Verbraak en Van Bijnen – Endless road
Joost Verbraak studeert in 2005 af als docent muziek aan het Conservatorium in Rotterdam. Daarna volgt hij nog een hoofdvakstudie trompet bij Eric Vloeimans. De Roosendaalse multi-instrumentalist Verbraak is actief in verschillende bands zoals bij Ralph de Jongh, The Streetbeat Empire, Point Quiet, Flits! en Trumbass.
Net als Joost Verbraak heeft ook Jan van Bijnen gestudeerd aan het Conservatorium in Rotterdam. Naast zijn baan als docent aan de Muziekschool in Krimpen aan den IJssel is hij als multi-instrumentalist actief. Hij speelt net als Verbraak in tal van bands, zoals b.v. in de band van Freek de Jonge, de 50’s act Lazy J et son Orchestre en als slidegitarist in de band van de Berlijnse singer-songwriter Sonja Markowski. Het muzikale hart van van Bijnen ligt bij americana en bluegrass.
Op muzikaal gebied hebben Joost Verbraak en Jan van Bijnen elkaar ook gevonden en vormen ze sinds een paar jaar een nieuw duo. Deze samenwerking resulteerde vorig jaar oktober in hun zeer geslaagde debuutalbum 2nd Line city.
Deze maand kwam hun tweede album uit. Op dit album, Endless road, staat louter eigen werk. Op deze elf nieuwe songs bespelen Verbraak en Van Bijnen alle instrumenten zelf en hebben zij het album ook zelf, samen met Koert van den Bosch, geproduceerd.
Het openingsnummer In this bordertown is een prachtige rustige mooi gezongen en fraai geïnstrumenteerde song. In het opwindende So he grabbed his bag gaat het tempo omhoog en is voor het eerst (en niet voor het laatst) de ‘brommende’ sousafoon te horen. Na Walk on is het tijd voor het titelnummer, de prachtige ‘slepende’ instrumental Endless road, met fantastische trompetsolo’s. Vervolgens wordt in Levon een mooie ode gebracht aan Levon Helm, de Amerikaanse drummer, multi-instrumentalist en zanger van The Band. De ‘lopende’ bas is zeer prominent aanwezig in Victoria. No is een mooie song die je met de blazers, de ‘hoppende’ sousafoon, de Johnny Cash achtige boom chica boom elementen in feestelijke sferen brengt. Vrolijkheid is ook troef in Stringhorn met de gruizige zang van van Bijnen. Helemaal in de New Orleans sferen kom je in One hand in my pocket, waarbij Joost Verbraak de leadvocals voor zijn rekening neemt. Dress up Marcelia is een mooie countryblues. Apart, maar zeer fraai, is het slotnummer Hand in mine, waarin Van Bijnen als een crooner aan het werk is, naast de rustige gitaarakkoorden en de prachtige trompetsolo.
Conclusie: In mijn recensie vorig jaar van hun debuutalbum 2nd Line city sprak ik de hoop uit dat hun muzikale samenwerking zou worden voortgezet. Gelukkig hebben ze dat gedaan want ook hun 2e album Endless road is weer een feest voor het oor.
Tracks:
- In this bordertown
- So he grabbed his bags
- Walk on
- Endless road
- Levon
- Victoria
- No
- Stringhorn
- One hand in my pocket
- Dress up Marcelia
- Hand in mine
Line up:
- Jan van Bijnen – zang, banjo, dobro, gitaar, bas, mandoline, accordeon, keys, snaredrum
- Joost Verbraak – sousafoon, trompet, trombone, French horn, basdrum, hihat, keys, accordeon, backing vocals
Tom Hambridge – The NOLA sessions
De Amerikaanse songwriter, zanger, drummer en producer Tom Hambridge (20 december 1960 Buffalo, New York) heeft zijn sporen meer dan verdiend in de muziekbusiness. Hij begint op zijn 5e jaar met drummen en na zijn afstuderen in 1983 werkt hij een aantal jaren samen met Roy Buchanan. De lijst van artiesten waar hij in de loop van de jaren daarna mee heeft samengewerkt en platen heeft opgenomen is bijna onuitputtelijk. Gary Clark jr. Eric Clapton, Van Morrison, B.B. King, Greg Allman, Keith Richards, Jeff Beck, Kid Rock, Johnny Winter, George Thorogood, Susan Tedeschi, Chuck Berry, Boston, Keb’ Mo, Bo Diddley. Kortom, te veel om op te noemen. Musici als Buddy Guy, Lynyrd Skynyrd, ZZ Top, Eric Burdon, James Cotton, Delbert McClinton en Joe Bonamassa hebben composities van Hambridge opgenomen. Daarnaast brengt hij ook eigen albums uit. Zijn solodebuut Still running stamt uit 1996. Hambridge ontvangt meerdere Grammy Awards.
