Both sides of the track – Dennis Jones
De Amerikaanse zanger gitarist Dennis Jones werd geboren en groeide op in Baltimore, Maryland. Tegenwoordig woont hij in Los Angeles, California. Hij begon op zijn 13e gitaar te spelen, hoewel zijn passie eerst naar de drums. Hij is muzikaal beïnvloed door Jimmy Page, Jimi Hendrix, B.B. King en Albert King. Robert Jr. Lockwood en Guitar Shorty hebben hem volgens zeggen ingewijd in de geheimen van de blues. Sinds 1996 is hij de frontman van de Dennis Jones Band. Hij is een graag geziene gast op vele bluesfestivals in de VS en toerde ook in Europa (Frankrijk, Oostenrijk, Duitsland en Zwitserland). De band stond o.a. in het voorprogramma van Johnny Winter, Dick Dale en The Experience Hendrix Tour.
Het nieuwe, 5e album met 13 eigen composities, van Dennis Jones komt uit op 12 februari a.s. In het openingsnummer Enjoy the ride wordt meteen de toon gezet. Een zeer stevige, funky uptempo bluesrocker met vlammende gitaarsolo’s en een krachtige saxsolo van Jimmy Z Zavala. Ook in het volgende nummer It all depends vliegen de (gitaar)vonken er af. In Better than him wordt wat gas teruggenomen. Wederom goed gitaarwerk over de mooie baslijnen van Dale Black. Wat ook opvalt is de mooie bariton van Jones. Maar het is dan weer snel gedaan met de relatieve rust, want in Nobody’s slave barst de ruige Jimi Hendrix achtige wah wah gitaar van Jones weer los. Ook het volgende nummer Mr. Right, teistert de speakerboxen. Het begint als een slowblues, maar evolueert in een bijna 6 ½ minuut durend blues geweld met gierende gitaarsolo’s, een scheurende sax, een denderende ritmesectie en Teddy Zigzag op het Hammond orgel. Ook in The machine zijn lyrische gitaarsolo’s a la Hendrix te horen en zeer heavy drumwerk van Raymond Johnson. Dit nummer schijnt een publieksfavoriet te zijn, al was het alleen maar om de mooie tekst “The American dream is fading fast, do you feel free, free at last” met een cynische lach van Jones. Na de boogie Number two volgt weer een stevige bluesrocker, Skin and bone, en de slowblues When you’re around, met Hammond en Albert King achtige gitaarsolo’s. Jones pakt de akoestische gitaar ter hand in What. ondersteund door een heerlijke mondharmonicasolo van Jimmy Z Zavala. In Shine on you en I can’t stop wordt de funky rockende gashandel weer helemaal opengetrokken. Het album eindigt met Lonely joint, dat met straatrumoer begint. Mooie soms klagende zang en mooi melodieus akoestisch gitaarspel.
Conclusie: Liefhebbers van stevige bluesrock komen op Both sides of the track helemaal aan hun trekken. Gitaar blues van de bovenste plank.
Tracks:
- Enjoy the ride
- It all depends
- Better than him
- Nobody’s slave
- Right
- The machine
- Number two
- Skin and bone
- When you’re not around
- What
- Shines on you
- I can’t stop
- Lonely joint
Change your life – Marcelo Gagliotti
Marcelo Gagliotti is een Braziliaanse gitarist, multi-instrumentalist, arrangeur en producer. Hij werd geboren op 18 juli 1976 in Sāo Paulo. Op zijn 10e begon hij al met zijn vader gitaar te spelen en toen hij 12 jaar was kreeg hij zijn eerste gitaar. Sinds 1991 is hij professioneel muzikant en speelt hij op en produceert hij albums van Braziliaanse artiesten als Willie de Oliveira, Deivid & Edivaldo, Cesarr, Maria de Rosario en Benito de Paula. Ook maakt hij jingles en muziek voor soundtracks. En hij brengt ook soloalbums uit.
Begin deze maand kwam Change your life, zijn nieuwste album, uit. Een album waarop Gagliotti wordt bijgestaan door Simon Phillips op drums en Jeff Babko op keys. Simon Phillips, de gerenommeerde Engelse drummer, bekend van zijn samenwerking met The Who, Jeff Beck, 10CC, Roxy Music, Mick Jagger en Toto. Jeff Babko is een Amerikaanse keyboardspeler, pianist, arrangeur en componist. Hij is een veelgevraagde sessiemuzikant en toerde o.a. met Toto en Robben Ford. Hij is o.a. beïnvloed door Herbie Hancock, Jan Hammer en George Duke.
