Gerritschinkel.nl Columns & meer

7apr/230

Joe Louis Walker – The weight of the world

De Amerikaanse gitarist, zanger, songwriter en producer Joe Louis Walker (25 december 1949, San Francisco) behoeft eigenlijk geen introductie. Deze veteraan en winnaar van meerdere bluesawards, is al sinds 1964 actief. Joe, afkomstig uit een muzikale familie, wordt al vroeg beïnvloed door de muziek van T-Bone Walker en BB King en de pianisten Meade Lux Lewis, Amos Milburn en Pete Johnson. Op zijn 8e krijgt hij zijn eerste gitaar en op zijn 16e is hij al een bekende in de muziekscene van The Bay Area. Hij speelt met o.a. John Lee Hooker, Buddy Miles, Otis Rush, Thelonius Monk, Willie Dixon, Steve Miller, Nick Lowe, John Mayall en Muddy Waters.

Toch duurt het tot 1986 voordat zijn debuutalbum Cold is the night verschijnt. Sindsdien komen er met grote regelmaat albums van hem uit. Vorige maand verscheen zijn nieuwe album, Weight of the world. Het album werd opgenomen in The Building in Marlboro, New York. De productie was in handen van Eric Corne (bekend als producer van o.a. John Mayall, Sugarray Rayford en Walter Trout).  

Het openings- en titelnummer The weight of the world is een langzame funky soulblues met de kenmerkende soulvolle zang van Joe Louis Walker. In Is it a matter of time gaat het tempo omhoog met de keys en de blazers inclusief een vette saxsolo. De soul spat er van af. Hello, it’s the blues is een bijna zeven minuten lange schitterende gospelachtige ballad met emotionele zang, fraaie backing vocals en mooi gitaarwerk halverwege. Het funky Waking up the dead opent met een lekkere drumbeat en Walker laat een vlammende gitaarsolo horen. De blazers zijn weer fantastisch in de midtempo soulblues Don’t walk out that door. In het door drums gedreven funky Count your chickens is het weer genieten van de intense zang van Walker, van een sprankelende orgelsolo en een gruizige gitaarsolo. Blue mirror is een ruim zes minuten lange strak doordenderende gitaarrocker. De strakke ritmesectie, keyboards en mondharp bepalen het funky Root down. Bed of roses is een prachtig gezongen soulballad waarin Walker naast de keys weer een felle solo uit zijn gitaar tovert. Het album eindigt met het jazzy You got me whipped. Een prominente rol is weggelegd voor Scott Millici met zijn swingende orgelspel.

Conclusie: Ook het album The weight of the world kenmerkt zich weer door de vertrouwde kwaliteit die we al jaren van Joe Louis Walker gewend zijn.

Tracks cd:

  1. The weight of the world
  2. Is it a matter of time
  3. Hello, it’s the blues
  4. Waking up the dead
  5. Don’t walk out that door
  6. Count your chickens
  7. Blue mirror
  8. Root down
  9. Bed of roses
  10. You got me whipped

Line-up:

  • Joe Louis Walker – gitaar, zang, mondharmonica
  • Scott Milici – keys
  • John Medeiros jr. – drums
  • Geoff Murfitt – bas
  • Eddie Jacksong – bongos
  • Marc Pender – trompet
  • David Ralicke – saxofoon
  • Eric Gorfain – violen
  • Gia Ciambotti – backing vocals
  • Eric Corne – backing vocals, gitaar
Gearchiveerd onder: Bluestownmusic Geen reacties
7apr/230

John Nemeth and The Blue Dreamers – Live from The Fallout Shelter – Celebrating 20 years

De Amerikaanse zanger, songwriter en mondharmonicaspeler John Németh is geboren op 10 maart 1975 in Boise, Idaho. In zijn jeugd zingt hij in de plaatselijke kerk en speelt in lokale groepen en vormt met zijn vriend Tom Moore de band Fat John & the 3 Slims. Hij treedt bijna tien jaar lang regelmatig tussen de vijf en zeven avonden per week op. In 2002 brengt hij met zijn band The Jacks in eigen beheer het album The Jack of harps uit. Zijn solodebuut Come and get it verschijnt in 2004. In datzelfde jaar verhuist hij naar Oakland, California en in 2005 en 2006 vervangt hij tijdelijk Sam Myers in de begeleidingsband van Anson Funderburgh. In de loop der jaren sleept hij meerdere prijzen in de wacht. Hi sukkelt de laatste jaren met zijn gezondheid.

