Gerritschinkel.nl Columns & meer

26jan/240

Valse start

Een paar weken winterstop vond ik niet erg, maar ik keek ongewild toch uit naar de hervatting van de voetbalcompetitie in het lagere amateurvoetbal. Benieuwd hoe de Goudse voetbalteams hadden overwinterd en hoe ze hun goede voornemens voor 2024 in daden gingen omzetten. Nieuwe ronde nieuwe kansen. Niets is nog verloren ook al sta je er, zoals bij een aantal, niet al te florissant voor. Voortijdig al de handdoek in de ring werpen zal toch hopelijk niet in hun woordenboek voorkomen. De mouwen opstropen en er tegenaan!

Maar waarvoor al een paar dagen werd gevreesd werd zaterdag werkelijkheid. Sneeuw en vorst hadden een verbond gesloten en zorgden er gezamenlijk voor dat bijna alle wedstrijden geen doorgang konden vinden. Een paar wedstrijden, zoals die van sv DONK, gingen nog wel van start, maar nauwelijks waren de eerste passen gezet of de scheidsrechter blies voortijdig af. Te gevaarlijk. Einde oefening en de derde helft kon voor 15.00 uur al beginnen. Frappant was die middag wel dat DONK, zonder zelf te spelen, met de minste verliespunten steviger op de 1e plaats kwam. Maar ik denk dat ze liever toch ook zelf hadden gespeeld.

Olympia, dat 2023 had afgesloten met een zeperd in Oudewater, kwam wel in actie en wilde de vieze nasmaak van die 5-1 nederlaag van 9 december snel wegspoelen. Met een nieuwe (interim) trainer die het stokje van de opgestapte Frank Bloemheuvel had overgenomen. Optimistisch stapte Olympia in de bus naar Leiden om tegen UVS de broodnodige drie punten mee naar Gouda te nemen.

Aangekomen op sportcomplex Kikkerpolder trok een aantal grote foto’s langs het veld mijn aandacht. Mooie zwart-wit foto’s van UVS elftallen met een groot sportief verleden, zoals die van de betaald voetbal selectie in clubkostuum uit 1959. Prachtig!

Helaas moest Olympia een zure nederlaag slikken. De gelukkigste won en kon (nog) niet van een ‘Carl Flux effect’ worden gesproken. Maar het wordt nu toch tijd dat Olympia een uitwedstrijd wint, want de 2-3 overwinning op Rood Wit St Willebrord van 10 april 2022 is al bijna twee jaar geleden.

24jan/240

BJ Baartmans – Ghostwriter

Singer-songwriter-multi-instrumentalist-producer Bart-Jan (BJ) Baartmans (29 juli 1965, Boxmeer), is sinds 1980 actief in de muziekscene. Hij speelde in de loop der jaren in meerdere qua muziek zeer uiteenlopende bands (o.a. BJ’s Pawnshop, BJ’s Wild Verband, Hidden Agenda Deluxe, Matthews Southern Comfort). Van Baartmans verschijnt een groot aantal albums, hij neemt deel aan honderden albumsessies en heeft tot nu toe zo’n 4000 keer opgetreden. Eigenlijk behoeft BJ Baartmans voor de kenners en de liefhebbers van zijn muziek verder geen nadere introductie.

Zijn debuutalbum The Pawnshop Guitar Chase verschijnt in 1998 en nu, ruim 25 jaar na dat debuut, komt er weer een nieuw album van BJ Baartmans uit. Deze maand verscheen Ghostwriter, een album met 13 zelf geschreven liedjes vol heel persoonlijke verhalen, observaties en opvattingen. Een mix van americana, pubrock en folk. Inspiratiebronnen voor Baartmans bij het maken van dit album waren o.a. Wilco, The Black Keys, Elvis Costello, Tom Petty en Nick Lowe. Ook werd hij geïnspireerd door de energieke optredens van nieuwe jonge Nederlandse bands.