Op Change your life staan twaalf instrumentale nummers. Veelal heavy bluesrocknummers waarin de harde en soms roffelende drums van Simon Phillips en de scheurende gitaar van Gagliotti zeer nadrukkelijk aanwezig zijn. Phillips is een uitstekende drummer en Gagliotti teistert zijn gitaar. De ene keer heavy rockend als Jeff Beck in Achievement, als Jimi Hendrix in het titelnummer Change your life en We deserve the best. De andere keer soleert hij lyrisch als Carlos Santana in Sunrise blues, All new en Old friends. Jeff Babko is minder prominent aanwezig dan het duo Gagliotti – Phillips. Maar zijn bijdragen geven de nummers wel meer afwisseling zoals te horen is in Hopefulness, Best time en Great night. Het slotnummer Pleasure of playing is het prijsnummer en de titel dekt helemaal de lading. Gagliotti speelt uitstekend gitaar, Phillips drumt alsof zijn leven er van af hangt en de orgelsolo’s van Babko zijn heel mooi. Uitstekend nummer.
Conclusie: Change your life is mijn eerste kennismaking met de muziek van Marcelo Gagliotti. Het is een zeer stevig (blues) rockalbum met stuk voor stuk uitstekende muzikanten. Ik vind alleen dat helaas de variatie ontbreekt.
Tracks:
- African blues
- Achievement
- Change your life
- Sunrise blues
- Winners
- All new
- Hopefulness
- Best time
- We deserve the best
- Great night
- Old friends
- Pleasure of playing
Mississippi – songs along the road – Richie Arndt
Bij velen zal er bij de naam Richie Arndt niet direct een belletje gaan rinkelen. Bij mij althans niet. Maar in Duitsland is de op 23 februari 1958 in Bielefeld als Henry Richard Arndt geboren blues- en rockmuzikant al jaren een bekende verschijning. Hij leerde al jong elektrische gitaar spelen en studeerde muziekonderwijs. Zijn muzikale helden waren Rory Gallagher, Johnny Winter en Jimi Hendrix. Nadat hij tien jaar in de top-40 band Skydogs had gespeeld voltooide hij zijn opleiding als muziekleraar. Naast zijn baan als leraar kreeg hij vanaf 1995 bekendheid in de Duitse bluesscene met zijn groep Bluenatics. Vorig jaar won Arndt de BIG Bluesaward als Best Contemporary Blues Artist 2014 in Duitsland.
In december jl. kwam zijn nieuwe album uit, Mississippi – songs along the road. De opener is een energiek rockende versie van Chuck Berry’s Memphis Tennessee. Keiharde drums, een snoeiharde gitaar en een jammerende mondharmonica. Het tempo blijft vervolgens hoog in de traditional Swing low, sweet chariot, een heerlijke gospelblues met een prachtige gitaarsolo. Walking in Memphis was een enorme hit van Marc Cohn in 1991 en Richie Arndt heeft er op dit album een mooie cover van zes minuten van gemaakt. Mooi piano intro, goede zang, orgel, een koor en het nummer eindigt met een regen- en donderbui. Het volgende nummer, de Leadbelly klassieker Backwater blues, begint en eindigt ook met regen en donder. Prachtige slide en mondharmonica. Mooie krachtige country blues. Het door Richie Ardt zelf geschreven Mississippi flowride is een funky bluesrocker, met snerpende gitaarsolo’s, een loeiende mondharmonicasolo en een strakke ritmesectie. Een volgende blues klassieker is Crossroads van Robert Johnson dat in de uitvoering van Arndt een bluesrock versie wordt met bottleneck en wah wah gitaar en jachtig bonkende drums. Het grote rustpunt op het album is het door Billie Holiday wereldberoemd geworden Strange fruit. Een mooie ballad, gedreven zang en die prachtige tuba en trombone. Schitterend nummer. Een volgend hoogtepunt op het album is Ol’ man river, een nummer uit de musical Showboat uit 1927. Arndt maakt er een lekkere countryblues ballad van met een ingetogen gitaarsolo, een pianosolo onder wervelende orgeltonen en een prominent aanwezige staande bas. Dan duiken we de typische sfeer van New Orleans in. Eerst met Hank Williams Jambalaya en het van Dr. John bekende Iko iko en daarna horen we Arndt als een soort crooner in Do you know what it means to Miss New Orleans. Het album eindigt met een aparte versie van Love me tender van Elvis Presley. Wederom goede zang van Richie Arndt en een prachtige pianosolo en akoestische gitaarsolo.
Conclusie: Richie Arndt en zijn band hebben met Mississippi – songs along the road een uitstekend album gemaakt. Vaak oeroude klassiekers zijn op een zeer prettige manier afgestoft, hebben een eigen stempel gekregen en liggen uitstekend in het gehoor.
