Gerritschinkel.nl Columns & meer

The Secret Combination – Finally

The Secret Combination ontstaat in de nazomer van 2000 tijdens opnamesessies van singer-songwriter Jeff Mitchell in de Utrechtse Starsound Studio. Aanwezig zijn muzikanten van de bands Secret Sounds, City to City, Cash On Delivery, Het Goede Doel en Urban Dance Squad. Het resultaat van deze sessies is te horen op hun debuutalbum Introducing… The Secret Combination, dat in 2001 verschijnt.

Dit jaar bestaat de band 20 jaar en deze maand is hun langverwachte 5^e album verschenen, Finally, een dubbelalbum. Het album is verpakt in het schitterende artwork van de op 3 maart jl. overleden bevriende kunstenaar en cabaretier Jeroen van Merwijk.

Cd 1 opent met Not a day goes by, fijne sfeervolle americana, met een heerlijke pedal steel en een strakke ritmesectie. Lekker bluesy en enigszins funky is 3 Minutes en de pedal steel en slide zijn naast de mooie harmonieën een feest voor het oor in de countryrocker You know and I know. In the still of the night is een symfonische ballad met strijkers en Room no 5 is een ingetogen poppy ballad. Heel mooi wordt er geïnstrumenteerd, o.a. met een flonkerende gitaarsolo, in het melodieuze Everything by now. Deel een eindigt ingetogen en grotendeels semi akoestisch met You can do better

Cd 2 begint uptempo met het folky Mr. Mailman, een song met wortels in de seventies, melodieuze gitaarlicks, pedal steel en backing vocals. De fraaie pedal steel van Johan Jansen speelt ook in A trap so tender een oorstrelende rol. Fijn gitaarwerk van René van Barneveld is te horen in de uptempo countryrocker Considering you. Ain’t no crime is behoorlijk stevig. Rainy day parade is weer andere koek en hier wordt de luisteraar naast de piano ondergedompeld in een overvloedig bad van strijkers. Ook My lovin’ right is een prachtig gezongen ballad. Real love is de stevige uitsmijter, met een strakke ritmesectie, harmonieën en keyboard- en gitaarsolo’s.      

Conclusie: Met Finally geeft The Secret Combination zichzelf en de liefhebbers van goede muziek een mooi verjaardagscadeau. Met als kers op de taart het prachtige artwork van Jeroen van Merwijk.

Tracks cd 1:

1. Not a day goes by
2. 3 Minutes
3. You know and I know
4. In the still of the night
5. Room no. 5
6. Everything by now
7. You can do better

Tracks cd 2:

1. Mr. Mailman
2. A trap so tender
3. Considering you
4. Ain’t no crime
5. Rainy day parade
6. My lovin’ right
7. Real love

Line-up:

• Jeff Mitchell – lead vocals
• Toni Peroni – drums                                                         
• Chip Visser – bas, zang                                                    
• René van Barneveld – gitaar                                             
• Johan (JJ) Jansen – pedal steel                                        
• Robin van Vliet – keyboards, zang                        

Jason Ringenberg – Rhinestoned

De Amerikaanse singer-songwriter en gitarist Jason Ringenberg (22 november 1958, Kewanee,  Illinois), verhuist in 1981 naar Nashville, Tennessee en richt daar de alternatieve countryband Jason & the Scorchers op. Met deze baanbrekende band brengt hij een groot aantal albums uit. Hun debuutalbum Lost & Found verschijnt in 1985. 

Maar tegelijkertijd timmert punk-country-rocker Ringenberg ook aan de weg als soloartiest. Deze maand verschijnt, drie jaar na Stand tall, zijn nieuwe soloalbum Rhinestoned. COVID-19, de politieke situatie in zijn vaderland met Black Lives Matter waren een bron van inspiratie voor dit nieuwe album. En er lagen ook nog een aantal nummers die niet op zijn vorige album Stand tall pasten. Het nieuwe album wordt gecompleteerd met een aantal bewust gekozen covers. Het album is opgenomen in de Tone Chaparal Studio van multi-instrumentalist George Bradfute in Madison, Tennessee. De studio is gehuisvest in het huis waar countryzanger Jim Reeves ooit woonde.   