Het openingsnummer The other side is heerlijke relaxte en fraai geinstrumenteerde americana. De zang van Baartmans doet mij hier, en ook in bijna alle andere nummers, heel sterk denken aan de droge en soms schorre stem van de Amerikaanse singer-songwriter Steve Forbert. Pedal steel en keys zijn heerlijk in Troubled. In your only is countryrock met reggae-invloeden. Sjoerd van Bommel verzorgt het strakke drumwerk. Baartmans etaleert zijn virtuoze gitaarwerk in het melodieuze uptempo Room 242. De band is weer in topvorm in Chasing dreams. Prachtige americana. De pedal steel van Johan Jansen duikt weer op in The fall en in Old habits die hard. In die laatste song is Rob Geboers ook op keys sterk aanwezig. In het ‘huppelende’ Happy even only is het drumwerk van Sjoerd van Bommel uitstekend. Zen master is opwindende stevige countryrock met lekker gitaarwerk en een prachtige korte orgelsolo. Baartmans neemt op het soulvol gezongen Solid ground het drumwerk voor zijn rekening. Dat Nick Lowe een inspiratiebron is voor Baartmans is te horen in de met heerlijk gitaarwerk versierde pubrocker Bootleg companion. De ritmesectie is strak in het stevige Someone to blame. In het slotnummer She just knows toont Baartmans nogmaals zijn grote gitaarkwaliteiten.     

Conclusie: Op Ghostwriter plak ik zonder dralen het etiket topalbum.

Tracks:

  1. The other side
  2. Troubled
  3. In your only
  4. Room 242
  5. Chasing dreams
  6. The fall
  7. Old habits die hard
  8. Happy even only
  9. Zen master
  10. Solid ground
  11. Bootleg companion
  12. Someone to blame
  13. She just knows

Line-up:

  • BJ Baartmans – zang, elektrische (slide) gitaar, akoestische gitaar, mandoline, bas, drums (track 10), percussie
  • Sjoerd van Bommel – drums
  • Gerco Aerts – bas (track 5,7,11,13)
  • Tom Baartmans – bas (track 2,4,12)
  • Rob Geboers – grand piano, Wurlitzer, Hammond B3 en VOX orgel (track 3,5,7,8,9)
  • Mike Roelofs – grand piano, Wurlitzer, Hammond B3 (track 1,2,6,10,11,12)
  • Johan Jansen – pedal steel (track 2,6,7,10)
19jan/240

Dawn Brothers – Alpine gold

Dawn Brothers is een Rotterdamse band. Hun muziek is volgens hun bio een botsing van klanken en stijlen, waarbij rock, folk, blues en soul worden gemixt en geroerd tot een onweerstaanbare cocktail. In 2017 verschijnt hun platendebuut Stayin’ out late. Als gitarist-zanger Bas van Holt en zanger-gitarist Pablo van der Poel van TheWolff tot de ontdekking komen dat ze allebei een grote voorliefde hebben voor oude soul en R&B besluiten, beide bands samen een album op te nemen. Dit zeer goed ontvangen album, Double Cream, werd in 2022 uitgebracht.

In oktober 2023 verscheen er een nieuw album van Dawn Brothers. De nummers voor dit album Alpine gold, werden in twee maanden geschreven en daarna opgenomen in de Electric Monkey Studio in Zaandam o.l.v. producer Paul Willemsen.

