Monster Mike Welch – Keep living till I die
De Amerikaanse blueszanger –gitarist en songwriter Monster Mike Welch is geboren op 11 juni 1979 in Boston, Massachusetts. Via de platencollectie van zijn vader wordt Mike ingewijd in de muziek van bluesartiesten als Magic Sam, Earl Hooker en BB King en ook van The Beatles en The Rolling Stones. In bluesclubs leert hij gitaarvaardigheden van o.a. Ronnie Earl en Luther Johnson. Hij treedt op en neemt op met o.a. Johnny Winter, Duke Robillard en Nick Moss. Hij is ook een voormalig lid van Sugar Ray & the Bluetones. In 1996 verschijnt zijn solodebuut. In 2017, 2018 en 2019 wordt hij genomineerd voor een Blues Music Award en in 2019 wint hij de Award for Instrumentalist – gitaar.
Vorige maand kwam Keep living till I die, het nieuwe album van Monster Mike Welch, uit.
Keep living till I die, het openings- en titelnummer is een lekkere shuffle met fantastisch gitaarwerk. In Love me baby zakt het tempo, maar de geweldige vlijmscherpe gitaarsolo’s blijven. Verschroeiend zijn de gitaarsolo’s in de vlotte bluesrocker Your problem to solve. De slowblues Good to me as I am to you, een cover van Aretha Franklin, is een schitterende instrumental waarbij het spetterende gitaarwerk door merg en been gaat. Orgel en piano zijn ook niet te versmaden. Hellhound on my trail is een opwindende cover van Robert Johnson. Het is ook weer genieten van de piano van Brooks Milgate. Formidabel is het gitaarwerk, naast een hamerende piano, in I finally hit the bottom, een song van blueszanger en mondharmonicaspeler Rick Estrin. Het gedreven gezongen Do what you want with my grave wordt weer gekenmerkt door vlijmscherp (wah wah) gitaarwerk en ‘orgelgolven’, en in de rootsy blues She makes time tovert Milgate weer een flonkerende solo uit zijn piano. Een van de (vele) hoogtepunten voor mij is het instrumentale Dear landlord, een song van Bob Dylan, waarin Welch weer de sterren van de gitaarhemel speelt, naast de wervelende keys van Milgate. Fijn zijn de background vocals in I just don’t understand, een song geschreven door Marijohn Wilkin en Kent Westberry, een song die wellicht bekend is van de Amerikaanse uit Zweden afkomstige zangeres-actrice Ann-Margret en ook door The Beatles op de plaat is gezet. Jerry Leiber en Mike Stoller schreven Some other guy. In deze uptempo klassieker is Milgate weer geweldig met zijn toetsen. Vlijmscherp is het gitaarwerk in de bluesballad The whole idea of you. Het album wordt tamelijk rustig afgesloten met Burial season, een nummer van bassist-pianist-songwriter Michael Mudcat Ward. Een bekend nummer voor Welch want het staat ook op het gelijknamige album van Sugar Ray & the Bluetones ui 2003, met gitarist Monster Mike Welch in de gelederen.
Conclusie: Met Keep living till I die, heeft Monster Mike Welch weer een fantastisch visitekaartje afgegeven. Wat een formidabele gitarist. Een absoluut topalbum.
Tracks cd:
- Keep living till I die
- Love me baby
- Your problem to solve
- Good to me as I am to you
- Hell hound on my trail
- I finally hit the bottom
- Do what you want with my grave
- She makes time
- Dear landlord
- I just don’t understand
- Some other guy
- The whole idea of you
- Burial season
Line-up:
- Monster Mike Welich – zang, elektrische en akoestische gitaar, background vocals (track 10)
- Brad Hallen – elektrische bas
- Brooks Milgate – piano, orgel, Wurlitzer, clavinet
- Fabrice Bessouat – drums, percussie
- Lisa Leuschner Andersen en John Blues Boyd – background vocals (track 10)
- Marcel Smith en Dennis Dove – background vocals (track 12)
Leif de Leeuw Band – A mighty fine live album
Leif de Leeuw (17 februari 1995 Amersfoort), raakt al heel jong bezeten van de gitaar. In 2009 en in 2013 wint hij de Sena Young Talent Guitar Award. In 2014 wint hij met de door hem opgerichte Leif de Leeuw Band de Dutch Blues Challenge. In 2015 wordt de Leif de Leeuw Band door de European Blues Awards uitgeroepen tot ‘Best band 2015’ en in 2016 wordt hij door de lezers van ‘Gitarist’ uitgeroepen tot beste blues(rock) gitarist van de Benelux. De lezers van ‘Gitarist’ hebben de Leeuw in 2020 gekozen tot Gitarist van het jaar van de Benelux en ook voor de vijfde keer op rij als eerste in de categorie blues(rock) gitarist. Inmiddels behoren Leif de Leeuw en zijn band tot de top van de Nederlandse bluesscene en maken ze ook in het buiteland furore.