Deze maand verschijnt er een nieuw album van Tom Hambridge, The NOLA sessions. Op dit album, dat helemaal in het teken staat van de schoonheid van New Orleans, heeft Hambridge een groot aantal talentvolle lokale musici uit The Big Easy (New Orleans) om zich heen verzameld.
In het openingsnummer, de zacht swingende slowblues Blues been mighty good to me, is pianist en zanger Allen Toussaint te horen met een van laatste studio-opnamen voordat hij in november 2015 overleed. Na de bluestamper Bluz crazy, met flonkerend pianospel van Kevin McKendree, is in the swampblues This end of the road voor het eerst de vette slide van Sonny Landreth te horen. De typische New Orleans sound is te horen in I love everything, met piano, orgel, de blazers van The Naughty Horns en de backing vocals van Sara en Rachel Hambridge. In het schitterende What you leave behind, met weer The Naughty Horns, is een fraaie gastrol weggelegd voor Ivan Neville op zijn B3 orgel. Landreth rockt er vervolgens in Little things weer fel op los. Het samen met Gary Nicholson geschreven Whiskey ghost is een enigszins duister nummer met alleen drums, zang, gitaar en bas. Samen met voormalig lid van Derek & The Dominos Bobby Whitlock schreef Hambridge Save me. De fraaie blazerssectie, de piano van David Torkanowski en de backingvocals van The McCray Sisters geven een gospelachtige tint aan dit lekkere uptempo nummer. In A couple drops is Ivan Neville weer van de partij en gaan gitaristen Shane Theriot en Rob McNelley felle gitaarduels aan. Na het ingetogen Masterpiece, voert Sonny Landreth het tempo weer fel op in Me and Charlie, een nummer dat opgedragen is aan Charlie McPherson, de buschauffeur van Buddy Guy. Trying to find it is een countryballad die Hambridge samen schreef met countryzanger Jeffrey Steele. Het album eindigt met Faith, met soulvolle zang van Hambridge, een zeer fraaie cellopartij van Nathaniel Smith en mooi akoestisch gitaarwerk van John Fohl, voormalig gitarist van Lower 911, de band van Dr. John.
Conclusie: Zeer mooi album.
Tracks:
- Blues been mighty good to me
- Bluz crazy
- This end of the road
- I love everything
- What you leave behind
- Little things
- Whiskey ghost
- Save me
- A couple drops
- Masterpiece
- Me and Charlie
- Trying to find it
- Faith
Line up:
- Tom Hambridge – drums, zang (alle tracks)
- Allen Toussaint – piano, zang (track 1)
- Max Moran – staande bas (track 1)
- Wendy Moten – backing vocals (track 1)
- John Fohl – elektrische gitaar (track 2,12), akoestische gitaar (track 12,13)
- Tommy MacDonald – bas (track 2,3,6,7,11,12,13)
- Kevin McKendree – piano (track 2,12), B-3 (track 4,8,12)
- Sonny Landreth – slydeco, elektrische gitaar (track 3,6,7,11)
- Shane Theriot – elektrische gitaar (track 4,5,8,9,10) akoestische gitaar (track 5)
- Calvin Turner jr. – bas (track 4,5,8,9,10)
- David Torkanowski – piano (track 4,8,10)
- Sara and Rachel Hambridge – backing vocals (track 4)
- The Naughty Horns: John Culbreth: Trumpet, Ian Bowman: Tenor Sax, Nick Ellman: Baritone Sax (track 4,5,8)
- Ivan Neville – B3 (track 5,9)
- Rob McNelley – elektrische gitaar (track 5,9,10,12)
- Nathaniel Smith – cello (track 5,10,12,13)
- Regina, Ann, Alfreda, Deborah McCrary – backing vocals (track 8)
The Delta Saints – Live from the AB
Een ontmoeting tussen Ben Ringel en David Supica op de Belmont University in Nashville, Tennesse, leidt in 2007 tot de oprichting van The Delta Saints. De eerste bezetting bestaat naast Ringel (zang, gitaar) en Supica (bas) uit gitarist Matt Bray, drummer Ben Azzi en mondharmonicaspeler Greg Hommert. De band brengt in 2009 hun eerste ep Pray on uit, in 2010 gevolgd door de ep A bird called Angola. De Delta Saints gaan daarna toeren door Noord Amerika en Europa. In 2011 verschijnt alleen in Europa het album The Delta Saints, een album met de twee ep’s uit 2009 en 2010. Het eerste studioalbum Death Letter Jubilee komt in 2013 op de markt. De band heeft inmiddels veel fans in Europa. In 2014 komen er een paar mutaties in de band. Mondharmonicaspeler Greg Hommert vertrekt en keyboardspeler Nate Kremer is nieuw. Door het vertrek van Hommert en de komst van Kremer verandert de sound van The Delta Saints ook en dat is te horen is op hun tweede studioalbum Bones uit 2015. Op dit album is ook voor het eerst de nieuwe drummer Vincent Williams te horen.