Het album opent sterk met gitaar en strak drumwerk in het uptempo rockende Lucky. In het enigszins duistere met dubeffecten en fraaie orgeltonen versierde titelnummer Alpine gold gaat het tempo omlaag. Sheryl Crow is een fantasierijke melodieuze song met de hit ‘All I wanna do’ van Sheryl Crow uit 1993 min of meer als leidraad. Sheryl Crow figureert samen met Eddie Vedder en Cat Stevens naast Bas van Holt in dit nummer. Het dynamische uptempo Dancing all over town heeft raakvlakken met Bruce Springsteen. It’s so easy is een ballad met mooie harmoniezang. De fraaie harmonieen horen we daarna ook weer in het relaxte Whippoorwill, met prominent en rustig drumwerk. Ingetogen is de zang in de rustige ballad The breeze met keys en een heldere twangy gitaarsolo. Het ontspannen I am a singer wordt gedragen door de strakke ritmesectie. Het tempo gaat weer omhoog in For better or worse. In dit melodieus rockende nummer met hamerende keys en sterke harmoniezang is de sound van Creedence Clearwater Revival niet ver weg. Bonkende drums openen Mona Lisa, dat naast orgel en wederom de sterke harmoniezang ook hier en daar psychedelische elementen bevat. Het album sluit af met Wanting your love so bad, een folky tearjerker met prominent stevig drumwerk. 

Conclusie: Alpine gold is een fijn, geïnspireerd, gevarieerd en zeer toegankelijk album.

Tracks:

  1. Lucky
  2. Alpine gold
  3. Sheryl Crow
  4. Dancing all over town
  5. It’s so easy
  6. Whippoorwill
  7. The breeze
  8. I am a singer
  9. For better or worse
  10. Mona Lisa
  11. Wanting your love so bad

Line-up:

  • Bas van Holt – gitaar, zang
  • Rafael Schwiddessen - drums
  • Rowan de Vos – keys, zang
  • Tammo Deuling – bas, zang
16jan/240

Todd Sharpville – Live at Rockpalast

Todd Sharpville (9 april 1970) is een Britse singer-songwriter-bluesgitarist. Er wordt beweerd dat hij, als lid van een Britse aristocratische familie, ‘de eerste blauwbloedige bluesman ter wereld’ is. Sharpville krijgt als muzikant bekendheid als in 1994 zijn debuutalbum Touch of your love verschijnt. Hij stelt in die tijd ook Europese begeleidingsbands samen voor bezoekende Amerikaanse bluesartiesten als Hubert Sumlin, Ike Turner, Chuck Berry en Byther Smith. In 1995 wint hij de British Blues Connection voor ‘Best UK guitarist’. Van 2005 tot 2007 is hij openingsact bij de Europese concerten van Pink Joe Cocker en BB King. Tijdens de coronapandemie van 2020 stelt Sharpville een professionele lockdownbegeleidingsband samen met bekende sessiemuzikanten, die wekelijks vanuit een gehuurd landhuis in Norfolk online streamingshows uitvoerde. In mei 2022 opende Sharpville voor Eric Clapton tijdens diens Royal Albert Hall concerten in Londen.

Op 8 mei 2023 trad Todd Sharpville op in het legendarische Rockpalast van de WDR. Opnamen van dit concert in de Harmonie Club in Bonn verschenen november vorig jaar op twee cd’s en een dvd. De setlist bevat 15 songs van zijn soloalbums Medication Time en Porchlight  en ook nooit eerder uitgebracht materiaal.  

Cd 1 opent met de prachtige ballad, het nooit eerder op de plaat verschenen The blue standard. Sharpville die hier zelf piano speelt, haalde zijn inspiratie bij het schrijven van dit nummer bij Frank Sinatra en met een goed glas whiskey bij de hand. God loves a loser is een bluesrocker met felle gitaarlicks, golvende Hammond tonen en een strakke ritmesectie. Ook in de midtempo blues Used laat Sharpville zijn vlijmscherpe solo’s horen. Intens is de zang, naast de gierende Hammond en de felle gitaarsolo’s in Walk out in the rain, een cover van Bob Dylan. De 10 minuten lange ballad Medication time is het verhaal over de totale breakdown die Sharpville 18 jaar geleden had. Na het rockende House rules krijgt het publiek een geheel eigen versie van de Dire Straits klassieker Money for nothing voorgeschoteld. Een regelrechte bluesstamper met een huilende mondharp van harmonicavirtuoos Will Wilde en backing vocals van Mim Grey en Gavin Skeggs.

