Billy Branch & The Sons of Blues – Blues is my biography
Billy Branch (3 oktober 1951) is een Amerikaanse mondharmonicaspeler uit Chicago. In 1956 verhuist hij naar Los Angeles. Op zijn 10e koopt Branch zijn eerste mondharmonica en leert zichzelf spelen. Zijn inspirerende voorbeelden zijn later Junior Wells, James Cotton, Carey Bell, Big Walter Horton en bassist Willie Dixon. In 1969 keert hij weer terug naar Chicago, waar hij gaat studeren aan de universiteit van Illinois. In augustus 1969 bezoekt Branch het door Willie Dixon geproduceerde Chicago Blues Festival. Na zijn afstuderen toert Branch met de Chicago Blues All-Stars, onder leiding van Willie Dixon. Als Carey Bell die band verlaat wordt Billy Branch in 1975 de vaste nieuwe mondharpist. In 1977 richt Billy Branch zijn eigen groep The Sons of Blues op. Ze nemen zo’n 15 albums op en Branch speelde sindsdien ook op meer dan 300 albums van o.a. Willie Dixon, Eric Bibb, Son Seals, Keb Mo, Johnny Winter, Koko Taylor, Ronnie Baker Brooks en Taj Mahal. Branch ontving drie Grammy nominaties en werd opgenomen in Blues Hall of Fame. In 2017 werd tijdens het Chicago Blues Fest het 40-jarig jubileum van Billy Branch en de Sons of Blues gevierd.
Begin november 2025 verschijnt na jaren weer een nieuw album van Billy Branch and the Sons of Blues. Op dit album, The blues is my biography, blikt Branch terug op de rijke geschiedenis van de Chicago blues. Hij vat die rijke geschiedenis samen in elf persoonlijke songs die elk een speciale betekenis hebben voor hem. Branch noemt dit album het belangrijkste werk dat hij tot nu toe heeft gemaakt.
Het album opent met Hole in your soul, heerlijke funky uptempo soulblues met een fijne pianosolo en een mooie gastrol voor veteraan mondharmonicaspeler en zanger Bobby Rush. Het tempo zakt daarna in Call your bluff met een droge ritmesectie, een felle gitaarsolo en een huilende mondharp. Begging for change is een protestsong met gastgitarist Ronnie Baker Brooks en de flamboyante zang van zangeres Shemekia Copeland. De backing vocals geven aan dit nummer een gospeltintje. In het met soulvolle blazers opgesierde Dead end street zingt Branch zijn levensverhaal en trakteert op een verschroeiende mondharpsolo. Het nummer doet me hier en daar denken aan de latin sound van Santana. Het titelnummer The blues is my biography is een schitterende slowblues met naast de mondharp een hoofdrol voor pianist Sumito Ariyoshi. Geweldig zijn weer de mondharpsolo’s in het biografische The harmonica man. Na de strakke uptempo shuffle Real good friends, met weer fraai pianospel, gaat het tempo weer flink omlaag in het funky How you living? Ballad of the million men is opgewekte reggae. Na de emotionele slowblues Toxic love wordt in het instrumentale slotnummer Return of the roaches onder aanvoering van een scheurende mondharp alles nog een keer uit de instrumentale kast gehaald.
Conclusie: Het is een feest om te luisteren naar deze muzikale soundtrack van het muzikale leven van een geweldige zanger-mondharmonicaspeler.
Tracks cd:
- Hole in your soul
- Call your bluff
- Begging for change
- Dead end street
- The blues is my biography
- The harmonica man
- Real good friends
- How you living?
- Ballad of the million men
- Toxic love
- Return of the roaches
Line-up:
- Billy Branch – mondharmonica, zang
- Giles Corey – gitaar, backing vocals
- Sumito Ariyoshi – keyboards, backing vocals
- Marvin Little – bas, backing vocals
- Andrew ‘Blaze’ Thomas – drums
- Bobby Rush – mondharmonica, zang (track 1)
- Shemekia Copeland – zang (track 3)
- Ronnie Baker Brooks – gitaar (track 3)
SPORT EN EMOTIE
De grote held van Eindhoven was zondag Ismael Saibari. De Marokkaans-Spaanse en in België opgegroeide voetballer scoorde in de Rotterdamse Kuip drie keer. De Rotterdamse held Ayase Ueda die dat sterke staaltje die week daarvoor ook uithaalde was weer even de gewone Japanse voetballer die zijn best deed.
De PSV-spits was een van de sporthelden het afgelopen weekend. Ik heb er ook twee gezien en niet van die kleintjes ook. Allereerst baanwielrenner Harry Lavreijsen, die zondag zijn 20e(!) wereldtitel binnenhaalde. Deze man is niet van deze aarde maar komt van Mars. Een fenomeen en een held voor wielerminnend Nederland. En wat te denken van Hetty van de Wouw, Hetty Raketti, die ook aan het gouddelven was drie wereldtitels veroverde. Grote klasse, ook een heldin van velen. Ik heb met veel plezier naar die beelden gekeken. In mijn gedachten ging ik even terug naar december 2024 toen ik met een aantal leden van GRTC Excelsior een avond bij de Wielerzesdaagse van Rotterdam in Ahoy was. Lavreijsen reed toen ook iedereen naar huis en ik hoorde daar voor het eerst de naam Hetty van de Wouw, die vrouw die nu in een roes leeft. Zelfs ‘kannibaal’ Harry Lavreijsen was na zijn 20e wereldtitel een tikje emotioneel.
Sport en emotie horen bij elkaar als een Siamese tweeling. Een mooi voorbeeld zag ik vorige week toen het in veel ogen nietige Go Ahead Eagles in Deventer de Engelse grootmacht en voormalig winnaar van de Europa Cup 1 Aston Villa versloeg. Directeur Jan Willem van Dop liet zijn tranen de vrije loop. Wat Feyenoord niet lukte, lukte zijn cluppie in een euforische Adelaarshorst wel. Ook hier gingen mijn gedachten weer even terug, naar die gedenkwaardige dinsdagavond 25 oktober 2016 toen er ook helden in de Adelaarshorst werden toegejuicht. Deze keer geen Deventer helden maar Goudse helden, afgelopen week alweer 9 jaar geleden. Levi Marengo die met een formidabele vrije trap de 1-1 scoorde en Roald Heerkens die in de slotfase met een fraaie kopbal matchwinner werd. Sport en emotie in optima forma. Heerlijk!