Tracks:
- Memphis, Tennessee
- Swing low, sweet chariot
- Walking in Memphis
- Backwater blues
- Mississippi flowride
- Crossroads
- Strange fruit
- Ol’ man river
- Jambalaya & iko iko
- Do you know what it means to Miss New Orleans
- Love me tender
Line up:
- Richie Arndt (vocals, gitaar)
- Wolfgang Brammertz (orgel)
- Björn Diewald (lap steel, keyboards tracks 2 en 5)
- Bianca Diewald – Shomburg (choir/Tammy)
- Christiana Eiben (choir tracks 2,3 en 9)
- Karl Godejohann (drums tracks 3,7,8,10 en 11)
- Peter Weissbarth (drums tracks 1,2,5,6 en 9)
- Jens-Ulrich Handreka (elektrische bas tracks 1,2,5,6 en 9)
- Kevin Hamkemeier (upright bas tracks 3,7,8,10 en 11)
- Matthias Klause-Gauster (grand piano tracks 3,7,8,10 en 11)
- Dieter Kropp (harmonica tracks 1,4 en 5)
- Stephan Schulze (trombone, tuba tracks 7 en 10)
- Tine Vonhoegen (choir tracks 2,3 en 9)
Some call it FREEDOM (some call it the blues) – R.B. Stone
De muziek is de in Huntingsburg, Indiana, geboren zanger- gitarist R(oland) B(Bennett) Stone jr. met de paplepel ingegoten. Zowel zijn vader als zijn moeder waren liefhebbers en hebben die muzikale liefde op hun zoon overgebracht. Zijn vader was gek op blues, boogie en rock en roll en wijdde zijn zoon in in de muziek van Little Richard, B.B. King, Jerry Lee Lewis en Elvis Presley. Zijn moeder maakte hem bekend met Janis Joplin, Johnny Cash, Herb Alpert, The Beatles, Motown en de hits van de jaren ’60. Voordat R.B. Stone op zijn 23e naar Colorado vertrekt om zich helemaal op de muziek te storten werkt hij o.a. bij de spoorwegen en in een loodgietersbedrijf in Ohio. Hij begint te toeren en speelt wereldwijd in meer dan 30 landen. In 1986 verschijnt zijn eerste plaat Highway robbery en in de jaren daarna volgen er nog heel veel. Volgende maand verschijnt Some call it FREEDOM (some call it the blues), zijn 17e album.
Op dit nieuwe album staan 11 door R.B. zelf geschreven nummers. De opener Hill country stomp knalt er meteen keihard in. Een energieke stomende boogie waarin R.B. een ode brengt aan helden uit de Mississippi delta. Het titelnummer heeft J.J. Cale invloeden. 35 Miles to Mobile is een uptempo bluesrocker met een scheurende gitaar, een doordenderende ritmesectie en een hamerende boogiepiano. Ook in de New Orleans achtige sfeer van Mind your bizzness is Larry Van Loon prominent aanwezig met zijn piano en blaast R.B. zijn longen uit zijn lijf op zijn mondharmonica. Orgelsolo’s en gitaar domineren de midtempo bluesrocker Yo yo lover. R.B. zingt gedreven in Another thief, een nummer met verder een uitstekende ritmesectie. R.B. soleert op cigar box in de instrumental Nicklejack. You don’t want me is een John Lee Hooker achtige boogie en in de ZZ Top achtige bluesrocker Won’t stop rockin’ zijn de piano en het orgel weer op dreef en ook de loeiende harmonica. Gastgitarist Tim “Too Slim” Langford mag zijn kunsten op slide vertonen in de Hoochie coochie achtige rocker Weapons of mass persuasion. Prachtig die laatste twee zinnen: “Watch out Slim, she’ll make you a prisoner of love”. En het laconieke antwoord van Slim: “But I’m a married man”. In het slotnummer Standin’ on top of the world mag iedereen nog een keer helemaal los gaan, orgel, bas, drumsolo, harmonca en gast Austin Young op gitaar. Een dampend einde.
Conclusie: Aan het nieuwe album van R.B. Stone is niets vernieuwend. Maar dat is absoluut niet erg. In tegendeel, het is een zeer energiek album. Niks geen poespas, maar eerlijke rechttoe recht aan blues (rock) van de bovenste plank. Zo mag hij nog jaren doorgaan. Keihard draaien!
Tracks:
- Hill country stomp
- Some call it freedom
- 35 Miles to Mobile
- Mind your bizzness
- Yo yo lover
- Another thief
- Nickajack
- You don’t want me
- Won’t stop rockin’
- Weapens of mass persuasion
- Standin’ on top of the world
Line-up:
- R.B. Stone (zang, mondharmonica, cigar box, slide en rhythm gitaar)
- Terrance Houston (drums)
- Randy Coleman (bas)
- Josh Fairman (bas)
- Larry Van Loon (keys)
- Tim “Too Slim” Langford (slide track 10)
- Austin Young (gitaar track 11)
The ghosts of Highway 20 – Lucinda Williams
Lucinda Williams weet van geen ophouden. Gelukkig maar, want deze in Lake Charles (Louisiana) geboren Amerikaanse singer-songwriter, die binnenkort haar 63e verjaardag hoopt te vieren, komt nog geen 1½ jaar na het lovend ontvangen meesterwerk Down where the spirit meets the bone, volgende maand met een nieuw album The ghosts of Highway 20.