In het ook nooit eerder uitgebrachte openingsnummer Struggling van cd 2 is drummer Steve Rushton prominent aanwezig en tovert Sharpville lange wah wah solo’s uit zijn gitaar. Sole survivor is een ontroerende ballad met harmonieen, fraai pianospel van Joe Mac en een lyrische gitaarsolo als slotakkoord. Dit nummer is ook nooit eerder uitgebracht. I don’t need to know your name is een sterk gezongen ingetogen geinstrumenteerde ballad. Stevig is daarna weer het door de ritmesectie gedragen Lying to me. Love knows no bounds is een ballad die Sharpville tijdens de lockdown heeft geschreven. Hij heeft dit nummer onlangs ook als duet opgenomen met Robbie Williams voor zijn liefdadigheidsinstelling Music Support, een instelling die muzikanten met geestelijke gezondheids- en verslavingsproblemen helpt. De Bruce Springsteen cover Red headed woman is een zeer snelle rocker met een fantastische Joe Mac op piano. Het tempo zakt daarna in de ingetogen gezongen ballad Won’t say goodbye, en nu Joe Mac met een fraaie Hammond. In de nagift If love is a crime perst de band er als afsluiter gedurende vijf minuten nog een keer alles uit.  

Conclusie: Live at Rockpalast is 90 minuten genieten van een virtuoos concert.

Tracks cd 1:

  1. The blue standard
  2. God loves a loser
  3. Used
  4. Walk out in the rain
  5. Medication time
  6. House rules
  7. Money for nothing

Tracks cd 2:

  1. Struggling
  2. Sole survivor
  3. I don’t need to know your name
  4. Lying to me
  5. Love knows no bounds
  6. Red headed woman
  7. Won’t say goodbye
  8. If love is a crime

Line-up:

  • Todd Sharpville – zang, gitaar, piano (The blue standard)
  • Matt Round – bas
  • Joe Mac – piano, Hammond B3
  • Steve Rushton – drums
  • Will Wilde – harmonica (Money for nothing en If love is a crime)
  • Mim Grey – backing vocals
  • Gavin Skeggs – backing vocals
10jan/240

Jubilarissen

Ze zijn er nog, leden die meer dan een halve eeuw lid zijn van een sportvereniging. Zaterdagmiddag was ik bij de nieuwjaarsreceptie van sv DONK en daar werden 13 leden gehuldigd voor hun trouwe lidmaatschap. De meeste jubilarissen waren 25 jaar lid en dat komt, ook bij andere verenigingen, regelmatig voor. Maar leden die 50, 60, 65, en vooral 70 of zelfs 75 jaar lid zijn, worden in de toekomst steeds zeldzamer. Vroeger gebeurde het regelmatig dat kinderen bij hun geboorte meteen al door de vader werden aangemeld bij papa’s sportvereniging. Maar gebeurt dat, uitzonderingen daargelaten, tegenwoordig nog?

Een van de oorzaken dat er in de toekomst steeds minder ‘oude’ jubilarissen zullen zijn is de afname van het clublidmaatschap. Dit heeft te maken met de vergrijzing en vooral ook de toenemende individualisering. Tieners vinden vaste trainingstijden en verplichtingen maar lastig en kiezen steeds vaker voor ongeorganiseerde sportbeoefening. Kijk op zondag maar eens hoeveel wielrenners door de polders razen. Echte wielerliefhebbers, maar de meesten

zijn geen lid van een vereniging. En dat geldt ook voor nog meer sporten.

Veel sportverenigingen hebben ook te kampen met een gebrek aan vrijwilligers. En met de terugloop van het aantal leden wordt dit probleem nog groter. De meeste vrijwilligers zijn ‘op leeftijd’ en lopen al jaren mee. Gepensioneerden zijn geliefd bij de clubs, “die hebben toch niets te doen”. Jongeren staan niet te dringen om het maar eens eufemistisch uit te drukken. 

De meeste jubilarissen bij sportverenigingen zijn ook vaak degenen op wie altijd een beroep kan worden gedaan. Daarom is het mooi dat deze leden worden gekoesterd en hun inzet wordt gewaardeerd met een jubileumspeld, een gouden of zilveren waarderingsspeld, benoeming tot lid van verdienste of benoeming tot erelid.