Met de melodieuze countryrocker Before love and war komt de stemming er meteen in. Lekker gitaarwerk en backing vocals van Kristi Rose. The freedom rides weren’t free is een politiek getinte song over de Civil Rights Movement in de roerige jaren ’60 van de vorige eeuw in de VS met rassenrellen en vredesmarsen. Dat Ringenberg niet veel op heeft met de veranderingen in de muziekstad Nashville maakt hij duidelijk in het intens gezongen Nashville without rhinestones. Een van de hoogtepunten is de verpletterend mooie versie, met fiddle, accordeon en het duet met Kristi Rose, van The storms are on the ocean van The Carter Family. De Engelse theoloog en methodistenleider Charles Wesley zal zich ongetwijfeld in zijn graf omdraaien bij Ringenberg’s rockende versie van diens hymne Christ the Lord is risen today uit 1739. In Rode with Crazy Horse vertelt Ringenberg over zijn tocht te paard naast het opperhoofd van de Oglala Lakota stam, die in 1877 de dood vond in Fort Robinson, Nebraska. My highway songs is een schitterende melodieuze countrysong met pedal steel, fiddle, mandoline, cello en bariton gitaar. Time warp is een sprankelende cover van The Ozark Mountain Daredevils, en een andere cover, You win again van Hank Williams, krijgt een strakke uitvoering met pedal steel en een scheurende mondharp. Stoned on rhinestones is pure uptempo countryrock in de beste traditie van Jason & the Scorchers en het geluid van de Scorchers dringt ook door in de luidruchtige gitaarrocker Keep that promise. Het slotnummer, de melodieuze countrysong Window town, heeft een hoog Nick Lowe gehalte. De fameuze steel van George Bradfute mag hier zeker niet onvermeld blijven. 

Conclusie: Rhinestoned is een fantastisch album.

Tracks:

1. Before love and war
2. The freedom rides weren’t free
3. Nashville without rhinestones
4. The storms are on the ocean
5. Christ the Lord is risen today
6. Rode with Crazy Horse
7. My highway songs
8. Time warp
9. You win again
10. Stoned on rhinestones
11. Keep that promise
12. Window town

Line-up

• Jason Ringenberg – zang, akoestische gitaar, backing vocals, harmonica
• George Bradfute – (12 string) akoestische gitaar, elektrische gitaar, bariton gitaar, bas, banjo,  mandoline, cello
• Steve Ebe – drums, percussie
• Kristi Rose – lead vocals, backing vocals
• Fats Kaplin – pedal steel, fiddle, accordeon
• Addie Ringenberg – backing vocals
• Mark Andrew Miller – backing vocals
• Camille Ringenberg – piano, backing vocals

Dieter van der Westen & Eric van de Westen – The sun will rise again

De Tilburgse gebroeders Dieter en Eric van der Westen hebben hun sporen al ruim verdiend in de muziekbusiness. Maar hun muzikale wegen liggen, hoewel beiden een voorliefde voor muzikale verhalen, americana en folksongs hebben, ver uit elkaar.

De muzikale roots van bassist Dieter van der Westen (46) liggen in de Noord Afrikaanse muziek. Hij toert al meer dan 20 jaar met zijn Nederlands Marokkaanse band Kasba, een band die Noord-Afrikaanse en westerse muziekstijlen mixt, over de hele wereld. Kasba werkte ook samen met o.a. Paul de Leeuw, Frank Boeijen, het Metropole Orkest en BLǾF. Onder zijn eigen naam schrijft en produceert Dieter van der Westen al langer americana en folkmuziek die hij zowel solo als met de Dieter Van Der Westen Band uitbrengt.  

Eric van der Westen (57) is groot geworden in de jazz- en lichte muziek. Hij speelt o.a. met vermaarde artiesten als de Braziliaanse singer-songwriter Lenine, de Canadese trompettist en bugelspeler Kenny Wheeler, de Nederlandse jazzpianist Jasper van ’t Hof, de Malinese zanger-gitarist Habib Koité en de Turkse zangeres Sezen Aksu.

