruim 20 jaar dood is zijn de echte liefhebbers hem niet vergeten. Een van hen is Kevin Russel, zanger gitarist en voormalig frontman van The Gourds. Samen met radiopromotor/manager Jenni Finlay en Brian T. Atkinson, auteur van boeken over o.a. Townes Van Zandt, heeft hij het initiatief genomen om een tribute album voor Ted Hawkins op te nemen. Dit album, getitel Cold and bitter tears, the songs of Ted Hawkins verschijnt op 23 oktober a.s.

Aan dit album werkt een keur van artiesten mee. Het begint al meteen lekker met Big things, door de Texaanse zanger gitarist James McMurthy. Akoestische gitaar, orgel en banjo maken dit nummer tot een feest. De Australische countryzangeres Kasey Chambers, bijgestaan door haar vader Bill Chambers maakt van Cold and bitter tears een echte countrytearjerker. One hundred years krijgt een funky rockende uitvoering met orgel en mondharmonica van de Amerikaanse singer songwriter Tim Easton. Mary Gauthier zingt gewoon weer prachtig in Sorry you’re sick. Strange conversation is een stevige slowblues met de gruizige stem van John Dee Graham. De heldere zang van zangeres Sunny Sweeney maakt van Happy hour een mooie countryballad. I got what I wanted is een midtempo countryrocker met Willie Nelson achtige zang van singer songwriter Randy Weeks. Dochter Tina Marie en weduwe Elisabeth Hawkins namen de soulballad Baby voor hun rekening. Oude soul die doet denken aan de soul uit de jaren 60. I gave up all I had van multi-instrumentalist en producer Gurf Morlix en Bad dog van gitarist en banjospeler Danny Barnes zijn typische Hawkins nummers. De prachtige samenzang van Amy Boone en Deborah Kelly van The Damnations TX zorgen voor een heel mooi Bring it on home daddy. My last goodbye krijgt door gitarist Ramsay Midwood een psychadelische en sombere uitvoering. Shinyribs, met Kevin Russell in de gelederen, zorgt voor een van de hoogtepunten van het album met de swingende Blues Brothers achtige soulstamper Who got my natural comb. Whole lotta women is pure basale country blues van zanger gitarist Steve James. Evan Felker, zanger gitarist van Turnpike Troubadours, besluit op feestelijke wijze het album en geeft Peace and happeniss een heerlijk folk tintje. Een extraatje op het album is de verborgen track de demo Great new year, een kerstliedje door Ted Hawkins himself.

Conclusie: Ted Hawkins is niet dood, hij leeft. Althans zijn muziek. Dankzij een aantal uitstekende muzikanten die een heel mooie ode brengen van deze straatzanger. Wat een formidabel album.

Tracks:

  1. Big things (James McMurtry)
  2. Cold and bitter tears (Kasey Chambers & Bil Chambers)
  3. One hundred miles (Tim Easton)
  4. Sorry you’re sick (Mary Gauthier)
  5. Strange conversation (Jon Dee Graham)
  6. Happy hour (Sunny Sweeney)
  7. I got what I wanted (Randy Weeks)
  8. Baby (Tina Marie Hawkins-Fowler & Elisabeth Hawkins)
  9. I gave up all I had (Gurf Morlix)
  10. Bad dog (Danny Barnes)
  11. Bring it on home daddy (The Damnations TX)
  12. My last goodbye (Ramsay Midwood)
  13. Who got my natural comb (Shinyribs)
  14. Whole lotta women (Steve James)
  15. Peace and happiness (Evan Felker)

 

Verborgen track:

Great new year (demo) (Ted Hawkins)

 

14okt/150

His best 21 songs – Sonny Terry

Het is deze maand al weer 104 jaar geleden dat Saunders Terrell in Greensboro (Georgia) werd geboren. Saunders Terrell is beter bekend onder zijn artiestennaam Sonny Terry. Zijn vader leerde hem harmonica spelen. Op jonge leeftijd liep Sonny verwondingen op aan zijn ogen en toen hij 16 jaar was werd hij blind. Hij kon toen niet meer op de boerderij van zijn vader werken en om de kost te verdienen ging hij de muziek in. Hij speelde eerst mondharmonica met het trio van bluesgitarist Blind Boy Fuller. Toen Fuller in 1941 overleed begon de langdurige samenwerking van Sonny Terry met gitarist Brownie McGhee. Het duo Sonny Terry & Brownie McGhee nam talloze platen op en werd zeer populair in de folk beweging van de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw, waarbij ze o.a. samenwerkten met Woody Guthrie. Sonny Terry was ook in meerdere films te horen zoals The Colour Purple van Steven Spielberg en in Crossroads, de film met o.a. muziek van Ry Cooder. De première van deze film kon hij helaas niet meer meemaken want drie dagen voor deze première overleed Sonny Terry op 11 maart 1986 in Mineola (New York) op 74 jarige leeftijd. In 1987 werd hij samen met Percey Mayfield en Eddie Taylor opgenomen in de Blues Hall of Fame.

Sonny Terry heeft zoals gezegd heel veel opgenomen, zowel solo als met vele anderen. Vorige maand is er (weer) een verzamelalbum verschenen met zijn 21 beste songs. Althans zo luidt de titel van het album. Het betreft heel oude opnamen waarvan de geluidskwaliteit toch vrij goed is te noemen. Sommige nummers zijn solo-opnamen van Sonny Terry met zijn kenmerkende soms huilende mondharmonica en zijn hoge whoops. Op Harmonica stomp  is gitarist Blind Boy Fuller te horen en in een aantal nummers zoals The new John Henry, Harmonica and washboard breakdown, Harmonica stomp en Touch it up and go Washboard Sam. Op drie nummers is Woody Guthrie te horen, Stackolee, het swingende Chain gang special en in de folkblues It takes a chain gang man.

Rock me momma en Betty and Dupree zijn heerlijke langzame bluessongs waarin Sonny Terry & Brownie McGhee er lekker tegenaan gaan. Het album wordt met South bound express, afgesloten, een huilende trein met machinist Sonny Terry op de bok, die uit het bluesstation vertrekt.

Conclusie: De echte diehard fans van Sonny Terry (en Brownie McGhee) zullen deze nummers ongetwijfeld al in hun platenkast hebben staan, maar voor hen die dat niet zijn, maar wel van pure harmonicablues houden is dit album zeker aan te bevelen. Eerlijke oude blues.

Tracks:

  1. Mountain blues
  2. The new John Henry
  3. New love blues
  4. Harmonica blues
  5. Harmonica and washboard breakdown
  6. Harmonica stomp
  7. Forty-four whistle blues
  8. Touch it up and go
  9. The red cross store
  10. Shake down
  11. Sweet woman
  12. Chain gang blues
  13. Stackolee
  14. Rock me momma
  15. Chain gang special
  16. It takes a chain gang man