Op 1 april 2017 geven The Delta Saints een concert in de Brusselse muziektempel Ancienne Belgique, tegenwoordig gewoon AB geheten. Opnamen van dit concert verschenen vorige maand op het album Live from the AB. In het openingsnummer Cigarette is meteen te horen dat er met de komst van keyboardspeler Nate Kremer ook live een iets andere muzikale richting is ingeslagen dan die we van hun beginperiode gewend waren. De ritmesectie is onverminderd strak en met name de bastonen in Bones zijn heerlijk. Na het psychedelische Berlin, rockt de band er met snijdend gitaarwerk van Fitch fel op los in Are you. In de melodieuze aan ZZ Top denkende uptempo rocker California bewijst Ben Ringel over een uitstekende stem te beschikken. En dat is ook het geval in de bijna 10 minuten durende ballad Pray on, met fraaie hoogstandjes van Nate Kremer en van Dylan Fitch op gitaar. In het fraai gezongen Spaceman wordt een ode gebracht aan David Bowie. Sometimes I worry is een ballad met een rockend einde. Een hoofdrol is in het stevige Heavy hammer vooral weggelegd voor David Supica met zijn fraaie basspel en Nat Kremer op keys, die ook op de ballad Dust een hoofdrol voor zich op eist. Bijna 12 minuten duurt Drink it slow, een nummer met een lange bassolo, een funky gitaarsolo en ook weer met een grote inbreng van Kremer. Na het funky Be with you (burning wheels), wordt er in Bird called Angola weer volop gesoleerd door de bandleden, inclusief de drumsolo van Williams. Na de blues Butte la rose wordt het album funky afgesloten met Death letter jubilee, waarbij iedere bandlid weer zijn kwaliteiten laat horen.
Conclusie: Ondanks de iets andere richting die de band de laatste jaren is ingeslagen, ik zit misschien nog iets te veel bij hun beginperiode, blijven The Delta Saints prima muziek maken. Het bewijs is met het album Live from AB weer geleverd.
Tracks cd:
- Cigarette
- Bones
- Berlin
- Are you
- California
- Pray on
- Spaceman
- Sometimes I worry
- Heavy hammer
- Dust
- Drink it slow
- Be with you (burning wheels)
- Bird called Angola
- Butte la rose
- Death letter jubilee
Line-up:
- Dylan Fitch – lead gitaar
- Ben Ringel – zang, gitaar
- David Supica – bas
- Vincent ‘Footz’ Williams – drums
- Nate Kremer – piano, keyboards, zang
Ry Cooder – The prodigal son
Ryland Peter (Ry) Cooder (Los Angeles, 15 maart 1947), wie kent hem niet. Deze Amerikaanse meestergitarist is al meer dan een halve eeuw actief in de muziek. Zo werkte hij b.v. samen met Captain Beefheart, The Rolling Stones, Van Morrison, Neil Young, The Dooby Brothers, de Malinese gitarist Ali Farka Touré, Taj Mahal en de Cubaanse muzikanten van The Buena Vista Social Club. Bekend is hij ook vanwege zijn talloze film-soundtracks, waarvan Paris, Texas, de film van Wim Wenders uit 1984, wellicht het meest tot de verbeelding spreekt. In 1970 komt zijn debuutalbum Ry Cooder uit. Cooder is als het ware een muzikale wereldreiziger want op zijn albums horen we de meest uiteenlopende muziekstijlen.
Enkele weken geleden verscheen The prodigal son, het nieuwste studioalbum van Ry Cooder, als opvolger van Election special uit 2012. Op dit nieuwe album, geproduceerd door Ry Cooder en zijn zoon Joachim, staan elf tracks, waarvan er drie door Cooder zelf zijn geschreven.