COVID-19 gooide ook voor Dieter en Eric van der Westen roet in het eten. Vrijwel alle muzikale activiteiten vielen stil. Maar de broers besluiten dan om een keer samen een album op te nemen. Een akoestisch album met liedjes over liefde, onbevangenheid en hoop. En met dit album, The sun will rise again, willen ze een tegenwicht bieden aan de sombere tijdgeest.

The sun will rise again werd op 12 maart jl. vanuit de grote zaal van Paradiso in Amsterdam via de website en socials van Paradiso gepresenteerd. Op 14 maart verscheen het album en bevat acht songs die door Dieter zijn geschreven en drie covers. Het openingsnummer From dusk till down creëert meteen met mooie zang, fijn gitaarwerk en fraaie melodieuze baslijnen een ontspannen sfeer. In het optimistische titelnummer The sun will rise again gaat het tempo omhoog. Na het folky Hold the line, met dobroen mooie backing vocals, is Erie canal de eerste gedreven gespeelde cover. Op deze  traditional is gitarist Ferdi Lancee gastgitarist. De fraaie samenzang is te horen in het ingetogen I want you en daarna ook in het uptempo Save my memories met een bluesy mondharp. House of hope is een pareltje. De traditional FFV, het verhaal over de passagierstrein Fast Flyin Virginian, heeft een mooi acapella intro en een lekkere mondharpsolo. Mondharp en fraaie duozang zijn er in de melodieuze ballad The tears I’ve trusted. Eric van der Westen’s contrabas is in de melodieuze ballad Blue skies above weer een lust voor het oor. Het album wordt afgesloten met een prachtige versie van de jazzstandard Sint James Infirmary.

Conclusie: The sun will rise again is een warm, ontspannen en sfeervol album van twee bevlogen musici. Dit smaakt naar meer.

Tracks:

1. From dusk till down
2. The sun will rise again
3. Hold the line
4. Erie canal
5. I want you
6. Save my memories
7. House of hope
8. FFV
9. The tears I’ve trusted
10. Blue skies above
11. Sint James Infirmary

Line-up

• Dieter van der Westen – zang, akoestische gitaar, dobro, mondharmonica
• Eric van der Westen – contra bas, backing vocals
• Ferdi Lancee – akoestische gitaar (track 4)

John McDonough – Second chances

De uit Austin, Texas, afkomstige singer-songwriter John McDonough staat bekend om zijn mooie akoestische gitaarwerk, zijn gepassioneerde zang en persoonlijke teksten. Zijn zang wordt wel vergeleken met die van Elton John en Harry Chapin en zijn songwritersstijl met die van Damien Rice.

Negen jaar geleden besluit hij zijn beroep als psychiater op te geven en zich helemaal op de muziek te concentreren. In die tijd brengt hij albums uit, treedt meer dan 500 keer op, waaronder op tien grote muziekfestivals, en toert hij door het midwesten en zuidwesten van de VS.

Net zoals voor velen is 2020 ook voor John McDonough vanwege COVID-19 een vreemd jaar. Omdat er van toeren nauwelijks tot geen sprake is, werkt hij aan zijn gitaarvaardigheden. Hij verhuist naar Chicago om dichter bij zijn familie te zijn en te profiteren van nieuwe muziekmogelijkheden en gaat verder met het schrijven van nieuwe muziek. Dit jaar hoopt hij weer door de VS en Europa te toeren.

Tijdens de COVID-19 pandemie heeft McDonough ook een nieuw album opgenomen. Dit album, Second chances, bevat tien opnieuw opgenomen akoestische versies van favoriete songs van zijn destijds goed ontvangen albums Dreams and imagination (2014) en Surrounding colors (2016). McDonough zegt veel heimwee te hebben naar de dagen van de MTV Unplugged sessies en hij droomde volgens zeggen al lang om een album te maken in de geest van die akoestisch optredens.