Vorige maand verscheen het dubbelalbum A might fine live album. Dit livealbum is eind augustus 2024 met een aantal vrienden en fans opgenomen in de Trypoul Recording Studios in Neerkant.
Het album opent met Rosalie, een lange prachtige melodieuze ballad. Het tempo gaat daarna flink omhoog met Playing in a band, een uptempo bluesrocker met felle gitaarpartijen in de geest van Little Feat. De sound van The Allman Brothers Band is volop te horen in de instrumental Gumbo man, met prachtrol voor bassist Boris Oud. Small town is een intens gezongen bluesballad met meerdere tempowisselingen en verschroeiend en snijdend gitaarwerk. Felle gitaarlicks horen we ook in de bluesballad Fool for love met een strakke ritmesectie en jazzy orgel. Na de ballad Home wrecker gaat de band weer los in de zeer lange bluesrocker Where I’m heading, waarin explosieve en meer ingetogen gedeeltes elkaar afwisselen als ware het een grote jamsessie. The gypsy flies is een lange instrumental met fel gitaarwerk en een jazzy orgelsolo. Een intro van orgel en slide opent de ruim elf minuten lange ballad Soulshine, met soulvolle zang, ingetogen intermezzo’s met orgel en eindigend met snijdend gitaarwerk. Indrukwekkend is de explosieve zang van Berget Lewis in de Neil Young klassieker Southern man. Het lyrische gitaarwerk in Lone star doet weer sterk denken aan de Allman Brothers. Nadat de beide drummers zich zes minuten hebben mogen uitleven in Drumsolo wordt het album met Hard to hold in stijl afgesloten met southern rock met wederom een hoog Allman Brothers gehalte.
Conclusie: De Leif de Leeuw Band bewijst met A mighty fine live album tot de absolute top van de Nederlandse bluesscene te horen.
Tracks cd:
- Rosalie
- Playing in a band
- Gumbo man
- Small town
- Fool for love
- Home wrecker
- Where I’m heading
- The gypsy flies
- Soulshine
- Southern man
- Lone star
- Drumsolo
- Hard to hold
Line-up:
- Leif de Leeuw – gitaar, backing vocals
- Sem Jansen – zang, gitaar
- Boris Oud – bas, backing vocals
- Tim Koning – drums
- Joram Bemelmans - drums
- Quint Vullings – orgel
- Stan De Kwaadsteniet – Wurlitzer, clavinet, akoestische gitaar, backing vocals
- Berget Lewis – zang (track 10)
Texas Headhunters – Texas Headhunters
Johnny Moeller, Jesse Dayon en Ian Moore zijn drie gerenommeerde en fanatieke gitaristen uit Texas. De drie heren hebben een indrukwekkende staat van dienst. Moeller was o.a. lid van The Fabulous Thunderbirds, Dayton speelde op platen van o.a. Willie Nelson, Johnny Cash en Waylon Jennings. Ian Moore was lid van diverse Texaanse bluesbands en stond o.a. in het voorprogramma van The Rolling Stones en Bob Dylan.
Maar nu hebben de veteranen de muzikale handen ineen geslagen en staan ze op hetzelfde podium als The Texas Headhunters. Volgens hun website is de band geboren uit diepe wortels, oude vriendschappen en een gedeelde eerbied voor de zwierige ziel van de Texaanse blues. Later deze maand komt hun album Texas Headhunters uit waarmee ze volgens zeggen een nieuw hoofdstuk in het boek van de Amerikaanse rootsmuziek hebben geschreven.