Het album opent met de melodieuze gospel Straight street van The Pilgrim Brothers uit de laat 40’er begin 50’er jaren. Mooie ingetogen zang. De zeer herkenbare Coorder stijl is te horen in het door hemzelf geschreven Shrinking man, waarin hij weer een zijn status als multi-instrumentalist bevestigt. Samen met zoon Joachim schreef Cooder Gentrification, een song met fraai akoestisch en elektrisch gitaarwerk. Schitterend is Blind Willie Johnson’s gospel Everybody ought to treat a stranger right. Een fraaie slide, mooi drumwerk en heerlijke backingvocals. Na het titelnummer, de traditional The prodigal son, een uptempo countryblues, komt de tweede cover van Blind Willie Johnson, het ook door veel anderen (o.a. Pops Staples, Nina Simone, Sister Rosetta Tharpe, Ben Harper en Tom Jones) opgenomen Nobody’s fault but mine. Met zijn ‘bibberende’ zang, de korte gitaarakkoorden en de sobere begeleiding maakt Cooder van deze gospel uit 1927 een zeer indrukwekkende versie. Op You must unload van Blind Alfred Reed uit 1927 zingt Cooder weer ingetogen en is er verder fraai basspel van Robert Frances Commagere. Mooi is ook de bijdrage van violiste Aubrey Haynie. Cooder toont zijn klasse op banjo en mandoline in Blind Roosevelt Graves’ I’ll be rested when the roll is called. Van The Stanley Brothers is Harbor of love. Een mooie versie, met fragiele zang van Cooder en een fraaie slide. Na het epische zelf geschreven Jesus and Woody, is het slotakkoord William Dawson’s In his care. Een uptempo gospel, heerlijke lapsteel en backingvocals.
Conclusie: Het was het wachten waard, want na zes jaar heeft Ry Cooder met The prodigal son weer een meesterwerk afgeleverd. Het zoveelste van een bevlogen muzikant.
Tracks cd:
- Straight street
- Shrinking man
- Gentrification
- Everybody ought to treat a stranger right
- The prodigal son
- Nobody’s fault but mine
- You must unload
- I’ll be rested when the roll is called
- Harbor of love
- Jesus and Woody
- In his care
Line-up:
- Ry Cooder – gitaar, banjo, mandoline, zang, bas, keyboards
- Joachim Cooder- drums, percussie
- Robert Frances Commagere – bas (track 7)
- Aubrey Haynie – viool (track 7)
- Terry Evans, Arnold McCuller, Bobby King – backingvocals
Ben Granfelt – My soul to you
Ben Granfelt is een Finse gitarist, geboren op 6 juni 1963 in Helsinki. Als hij elf jaar is gaat hij gitaar spelen. Hij speelt in schoolbandjes en werkt in een platenzaak waar hij Muddy Manninen ontmoet. Deze ontmoeting leidt in 1986 tot de oprichting van de hardrockband Gringos Locos In de vijf jaar dat deze band bestaat worden drie albums opgenomen. Op 26 juni 1988 treedt Gringos Locos op tijdens Parkpop in het Haagse Zuiderpark. Van 1991 tot 1999 is Granfelt gitarist in The Guitar Slingers en in die periode speelt hij ook met The Leningrad Cowboys. Tijdens een Duitse tournee van Wisbone Ash staan The Guitar Slingers in hun voorprogramma en raakt Granfelt bevriend met Andy Powell. Deze vriendschap leidt er toe dat Granfelt van 2001 tot 2005 gitarist is bij Wishbone Ash. En dat terwijl Granfelt vanaf 1994 zijn eigen Ben Granfelt Band heeft. En of dat nog niet genoeg is, is hij vanaf 2010 ook lid van de Finse rockband Los Bastordos Finlandeses.
Ben Granfelt is dus een druk baasje. Met alle bands waar hij in zat/zit bracht hij in totaal 36 albums uit. Medio juni verschijnt My soul to you, het 16e soloalbum van Ben Granfeld. Dit nieuwe album is opgenomen in twee dagen en er zijn later alleen wat overdubs gemaakt.
In het openingsnummer Weight of the world, met zijn vette gitaarlicks, wordt duidelijk dat Granfelt beïnvloed is door Jimi Hendrix, Jeff Beck en Robin Trower. Na de midtempo bluesstomper Life, living and you, brengt Granfelt een cover van PJ Harvey, This is love, een uptempo ZZ Top achtige rocker waarbij zijn echtgenote Jasmine de solozang voor haar rekening neemt en gitarist Muddy Manninen van Wishbone Ash de lapsteel bespeelt. Het titelnummer My soul to you is een ballad met een lyrische gitaarsolo van Granfelt. Bren Granfelt’s muziek kenmerkt zich vooral door melodieuze (blues) rock. Een mooi voorbeeld daarvan is A better place, een song die rockend begint maar halverwege evolueert in een slowblues met een fraaie gitaarsolo achter de strakke ritmesectie. In Fuel to burn zingt Granfelt samen met Jasmine terwijl hij vette gitaarlicks uit zijn gitaar tovert. Na de midtempo gitaarrocker My heroine, met de doorrookte stem van Bryn Jones, soleert Granfelt weer lyrisch in de slowblues Tough love. Mind your head and watch your step is een hoekige rocker met fel (wah wah) gitaarwerk. Het album wordt voortreffelijk afgesloten met het instrumentale Sunrise.