In het openingsnummer The place where I belong, een ode aan John Denver en tevens de nieuwe single, en Tonight’s the night, zijn meteen het mooie akoestische gitaarwerk van McDonough en Kris Farrow te horen. In het ingetogen Your love sets me free komen de sfeervolle strijkers er bij en die zijn ook mooi aanwezig in het qua tempo gevarieerde I wish I could fly. Nowhere else to run is een mooie ballad met mooie strijkersarrangementen. De melancholieke stem van McDonough doet ook mij regelmatig denken aan Harry Chapin en I’m home en Give me one more day to say goodbye zijn daar sprekende voorbeelden van. Save me is weer versierd met heerlijke strijkers en in Planes fly too low is weer een staaltje van fraai akoestisch gitaarwerk te horen. Het hartstochtelijk gezongen en van subtiel gitaargetokkel voorziene You don’t know this, is een mooie finale.   

Conclusie: Second chances  is een melancholisch, intiem en warm album.

Tracks:

1. The place where I belong
2. Tonight’s the night
3. Your love sets me free
4. I wish I could fly
5. Nowhere else to run
6. I’m home
7. Give me one more day to say goodbye
8. Save a life
9. Planes fly too low
10. You don’t know this

Line-up:

• John McDonough – zang, akoestische gitaar
• Kris Farrow – akoestische gitaar
• Cody Rathmell – backing vocals
• Steve Bernal – cello
• Niamh Fahy – viool, altviool

Shawn Pittman – Stompin’ solo

Bluesgitarist, singer-songwriter Shawn Pittman (13 oktober 1974, Talihina, Oklahoma) krijgt op 8-jarige leeftijd al pianolessen. Op zijn 14^e ontdekt hij de gitaar. Begin jaren ’90 verhuist hij naar Dallas, Texas en weer een aantal jaren later naar Austin, Texas. In 1998 komt zijn eerste officiële album Burnin’ up uit. Uiteindelijk keert Pittman weer terug naar zijn geboortestreek, naar Broken Arrow, Oklahoma. Hij gaat informatietechnologie studeren maar blijft optreden en ook met enige regelmaat albums uitbrengen.   

Sinds hij op 14-jarige leeftijd gitaar begint te spelen is Pittman een groot bewonderaar van  akoestische bluesgitaristen en verhalenvertellers Lightnin’ Hopkins, Mance Lipscomb, Lil’ Son Jackson, Bukka White, JB Lenoir en Mississippi John Hurt. COVID-19 gaf Pittman de ruimte om het afgelopen jaar in Teegarden Studios in Tulsa, Oklahoma, een soloalbum op te nemen. Op Stompin’ solo gaat Pittman akoestisch terug naar zijn jeugd toen hij gegrepen werd door de muziek van de oude bluesmeesters. Een album met covers en eigen nummers.  

Het album opent instrumentaal met het lekker rockende Mance’s rock van Mance Lipscomb, gevolgd door de opwindende shuffle Leanin’ load. Zeer fraai is het akoestische gitaarspel in Ode to Texas en Fly swattin’ woman. Talk didn’t do no good is een shuffle van Frankie Lee Sims. Na de swingende countryblues Go down swingin’ wordt Lightnin’ Hopkins instrumentaal geëerd met diens Lightnin’ stomp. De invloeden van Bukka White zijn niet ver weg in Somebody gonna loose, somebody go en Pressin’ your luck. No such thing is groovy en in Early in the mornin’ laat Pittman horen ook goed met de slide overweg te kunnen. Na de shuffle Take a real good luck tovert Pittman met Sweet lovin’ mama een fraaie cover van Johnny Guitar Watson uit zijn akoestische gitaar. Heel mooi is That’s alright, de bluesklassieker van Jimmy Rogers. Het album eindigt zoals het begon, met een instrumental van Mance Lipscomb. Spanish flang dang is een prachtige melodieuze afsluiter.  

Conclusie: Stompin’ solo is een mooi authentiek countrybluesalbum. Zonder kapsones en recht uit het hart gespeeld en gezongen.