In de lente van 2022 gaan John Németh and The Blue Dreamers weer op tournee. De laatste show van deze tour was in The Fallout Shelter in Norwood, Maryland. Eigenaar William Hurley beschrijft dit optreden als een van de meest opwindende shows die hij heeft georganiseerd. Deze liveshow is medio februari jl. verschenen op het album Live from The Fallout Shelter – Celebrating 20 years.

Met een funky intro wordt de band aangekondigd die er meteen stevig in knalt met Sweep the shack, een nummer met een hoog Southside Johnny & the Asbury Dukes gehalte. Work for love is een soulballad met scherpe mondharppartijen, spetterende gitaarsolo’s en een strakke ritmesectie. De geest van John Lee Hooker waart daarna rond in de shuffle Come and get it, met de ‘waaierende’ mondharpsolo’s van Németh. Het tempo zakt in de rustige akoestische slowblues Testify my love. Na het vrolijke country getinte Elbows on the wheel, barsten de mondharp en de gitaren weer los in de shuffle Chain breaker. De ritmesectie is onverstoorbaar in het funky Deprivin’ a love. In het ska-achtige I can see your love light shine etaleert Max Kaplan zijn fraaie bastonen, gevolgd door een spetterende mondharp en gruizig gitaarwerk. Vlammend gitaarwerk overheerst in My baby’s gone. Feelin’ freaky begint rustig, waarna langzaam de gitaren ‘los’ komen. Halverwege gaat het achter een ‘jagende’ drummer zeer stevig rocken met fenomenaal harpwerk en gitaren die worden geteisterd. In de dampende boogie Get offa dat butt wordt verzocht om met de voetjes van de vloer te komen. Na de bluesrocker Country boy gaat de band nog even helemaal los in het slotnummer, de boogie Fountain of a man.

Conclusie: Op het album Live from The Fallout Shelter plak ik met volle overtuiging het etiket dynamisch en opwindend. Een geweldig album.

Tracks cd:

  1. Sweep the shack
  2. Work for love
  3. Come and take it
  4. Testify my love
  5. Elbows on the wheel
  6. Chain breaker
  7. Deprivin’ a love
  8. I can see your love light shine
  9. My baby’s gone
  10. Feelin’ freaky
  11. Get offa dat butt
  12. County boy
  13. Fountain of a man

Line-up:

  • John Németh – zang, harmonica
  • Jad Tariq – gitaar, harmony vocals
  • Jon Hay – gitaar, harmony vocals
  • Matthew Wilson – drums, akoestische gitaar, harmony vocals
  • Max Kaplan – bas, harmony vocals

Gearchiveerd onder: Bluestownmusic Geen reacties
7apr/230

Redtenbacher’s Funkestra – Both sides now

De op 7 november 1943 in Fort Macleod, Alberta, Canada) geboren Joni Mitchell is een van de beroemdste singer-songwriters van de 20e eeuw. In 1965 verhuist ze naar de VS waar ze een indrukwekkende muzikale carrière opbouwt. Haar debuutalbum verschijnt in 1968. Ze schrijft bekende songs als Both sides now (1969), Big yellow taxi (1970) en Woodstock (1970), die ook in de uitvoering van andere artiesten grote hits worden. Mitchell heeft in totaal negentien studioalbums uitgebracht en won negen Grammy’s, waaronder een voor haar gehele oeuvre. Haar veel geprezen album Blue (1971) wordt door het Amerikaanse muziekmagazine Rolling Stone op nummer drie van de 500 grootste albums allertijden geplaatst.  

Op 1 maart a.s. wordt in Washington DC aan Joni Mitchell de prestigieuze Gershwin Prize uitgereikt, een oeuvreprijs voor muzikanten van de Library of Congress, de nationale bibliotheek van de Verenigde Staten. Tijdens die ceremonie zal er ook een special tribute concert voor Joni Mitchell worden georganiseerd.