Conclusie: Liefhebbers van melodieuze (blues) rock kunnen My soul to you met een gerust hart aanschaffen. Ik kan het aanbevelen.
Tracks:
- Weight of the world
- Life, living and you
- This is love
- My soul to you
- A better place
- Fuel to burn
- My heroine
- Tough love
- Mind your head and watch your step
- Sunrise
Line-up:
- Ben Granfelt – zang, gitaar
- Masa Maijanen – bas
- Okko Laru – drums
- Bryn Jones – zang (track 7)
- Jasmine Wynants Granfelt – zang (track 3, 6)
- Muddy Manninen – lap steel (track 3)
- Atte Laru - keyboards
Jordan Officer – Three Rivers
Jordan Officer wordt geboren op 29 januari 1976 in Montreal, Canada. Op jonge leeftijd speelt hij drums en viool en op 14-jarige leeftijd neemt hij de gitaar ter hand. Officer speelt voornamelijk jazz, blues en countrymuziek. Hij zegt beïnvloed te zijn door de Amerikaanse swing- en jazzgitarist Charlie Christian en dat verklaart ook zijn voorliefde voor de muziek uit het swingtijdperk. Tijdens zijn optredens met bluesbands in clubs ontmoet hij de Canadese jazzzangeres Susie Arioli. In 1997 vormt hij met Arioli en een bassist een trio. In 1998 openen zij op het Montreux Jazz Festival voor Ray Charles. Met Susie Arioli neemt Officer een aantal albums op. In 2010 komt zijn debuutalbum Jordan Officer uit, in 2014 gevolgd door het album Blue skies en in 2015 door I’m free.
Nu is er het vierde soloalbum van Jordan Officer verschenen, Three rivers, een album met elf nieuwe originele songs. Officer wordt op dit album bijgestaan door drummer Charley Drayton (bekend van o.a. Miles Davis, Keith Richards, Bob Dylan, Johnny Cash, Paul Simon en Neil Young) en bassist Zev Katz (bekend van o.a. Aretha Franklin, Elvis Costello en Suzanne Vega).
Met Your body is my home opent het nieuwe album lekker swingend en is de ritmesectie ook meteen duidelijk aanwezig. Officer laat zijn uitstekende gitaarspel daarna horen in de mooie slowblues Young love om er vervolgens in de uptempo jumpblues One handed push-ups ook een opwindende vioolsolo tegenaan te gooien. Na het felle gitaarwerk, de brommende bas en het strakke drumwerk in de rudimentaire blues Felts o good en de lekker in het gehoor liggende midtempo rocker Dream of you and me, zakt het tempo weer in de slowblues Driving back form Three Rivers. In Where has this come from, met een scheurende slide, en Just to be with you, met weer een indringende vioolsolo, roept de zang van Officer associaties op met JJ Cale. In Found it all, met handclapping en een felle gitaarsolo, is de geest van Bo Diddley aanwezig. De uitstekende ritmesectie voert naast de twanging gitaar de boventoon in de slowblues He’s got it all. Het album wordt instrumentaal besloten met Buck jumping in New Orleans. De titel zegt het al, in de New Orleans sfeer, met bonkende drums, pompende bas, sterke gitaarrifs en straffe vioolriffs.
Conclusie: De tot nu toe voor mij onbekende Jordan Officer heeft mij verrast. Een goede zanger en gitarist en met die uitstekende ritmesectie heeft hij met Three Rivers een fraai album gemaakt.
Tracks:
- Your body’s my home
- Young love
- One handed push-ups
- Felt so good
- Dream of you and me
- Driving back from Three Rivers
- Where has this come from
- Just to be with you
- Found it all
- He’s got it all
- Buck jumping in New Orleans
Lurry Bell & The Bell Dynasty – Tribute to Carey Bell
De op 14 november 1936 in Macon, Mississippi, geboren Carey Bell (Harrington) was een mondharmonicavirtuoos die al op zeer jonge leeftijd mondharmonica leerde spelen. Hij heeft in zijn carrière daarna o.a. met grootheden als Little Walter, Sonny Boy Williamson en zijn mentor Big Walter Horton samengespeeld. Carey Bell stierf op 8 mei 2006 in Chicago, Illinois, aan hartfalen. Hij werd 70 jaar.