Tracks:

1. Mance’s rock
2. Leanin’ load
3. Ode to Texas
4. Fly swattin’ woman
5. Talk didn’ do no good
6. Go down swingin’
7. Lightnin’s stomp
8. Somebody gonna loose, somebody go
9. No such thing
10. Pressin’ your luck
11. Early in the mornin’
12. Take a real good luck
13. Sweet lovin’ mama
14. That’s alright
15. Spanish flang dang

Jacques Mees – Sound of the south

De Tilburgse singer-songwriter Jacques Mees (1959, Moergestel), wordt al op jonge leeftijd door de muziek gegrepen. Als hij 11 jaar is koopt hij zijn eerste gitaar. Zijn eerste en grootste inspiratiebron was en is nog steeds Bob Dylan. Later ontdekt hij ook de muziek van artiesten als Woody Guthrie, Hank Williams en Dave van Ronk. In 1996 verschijnt zijn eerste officiële album Drive them all crazy. Jacques Mees staat alom bekend als de bekendste en beste vertolker van de songs van Bob Dylan.  De naam Jacques Mees wordt zelfs vermeld in het in 2011 verschenen ABC Dylan Book van de in april 2020 overleden bekende Nederlandse popjournalist Bert van de Kamp.

Vorige maand verscheen de ep Sound of the south. In tegenstelling tot zijn vorig jaar verschenen ep You got my heart, een coveralbum met songs van Billy Marlow en Rory C. McNamara, bevat zijn nieuwe minialbum vijf eigen songs. De ep is geproduceerd door Rudie Verploegen, Martijn Kerkhofs en Jacques Mees.  

Het openingsnummer Bikerider is lekkere laidback americana, met de rauwe Dylanesque stem van Mees en de ingetogen backing vocals van Jolanda Haanskorf en Nel de Jong. In het bluesy Gasstation junky wordt lekker gemusiceerd. De mondharp komt tevoorschijn in de prachtige Guy Clark achtige ballad Sadder prison. Het titelnummer Sound of the south maakt tempo. Zang met een groot Dylan gehalte, fraaie backing vocals en niet te vergeten, naast het mooie akoestische gitaarspel van Mees, een straffe elektrische gitaarsolo van Martijn Kerkhofs. De schitterende ballad Vera is een perfect slotakkoord. Sterke zang, akoestische gitaar, mooi pianospel, een flonkerende elektrische gitaarsolo en ingetogen backing vocals. 

Conclusie: Sound of the south is een kleine 20 minuten sfeervol genieten.  

Tracks:

1. Bikerider
2. Gasstation junky
3. Sadder prison
4. Sound of the south
5. Vera

Line-up

• Jacques Mees – zang, akoestische gitaar, mondharp
• Martijn Kerkhofs – elektrische gitaren, studio drumkit
• Jos van Es – contrabas
• Rudie Verploegen – piano
• Jolanda Haanskorf – backing vocals
• Nel de Jong – backing vocals

Willie Nelson – That’s life

Willie Nelson (29 april 1933, Abbott, Texas) is sinds 1956 actief in de muziekbusiness. De in Fort Worth, Texas, opgegroeide legendarische singer-songwriter hoopt volgende maand zijn 88^e verjaardag te vieren. Maar ondanks het feit dat zijn gezondheid hem wel eens parten speelt weigert The Red Headed Stranger domweg om met pensioen te gaan. I.v.m. COVID-19 liggen de optredens stil, maar hij brengt nog steeds met grote regelmaat albums uit.

Vorige maand kwam Nelson met zijn 71^e (!) soloalbum op de markt. Op dit album, That’s life, brengt Willie Nelson een ode aan Frank Sinatra. Het is niet de eerste keer dat Nelson een eerbetoon brengt aan Sinatra. Eerder deed hij dat in 2018 met het met een Grammy award voor best traditional pop vocal album bekroonde My way.