Het openingsnummer Pocket is een ruige bluesstamper met scheurend gitaarwerk. Vlammende gitaren beheersen ook Maggie went back to Mineola, een rauwe bluesrocker in de beste traditie van ZZ Top over het harde leven van een meisje dat stripper wordt in Dallas. Vette gitaarsolo’s zijn daarna weer te horen in de midtempo blues Everybody loves you (when you’re down). Het ook op single verschenen Kathleen is een gevoelig gezongen bluesballad met mooie lyrisch gitaarwerk. Invloeden van Stevie Ray Vaughan zijn er duidelijk in Foll don’t play with fire. De funky boogie Headhunters theme, met de wervende tekst ‘Headhunters gonna get you’, is weer ‘vergeven’ van scherpe afwisselende gitaarsolo’s. De slide is er in de opwindende boogie Gun barrel boogie. Strak drumwerk is prominent naast het vlijmscherpe gitaarwerk in de heavy rocker Independence day en Seeing around corners is een soulvolle met verschroeiend gitaarwerk versierde bluesballad. Iets ingetogener is Who will your next lover be met mooie soulvolle zang van Ian Moore. Na de luie groovy blues Gimme some love wordt het album funky en fel afgesloten met de instrumental Burnin’ daylight.
Conclusie: De Texas Headhunters hebben een uitstekend album het licht laten zien. Dit smaakt naar meer.
Tracks cd:
- Maggie went back to Mineola
- Everybody loves you (when you’re down)
- Kathleen
- Fool don’t play with fire
- Headhunters theme
- Gun barrel boogie
- Independence day
- Seeing around corners
- Who will your next lover be
- Gimme some love
- Burnin’ daylight
Line-up:
- Johnny Moeller – gitaar, zang, bas
- Jesse Dayton – gitaar, zang, bas, percussie
- Ian Moore – gitaar, zang
- Jason Moeller, drums
- Nico Leophonte - drums
- Anthony Farrell – synth. bas
KOPZORGEN
Onomstotelijk bewijs is er (nog) niet, maar de discussie over het gevaar van koppen bij het voetbal blijft gevoerd worden. Steeds meer onderzoeken wijzen er op dat dit voor voetballers die herhaaldelijk koppen een potentieel gezondheidsrisico kan vormen. Directe hersenschade kan een van die gevolgen zijn. Ik las vorige week in de Volkskrant een interview met neuropsycholoog Erik Matser die al 30 jaar waarschuwt voor dit gevaar.
Bij de discussie over het gevaar van koppen valt vaak de naam van Wout Holverda, de voetballer van o.a. Sparta die bijna vier jaar geleden op 63-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van alzheimer. Holverda was een spits die ‘heerste in de lucht’. “Door dat koppen zijn mijn hersenen verzakt” liet de spits eens optekenen. Wetenschappers van het UMC Amsterdam stelden na een postmortaal onderzoek vast dat Holverda ernstige dementie in de hersenen had ontwikkeld als gevolg van terugkerende klappen. Er werd een verband gelegd tussen dementie en het veelvuldige koppen. Ook de namen van kopspecialisten Ruud Geels, in 2023 overleden aan alzheimer en Peter Houtman, die begin dit jaar bekendmaakte ook aan die gevreesde ziekte te lijden, vallen in dit verband.
De Nederlandse Gezondheidsraad adviseerde afgelopen week om het koppen in het voetbal te beperken en voor kinderen tot 12 jaar te verbieden. De KNVB wil daar echter (nog) niet aan en schermt met aangepaste spelregels. Een algeheel verbod zou volgens de bond weinig effect hebben en zelfs averechts werken. Evgeniy Levchenko, de voorzitter van spelersvakbond VVCS, pleit voor een totaal kopverbod in het voetbal.
Het koppen is sinds mensenheugenis een wezenlijk onderdeel van het voetbal. Koppen hoort bij het voetbal zegt ook bondscoach Ronald Koeman. Hij zal zondag in zijn mening zijn gesterkt door de winnende kopbal van Memphis Depay, waardoor Nederland toch nog drie punten meenam uit Litouwen.
De discussie over het koppen in de voetballerij zal niet verstommen en er zullen ongetwijfeld nog meer onderzoeken plaatsvinden. Ik hoop dat het gezonde verstand zal zegevieren. Mijn motto is en blijft ‘gezondheid is het belangrijkste in het leven, de rest is meegenomen’.