Het 12e studioalbum van The Cosmic Queen of Americana Music zoals een muziekjournalist haar eens noemde, is weer een ouderwets goed album. Williams haalde haar inspiratie voor dit nieuwe album uit de Interstate 20, de weg die gedeeltelijk van Georgia naar Texas loopt. Aan deze weg liggen steden als Atlanta, Macon, Shreveport en Jackson, plaatsen die een belangrijke plaats innemen in het leven van Lucinda Williams.
Het album begint vertrouwd met Dust, een epische Lucinda Williams ballad, met die typische Williams zang en mooi gitaarwerk. Dan de eerste cover van het album, House of earth, met tekst van folk icoon Woody Guthrie en Lucinda Williams die de muziek bij dit nummer schreef. Het jazzy I know all about it wordt weer gekenmerkt door die prachtige ingetogen zang van Williams en het subtiele gitaarwerk. Place in my heart is een ronduit prachtig nummer met uitmuntend gitaarwerk. De gitaristen Greg Leisz (pedal steel), Bill Frisell en Val McCallum drukken een belangrijk stempel op het album, zoals o.a. ook is te horen in het ruim 6 minuten durende Death came. Een prachtig nummer met “slepende” zang en de “dienende” ritmesectie van drummer Butch Norton en bassist David Sutton. Doors of heaven is steviger waarbij de gitaren over de zang en de ritmesectie heen rollen. De parel van het album is Louisiana story. In ruim 9 minuten zingt Lucinda Williams over haar herinneringen aan o.a. Lake Charles, Shreveport en Baton Rouge. In de samen met mede producer Tom Overby geschreven titelsong domineren de gitaren weer. In Bitter memory gaat het tempo omhoog en de Bruce Springsteen cover Factory begint met een twangende gitaar. Close the door on love is een gevarieerd nummer dat akoestisch begint, maar al snel wordt het steviger met snijdende gitaarsolo’s. Drummer Butch Norton opent met subtiele tikken If my love could kill, waarna de gitaren en de trillende stem van Lucinda weer invallen Een ballad in de beste Williams traditie is If there’s a heaven. Jammer dat het slechts 3 ½ minuut duurt. Maar dat wordt weer helemaal goedgemaakt met het slotnummer Faith & grace, een ruim 12 minuten lange improvisatie van de bovenste plank.
Conclusie: Down where the spirit meets the bone was een meesterwerk en leek niet te overtreffen. Maar gelukkig heeft Lucinda Williams de slogan dat je moet stoppen op je hoogtepunt aan haar muzikale laars gelapt. Met haar nieuwe album heeft zij haar vorige album in de schaduw gezet. The ghosts of Highway 20 is een formidabel album. Mede dank zij haar uitstekende begeleiders. Hopelijk denkt ze er nog niet over om met pensioen te gaan.
Tracks:
- Dust
- House of earth
- I know all about it
- Place in my heart
- Death came
- Doors of heaven
- Louisiana story
- The ghosts of Highway 20
- Bitter memory
- Factory
- Close the door on love
- If my love could kill
- If there’s a heaven
- Faith & grace
Sneaker – Paul Benjaman Band
De Amerikaanse staat Oklahoma heeft een groot aantal muzikanten voortgebracht. Folkzanger Woody Guthrie, country zangeres Patti Page, bluespianist Jac McShann, countryzanger Vince Gill, jazzgitarist Barney Kessel, de eerste vrouwelijke rockabilly zangeres Wanda Jackson, zanger pianist Leon Russell. En misschien wel de meest bekende van allemaal, zanger gitarist J.J. Cale. Zomaar een greep uit het rijke muzikale arsenaal van The Sooner State Oklahoma.
Maar ook tegenwoordig is er nog een levendige muziekscene in Oklahoma. Een voorbeeld daarvan is zanger gitarist Paul Benjaman, geboren in Tulsa en opgegroeid in Inola, een plaats in de buurt van Tulsa. Met zijn Paul Benjaman Band maakt hij vanaf 2008 muziek en toert hij regelmatig door de VS. In 2010 bracht hij zijn eerste album uit, Something. In oktober 2015 verscheen zijn nieuwste album Sneaker en dit album wordt op 22 januari a.s. ook in Nederland uitgebracht.
