Gerritschinkel.nl Columns & meer

Michael Kiwanuka – Kiwanuka

De Britse singer-songwriter Michael Samuel Kiwanuka is geboren op 3 mei 1987 in Londen als zoon van Oegandese ouders die het regime van de Oegandese dictator Idi Amin ontvlucht zijn. Michael Kiwanuka groeit op in Muswell Hill in Londen, bezoekt daar de Fortismere School en gaat in 2005 studeren aan de Universiteit van Westminster. Hij wordt sessiegitarist bij Chipmunk en Bashy en begeleidt Adele tijdens haar Adele Live Tour in 2011. In datzelfde jaar tekent Kiwanuka een contract bij Polydor Records en in 2012 verschijnt zijn debuutstudioalbum. Dit album, Home again, wordt lovend ontvangen en dat geldt in 2016 ook voor de opvolger Love & hate. De albums zijn een commercieel succes en de naam Michael Kiwanuka is gevestigd.

In november jl. kwam het nieuwe album van Michael Kiwanuka uit. Het album, simpelweg Kiwanuka getiteld, is wederom geproduceerd door de Amerikaanse producer Danger Mouse, die o.a. wereldwijd bekend werd als de helft van het hiphopduo Gnarls Barkley (hit Crazy).

Met You ain’t the problem opent het album swingend, met veel percussie en backing vocals. In het funky en lekker rockende Rolling zijn fraaie baslijnen te horen. Dat Kiwanuka een uitstekende zanger is bewijst hij vervolgens in de mooie gospel I’ve been dazed. En dat bewijst hij hierna opnieuw in de met veel strijkers opgesierde ballad Piano joint (this kind of love). Another human being is een heel kort nummer met serene pianoklanken, geluidseffecten en ‘duistere’ vocalen. De soulballad Living in denial, met heerlijke backing vocals, lijkt rechtstreeks uit de jaren ’70 van de vorige eeuw weggelopen.

Hero is een song over Fred Hampton, een 21-jarige Black Panther activist, die op 4 december 1969 in Chicago werd vermoord. Het intro van het nummer begint met een akoestische gitaar en ingetogen zang, maar al snel wordt het tamelijk stevig met gruizig gitaarwerk. Ronduit een parel is Hard to say goodbye. Veel tempowisselingen van ingetogen naar stevig, uitstekende zang, backing vocals en hemelse strijkers. Finale days wordt gekenmerkt door prachtig pianospel en in het ‘slepende’ Interlude (loving the people) zijn weer de duistere vocalen te horen. Solid ground is weer een prachtig gezongen en fraai geïnstrumenteerde ballad. Het slotnummer Light is weer rijk georkestreerd en  derhalve een sterke afsluiter van het album.

Conclusie: Kiwanuka is een pachtplaat, een streling voor het oor.

Tracks cd:

1. You ain’t the problem
2. Rolling
3. I’ve been dazed
4. Piano joint (This kind of love intro)
5. Piano joint (This kind of love)
6. Another human being
7. Living in denial
8. Hero (intro)
9. Hero
10. Hard to say goodbye
11. Final days
12. Interlude (Loving the people)
13. Solid ground
14. Light

Line-up;

• Michael Kiwanuka – zang, bas, akoestische gitaar, bas, elektrische gitaar, Hammond, percussie, piano, synthesizer
• Nathan Allen – percussie
• Paul Boldeau, James Casey, Yolanda Greaves, Jasmine Muhammed, Ladonna Harley Peters, Saundra Williams – backing vocals
• Kadeem Clarke – keyboards, piano, synthesizer, wurltizer
• Danger Mouse – drums, (elektrische) gitaar, keyboards, orgel, percussie, tamboerijn, backing vocals
• Rosie Danvers – string arrangementen
• Graham Godfrey – percussie
• George Hogg – trompet
• Inflo – drums, (elektrische) gitaar, harparrangementen , keyboards, piano, orgel, percussie, synthesizer, backing vocals
• Jean Kelly – harp
• Cloe Vincent – fluit
• The Wired Strings – string arrangementen

John F. Klaver Band – Organic & sustainable sessions vol. 1

John F. Klaver begint al op zijn 7^e met gitaar spelen. Zijn inspiratiebronnen zijn o.a. Gary Moore, Robben Ford, Matt Schofield, Jimi Hendrix en Derek Trucks. Klaver gaat op een gegeven moment in de VS studeren, neemt privé gitaarlessen en studeert daar ook muziektheorie. Terug in Nederland krijgt hij aan het Amsterdamse conservatorium lessen van Jesse van Ruller, Martijn van Iterson en Eef Albers. In 2007 start hij zijn eigen band, The John F. Klaver Trio, later omgedoopt in The John F. Klaver Band. Hun debuutalbum Jetpepper verschijnt in 2008. De band speelt op veel grote festivals zoals Moulin Blues, IBC Memphis, EBC Berlijn, Big Rivers and Jazz in Juketown en staat in het voorprogramma van o.a. Johnny Winter, Dana Fuchs en Matt Schofield.