That’s life opent met een swingende versie van George & Ira Gershwin’s Nice work if you can get it. Mooi pianospel en ontspannen gitaarwerk. Heerlijke pianosolo’s zijn ook te horen in het jazz Just in time. A cottage for sale is een prachtige met strijkers versierde ballad met de enigszins ‘gebroken’ stem van Nelson. Fraaie baslijnen en handclapping zijn er in I’ve got you under my skin, de bekende Cole Porter klassieker uit 1936. De blazers treden op de voorgrond in het jazzy You make me feel so young. In I won’t dance krijgt Nelson vocale assistentie van de Canadese jazzzangeres Diana Krall, en waarin we met de blazers in een echte bigbandsfeer raken. Fraai is het titelnummer That’s life, Sinatra’s grote hit uit 1966, met de coole mondharp van Micky Raphael. Met Luck be a lady belanden we met de blazers weer swingend in de bigbandsferen. Dat Nelson nog zeer goed bij stem is blijkt uit de pianoballad In the wee small hours of the morning en Learnin’ the blues. Het album eindigt swingend met Gene Austin’s Lonesome road.

Conclusie: Willie Nelson als crooner. Hij maakt het op That’s life waar. Een lekker relaxed album.

Tracks:

1. Nice work if you can get it
2. Just in time
3. A cottage for sale
4. I’ve got you under my skin
5. You make me feel so young
6. I won’t dance
7. That’s life
8. Luck be a lady
9. In the wee small hours of the morning
10. Learnin’ the blues
11. Lonesome road

Line-up:

• Willie Nelson – zang, akoestische gitaar
• Jay Bellerose – drums, handclapping, tamboerijn
• David Pitch – bas, handclapping
• Paul Franklin – (steel) gitaar
• Dean Parks – akoestische gitaar, elektrische gitaar, handclapping
• Mickey Raphael – mondharmonica
• Diana Krall – zang (track 6)
• Matt Rollings – Hammond B3, handclapping, piano, vibrafoon
• Jeff Coffin – tenor sax
• Mark Douthit – alt sax
• Barry Green, Chris McDonald – trombone
• Mike Haynes – bariton sax, trompet
• Steve Patrick – (picolo) trompet
• Matt Forbes - handclapping
• David Angeli, Monisa Angeli, Carrie Bailey, Kevin Bate, David Davidson, Conni Ellisor, Cornelia Heard, Alison Hoffman, Paul Nelson, Sari Reist, Kristin Wilkinson, Karen Winkelmann – strings

Aaron Lee Tasjan – Tasjan! Tasjan! Tasjan!

De Amerikaanse singer-songwriter, gitarist en producer Aaron Lee Tasjan is geboren op 24 augustus 1986 in Wilmington, Delaware en groeit op in New Albany, Ohio. Hij leert zichzelf op 11-jarige leeftijd gitaar spelen aan de hand van liedjes van Oasis. In 2006 verhuist Tasjan naar New York en wordt hij lid van de rockband Semi Precious Weapons (SPW). Hij valt op en na zijn vertrek uit SPW wordt hij leadgitarist bij The New York Dolls. In 2008 formeert hij ook zijn eigen band The Madison Square Gardeners. In 2013 verhuist Tasjan naar Nashville Tennessee om zich toe te leggen op songwriting en het starten van een solocarrière. Na twee ep ’s verschijnt in 2015 zijn debuutalbum In the blazes. Tasjan werkte ook samen met o.a. Sean Lennon, Lilly Hiatt en Tom Petty.  

Begin februari kwam zijn nieuwe album Tasjan! Tasjan! Tasjan! uit. Het album opent heerlijk zonnig en enigszins psychedelisch met Sunday women. De vrolijkheid straalt er daarna al fluitend af in Computer of love. Up all night had op een album van The Traveling Wilburys kunnen staan met die  Jeff Lynne en Tom Petty invloeden. De mooie zang in het prachtige akoestische Beatlesque Another lonely day met de heerlijke koortjes roept herinneringen op aan Elliot Smith. Het bluesy Don’t overthink it heeft naast een groot Tom Petty gehalte ook stilistisch veel weg van Nick Lowe. Cartoon music is een Kinks achtige meerstemmig gezongen song. Ook in Feminine walk, met verwijzingen naar David Bowie, Mick Jagger, Joan Jett, Marc Bolan en Grace Jonesis Ray Davies niet ver weg. Dada bois is een puur meerstemmig gezongen popliedje en in het zeer fraai gezongen Now you know belanden we weer in de sferen van Elliot Smith. Mooi akoestisch is Not that bad. Het slotakkoord Got what I wanted is psychedelisch en waarvoor Harry Nilsson zich niet had geschaamd.