Sneaker bevat 12 door Paul Benjaman geschreven nummers. En het is een lekker album, dat verklap ik maar alvast. Amerikaanse rootsmuziek omschreven als the New Tulsa Sound. De opener, het titelnummer, is een uptempo rocker met lekker gitaarwerk in de stijl van J.J. Cale. En de laidback stijl van Cale is ook goed te horen in Estoy loco. Ball and chain is weer een uptempo rocker met gierende gitaren en een uitstekende ritmesectie. In Auburn plaid wordt gas teruggenomen. Een mooi rustig nummer met een prachtige steel. Invloeden van Wilco, de rockband van Jeff Tweedy, zijn er in het funky Your music. J.J. Cale komt weer om de hoek kijken bij Showdown state, een midtempo rocker met snijdende gitaarsolo’s en onverstoorbaar drumwerk. Ringside is een apart nummer. Het begint midtempo met een mooie steel maar halverwege evolueert het nummer in de stevige gitaarrocker. De gitaren voeren ook weer de boventoon in het funky Shake your tree, waarbij ook de uitstekende ritmesectie weer opvalt. In Monticello honeymoon “zingen” de gitaren over de doordenderende ritmesectie heen hun hoogste lied. Een fenomenale strakke rocker. De zang van Benjaman in Lortab mama doet me erg denken aan een andere gigant uit Oklahoma, Leon Russell. El matador heeft psychadelische elementen in zich. In het slotnummer, het aan The Doors denkende Black magic country, gaan alle musici om de beurt volledig los. Een uitstekende afsluiter.
Conclusie: J.J. Cale is niet meer onder ons, maar ik denk dat hij vanaf zijn wolk in de muzikantenhemel goedkeurend had geknikt als hij het album Sneaker had kunnen horen. The Paul Benjaman Band heeft een uitstekend album gemaakt. Lang leve The New Tulsa Sound.
Tracks:
- Sneaker
- Estoy loco
- Ball and chain
- Auburn plaid
- Your music
- Showdown state
- Ringside
- Shake your tree
- Monticello honeymoon
- Lortab mama
- El matador
- Black magic country
The Band:
- Paul Benjaman gitaar, zang
- Jesse Aycock gitaar, lapsteel, pedal steel, backvocals
- Bo Hallford bas
- Andrew Bones drums, percussie, vibes, bells
- Jeff Newsome keys, piano, synthesizer
- Paddy Ryan percussie
Jacob Tovar and the Saddle Tramps – Jacob Tovar and the Saddle Tramps
Jacob Tovar is een Amerikaanse zanger gitarist uit Tulsa Oklahoma. Tovar werd 32 jaar geleden geboren in Perry, Oklahoma waar hij opgroeide op een boerderij. Zijn broer Josh inspireerde hem om gitaar te gaan spelen, maar ook zijn moeder heeft hem beïnvloed. Hij speelde o.a. met artiesten als Wayne Hancock, Bill Kirchen en Junior Brown.
Vorig jaar bracht hij zijn eerste album Jacob Tovar and the Saddle Tramps uit. Het album is opgenomen in Fellowship Hill in Arkansas. Eind deze maand wordt het album ook officieel in Nederland uitgebracht.
Het album begint swingend met Willie Nelsons klassieker If you’ve got the money met een lekkere slidegitaar en een mondharmonica. Het tempo wordt er flink in gehouden met het van Ernest Tubb bekende Driving nails, met weer goed slide werk van Seth Lee Jones. Het door Ernest Tubb geschreven When a soldier knocks is een regelrechte tearjerker. Tovar schreef samen met zijn vriend Dennis Howard Good spirits, een prachtig nummer met uitstekend gitaarwerk van Cooper Waugh. One track minded baby schreef Tovar samen met zijn vrouw Jamie en roept herinneringen op aan Johnny Cash. Tips and beer is een bluesy honky tonk waarin helden als Hank Williams en George Jones langskomen. Tovar zingt sterk en speelt mooi akoestisch in There stands the glass, het aloude countrynummer dat door o.a. Carl Smith, Jerry Lee Lewis, Loretta Lynn, Hoyt Axton, Ted Hawkins en zelfs door Van Morrison op de plaat is gezet. Three good reasons is een uptempo ode aan de music scene van Tulsa. Hank Locklins’ Please help me is weer een tearjerker en doet sterk denken aan de muziek van Bob Wills en Hank Williams. Het slotnummer is geschreven door Wink Burcham en vertelt het droevige verhaal van een man die helemaal verdwaald is in de honky tonk sfeer. Wel een prachtig nummer waarbij de tranen gemakkelijk kunnen vloeien.
Conclusie: Jacob Tovar heeft met zijn band een traditioneel album gemaakt. Liefhebbers van oude country, folk, honky tonk en western swing worden op hun wenken bediend. Het album kan mij wel bekoren.