Over tributes gesproken, deze maand verscheen het album Both sides now – an hommage to the songs of Joni Mitchell van Redtenbacher ’s Funkestra, een muziekensemble onder leiding van Stefan Redtenbacher, een in Oostenrijk geboren, maar tegenwoordig in Engeland woonachtige bassist.

Het album opent met A case of you, een song van het gelauwerde album Blue uit 1971. Schitterend gezongen door Jo Harman. Amelia, van Joni’s album Hejira (1976) is nog steeds mijn favoriete song van Joni Mitchell. Achter een wurlitzer en Hammond vertolkt Sarah Joyce (Rumer) dit hier mooi en ingetogen. Uiteraard ontbreekt Both sides now niet. Mooi georkestreerd met violen, viola en cello is deze versie, met zang en piano van Mike Mayfield, ook een genot om te horen. Mim Grey is de uitbundige leadvocaliste in het met fraaie bastonen versierde Two grey rooms (Night ride home, 1991). Iets steviger is daarna Free man in Paris (Court and spark, 1974), met lekkere gitaarlicks en de geboren Slowaakse zangeres en fluitiste Jana Varga. De zang van Varga lijkt hier op die van Joni Mitchell. Little green is ook afkomstig van Blue en wordt hier intens gezongen door Sarah Jane Morris. Hamisch Stuart, voormalig zanger-gitarist van The Average White Band, toont zich hier een ware croonerin The circle game (Ladies of the canyon, 1970). Mooi is de gitaarsolo van Carter Arrington in het door Mim Grey gezongen Night ride, van het gelijknamige album van Mitchell uit 1991. Het titelnummer van Joni’s meest gelauwerde album Blue begint met een mooi piano-intro van Emily Francis en de zang van Jo Harman is weer wonderschoon. Ook Rumer’s zang in Don’t interrupt the sorrow (The hissing of summer lawns, 1975) lijkt hier op die van Joni Mitchell. Ook het slotakkoord  River is afkomstig van Blue, met zang van Mike Mayfield.

Conclusie: Redtenbacher ’s Funkestra brengt een schitterende muzikale hommage aan een fameuze singer-songwriter

Tracks cd:

  1. A case of you (feat. Jon Harman)
  2. Amelia (feat. Rumer)
  3. Both sides now (feat. Mike Mayfield)
  4. Two grey rooms (feat. Mim Grey)
  5. Free man in Paris (feat. Jana Varga)
  6. Little green (feat. Sarah Jane Morris)
  7. The circle game (feat. Hamish Stuart)
  8. Night ride home (feat. Mim Grey)
  9. Blue (feat. Jo Harman)
  10. Don’t interrupt the sorrow (feat. Rumer)
  11. River (feat. Mike Mayfield)

Line-up:

  • Jo Harman – zang (track 1,9)
  • Ross Stanley – Hammond (track 1)
  • Stefan Redtenbacher – bas (all tracks)
  • Mike Sturgis – drums (track 1,5,11)
  • Carter Arrington – gitaar (track 2,4,8,9,10)
  • Liam Dunachie – wurlitzer (track 2,10)
  • Joe Glossop – Hammond (track 2,6,10)
  • Doug Harper – drums (track 2,4,8,9,10)
  • Rumer – zang (track 2,10)
  • Mike Mayfield – zang (track 3,11), piano (track 3)
  • Sarah Brandwood – Spencer – viool (track 3)
  • Simon Turner – cello (track 3)
  • Pete Whitfield – viool, viola (track 3)
  • Pete Billington – Hammond (track 4,8)
  • Mim Gray – zang (track 4,8)
  • Jana Varga – zang, fluit (track 5)
  • Mike Outram – gitaar (track 5,6,11)
  • Tony Remy – gitaar (track 5)
  • Ross Stanley – Hammond (track 5), piano (track 11)
  • Andrew Kingslow – wurlitzer (track 6)
  • Sarah Jane Morris – zang (track 6)
  • Adam Phillips – elektrische gitaar (track 7)
  • Hamish Stewart – zang, akoestische gitaar (track 7)
  • Fabio D’Oliveira – percussie (track 7)
  • Ralph  Salmins – drums (track 7)
  • Gary Sanctuary – wurlitzer (track 7)
  • Emily Francis – piano (track 9)
  • Fergus Gerrand – percussie (track 9)
  • Peter Whittaker – Hammond (track 9)
  • Anders Olinder – Hammond (track 11)
  • Simon Johnson – gitaar (track 11)
Gearchiveerd onder: Bluestownmusic Geen reacties
7apr/230