Conclusie: Tasjan! Tasjan! Tasjan! is een heel lekker album met een mooie mix van pop, americana, folk, psychedelica en een scheut elektronica.

Tracks:

• Sunday women
• Computer of love
• Up all night
• Another lonely day
• Don’t overthink it
• Cartoon music
• Feminine walk
• Dada bois
• Now you know
• Not that bad
• Got what I wanted

Tip Jar – One lifetime

Tip Jar is het internationale collectief van muzikale vrienden rond Bart de Win en Arianne Knegt. Van Amerikaanse americanahelden als Walt Wilkins en jazzvirtuoos Gilad Atzmon tot de Nederlandse snarenwonders Harry Hendriks, BJ Baartmans, violist Joost van Es en singer-songwriter Baer Traa.

Bart de Win studeerde jazzpiano aan het conservatorium, maar raakte geïnspireerd door de americana. De muziek van de Win is een cross-over tussen americana, blues en jazz. Hij is al jaren een bekende in de muziekwereld. Hij toerde met tal van internationale artiesten en maakt deel uit van Matthews Southern Comfort.

Arianne Knegt begon tijdens haar schooltijd te zingen in bands en koren. Later wordt ze leadzangeres in de country- en rockabillyband Marylou & The Good Old Boys. Sinds 2009 is zij een van de stemmen van The Simple Life.

Bart de Win maakte een aantal soloalbums en Arianne Knegt verzorgde wat vocals op die albums. Ze komen dan tot de conclusie dat hun stemmen op een natuurlijke manier samenvloeien. En dat is het begin van Tip Jar. In 2014 verscheen hun debuutalbum Back porch. Tip Jar stond in de VS in de line-up van diverse festivals in Texas en toerde in 2019 ook door Engeland.

Deze maand verscheen hun nieuwe album One lifetime. Het was oorspronkelijk de bedoeling dit vijfde album op te nemen in Austin, Texas, maar COVID-19 gooide roet in het eten. Het album werd nu opgenomen in de Daltoon Studio in Eindhoven. Hun Amerikaanse vrienden uit Texas leverden hun bijdragen via internet.

De mooie duozang is meteen te horen in het openingsnummer Go on to get lucky, dat door de accordeon ook een cajunsausje krijgt. Prachtig ingetogen is de zang in Something I said met de Win op melodica. Kiss me is heerlijke opwindende bluegrass met een glansrol van Joost van Es op fiddle. Dreamer’s dream walst lekker weg, met mandoline en fraaie duozang. Best year of your life is soulvol met subtiele begeleiding. Soulvol is de zang van Arianne daarna ook in Find your way. De Win neemt in Tell me something de leadvocals voor zijn rekening met weer de mooie duozang in het refrein. Het folky Amsterdam rain is een pareltje, met leadvocals van Arianne, mooie basloopjes en de accordeon met flarden van de bekende schlager ‘Tulpen uit Amsterdam’. Het titelnummer One lifetime is een mooi akoestisch liedje en de prachtige pianoballad Falloing angel roept door de geweldige harmonieën herinneringen op aan Crosby Stills & Nash. Met de tuba van Harold Spaan en de klarinet van Gilad Atzmon belanden we in het slotnummer The right words in de jazzsferen van New Orleans. 

Conclusie: One lifetime is een wonderschoon en gevarieerd album. Een feest om naar te luisteren.

