Robin Borneman – Flora
Robin Borneman is een singer-songwriter-producer uit Oss. Als tiener treedt hij al op in de Nederlandse singer-songwriter scene. Borneman is geïnspireerd door Tom Waits, Johnny Cash en Bob Dylan. In 2012 verschijnt zijn debuutalbum Home. Hij wordt bij een breder publiek in 2021 bekend als hij de talenten TV show ‘We want more’ wint. Hierna volgt een succesvolle tour met uitverkochte zalen. Sinds 2013 toert Borneman ook enkele maanden per jaar door de Verenigde Staten met het Amerikaanse symfonische rockorkest Trans Siberian Orchestra.
Na het verschijnen van zijn album Folklore III in 2019 trekt Borneman zich terug om te werken aan een nieuw hoofdstuk maar verliest hij zich in de eindeloosheid van deze tijd. Vooral in de covid-19 periode voelt hij zich geïsoleerd van de wereld en moet hij vechten om de weg ‘naar boven’ weer te vinden. Hij werkt op dat moment aan een nieuw album, maar daar stopt hij mee en de beloofde releasedatum van dat album wordt geschrapt.
Het wordt even stil rondom Borneman tot hij opeens in zijn woonplaats Oss in een uitverkocht Theater De Lievekamp op 22 maart jl. een try-out optreden geeft met een set nieuwe songs. Een magische avond volgens ingewijden en Robin had van zijn scherven iets wonderschoons gemaakt.
Op 20 september jl. was in de grote zaal van Luxor in Arnhem de officiële release van Flora, het nieuwe album van Robin Borneman, een album met negen semi akoestische folky liedjes Hij heeft dit album in slechts twee weken geschreven.
Het album opent uptempo met het tevens op single uitgebrachte Really here. Borneman wordt op dit nummer begeleid door de gerenommeerde Amerikaanse country- en bluegrass muzikant Bryan Sutton. Sutton was o.a. leadgitarist in Kentucky Thunder, de band van Ricky Scaggs en sinds 2002 lid van de bluegrassband Hot Rize. Het rustig meanderende Andy laat horen dat Borneman een uitstekende zanger is. Tommy is een ingetogen emotionele ballad over het plotselinge verlies van een goede vriend. Fijn is het gitaarwerk in Heartsong. Meer tempo zit er in Know, waarin ook iets ‘steviger’ wordt geïnstrumenteerd. Prachtig is de zang weer in de ingetogen ballad Ocean. In het in het Nederlands gezongen Moeder brengt Robin een fraaie en liefdevolle ode aan zijn moeder. Mooi is het gitaarwerk weer in het enigszins psychedelische titelnummer Flora. In de ballad So long geeft Borneman nogmaals aan over grote vocale kwaliteiten te beschikken. In dit slotnummer is ook Mee-Eun Kim, lid van Trans Siberian Orchestra, te horen.
Conclusie: Flora is een heel mooi en gevoelig album van een uitstekende zanger.
Tracks cd:
- Really here
- Andy
- Tommy
- Heartsong
- Know
- Ocean
- Moeder
- Flora
- So long
De fietshelm
Er wordt al langer gediscussieerd over de fietshelm, maar met de opkomst van de elektrische fiets en die vermaledijde fatbike wordt die discussie heviger. Voor- en tegenstanders vallen over elkaar heen. Moeten we een fietshelm verplicht stellen en voor welke fietsen moet die verplichting dan gelden? Moet er een leeftijdsgrens komen voor elektrische fietsen en fatbikes? Moeten fietsers worden verleid om een helm te dragen? Geen verplichting, dus maar vrijwilligheid. Kortom, keuzes genoeg.
Bij de profwielrenners is het al jaren geen discussie meer, maar de invoering van de valhelm ging niet zonder horten en stoten. Toen de toenmalige UCI-voorzitter Hein Verbruggen in 1991 een helmverplichting voorstelde kwamen toprenners als Laurent Fignon, Pedro Delgado en Greg LeMond in opstand. Verbruggen trok zijn voorstel toen schielijk in. Zelfs de dodelijke val (zonder helm) van de Italiaan Fabio Casartelli in de Tour de France van 1995 deed de renners niet van standpunt veranderen. Pas toen de Kazach Andrei Kivilev in 2003 tijdens Parijs-Nice dodelijk verongelukte kwam er voor profrenners een verplichting om een valhelm te dragen.