Een kleine 50 jaar na het debuutalbum van Carey Bell, Carey Bell’s Blues Harp (Delmark 1969), brengen zijn zonen Lurry Bell (lead gitaar, zang), Steve Bell (mondharmonica), James Bell (drums) en Tyson Bell (bas) een muzikale ode aan hun vader op het deze maand verschenen album Tribute to Carey Bell. Op dit album van Lurry Bell & The Bell Dynasty zijn speciale gastrollen weggelegd voor de mondharmonicaspelers Charlie Musselwhite en Billy Branch. Eddy Taylor jr. speelt op een aantal tracks gitaar. De line-up bestaat verder uit bassist Felton Crews, gitarist Bill Flyn en pianist Johnny Iguana.
Met een 1,2, 1,2,3 gaat het meteen lekker strak los met de uptempo Chicago blues Gone to mainstreet, waarna het tempo zakt in de slowblues Hard hearted woman, met wederom een fraaie mondharp en droog drumwerk. I got to go is een zeer snelle bijna niet bij te houden bluesrocker, een lopende bas, een mooie gitaarsolo en een lange scheurende mondharmonicasolo van Charlie Musselwhite. De songs wisselen elkaar steeds in tempo af want Keep your eyes on the prize is een slowblues met heerlijk gitaarwerk. Na de uptempo bluesrocker Tomorrow night komt een van de hoogtepunten van het album, de bijna 9 minuten durende slowblues So hard to leave me alone, met een schitterende mondharpsolo van Billy Branch. Na de midtempo blues What my momma told me en de slowblues Woman in trouble wordt de gashendel vol opengetrokken in de stompende bluesrocker Carey Bell was a friend of mine, met een jagende soms overstuurde mondharmonica van Billy Branch. Break it up is een funky soulblues en in de prachtige slowblues Heartaches and pain is Lurry Bell op gitaar lekker op dreef. Met vette gitaarlicks en een fraaie mondharmonicasolo wordt het album met de midtempo blues When I get drunk waardig afgesloten.
Conclusie: Vader Carey Bell krijgt met het album Tribute to Carey Bell van zijn zoons en hun speciale gasten een mooie ode.
Tracks cd:
- Gone to mainstreet
- Hard hearted woman
- I got to go
- Keep your eyes on the prize
- Tomorrow night
- So hard to leave you alone
- What my momma told me
- Woman in trouble
- Carey Bell was a friend of mine
- Break it up
- Heartaches and pain
- When I get drunk
Michael Bloomfield – San Francisco nights
Michael Bernard (Mike) Bloomfield wordt geboren op 28 juli 1943 in Chicago, Illinois. Een optreden van Josh White in 1957 wekt zijn interesse voor de blues en hij brengt daarna veel tijd door in de verschillende bluesclubs in Chicago. Hij speelt gitaar met o.a. Sleepy John Estes, Yank Rachell en Little Brother Montgomery. In de vroege jaren ‘60 treedt hij ook op met o.a. Muddy Waters en Howlin’ Wolf. Begin 1965 wordt hij lid van The Paul Butterfield Blues Band. Bloomfield is ook een veelgevraagd sessiemuzikant. Zo speelt hij o.a. gitaar op Like a rolling stone van Bob Dylan. Na zijn periode bij Paul Butterfield, Bloomfield is inmiddels verhuisd naar San Francisco, formeert hij in 1967 zijn eigen band The Electric Flag met toetsenist Barry Goldberg, zanger Nick Gravenites, bassist Harvey Brooks en drummer Buddy Miles. In 1969 verschijnt zijn eerste soloalbum It’s not killing me. Hij gaat tot 1980 ook door als sessiemuzikant en blijft optreden. Op 15 februari 1981 wordt hij dood aangetroffen in zijn auto. De precieze omstandigheden van zijn dood zijn nog steeds onduidelijk. In 2012 wordt Bloomfield postuum opgenomen in de Blues Hall of Fame en in 2015 als lid van The Paul Butterfield Blues Band in de Rock and Roll Hall of Fame.
Op 18 april 1977 treedt hij als Mike Bloomfield & Friends op in The Old Waldorf, een beroemde club in 444 Battery Street San Francisco. Opnamen van dit concert werden onlangs voor het eerst uitgebracht op het album San Francisco Nights, geproduceerd door de legendarische Norman Dayron. The Friends van Bloomfield zijn o.a. pianist/organist Barry Goldberg, zanger/gitarist Nick Gravenites en Mark Naftalin op keyboards.