Tracks:

1. Go on to get lucky
2. Something I said
3. Kiss me
4. Dreamer’s dream
5. Best year of your life
6. Find your way
7. Tell me something
8. Amsterdam rain
9. One lifetime
10. Falloing angel
11. The right words

Line up:

• Bart de Win – zang, piano, accordeon, Wurlitzer, koebel, melodica, Hammond B3
• Arianne Knegt – zang
• Eric van de Lest – drums
• BJ Baartmans – mandoline, dobro
• Tonnie Ector – staande bas
• Gilad Atzmon – klarinet
• Harold Spaan – tuba
• Joost van Es – viool
• Bill Small – zang, bas
• Ron Flint - bas
• Harry Hendriks – zang, elektrische gitaar, ukelele, bas, akoestische gitaar, mondharmonica
• Walt Wilkins – zang
• Bear Traa - zang

Ally Venable – Heart of fire

Ally Venable (7 april 1999) is een jonge singer-songwriter-gitariste uit Kilgore, Texas. Ze groeit op met zingen in de kerk en luistert naar de muziek van Texaanse musici zoals Stevie Ray Vaughan. In 2013, ze is dan pas 14, komt haar debuut ep Wise man uit. Ondanks haar jeugdige leeftijd wint ze al meerdere prijzen waaronder vijf keer The East Texas Music Award. Volgens Texas roots-icoon Mike Zito is Ally Venable de toekomst van de blues en de cross-over muziek van de Amerikaanse rootsrock.

Deze maand verschijnt haar nieuwe (4^e) album. Dit album, Heart of fire, is afgelopen jaar opgenomen in de Bessie Blue Studios in Stantonville, Tennessee, met de beroemde producer Jim Gaines. Ally wil op dit nieuwe album een toon creëren van het overwinnen van worstelingen en van doorzetten. ‘Mijn visie is om een positieve boodschap van liefde te verspreiden. De wereld heeft dat nu nodig. Mijn doel voor dit album was om mensen een uitlaatklep te geven’.

Het album opent stevig rockend en met (wah wah) gitaarwerk met het titelnummer Heart of fire. Uitstekend zijn het gitaarwerk, de uitbundige zang en de lekker golvende keys in Played the game. Hateful blues is een cover van de Amerikaanse jazzpianist, zanger en orkestleider Perry Bradford. Het begin van het nummer brengt je terug naar de krakende platen uit de jaren ’20, maar na een kleine minuut explodeert het nummer in een stevige blues. Road to nowhere schreef Venable samen met Devon Allman, die hier een verschroeiende solo uit zijn gitaar tovert. Mooi is ook de duozang in het refrein. In de samen met bluesgitarist Lance Lopez geschreven stevige bluesballad Bring on the pain is Ally’s held Kenny Wayne Shepherd te gast met zijn vlijmscherpe gitaarlicks. Duidelijke invloeden van Led Zeppelin zijn er in Hard change, ook weer samen geschreven met Lance Lopez en in Do it in heels. Fameus gitaarwerk. Zeer stevig met wah wah gitaarlicks is Sad situation. Bill Withers’ Use me is funky met fraai drumwerk en uitbundige zang. Het prijsnummer van het album is de bijna negen minuten lange instrumental Tribute to SRV. Een zeer gevarieerde gitaarode aan een van de helden uit haar jeugd Stevie Ray Vaughan. Met de funky bluesrocker What do you want from me wordt het album met een verschroeiende gitaarsolo in stijl afgesloten.        

Conclusie: Mijn eerste kennismaking met Ally Venable is een openbaring. Heart of fire is een album vol passie, met eerlijke, rauwe en stevige bluesrock. Mike Zito zou zo maar eens gelijk kunnen hebben.

Tracks:

1. Heart of fire
2. Played the game
3. Hateful blues
4. Road to nowhere
5. Bring on the pain
6. Hard change
7. Do it in heels
8. Sad situation
9. Use me
10. Tribute to SRV
11. What do you want from me

Line up:

• Ally Venable – zang, lead gitaar, rhythm gitaar
• Bobby Wallace – bas
• Landon Moore – bas
• Jana Misener – cello
• Cody Dickinson – drums
• Elijah Owing – drums
• Patrick Fusco – keyboards
• Rick Steff – keyboards (track 2)
• Kenny Wayne Shepherd – lead gitaar (track 5)
• Devon Allman – lead gitaar, backing vocals (track 4)