Nu is het normaal dat profrenners met een valhelm rijden. Ik denk nog wel eens terug aan de tijd dat ik heel wat kilometers maakte. In de jaren ’80 heb ik met een aantal vrienden twee keer de toertocht Luik – Bastenaken – Luik gereden. Zonder valhelm, lekker met 70 kilometer per uur afdalen! Achteraf gezien natuurlijk levensgevaarlijk. Gelukkig is er toen niets gebeurd.
Mijn racefiets staat al een aantal jaren werkeloos in de schuur, maar mocht ik weer in de verleiding komen om hem af te stoffen en weer de weg op te gaan dan staat de aanschaf van een valhelm niet ter discussie. Maar ik denk dat de kans dat ik de racefiets weer pak niet groot is.
Ik pak regelmatig mijn sportfiets om door de mooie omgeving van Gouda te toeren. Ik moet eerlijk bekennen, zonder helm! Nu doe ik het relatief rustig aan, snelheid staat niet meer voorop. Maar ik geef toe, een ongeluk zit soms in een klein hoekje. Misschien toch een helm aanschaffen?
Fusie
Ik las maandagmorgen een artikel van sportmarketeer Frank van den Wall Bake. Hij schetste de problemen waar sportclubs steeds meer mee te maken krijgen, zoals gebrek aan vrijwilligers, een teruglopend ledental en stijgende kosten. Hij vindt het tijd om in te grijpen en pleit voor radicale oplossingen, zoals het verplicht stellen van een aantal uren bewegingsonderwijs op basisscholen. Sportclubs zouden ook verplicht moeten worden om buitenschoolse opvang te faciliteren. Om bij te dragen aan een gezondere jeugd wil hij noodlijdende sportverenigingen laten fuseren.
Bij het woord fusie wil ik even stilstaan. De afgelopen decennia zijn er in Gouda meerdere sportclubs gefuseerd. Overleven was denk ik de belangrijkste reden voor deze fusies. Samen sta je sterker. In 1995 sloegen de korfbalclubs Ter Gouw en Jodan Boys de handen ineen en fuseerden tot Gemini. In 2000 ontstond door het samengaan van de Goudse Badminton Club en Rijnland de nieuwe badmintonvereniging Gouweslag. De Goudse zwemverenigingen GZC en DONK fuseerden in 2003 tot GZCDONK. In 2004 gingen de volleybalclubs Radius en Jodan Boys samen verder onder de naam VollinGo. In 2014 zag basketbalvereniging Bouncers het levenslicht door het samengaan van BV Springers en Waddinxveen Flyers.
Er hielden de afgelopen tien jaar ook sportclubs helemaal op te bestaan. Een verwoestende brand in het clubhuis van ILAC in 2014 betekende het einde van de gerenommeerde Goudse tafeltennisvereniging. Gelukkig vonden veel leden onderdak bij zustervereniging Vriendenschaar. In 2022 viel, door gebrek aan voldoende leden, het doek voor wandelsportvereniging DES.
Voorgenomen fusies ketsten ook af. Ik meen me nog vaag te herinneren dat jaren geleden een fusie tussen de Goudse voetbalclubs Gouda en GSV op bestuurlijk niveau werd voorgesteld, maar dat dit toch niet doorging omdat de leden er anders over dachten. De leden van De Rijnstreek en VV Bodegraven stemden wel massaal voor een fusie, maar om diverse redenen liet de gemeente Reeuwijk - Bodegraven het (tot nu toe) afweten.
Een fusie van sportverenigingen kan goed uitpakken en er zullen in de toekomst vrees ik meer sportverenigingen voor die keuze komen te staan. Aan opheffen wil ik niet denken.