Het album opent heel rustig en akoestisch met de instrumental Greatest gifts from heaven, waarna het tempo iets hoger wordt met de authentiek klinkende countryblues Lo, thou I am with thee. Het alom bekende Kansas City Blues krijgt een prachtige akoestische uitvoering door Bloomfield. De jazz voert de boventoon in de medley met Shelton Brooks Darktown strutter’s ball, Louis Armstrong’s Mop mop en Call me a dog. Na een opwindende akoestische versie van I’m glad I’m jewish, komen The Friends er ook helemaal bij en gaat het elektrisch in Sonny Boy Williamson’s Eyesight to the blind. Het tempo blijft er goed in in het lekker rockende Uncle Bob’s barrelhouse blues en de fraaie boogie Jockey blues. Felle gitaarlicks en pianospel dat me doet denken aan Otis Spann zijn te horen in Linda Lou. Ook in het instrumentale Vamp in C (soul serenade) bewijst Bloomfield een uitstekende gitarist te zijn. Het album sluit af met een de prachtige slowblues Wee wee hours van Chuck Berry.
Conclusie: Michael Bloomfield was een fantastische gitarist en dat laat hij op dit album overduidelijk blijken.
Tracks cd:
- Greatest gifts from heaven
- Lo, thou I am with thee
- Kansas City Blues
- Medley: Darktown strutter’s ball, Mop mop, Call me a dog
- I’m glad I’m jewish
- Eyesight to the blind
- Uncle Bob’s barrelhouse blues
- Jockey blues
- Linda Lou
- Vamp in c (soul serenade)
- Wee wee hours
Beth Hart – Live in New York, Front and Center
De op 24 januari 1972 in Los Angeles geboren Beth Hart is sinds begin jaren ’90 actief in de muziekscene. Als ze vier jaar is begint ze al met pianospelen. Later, als ze voortijdig de middelbare school verlaat, gaat ze cello en zang studeren aan de Los Angeles High School of Performing Arts. In 1996 verschijnt haar debuutalbum Immortal. Beth Hart worstelt in die tijd volop met drugs- en drankproblemen. Na een ontwenningskuur verschijnt in 1999 het album Leave the light on, een album dat gaat over haar drugs- en drankprobleem. Dit album betekent wel haar doorbraak. Later gaat Hart samenwerken met de gitaristen Joe Bonamassa, Slash en Jeff Beck. De samenwerking met Joe Bonamassa mondt in januari van 2018 uit in de release van het album Black Coffee.
Vorige maand verscheen, dertien jaar na haar succesvolle live dvd Live at Paradiso, een nieuwe live cd/dvd getiteld Live in New York, Front and Center, met opnames van haar optreden in de Iridium Jazz Club in New York op 7 maart 2017.
De cd opent met het aanstekelijke Let’s get together, gevolgd door de gevoelig gezongen ballad Baddest blues, een nummer geïnspireerd door haar moeder. In het jazzy Jazz man, met de fraaie uitbundige zang van Hart, bewijst ze ook heel mooi piano te kunnen spelen. In de stevige rocker Delicious surprise, is naast de scheurende gitaar, een hoofdrol weggelegd voor drummer Bill Ransom. Ook in de uptempo rocker Broken and ugly, speelt de solide ritmesectie, naast de uitbundige zang, een prominente rol. Haar inspiratie in de prachtige ballad St. Teresa haalde Beth Hart bij Moeder Theresa. Wonderschoon gezongen en subtiel begeleid. Openhartig is Hart in Isolation, een nummer van haar debuutalbum Immortal. Tell her you belong to me is een prachtige soulblues ballad met de soms vibrerende zang van Hart. Fat man is weer een stevige bluesrocker en in Love gangster is weer fraai pianospel te horen, naast lekker gitaarwerk en de gedreven zang. Een van de hoogtepunten van het album is de ballad Leave the light on. Beth Hart in topvorm en dat geldt zeker ook voor de pianoballad As long as I have a song. In de bluesrocker Can’t let go, een song van Lucinda Wiliams’ onvolprezen album Carwheels on a gravel road uit 1998, is een gastrol weggelegd voor Sonny Landreth die een vette slide laat horen. Op een andere cover, de stevige midtempo bluesrocker For my friends van Bill Withers is gitaristisch weer veel te genieten. Het slotnummer van het album No place like home is een prachtige, gevoelige en ingetogen gezongen pianoballad.
Conclusie: Live from New York Front and Center is een uitstekend album van een in topvorm verkerende Beth Hart en haar band.