Eind november 2019 kwam het nieuwe album van de John F. Klaver Band uit. Op dit album, Organic & sustainable sessions vol. 1 laat Klaver volgens zeggen horen hoe duurzaam muziek kan zijn en hoe organisch deze kan klinken. De acht nummers op het album moeten dit concept ondersteunen.

Het album opent met de lekkere stevige rocker Get what you deserve, een cover van The Derek Trucks Band. Vet gitaarwerk, een onverstoorbare ritmesectie, golvende keys en zang van de van The voice of Holland bekende Chris Hordijk. Just kissed my baby is een cover van The Meters. In dit aanstekelijke funknummer is een mooie gastrol weggelegd voor de Amerikaanse zanger en mondharmonicaspeler Tollak Ollestad. De Britse zanger-gitarist Ian Siegal neemt de vocalen voor zijn rekening in de bluesy shuffle Little by little. In deze Junior Wells cover tovert Klaver lekkere riffs uit zijn gitaar naast een bad van orgeltonen. De Bill Evans cover Cool Eddie is een funky jazzy instrumental, met een strakke ritmesectie, gitaar, sax en een fantastische hammond. Een pompende bas en verschroeiende gitaarlicks bepalen de door Nesbert jr. Hooper en Will Jennings geschreven midtempo bluesrocker Never make your move too soon. Fantastische gitaarduels tussen Klaver en de Amerikaanse gitarist Josh Smith zijn te horen in de funky instrumentale bluesrocker The Prince, een nummer van Larry Carlton. Curtis Mayfield’s Move on up swingt de pan uit en naast fraai gitaarspel van Klaver is in deze instrumental de absolute hoofdrol weggelegd voor Pascal Lanslots op hammond. Met het door de Canadese rootsrocker Joey Landreth geschreven Joey’s groove wordt het album  lekker bluesy instrumentaal afgesloten.

Conclusie: Organic & sustainable sessions vol. 1 is een fantastisch album en ik kijk vol verlangen uit naar vol. 2.

Tracks cd:

1. Get what you deserve
2. Just kissed my baby
3. Little by little
4. Cool Eddie
5. Never make your move too soon
6. The prince
7. Move on up
8. Joey’s groove

Line-up;

• John F. KIaver – gitaar, zang
• Pascal Lanslots – hammond SKX
• Robert-Jan van Schoonacker – drums
• Iris Sigtermans – bas

Gastmusici:

• Chris Hordijk – zang (track 1)
• Tollak Ollestad – zang, harmonica, keys (track 2)
• Ian Siegal – zang (track 3)
• Efraim Trujilo – sax (track 4)
• Josh Smith – gitaar (track 6)

Wouter Planteijdt – Bullhorn

Wouter Planteijdt (Haarlem, 28 oktober 1957) is vooral bekend als zanger-gitarist van Sjako. Maar de voorman van dit Haarlemse powerrocktrio is ook een veelgevraagd sessiemuzikant en producer bij o.a. Hans Dulfer’s Reflud, Paul de Munnik, J.B. Meijers, Bob Fosko, Maarten van Roozendaal, Ricky Koole, Sanne Wallis de Vries, Jeroen van Merwijk en Beatrice van der Poel.

In 1998 brengt Planteijdt zijn eerste soloalbum ‘W’ uit, in 2000 gevolgd door Joffers Whiffle. September jl. verscheen er na bijna twee decennia weer een nieuw album van Wouter Planteijdt. Op dit album, Bullhorn, staan 15 nieuwe door Planteijdt zelf geschreven songs. Planteijdt wordt op Bullhorn begeleid door de door de muzikale wol geverfde Gerco Aerts (contrabas) en Mischa Porte (drums en backing vocals).