DeWolff – Love, death & in between

De Limburgse bluesrockband DeWolff is in 2007 opgericht in Geleen. De band bestaat uit Pablo van de Poel (gitaar, zang), Luka van de Poel (drums) en Robin Piso (Hammond, wurlitzer). De band wint in 2008 de eerste prijs in de landelijke finale van Kunstbende (een netwerkorganisatie die jong, creatief talent ontdekt, ontwikkelt en exposeert). DeWolff wordt dan ontdekt en krijgt in datzelfde jaar een platencontract. Zij treden veel op, in clubs en op festivals in Nederland (o.a. in Paradiso en in 2010 op Pinkpop), in België, Frankrijk, Italië, Hongarije, Oostenrijk, Spanje, Tsjechië, Polen, Zwitserland en Duitsland. Hun eerste ep komt in 2008 uit en hun debuutalbum Strange fruits and undiscovered plants verschijnt in 2009.  In 2019 wint DeWolff een Edison in de categorie ‘beste rockact’.

Begin februari jl. verscheen het nieuwe (10e) album van DeWolff, Love, death & in between. Het album werd geheel analoog en live op tape opgenomen (zonder overdubs) in een Franse studio in Bretagne. De band werd tijdens deze opnamen bijgestaan door een groot aantal muzikale vrienden (achtergrondzangeressen, blazerssectie, percussionist, bassist).  

Het album opent met de energieke uptempo soulvolle bluesrocker Night train. Gedreven drumwerk, blazers, koortjes, Hammond en vlammende gitaarlicks. Ook in het gevarieerde Heart stopping kinda show druipt de soul er van af. Fameus is het gitaarwerk daarna weer in het ontspannen Will’o the wisp. In Jacky go to sleep zijn het vooral de jazzy Hammondklanken en de fraaie basloopjes die de aandacht trekken. Een van de hoogtepunten is het 16 ½ minuut durende Rosita. In dit gevarieerde nummer komen alle musici uitgebreid aan bod. Mr. Garbage man is een prachtige bluesballad. In het bluesy Counterfeit love zijn naast de strakke ritmesectie en een spetterende Hammondsolo de koortjes weer een streling voor het oor. Message for my baby is in soul gedrenkte opwindende southern rock. Gilded (ruin of love) begint rustig maar als de blazers er bij komen neemt de stevigheid toe, zeker als de Hammond ook gaat soleren. Na het ingetogen Pure love is Wontcha wontcha weer spetterende southern rock waar alle musici er 6 ½ minuut lang vol tegenaan gaan. Met het enigszins psychedelische Queen of space & time wordt het album afgesloten.

Conclusie: Love, death & in between is een bevlogen en energiek album van gedreven musici, waarbij liefhebbers van rock, soul, blues, funk en gospel helemaal aan hun trekken komen.

Tracks cd:

  1. Night train
  2. Heart stopping kinda show
  3. Will’o the wisp
  4. Jacky go to sleep
  5. Rosita
  6. Mr. Garbage man
  7. Counterfeit love
  8. Message for my baby
  9. Gilded (ruin of love)
  10. Pure love
  11. Wontcha wontcha
  12. Queen of space & time
Gearchiveerd onder: Bluestownmusic Geen reacties
7apr/230

Larry Campbell & Teresa Williams – Live at Levon’s

Larry Campbell (21 februari 1955, New York City) is een Amerikaanse multi-instrumentalist (gitaar, mandoline, pedal steel, banjo, viool). In de jaren ’70 en ’80 treedt Campbell regelmatig op in de snelgroeiende countryscene van New York City. Maar hij is wellicht het meest bekend als lid van de Never Ending Tour Band van Bob Dylan (1997 – 2004). Hij heeft ook ruime ervaring als studiomuzikant voor artiesten als Levon Helm, Judy Collins, Linda Thompson, Sheryl Crow, Paul  Simon, BB King, Willie Nelson, Buddy en Julie Miller, Little Feat, Hot Tuna en Rosanne Cash. Hij toert met o.a. Peter Wolf, Elvis Costello, Emmylou Harris en ook regelmatig met Levon Helm. Als producer is hij actief voor o.a. Levon Helm en Jorma Kaukonen.