Tracks:
- If you’ve got the money
- Driving nails
- When a soldier knocks
- Good spirits
- One track minded baby
- Tips and beer
- There stands the glass
- Three good reasons
- Please help me
- I’ll never leave the honky tonks
The Band:
- Jacob Tovar zang, akoestische gitaar
- Seth Lee Jones slide gitaar
- Cooper Waugh elektrische gitaar
- Patrick Ryan drums
- Aaron Boehler bas
- Wink Burcham harmonica, backing vocals, gitaar
Gristle to gold – Randy McAllister
Randy McAllister groeide op in Novice, een klein plaatsje in Texas, als zoon van een brandweerman, die ook drummer was in The Flames. Al heel jong stapt Randy in de voetsporen van zijn vader en begint ook te drummen. Maar als hij bij de luchtmacht in Massachusetts is gelegerd ontdekt hij de mondharmonica. In 1992 keert hij naar Texas terug en in 1997 tekent een lucratief platencontract bij JSP Records waar hij drie albums uitbrengt. Tegenwoordig zit Randy McAllister bij Reaction Records en op dat label heeft hij vorige maand een nieuw album uitgebracht, Gristle to gold.
Randy McAllister wordt op Gristle to gold begeleid door een gezelschap jonge muzikanten die zich de prachtige naam The Scrappiest Band in the Motherland (hoe verzin je zoiets) hebben aangemeten. Op het album staan 12 door McAllister zelf geschreven nummers. Het album opent meteen spetterend met het opzwepende The kid with the really old soul, met een huilende mondharmonica en de mooie backvocals van Andrea Wallace, om vervolgens in vol tempo verder te gaan met The Push, met weer die backvocals, de uitstekende ritmesectie en de gitaar van Rob Dewan. Matt Higgs neemt de meeste baspartijen op het album voor zijn rekening, terwijl afwisselend Kevin Schermerhorn, Sean Mcurley, en op één nummer Eric Smith, de drumsticks hanteren. Something that don’t cost a dime is een midtempo soulbluesrocker met een snijdende gitaarsolo van Rob Dewan. Pianist Carson Wagner geeft zijn visitekaartje af in Crappy food, no sleep, a van and a bunch of songs, een funky nummer waarin vooral ook de samenzang van Randy en Benita Arterberry-Burns opvalt. In I’m like a boomerang zijn de invloeden van John Hiatt en Delbert McClinton te horen en is het genieten van het orgel van Carson Wagner. De titel You lit the dynamite zegt al genoeg, een stevig nummer met een schitterende gitaarsolo van Rob Dewan. Dan is het tijd voor een rustpunt met de prachtige soulballad Someone’s been there. Goede zang, subtiele gitaarlijnen en een in topvorm verkerende pianist. Het prijsnummer van het album. Bowling pin is weer een korte jachtige rocker en Glass half full is een pure soulblues met blazers. Organist Carson Wagner is weer prominent aanwezig in A whole lot of nothing. Het album wordt afgesloten met de boogiewoogie/shuffle Hey Hooker en het funky Ninja bout chat.
Conclusie: Mijn eerste kennismaking met Randy McAllister and the Scrappiest Band in the Motherland is mij heel goed bevallen. Gristle to gold is een uitstekend album voor liefhebbers van eerlijke (soul) blues zonder opsmuk.
Tracks:
- The kid with the really old soul
- The push
- Something that don’t cost a dime
- Crappy food, no sleep, a van and a bunch of songs
- I’m like a boomerang
- You lit the dynamite
- Someone’s been there
- Bowling pin
- Glass half full
- A whole lot of nothing
- Hey Hooker
- Ninja bout cha
The band:
- Randy McAllister vocals en mondharmonica
- Rob Dewan gitaar
- Matt Higgins bas (1, 2, 3, 4, 8, 9, 10, 12)
- Maya Van Nuys fiddle
- Carson Wagner piano en orgel
- Kevin Schermerhorn drums (1, 2, 3)
- Sean Mcurley drums (4, 5, 8, 10, 11, 12)
- Eric Smith drums (6)
- Benita Arterberry – Burns background vocals (4, 5, 8, 10, 12)
- Andrea Wallace background vocals (1, 2, 3, 6, 11)
- Steve Howard trompet (9)
- Jeff Robbins saxofoon (9)
- Mike Morgan gitaar (5, 11) en bas (6)
- Rich Stanmyre bas (5, 11)
Live in Hyde Park – The Who
Ik was al heel vroeg een groot fan van The Who, de Britse rockband die vanaf het midden van de jaren 60 de popmuziek een totaal ander aanzien gaf. Niet alleen met hun ruige op R&B geënte muziek, maar vooral ook door hun optredens waarbij na afloop van het concert de instrumenten in elkaar werden gebeukt. Als The Who had opgetreden bleef er meestal een rokende puinhoop achter.