De openingsnummers Everybody’s angry en het titelnummer Bullhorn zijn lekker relaxte en ontspannen americana en countryfolk. Na het ingetogen gezongen en subtiel geïnstrumenteerde Manny’s funeral en het bluesy Aftermath of you gaat het tempo in het uitbundige Woman met een wah- wah gitaar en een sterkte ritmesectie omhoog. Her head en Last coat zijn fijne ballads. In het bluesy Catherine oh Catherine vraagt Planteijdt zich af ‘Did I MeToo you?, maar zegt meteen daarop ‘You surely MeTooed me’. Mooi gitaarwerk. Mooi (J.J. Cale achtig) gitaarwerk en een fraaie bassolo zijn daarna te horen in Good defeats bad. On either side doet me sterk denken aan ‘Lyin’ eyes’ van The Eagles. Countryrock is ook te proeven in Trail & error en in Tiny flags is de strakke ritmesectie lekker op dreef. Slow dance is een mooi rustig liedje en in het jazzy Serious dance trakteert Planteijdt de luisteraar op een fraaie gitaarsolo. Het album wordt met het zweverige Beauty flies mooi afgesloten.

Conclusie: Bullhorn is een zeer prettig in het gehoor liggend album met mooie, spontane en eenvoudige liedjes.

Tracks cd:

1. Everybody’s angry
2. Bullhorn
3. Manny’s funeral
4. Aftermath of you
5. Woman
6. Her head
7. Last coat
8. Catherine oh Catherine
9. Good defeats bad
10. On either side
11. Trial & error
12. Tiny flags
13. Slow dance
14. Serious smile
15. Beauty flies

Guy Belanger – Eldorado

De muzikale carrière van de uit Quebec afkomstige Canadese mondharmonicaspeler Guy Bélanger begint in 1974 als hij de eveneens uit Quebec afkomstige gitarist Bob Walsh ontmoet. Als lid van The Delta Blues Band treedt Bélanger met een repertoire van bluesclassics meer dan 200 keer op in Quebec, Ontario, New Brunswick, Nova Scotia en Prince Edward Island. Tijdens deze optredens ontmoet Bélanger bluesgrootheden als Muddy Waters, Koko Taylor, Big Mama Thornton en James Cotton. In 1987 wordt hij lid van de band van Bob Walsh en speelt o.a. vele malen op The  International Jazz Festival van Montreal. Ook werkt Bélanger met heel veel (Frans talige) artiesten uit Quebec zoals Celine Dion en Cirque du Soleil. Samen met gitarist Claude Fradette is Bélanger verantwoordelijk voor de soundtrack van een aantal films. In 2016 schrijft Bélanger de muziek voor Les Mauvaises Herbes, een film die genomineerd wordt voor de Prix Iris 2017.

In 2008 brengt Bélanger zijn eerste soloalbum uit. Dit debuutalbum, simpelweg getiteld Guy Bélanger, wordt door Lys Blues in 2009 gekozen tot album van het jaar.

Enkele weken geleden kwam Eldorado uit, het nieuwe (6^e) album van Bélanger. Het album opent met Carving the wind, een droge funky instrumental met fraaie mondharmonicasolo’s. De eerste cover op het album is Bright side of the road, een song van Van Morrison uit 1979. De versie van Bélanger en de zijnen mag er zijn. Orgel, piano, mondharp, een strakke ritmesectie, backing vocals en korte gitaarlicks. Het titelnummer Eldorado is een instrumental. Sfeervol en relaxt in de stijl van J.J. Cale. When will I know is een mooie lange ballad met ingetogen zang, fraai orgelspel en een lange mondharpsolo. Wicked is een funky instrumental. Een echt bandnummer. In Hummin’ brengt Bélanger, denkend aan Muddy Waters, John Lee Hooker, Junior Wells, Big Mama Thornton, James Cotton en Big Moose Walker een hommage aan de blues. De instrumental Ganga is geschreven door de Indiase componist en violist Lakshminarayana Subramaniam. Fraai is hier de percussie van Paul Picard, en de verschroeiende mondharp van Bélanger. De 2^e cover is Sign o’ the times. Dit nummer van Prince uit 1987 krijgt hier een aparte uitvoering met Matis Haug zang en gitaar en percussie van Stef Notari. Op 15 november 2015 arriveerde Bélanger voor een 2-weekse tournee door Frankrijk. Twee dagen eerder hadden in Parijs de terroristische aanslagen plaatsgevonden waaronder die in de Bataclan. Deze gebeurtenissen waren de aanleiding voor het ontstaan van de instrumental Hope & faith. Four little words (we need to talk) is een heerlijk jazzy nummer met prachtige bijdragen van Bob Stagg op diverse keyboards. Het nummer is geschreven door Alec McElcheran, waar Bélanger al een tijdje mee samenwerkt. Het laatste nummer op het album, Stillwater, is weer een instrumental. Bélanger is in vorm op mondharp, of zoals hij het hier zegt: ‘het pure plezier om mondharp te spelen’.            