Larry Campbell is sinds 1988 getrouwd met zangeres-gitariste Teresa Williams. Zij was net als Larry Campbell lid van The Levon Helm Band. Als duo maakten ze ook een aantal albums. Begin februari jl. verscheen van Larry Campbell en Teresa Williams hun nieuwe album Live at Levon’s. Het album is gedurende twee avonden in september 2019 opgenomen in de befaamde studio van Levon Helm in Woodstock, New York. In deze studio leidde Campbell meer dan 10 jaar de huisband tijdens de beruchte Midnight Ramble shows van Levon Helm (1940 – 2012), totdat deze legendarische drummer van The Band overleed. 

Het openingsnummer, het door Reverend Gary Davis geschreven Let us get together, is een zeer uitbundig door Teresa Williams gezongen gospel rag. Larry Campbell’s Surrender to love rockt stevig weg met een strakke ritmesectie, een vette gitaarsolo, een heerlijke orgelsolo en fraaie duozang. Yeah, yeah, yeah van Louis Prima is een boogie met fraaie bastonen, een pedal steel en een accordeon die je in New Orleans sferen brengt. Angel of darkness schreef Campbell samen met gitarist Jorma Kaukonen (Jefferson Airplane, Hot Tuna). Een stevig rockende mix van southern (blues) rock en gospel gelardeerd met uitbundige zang, gierende orgeltonen en een spetterende gitaarsolo. Ronduit schitterend is Darlin’ be home soon, de door John Sebastian geschreven hit van The Lovin’ Spoonful uit 1965. Fantastische zang van Williams en een sprankelende pianosolo van Brian Mitchell. I ain’t gonna work tomorrow van Earl Scruggs en Lester Flat is swingende bluegrass. Teresa Williams is daarna vocaal weer geweldig in de countryballad Succes, een song van Johnny Mulina. Pedal steel en tinkelende pianoklanken maken er een feest van. Duke Ellington’s Caravan is een fenomenale instrumental met invloeden van zydeco, swing, honky tonk, rockabilly en surf. Daarna is het ruim zes minuten genieten van de door Campbell met William Bell geschreven soulballad When I stop loving you. Campbell speelt zeer passievol de fiddle, naast de accordeon en solerende bas in de bluegrass klassieker Old dangerfield van Bill Monroe. Flonkerend zijn de pianosolo’s en geweldig het gitaarwerk in het rockende Big river, de hit van Johnny Cash uit 1958. De uitsmijter is het door Campbell geschreven  It ain’t gonna be a good night, een swampy countryrocker met uitbundige zang van Williams.  

Conclusie: Live at Levon’s is een verbluffend mooi album.

Tracks cd:

  1. Let us get together
  2. Surrender to love
  3. Yeah, yeah, yeah
  4. Angel of darkness
  5. Darlin’ be home soon
  6. I ain’t gonna work tomorrow
  7. Succes
  8. Caravan
  9. When I stop loving you
  10. Old dangerfield
  11. Big river
  12. It ain’t gonne be a good night

Line-up

  • Larry Campbell – zang, fiddle, gitaar, pedal steel, banjo
  • Teresa Williams – zang, gitaar, backing vocals
  • Justin Guip – drums, percussie
  • Brian Mitchell – accordeon, harmonica, keyboards, zang
  • Jesse Murphy – bas, tuba, zang, backing vocals
Gearchiveerd onder: Bluestownmusic Geen reacties
7apr/230

The Snarlin’ Yarns – It never ends

The Snarlin’ Yarns is een alt-bluegrass- en improvisatiepoëziegroep uit Ogden, Utah. In juli 2019 neemt de band hun eerste volledige album Break your heart op in de Dial Back Sound Studio van Matt Patton (Drive-By Truckers) en zijn maat Bronson Tew in Water Valley, Mississippi. Het album wordt in 2020 uitgebracht.