Tracks cd:
- Let’s get together
- Baddest blues
- Jazz man
- Delicious surprise
- Broken and ugly
- Teresa
- Isolation
- Tell her you belong to me
- Fat man
- Love gangster
- Leave the light on
- As long as I have a song
- Can’t let go
- For my friends
- No place like home
Tracks dvd:
- Let’s get together
- Baddest blues
- Jazz man
- Delicious surprise
- Teresa
- Tell her you belong to me
- Fat man
- Leave the light on
- Can’t let go
- As long as I have a song
Bonus tracks dvd:
- full band bonus content (Love gangster – Broken and ugly – For my friends)
- acoustic bonus content (Isolation – My California – No place like home)
- Beth Hart interview
Line up:
- Beth Hart – zang, piano, akoestische gitaar, bas
- Bill Ransom – drums
- Jon Nichols – elektrische gitaar, akoestische gitaar, backing vocals
- Bob Marinelli – bas
Micke Bjorklof & Blue Strip – Twentyfive live at Blues Baltica
De Finse band Micke Bjorklof & Blue Strip is in 1991 opgericht door zanger-gitarist Micke Bjorklof en bassist Seppo Nuolikoski. In de beginperiode onderging de band een paar kleine mutaties, maar de bezetting is de laatste 15 jaar onveranderd. De band begon als een akoestische bluesrock coverband, maar later ging ze ‘elektrisch’ en begon met het schrijven van eigen materiaal. Muzikaal is de band beïnvloed door o.a. Delbert McClinton, Bonnie Raitt, The Neville Brothers, Albert Collins, Dr. John. Little Feat en Ry Cooder. De Finnen, die bekend staan om hun energieke live shows, hebben tijdens hun Europese tournees in het voorprogramma gestaan van B.B. King, The Fabulous Thunderbirds, Litte Feat, Bill Wyman’s Rhythm Kings, Solomon Burke en Robert Plant. Hun debuutalbum From four until late verscheen in 1997 en hun album Three times seven is... werd in 2002 gekozen tot Best blues album of the year in Finland. In 2015 werd Micke Bjorklof & Blue Strip uitgeroepen tot band van het jaar in Finland. In 2016 kregen ze de Finnish Blues Award 2016 voor hun song Last train to Memphis.
Deze maand verscheen Twentyfive live at Blues Baltica, een dubbelalbum met opnamen van het concert dat de band gaf op 19 mei 2017 op Blues Baltica, een van de grootste bluesfestival in het Noord Duitse Eutin. Na de aankondiging gaat de band er met Jack in the black hat meteen energiek tegenaan. Sterke zang, lekker gitaarwerk en een strakke ritmesectie. Na de boogie Jungle cat, met een vette slide, volgt een fraaie versie van hun in 2016 bekroonde song Last train to Memphis. In After the flood, het titelnummer van hun succesalbum uit 2012, vallen vooral de strak meppende drummer en de zoemende bas op. Chicagoblues in optima forma is te horen in Hold your fire baby en Tell me, wanneer Bjorklof zijn mondharmonica laat scheuren, zoals hij ook doet in het aan Muddy Waters verwante Red lightning mama. In 5.10.15 Hours, de nummer 1 R&B hit van Ruth Brown uit 1952, maken de gitaren er weer een feest van. Invloeden van Willie Dixon zijn te horen in de boogie 36 Cuts en in de invloeden van Albert Collins in diens cover Honey hush.
Cd 2 begint met de indringende zang en de slepende mondharmonica van Bjorklof in In chains en het tempo wordt daarna flink opgevoerd door met name de sterke ritmesectie in het CCR achtige Blame in on the bright lights. en de fraaie slide in Troublemaker. New Orleans invloeden zijn te horen in Gumbo mama en Killer woman. De stijl van Albert Collins komt weer om de hoek kijken bij de gitaarrocker Stone inside, en die van Stevie Ray Vaughan in diens bluesrocker Let me love you baby. Zeer fraai is de rauwe deltablues Ramblified, een prachtige ode aan Son House. Het album wordt afgesloten met de bluesballad Sweet dream’s a dream.
Conclusie: Mij is helemaal duidelijk waarom Micke Bjorklof & Blue Strip zo populair zijn in Finland. Op dit dubbelalbum heeft de band hun faam als energieke liveband helemaal waargemaakt.
Tracks cd 1:
- Jack the black hat
- Jungle cat
- Last train to Memphis
- After the flood
- Ray needs a mojo hand
- Hold your fire baby
- Tell me
- 10.15 Hours
- 36 Cuts
- Red lightning mama
- Honey hush
Tracks cd 2:
- In chains
- Blame it on the bright lights
- Troublemaker
- Woogie or die
- Gumbo mama
- Stone inside
- Killer woman
- Ramblified
- Let me love you baby
- Sweet dream’s a dream
Line up:
- Micke Bjorklof – zang, harmonica, elektrische gitaar
- Lefty Leppänen – elektrische gitaar, slide gitaar, zang
- Teemu Vuorela – drums
- Seppo Nuolikoski – bas, zang
- Timo Roiko-Jokela – percussie, malletkat