Conclusie: Eldorado is een album dat mij zeer goed bevalt.

Tracks cd:

1. Carving the wind
2. Bright side of the road
3. Eldorado
4. When will I know
5. Wicked
6. Hummin’
7. Ganga
8. Sign o’ the times
9. Hope & faith
10. Four little words (we need to talk)
11. Stillwater

Line-up;

• Guy Bélanger – zang, harmonica, piano (track 6)
• Robert MacDonald – gitaren
• Marc-André Drouin – bas
• Michel Dufour – drums

Guests:

• Eric Longsworth – violoncello/cello (track 6)
• Paul Picard – percussie (track 3,6,7)
• Bob Stagg – B3, piano, wurlitzer (track 2,4,10)
• Mathis Haug – zang en gitaren (track 8)
• Stef Notari – percussie (track 8)
• Ben Rapetti – bas (track 8)
• Rod Huard – backing vocals (track 2,6)

Dick LeMasters – Plaza rooms and fallen kings

De Amerikaanse singer-songwriter-gitarist Dick LeMasters is geboren en getogen in Beaumont Texas. Hij luistert in zijn jeugd naar de muziek van artiesten uit deze regio zoals Johnny Winter, Edgar Winter en Janis Joplin. Zijn muzikale favorieten zijn Jerry Jeff Walker, Joe Ely, Ray Wylie Hubbard, Steve Earle, Guy Clark en John Hiatt.

Sinds 2009 treedt LeMasters op in de Beaumont area, zowel solo en als duo met zijn maat Douglas Greer en ook met zijn in 2009 opgerichte band Longneck Road, waarmee hij in het voorprogramma van o.a. The Charlie Daniels Band, Ronnie Milsap en Chuck Berry stond. Solo opende LeMasters o.a. voor Paul Thorn, Thom Shepherd, en John Evans. Vanaf 2015 treedt Dick LeMasters met Douglas Greer ook regelmatig op in Nederland. In 2014 kwam zijn solodebuutalbum One bird, two stones uit..

Het nieuwe (4^e) album van Dick LeMasters heet Plaza rooms and fallen kings, werd in augustus in de VS uitgebracht en is op 15 oktober nu ook in Europa uitgekomen. Op dit album wordt LeMasters vocaal weer prima bijgestaan door zijn maat Douglas Greer en verder door Longneck Road drummer Adam King en mondharmonicaspeler Marlin Golmon (Get Right Ramblers).

Was het vorige album van LeMasters, het uit 2017 stammende Incompatible things, een akoestisch luisteralbum, met Plaza rooms and fallen kings keert LeMasters weer terug naar de sound zoals die op zijn debuutalbum One bird, two stones was te horen. Elektrisch geladen, en dat is meteen in de opener Chicago te horen. Stevige rauwe bluesrock met een heerlijke mondharp, die trouwens in vrijwel elk nummer is te horen. Na de bluesballad Angels gaan alle remmen weer los in de Neil Young achtige rocker Right on me, met gruizige zang en een fraaie gitaarsolo. October’s evening is een lekker funky shuffle en de groove van Neil Young & Crazy Horse is er vervolgens weer volop in Midnight wind. All living things is een rustige ballad met ingetogen gitaarwerk en I play with fire een slepende midtempo blues. In de ballad Let it go wordt weer wat gas teruggenomen maar No more sufferin’ rockt weer lekker stevig weg. De akoestische blues Red lipstick is weer een ‘rustpunt’ met een fraaie mondharpsolo. Het voorlaatste nummer Diamonds is een mooie ballad en in het slotnummer Two packs gaat de band er nog een keer met volle energie stevig tegenaan.    

Conclusie: Een akoestische Dick LeMasters is aangenaam om te horen, maar een elektrisch geladen album van deze Texaan is ook niet te versmaden. Plaza rooms and fallen kings is een robuust, gevarieerd album.

Tracks cd:

1. Chicago
2. Angels
3. Right on me
4. October’s evening
5. Midnight wind
6. All living things
7. I play with fire
8. Let it go
9. No more sufferin’
10. Red lipstick
11. Diamonds
12. Two packs

Line-up;

• Dick LeMasters – zang, gitaar, bas
• Marlin Golmon – mondharmonica – zang
• Douglas Greer – zang
• Adam King – drums, zang