Ik denk zelf nog wel eens terug aan het gedenkwaardige popfestival in de Vliegermolen in Voorburg op 9 en 10 maart 1973. Ik heb 2 dagen ongelofelijk genoten van een groot aantal artiesten die in die jaren aan de weg timmerden of bezig waren hun weg in de muziekwereld te vinden, zoals The Eagles, Ry Cooder, Rod Stewart & The Faces (met Ron Wood) en Rory Gallagher. Een van de hoogtepunten was voor mij het optreden van The Who. The Who toen nog in hun originele samenstelling met zanger Roger Daltrey, de molenwiekende gitarist Pete Townsend, de onverstoorbaar bassende John Entwistle en de explosieve maffe drummer Keith Moon. Ik heb zelden een band zo hard horen spelen. Dagen er na suisden mijn oren nog.
Dat was in 1973 en nu, 42 jaar later, treedt The Who nog steeds op. Er is in de loop van de jaren wel het een en ander gebeurd. Drummer Keith Moon overleed in 1978 en bassist John Entwistle is sinds 2002 ook niet meer onder ons. De groep is een aantal jaren uit elkaar geweest en de band bestaat tegenwoordig alleen nog uit Roger Daltrey en Pete Townsend.
Opgericht in 1965 vieren ze dit jaar hun 50-jarig bestaan. Vanwege dit jubileum trad The Who op 26 juni van dit jaar op in Hyde Park in London voor 65.000 uitzinnige fans. Van dit concert is vorige maand een dubbel cd uitgebracht. De band trapt af met hun eerste single I can’t explain gevolgd door The Seeker. Tamelijk korte maar vooral krachtig rockende nummers. De toon is gezet. Daarna het ruim 6 ½ minuten durende Who are you, met krachtig drumwerk van Zak Starkey. Deze zoon van Beatlesdrummer Ringo Starr is een uitstekende drummer hoewel het natuurlijk wel lastig is, zo niet eerlijk, om hem met Keith Moon te vergelijken. Vervolgens gaat The Who terug naar hun belangrijke jaren 1965, 1966 en 1967. The kids are alright, de prachtige uitvoering en het aan Paul Weller opgedragen Pictures of Lily, de snelle rocker I can see for miles en uiteraard My Generation. Het nummer wijkt ondanks een stotterende Daltrey en de rollende bastonen van de uitstekende bassist Pino Palladino nogal af van de studiouitvoering. Behind blue eyes is een prachtige ballad en de ruim zes minuten durende versie van Bargain wordt gekenmerkt door de tempowisselingen, van subtiel naar explosief. Cd 1 wordt afgesloten met de gospelachtige meezinger Join together en het snelle You better you bet, waarin de goede samenzang van Daltrey en Townsend weer opvalt.
Cd 2 begint met twee nummers van hun album Quadrophenia uit 1973, I’m one en het orchestrale Love reign o’er me, met goede zang en lekker gitaarwerk. Pete Townsend neemt de vocalen voor zijn rekening in het funky Eminence front. En een concert van The Who kan natuurlijk niet zonder de rockopera Tommy, waarvan maar liefst vijf nummers worden gespeeld. Een van mijn favoriete nummers van The Who is en blijft Baba O’Riley van het klassieke album Who’s next uit 1971. Ruim zeven minuten genieten geblazen, hoewel Pete Townsend moeite heeft met de hoge tonen, maar dat wordt gecompenseerd door de mondharmonicasolo van Daltrey. Na het voorstellen van de band door Pete Townsend krijgen we het bekende jengelende orgel te horen van Won’t get fooled again, een tien minuten lange uitsmijter.
Conclusie: Puristen zullen misschien zeggen dat The Who zonder Keith Moon en John Entwistle The Who niet meer is, maar Pete Townsend en Roger Daltrey benaderen met hun vervangers de sound van The Who zeer dicht. Een aangevuld met een aantal goede sidemen bewijst The Who dat ze wat mij betreft nog niet pensioen hoeven te gaan. De band rockt nog als in zijn beste jaren.