Extra waardering heb ik voor de zgn. maandagmorgenploeg, de ploeg vrijwilligers die elke maandagmorgen, door weer en wind, bij hun cluppie de ‘sporen’ van het sportweekend weer netjes uitwissen. “Tot maandagmorgen”, hoorde ik zaterdag een 60-jarige jubilaris bij sv DONK zeggen. En ook het kersvers benoemde erelid is maandag ook weer gewoon aanwezig.

6jan/240

Het sportjaar 2024

Het is zondagmorgen 31 december, de laatste dag van 2023. Terwijl ik dit schrijf breekt er een voorzichtig zonnetje door het wolkendek. Dat is even ‘schrikken’, want we zijn wat dat betreft niet verwend de laatste weken. Het jaar strompelt naar het einde. Pluvius en Boreas, de goden van de regen en de wind hebben behoorlijk huisgehouden en hun schaduw helaas over de ijspret op de Goudse IJsbaan geworpen. De kerstboom op de Goudse markt heeft kennis gemaakt met storm Pia. De oliebollenverkopers doen nog goede zaken en het vuurwerk knalt al dagen. De Top 2000 nadert zijn ontknoping, hoewel die ook dit jaar weer geen verrassingen oplevert. Kortom, er klopt een spiksplinternieuw jaar op de deur om het stokje over te nemen.

Tussen de oliebollen en appelflappen door flitst het afgelopen sportjaar nog even snel door me heen. Het voetbalkalenderjaar 2023 moeten we, afgezien van enkele lichtpunten, maar snel vergeten.  Voor Sportschool Den Edel was 2023 weer een jaar vol hoogtepunten. Met als klap op de vuurpijl de wereldtitel voor Boy Vogelzang. En Gouda kon de mannen van GZCDONK huldigen als Nederlands kampioen waterpolo.

Wat zal het sportjaar 2024 ons brengen. Carl Flux mag proberen Olympia in veilige haven te loodsen en dat geldt bij SV Gouda ook voor Romeo el Bouazatti. Kan de afscheid nemende trainer Erik van Zoest De Joden Boys weer naar de 4e divisie brengen? Gaat ONA weer een klasse hoger? Kunnen ze bij SV DONK in juni zeggen ‘driemaal is scheepsrecht? Keert GSV in 2024 weer terug in de competitie? Kunnen de rugbyers van RFC Gouda weer eens stapje hoger? Hoe groot zal de medailleverzameling van de pupillen van Allard Schulenklopper zijn in 2024? Kan het jonge en onervaren vrouwenteam van GZCDONK nog voor verrassingen zorgen en gaan de mannen hun landstitel prolongeren? Handhaven de volleybalvrouwen van VollinGo zich in de Topdivisie?

Allemaal vragen waarop ik nog geen antwoord weet en u waarschijnlijk ook niet. Laten we duimen voor een sportief heel succesvol 2024. Maar ik wens u vooral een gezond 2024.

4jan/240

Carla Olson – Have harmony will travel 3

De Amerikaanse singer-songwriter-gitariste-producer Carla Olson is op 3 juli 1952 geboren in Austin, Texas. In 1978 verhuist ze naar Los Angeles en richt daar de Textones op, waarmee ze door de VS en Europa toert. Bekend is ook haar samenwerking Mick Taylor, Gene Clark, Ry Cooder, Bob Dylan, Percy Sledge, Eric Clapton, John Fogerty, Don Henley en vele anderen. Sinds 1987 verschijnen er regelmatig albums van Carla Olson, solo en met andere artiesten. In 2013 neemt ze het album Have harmony, will travel 1 op, een ‘duet’ album met covers met een groot aantal gastmusici. In 2020 volgt er een deel 2.

In november jl. verscheen Have harmony, will travel 3. Ook op dit 3e deel zijn weer veel gerenommeerde gastmusici te horen.