Op 23 januari jl. verscheen het nieuwe album van The Snarlin’ Yarns, met de nieuwe bandleden bassist Ryan Ridge en ukelelespeler Tommy Dolph. Het album, It never ends, is ook weer opgenomen in de Dial Back Sound Studio met de producers Matt Patton en Bronson Tew.

De toon wordt met het openingsnummer, tevens de 1e single, Mermaid met een one, two, three, four  meteen gezet. Vrolijke uptempo door Mara Brown gezongen bluegrass met tussendoor de poëtische teksten van Abraham Smith. Ook in Pretty Pollyanna is het vrolijkheid troef. In het swingende Ketamean ma, met duozang van Brown en Smith, horen we ook een aantal magnifieke vioolsolo’s. In Rhubarb fields, met een ‘huilende’ viool en de indringende teksten van Smith, zakt het tempo. Electric prairie rain is heerlijke folk, met viool, banjo en de klagende zang van Smith. Viool en banjo dragen het door Mara gezongen Needle and thread. Gospelinvloeden bespeur ik in het balladeachtige The big letdown, met uitbundige zang van Smith. De gashendel gaat daarna weer open in het swingende Dry cleaning. Die for a drink is bluesy, uitbundig en hilarisch. In het slotnummer Garbage night keert de rust weer. Mooie duozang van Brown en Smith, een ‘slepende’ viool, banjo en fraaie bastonen.  

Conclusie: It never ends is een heerlijk album. Voetjes van de vloer en swingen maar.

Tracks cd:

  1. Mermaid
  2. Pretty Pollyanna
  3. Ketamean ma
  4. Rhubarb fields
  5. Electric prairie rain
  6. Needle and thread
  7. The big letdown
  8. Dry cleaning
  9. Die for a drink
  10. Garbage night

Line-up:

  • Mara Brown – viool, zang
  • Abraham Smith – improvised poetry
  • Williams Pollet – gitaar
  • Jason Barrett – Fox – banjo
  • Tommy Dolph – ukelele
  • Ryan Ridge – elektrische bas
Gearchiveerd onder: Bluestownmusic Geen reacties
13feb/230

Seth Rosenbloom – As the crow flies

Seth Rosenbloom (30) is een jonge Amerikaanse blueszanger- gitarist uit Greenfield, Massachusetts. De in Boston, Massachusetts, geboren Rosenbloom groeit op in een muzikale familie in Waltham, een buitenwijk van Boston. Hij begint als kind klassieke viool te spelen, maar geïnspireerd door o.a. The Beatles en Elvis Presley gaat hij gitaar spelen. Op zijn 16e wordt hij geselecteerd voor een beurs aan het Berklee College of Music in Boston. In 2019 verschijnt zijn debuutalbum Keep on turning.

Op 13 januari jl. verscheen As the crow flies, het nieuwe album van Seth Rosenbloom. Hij wordt op dit album begeleid door een band bestaande uit drummer Mark Texeira(Duke Robillard), bassist Jesse Williams (Al Kooper, North Mississippi Allstars), ritmegitarist Ryan Taylor (Band of Killer) en pianist-organist Bruce Bears (Duke Robillard, Curtis Salgado).  

Het openings- en titelnummer As the crow flies is een song van Tony Joe White uit 1972. Lekker vet en vlammend gitaarwerk, een strakke ritmesectie en soulvolle zang. Did you try to break my heart is een langzamer nummer dat Seth samen schreef met Sonya Rae Taylor. Twee vlammende gitaarsolo’s domineren deze ruim 7½ minuut durende song. Ook de bluesballad Set me free is door Rosenbloom en Sonya Rae Taylor geschreven. In het door David Porter en Isaac Hayes geschreven en het vooral van Freddie King bekende Can’t trust your neighbour, strooit Rosenbloom weer met verschroeiende gitaarsolo’s. De ritmesectie is fantastisch op dreef in het funky en groovy I wish you could see me now, een song van Ronnie Earl uit 1990. Ain’t nothing wrong is een ‘stompende’ bluesrocker in de beste traditie van Freddie King. In Blind eye, met fijn pianospel en drumwerk, zijn gospelinvloeden te horen. Het door Sonya Rae Taylor geschreven Gotta roll is lekker jazzy uptempo, gedreven door prominent drumwerk en versierd met puik pianospel. Het slotnummer Give me the ring back is een bijna acht minuten lange slowblues met schitterend gitaarwerk van een hoog BB King gehalte.