Hey Moocher! – Blue heart
De Zwolse bluesband Hey Moocher is in haar huidige bezetting sinds 2023 actief in het bluescircuit van Nederland. Tijdens optredens gaat het er enthousiast en stevig aan toe. Het kwartet brengt eigen nummers en werk uit het repertoire van gerenommeerde bluesmannen en inspiratiebronnen als Little Walter, Elmore James, Paul Lamb, Cab Calloway, Muddy Waters, Chuck Berry en Ike Turner. Hey Moocher stond o.a. op het podium in bluesroute Vlissingen, bluesroute Helmond, de bluesnacht in Schiedam, Winterblues in Zwolle, muziekpodium De Lantaarn in Hellendoorn, Festival Blije Beuk in Heino en het Fellowship Festival in Dedemsvaart. De muziek van Hey Moocher brengt je als het ware terug in de jaren ’50 van de vorige eeuw, de hoogtijdagen van de rock & roll, rokerige bluescafe’s en naar de jazz- en bandleider Cab Calloway (bekend van de jazzstandaard Minnie the Moocher uit 1932 die in 1980 ook weer bekend werd door de film The Blues Brothers).
Op 6 mei jl. presenteerde de band hun ep Blue heart in het Bluesworld Café in Zwolle. De titel verwijst naar hun thuisstad Zwolle. Zwollenaren worden blauwvingers genoemd en de stad is sinds twee jaar een ‘hartstad’, een bijnaam als gevolg van een nieuwe citymarketingcampagne van de hoofdstad van Overijssel. De ep is in januari en februari van dit jaar opgenomen in de Rooftop Studio van Zwolle.
Baby love is de opwindende energieke opener met gedreven drumwerk, een pompende contrabas, een verpletterende mondharp en scherp gitaarwerk. Het nummer werd oorspronkelijk geschreven voor brouwerij Barbier uit Zeeuws Vlaanderen en is ook gebruikt voor de biercommercial van twee nieuwe bieren Twist en Shout van de brouwerij uit Biervliet. De slowblues A woman like that is een bewerking van de oorspronkelijke compositie van gitarist John Whitehill van de Britse bluesband Paul Lamb and the King Snakes. Straf gitaarwerk en een verschroeiende mondharp. Het nummer is vorig jaar al op single uitgebracht. In de fraai gezongen indringende jazzy slowblues Blue heart blues worden de verschillende aspecten van hun geliefde Zwolle bezongen. Met het vierde en laatste mysterieuze en onheilspellende nummer Writing on the wall wil de band een statement maken tegen de gevolgen van het wegkijken bij naderend onheil.
Conclusie: De ep Blue heart is een zeer prettige kennismaking met de energieke en pure muziek van Hey Moocher.
Tracks cd:
- Baby love
- A woman like that
- Blue heart blues
- Writing on the wall
Line-up:
- Rob Bults – gitaar, zang
- John Beumer – zang, bluesharp
- Jeroen van Halem – contrabas, zang
- Joop de Haan – drums
Angelique Francis – Not defeated
De in Ottawa geboren en getogen Canadese zangeres en multi-instrumentaliste Angelique Francis is een van nature getalenteerde en veelzijdige muzikante. Ze stond al op het podium toen ze pas 7 jaar was en speelde op 14-jarige leeftijd al op muziekfestivals in Noord-Amerika. Ze stond in het voorprogramma van o.a. Beth Hart, Buddy Guy, Gary Clark jr., Joe Bonamassa, Eric Gales en Keb’ Mo. De afgelopen jaren heeft Angelique Francis zich gevestigd als een ware ster in de Canadese blues-, soul-, jazz- en folkscene. Zij won de afgelopen jaren de nodige prijzen zoals de Ontario Folk Music Award (2022), de Canadese Folkmuziekprijs (2023) en de JUNO Award voor bluesalbum van het jaar 2023.
Vorige maand verscheen Not defeated, het nieuwe (haar 3e) studioalbum van Angelique Francis. Zij wordt op dit album begeleid door haar zussen Kharincia (saxofoon), Kira (trombone) en Kayla (zang), haar vader Kiran, Dave Williamson (elektrische gitaar) en de trompettisten Ed Lister en Andrew Knox. Gastbijdragen zijn er van de Amerikaanse bluesgitaristen Christone ‘Kingfish’ Ingram en Eric Gales.