In de openingstrack, het uptempo rockende In another land, zijn gitarist Craig Ross en bassist Jimmy Ashhurst de gastmusici. Spetterend is het gitaarwerk daarna van Eric Johnson in het met fraaie basloopjes versierde Face tot face. Olson ’s favoriete Rolling Stones song is Street fighting man. De gitaristen Jake Andrews en Jonathan Lea, en uiteraard Carla Olson zelf, schotelen de luisteraar een stomende versie voor. De Pete Townsend song I can see for miles is een doordenderende rocker in de beste traditie van The Who, met roffelende drums en felle gitaarlicks van Gary Myrick. Todd Wolfe perst felle licks uit zijn gitaar in het opwindende Lead me. Prachtig is de zang van Harvey Shield naast de orgeltonen in het romantische (Just like) Romeo en Julie. Dan is het tijd voor een drietal prachtige  ballads. Gary Myrick schittert met lyrische gitaarsolo’s, naast het duet van Olson met Robert Rex Waller jr., in Stronger. Alan Clarke (The Hollies) schreef samen met Carla Olson het prachtige It makes me cry en Clarke begint dit nummer met mondharp en zingt samen met Olson. Het fantastische gitaarspel van Laurence Juber maakt dit nummer helemaal ‘af’. In A love that never blooms. met duozang van Olson en Shawn Barton Vach, is weer mooi gitaarwerk van Laurence Juber te horen. Een van de hoogtepunten is Cool water, de C&W standaard van Bob Nolan uit 1936. met de ‘gedragen’ zang van B.J. Thomas en de mondharp van Mickey Raphael. Maar het mooiste wordt voor het laatst bewaard, drie eerder nooit uitgebrachte livetracks van Carla Olson met de legendarische Gene Clark van The Byrds. Gypsy rider, Del gato en Set you free this time zijn hartverscheurend mooi en gevoelige duetten van Olson met een van de mooiste stemmen uit de countryamericana. Kippenvel!

Conclusie: Have harmony, will travel 3 is een album om te koesteren. Prachtig.

Tracks cd:

  1. In another land
  2. Face to face
  3. Street fighting man 
  4. I can see for miles
  5. Lead me
  6. (Just like) Romeo & Julie 
  7. Stronger
  8. It makes me cry
  9. A love that never blooms
  10. Cool water
  11. Gypsy rider  
  12. Del gato
  13. Set you free this time

Line-up:

  • Carla Olson – zang, akoestische en elektrische gitaar, handclapping, backing vocals
  • Craig Ross – gitaar (track 1)
  • Benjamin Lecourt – claves, drums, maracas
  • Allan Clarke – zang, harmonica (track 8)
  • B.J. Thomas – zang (track 10)
  • Eric Johnson – gitaar (track 2)
  • Gary Myrick – gitaar, lapsteel (track 4,7)
  • Gene Clark – gitaar, zang (track 11,12,13)
  • George Callins – 12 string gitaar
  • Gregg Sutton – backing vocals
  • Harvey Shield – zang, handclapping (track 6)
  • Jake Andrews – gitaar (track 3)
  • James Intveld – gitaar, handclapping
  • Jimmy Ashhurst (track 1), Lou Castro, Tony Marsico, Paul Marshall – bas
  • Joe Read – bas, gitaar, keyboards
  • Jonathan Lea – elektrische gitaar (track 3)
  • Laurence Juber – (akoestische) gitaar (track 8,9) 
  • Markus Cuff, Michael Reid, Steve Zipper, Paul Marshall – handclapping
  • Micky Raphael – harmonica (track 10)
  • Mike Clinco – gitaar
  • Mike Thompson – piano
  • Rick Hemmen – drums, handclapping
  • Robert Rex Waller jr. – zang (track 7)
  • Shawn Barton Vach – zang (track 9)
  • Skip Edwards – Hammond B3, piano, Wurlitzer
  • Todd Wolfe – gitaar, slide (track 5)