Conclusie: As the crow flies is een zeer fraai album van een geweldige gitarist.

Tracks cd:

  1. As the crow flies
  2. Did you try to break my heart
  3. Set me free
  4. Can’t trust your neighbour
  5. I wish you could see me now
  6. Ain’t nothing wrong
  7. Blind eye
  8. Gotta roll
  9. Give me the ring back
6feb/230

Diane Blue All Star Band – Live at the Fallout Shelter

Blueszangeres en mondharmonicaspeelster Diane Blue uit Boston, Massachusetts, loopt al weer heel wat jaartjes rond in de blueswereld. Zij is lid van Ronnie Earl and the Broadcasters. Naast haar lidmaatschap van Ronnie Earl and the Broadcasters heeft Diane Blue haar eigen band. Ze heeft meerdere nominaties ontvangen Ze nam deel aan de lnternational Blues Challenge in Memphis, Tennessee in 2021 Diane heeft het podium gedeeld met vele grootheden zoals Luther “Guitar Jr.” Johnson, lrma Thomas, Toni Lynn Washington en Big Jack Johnson. In 2019 verscheen haar veel geprezen debuutalbum Look for the light.

Sinds november 2022 ligt het nieuwe album in de winkel, het live-album Live at the Fallout Shelter. De opnamen van dit album zijn gemaakt op 26 februari 2022 in het Fallout Shelter in Norwood, Maryland. Diane Blue wordt begeleid door een All Star Band met Dave Limina (Hammond B3), Chris Vitarello (gitaar) en Lorne Entress (drums). Op één track is Ronnie Earl als gastgitarist te horen.

Het album heeft twee covers, waarvan het openingsnummer I got a good thing er een van is. Opwindende soul met een lekkere Hammond van Dave Limina. Mooie gitaar- en Hammondsolo’s zijn daarna te horen in de fraaie soulballad Crazy, hazy, lazy. De tweede cover is het van Millie Jackson bekende I cry. Een intens gezongen soulballad naast scherpe gitaarlicks van Chris Vitarello. Limina is groots in het ruim 6 minuten durende funky By my side. Het prijsnummer van het album is voor mij Leave me alone, een schitterende bluesballad met fenomenaal gitaarwerk van Ronnie Earl. Ruim 7½ puur genieten! In Take a look laat Diane Blue nogmaals horen wat een uitstekende soulvolle zangeres zij is. Het tempo gaat omhoog in I’m gonna get you back met opnieuw fantastische bijdragen van Limina en Vitarello. Insomnia, gaat van ingetogen naar intens. Het album sluit swingend af met het jazzy Push on through. Geweldige Hammond en jazzy gitaarsolo. Probeer hier maar eens stil bij te blijven zitten.

Conclusie: Live at the Fallout Shelter is een prima album.

Tracks cd:

  1. I got a good thing
  2. Crazy, hazy, lazy
  3. I cry
  4. By my side
  5. Leave me alone
  6. Take a look
  7. I’m gonna get you back
  8. Insomnia
  9. Push on through
30jan/230

Sean Keel – A dry scary blue

Sean Keel is een in Minnesota opgegroeide wiskundig wetenschapper uit Austin, Texas. Daarnaast is hij ook schrijver van korte verhalen en poëzie. Hij bracht ook in eigen beheer een aantal platen uit, maar volgens Keel luisterde daar niemand naar. Op aanraden van een vriend besloot hij samen te gaan werken met een professionele muzikant. En zo kwam hij uit bij producer Gabriel Rhodes, zoon van de Texaanse countryzangeres Kimmie Rhodes. Een gerenommeerde producer die o.a. gewerkt heeft met Willie Nelson, Waylon Jennings en Emmylou Harris.

Medio december 2022 verscheen op het Zweedse label Icons Creating Evil Art, A dry scary blue, het officiële debuutalbum van Sean Keel.