Sugarcane jukejoint is het openingsnummer, een zwoele bluesballad met blazers en mondharmonica. Gitarist Christone ‘Kingfish’ Ingram is met zijn verschroeiende gitaarlicks te gast in de rauw gezongen bluesballad Escape. De schitterende blazers maken van de meeslepende gospel Watch me now een waar feest. De blazers dragen daarna ook de soulvolle ballad Not defeted. Intens is de zang in dit titelnummer en de gitaarsolo is verpletterend. Spetterend is daarna het gitaarwerk van gastgitarist Eric Gales in de strakke funky bluesrocker Train coming. Strak drumwerk, een straffe bas, backing vocals, blazers en een felle gitaarsolo zijn te horen in de uptempo bluesrocker Gimmie what you got. Na de korte interlude (55 seconden) None tonight volgt het enigszins spookachtige We’re over, met jazzy blazers. Overweldigend is daarna weer de door blazers en orgel gedreven soulvolle bluesrocker Hit dog. Het heel korte When the heart opent met een mondharpsolo gevolgd door acapella zang van Angelique en zus Kayla. De fraai gezongen prachtige bluesballad Dance for me eindigt met een verschroeiende gitaarsolo. Ook in de melodieuze bluesballad Where you been? bewijst Angelique Francis nogmaals dat zij een fantastische zangeres is. That gun is een moderne countryblues met slide, mondharmonica en harmonieen. Een grommende saxofoon is prominent te horen in het opwindende groovy Break dem chains. Het album sluit af met de funky blues Do that work.
Conclusie: De veelzijdige Angelique Francis wordt terecht beschouwd als een ware ster. Not defeated is een prachtig album.
Tracks cd:
- Sugarcane jukejoint
- Escape (feat. Christone ‘Kingfish’ Ingram)
- Watch me grow
- Not defeated
- Train coming (feat. Eric Gales)
- Gimmie what you got
- None tonight (interlude)
- We’re over
- Hit dog
- When the heart
- Dance for me
- Where you been?
- That gun
- Break dem chains
- Do that work
Line-up:
- Angelique Francis – zang, bas, gitaar, mondharmonica, keyboards
- Kharincia Francis – saxofoon
- Kira Francis – trombone
- Kayla Francis – zang
- Kiran Francis – drums
- Ed Lister – trompet
- Dave Williamson – elektrische gitaar
- Andrew Knox – trompet
We zijn er weer
“Gerrit ik heb jouw columns de afgelopen tijd gemist”, vroeg een voetbalsupporter me afgelopen zaterdag. “Dat klopt, ik ben ruim drie maanden uit de roulatie geweest”, antwoordde ik. De afgelopen maanden heb ik meer artsen, verpleegsters cardiologen en fysiotherapeuten gezien dan sporters. De spannende eindsprints in de inmiddels afgelopen competities heb ik helaas niet live kunnen beleven, zoals b.v. het kampioenschap en de promotie van Jodan Boys en de landstitel van de waterpolovrouwen van GZCDONK. Jammer dat ik moest horen dat Olympia en ONA in de nacompetitie uiteindelijk sneuvelden.
Maar we zijn er weer en dat geldt ook voor de amateursporter. De meeste vakanties zijn achter de rug en de competities staan op punt van beginnen of zijn al begonnen. Kersverse 4e divisionist de Jodan Boys heeft er al twee competitiewedstrijden op zitten. Voorlopig zit het nog niet mee met een ruime nederlaag en een ‘bijna’ overwinning. Het wachten is op de eerste driepunter. De andere Goudse voetbalclubs spelen, zoals de laatste jaren gebruikelijk, eerst bekerwedstrijden, alvorens hun competitie op 20 september begint.
De poulefase van de bekercompetitie ging afgelopen zaterdag van start. Olympia versloeg in Rotterdam 3e klasser Overmaas, maar ONA ging thuis kopje onder tegen 5e klasser Woerden. Ik was zelf als verslaggever aanwezig bij DONK – DSO. Een enthousiast en fris van de lever spelend DONK verraste door de 1e klasser uit Zoetermeer op een door de bezoekers wellicht niet verwachte 4-3 nederlaag te trakteren. Ondanks het feit dat de aanvallers van DSO voor de rust een aantal grote kansen om zeep hielpen, viel er niet zo veel op de winst van DONK af te dingen.
In het Groenhovenpark worden er geen bekerwedstrijden gespeeld door SV Gouda 1. Vorig jaar werd het team na een 10-0 nederlaag tegen Be Fair teruggetrokken uit het bekertoernooi. Dit seizoen is het standaardteam ook niet ingeschreven voor het bekertoernooi. Na een jaar ‘rust’ is de voormalige landskampioen bij de amateurs van 1959 en 1960 gelukkig wel weer in competitieverband te bewonderen. In de kelderklasse weliswaar, maar ook zij zijn er weer.