Tracks disc 1:
- I can’t explain
- The seeker
- Who are you
- The kids are alright
- Pictures of Lily
- I can see for miles
- My generation
- Behind blue eyes
- Bargain
- Join together
- You better you bet
Tracks disc 2:
- I’m one
- Love reign o’er me
- Eminence front
- Amazing journey/Overture/Sparks
- Pinball wizard
- See me, feel me/Listening to you
- Baba O’Riley
- Won’t get fooled again
The band:
- Pete Townsend (gitaar, vocals)
- Roger Daltrey (vocals)
- Pino Palladino (bas)
- Zak Starkey (drums)
- Simon Townsend (gitaar, vocals)
- John Corey (keyboards)
- Loren Gold (keyboards)
- Frank Simes (keyboards, musical director)
Songs from the road – Jack Bruce & Robin Trower
Als we het hebben over bassisten in de rockmuziek dan valt in negen van de tien keer ongetwijfeld de naam Jack Bruce. De in oktober 2014 op 71 jarige leeftijd overleden Schot begon zijn carrière in 1962 bij Blues Incorperated van Alexis Korner en ging een jaar later deel uitmaken van The Graham Bond Organisation. Dat duurde ook niet lang want hij verhuisde naar de band van een andere Britse bluespionier John Mayall. Bruce is te horen op Bluesbreakers with Eric Clapton, het debuutalbum van John Mayall & the Bluesbreakers uit 1966. Ook bij Mayall hield hij het niet lang uit. Eerst was hij nog heel kort lid van de band van Manfred Mann alvorens hij met Eric Clapton en drummer Ginger Baker het legendarische powerbluestrio Cream vormde. Na de opheffing van Cream in 1968 bracht Bruce zijn eerste soloalbum uit. Daarna speelde hij met een onnoemelijk aantal muzikanten zoals Lesley West, Corky Laing (het schitterende album Why dontcha), Mick Taylor, Carla Bleij, Robin Trower en Gary Moore. Tussen 1995 en 1999 maakte hij deel uit van The All Starr Band van Ringo Starr.
Na een reeks reünieconcerten van Cream in 2005 hervatte hij in 2007 zijn samenwerking met Robin Trower, bij de meeste muziekliefhebbers bekend als gitarist van Procol Harum. Vanaf 1973 had Trower zijn eigen trio, The Robin Trower Band. Vanaf eind jaren 70 wisselde de Robin Trower Band veelvuldig van samenstelling. Vanaf 2007 ging hij dus weer met Jack Bruce werken en dat resulteerde in het live album Seven Moons, opgenomen op 28 februari 2009 in De Vereeniging in Nijmegen. Bruce en Trower werden tijdens dit concert bijgestaan door Gary Husband, een Britse drummer die o.a. heeft gespeeld op platen van John McLaughlin, Jeff Beck, Randy Brecker en Al Jarreau.
Het Nijmeegse concert uit 2009 is deze maand opnieuw uitgebracht op dvd/cd. Met een “good evening, I like to see you” begroet Bruce het publiek in tovert zijn eerste bastonen in Seven moons tevoorschijn, waarna Robin Trower zijn eerste solo de zaal in slingert. De pompende bas en de Jimi Hendrix achtige gitaarsolo in het bluesy Lives of clay gaan er in als koek en het plezier is op de gezichten van het trio af te lezen. “Can’t get enough of that, I want more” roept Bruce en zingt vervolgens vol overgave Distant places of the heart. Een prachtige slowblues met een lyrische solo van Trower, die aan het eind van het nummer een mooi knikje naar zijn maatje geeft.
Dan is het tijd voor de Cream klassieker Sunshine of your love, met de beroemde basriff. Het nummer krijgt een gloedvolle uitvoering met een a la B.B. King bekkentrekkende Trower die zijn gitaar teistert en de vingers van Bruce die over de snaren vliegen. “Now we’re beginning to get somewhere” glundert Bruce, alsof we al niet begonnen waren. Carmen wordt weer vol overgave gezongen en in She’s not the one gaat Trower weer als Hendrix te keer. Het zweet gutst van het gezicht van drummer Gary Husband in de uptempo bluesrocker So far to yesterday. Just another day is een pareltje, prachtige zang, lyrische gitaarsolo’s en een fenomenale bassolo. Na het funky Perfect place komt voor mij het prijsnummer van het album, Bad case of celebrity, een schitterende slowblues met een Bruce in topvorm die een bed van bastonen neerlegt waarop Trower zijn mooie solo’s mag uitstrooien. In The last door, met vlammende gitaarsolo’s, draait Bruce nog even aan de knoppen van de versterker om zijn bas nog wat meer volume en cachet te geven. Lachende gezichten van genietende muzikanten en publiek in het Cream achtige Come to me. De rollende bas en de drums kondigen White room aan, de klassieker van Cream. Robin Trower met zijn wah way solo’s en aan het eind knikken Bruce en Trower elkaar weer goedkeurend toe.
Het trio verlaat onder groot applaus de bühne, maar zijn in een poep en zucht weer terug voor de nagift Politician. Het trio gaat nog een keer vol op het orgel in dit Cream nummer.
Conclusie: Songs from the road is een prachtige registratie van een schitterend concert. Een optreden van een band zonder kapsones waar het spelplezier vanaf spat. Ik ben met terugwerkende kracht jaloers op het publiek dat in Nijmegen dit trio live heeft zien optreden.
Tracks:
- Seven moons
- Lives of clay
- Distant places of the heart
- Sunshine of your love
- Carmen
- She’s not the one (niet op cd)
- So far to yesterday
- Just another day
- Perfect place
- Bad case of celebrity
- The last door
- Come to me
- White room
- Politician