Meteen al in het openingsnummer Corn palace, het relaas van een mislukte relatie, maak je als luisteraar kennis met de rauwe beverige stem van Keel, een stem die overeenkomsten vertoont met die van Tom Waits. Dat is ook weer te horen in het kale met ingetogen akoestische gitaartonen gelardeerde melodieuze Near that far. The flower is een mooie pianoballad met strijkers en pedal steel. De piano is ook fijn in de ballad Hill of three oaks, met fraai gitaarwerk en soms ‘aarzelende’ zang. Na de tokkelende gitaar in het ingetogen Backwards wordt Keel’s rauwe zang in Blessed assurance weer begeleid door ‘gedragen’ pianospel. Het hoogtepunt van dit album is voor mij de ballad Cool old men. Ruim 6½ minuut genieten van zang, akoestische gitaar en piano. Fraai zijn de bastonen in het ‘kale’ His mout hso red. Mooi subtiel akoestisch gitaarwerk en flarden Hammond. Iets minder kaal is Two coins met weer een mooie pedal steel van Rhodes. Het slotnummer I hate the west is mede geschreven door Nora Predley, die met haar beverige en ‘stuwende’ stem hier de zang voor haar rekening neemt. 

Conclusie: A dry scary blue is een bijzonder en verrassend album. Sean Keel legt zijn emotie in de verhalen en individuele ervaringen. Liefhebbers van Tom Waits, Townes van Zandt en Leonard Cohen, om maar een paar grootheden te noemen, zullen deze plaat zeker kunnen waarderen. En een van hen ben ik.

Tracks cd:

  1. Corn palace
  2. Near that far
  3. The flower
  4. Hill of three oaks
  5. Backwards
  6. Blessed assurance
  7. Cool old men
  8. His mouth so red
  9. Two coins
  10. I hate the west

Line-up:

  • Sean Keel – zang
  • Gabriel Rhodes – piano, keyboard, akoestische gitaar, bas, elektrische gitaar
  • Ben Montano – akoestische gitaar, keyboard,
  • Nora Predley – bas, zang, drums
25jan/230

Stef Paglia Trio – Light & darkness

Stef Paglia pakte voor het eerst een gitaar toen hij pas 12 jaar oud was. Toen zijn vader hem de muziek van gitaarvirtuoos Stevie Ray Vaughan liet horen, raakte Stef verslingerd aan de blues.

Stef Paglia is vooral bekend als gitarist van de succesvolle Belgische bluesband The Bluesbones. Maar naast zijn lidmaatschap van The Bluesbones heeft hij ook zijn eigen band Stef Paglia Trio. Van dit trio verscheen in 2019 hun debuutalbum Never forget.

Op 13 januari jl. kwam er nieuw werk uit van Stef Paglia Trio, een ep getiteld Light & darkness. Een aantal van de vijf nieuwe nummers zijn geschreven tijdens de lockdownperiode van COVID-19. De ep werd in juli 2022 in vier dagen, op een natuurlijke old school manier, opgenomen in de Dunk! Studios in Zottegem. Volgens Paglia zijn de songs geschreven vanuit een gevoel en geven de ups en downs van het leven weer. Vandaar de titel Light & darkness.

De ep opent met Stand up, tevens als 1e single uitgebracht. Een stevig rockende opener met een spetterende gitaarsolo halverwege en een vette bas. Het melodieus gevarieerde funky Blue eyes heeft een jazzy inslag met een intrigerende gitaarsolo van Paglia. In Queen of the darkness hangt een ‘dreigende’ sfeer met broeierig vet gitaarwerk, ondersteund door de strakke ritmesectie en backing vocals. Please come back to me is een heerlijk ontspannen song met koortjes en waarin Paglia nogmaals bewijst met zijn slide en wah wah een uitstekende gitarist te zijn. Het slotnummer Chasing dreams, tevens de 2e single, is een fraaie ingetogen rootsy ballad met wederom uitstekend gitaarwerk.   

Conclusie: Light & darkness is een mooie en sfeervolle ep. Dit smaakt naar meer.

Tracks cd:

  1. Stand up
  2. Blue eyes
  3. Queen of the darkness
  4. Please come back to me
  5. Chasing dreams

Line-up:

  • Stef Paglia – zang, gitaar
  • Geert Schurmans – bas, backing vocals
  • Sven Bloemen – drums, percussie, backing vocals