HET WK VOETBAL
Het klinkt misschien gek uit mijn mond maar ik zie een in beetje op tegen WK voetbal dat donderdag losbarst. Laat er geen misverstand over bestaan, ik ben voetballiefhebber, maar al dat gedoe rondom dit WK hoeft van mij niet. Al weken wordt er aan de talkshowtafels en andere tv- en radioprogramma’s door kenners, en vooral ook zogenaamde kenners, over het wel en wee van ‘ons Oranje’ gedelibereerd. Reclames van allerlei oranjeprullaria vliegen je om de oren. Sommige straten kleuren letterlijk oranje, hoewel het in mijn directe woonomgeving (nog) meevalt. Slechts hier en daar zie ik Nederlandse vlaggen en oranje vlaggetjes en spandoeken met de tekst ‘Wij zijn Oranje’ en oranjesjaals met ‘HOLLAND’.
Nederland verbroedert de komende weken en politieke meningsverschillen worden zo lijkt het even in de ijskast gezet. Maar dat sport en politiek desondanks alles met elkaar te maken hebben wordt bij dit WK voetbal nogmaals duidelijk. FIFA-baas Gianni Infantino die een speciale FIFA-vredesprijs uitreikt aan Donald Trump. Dit clowneske duo zullen we ongetwijfeld de komende weken nog als een soort Bassie en Adriaan te zien krijgen, hoewel ik met deze vergelijking het Nederlandse clownsduo geen recht doe. Sorry Bassie, sorry Adriaan.
Gedoe rondom een groot sportevenement bestaat al lang. In 1978 besloot de KNVB ondanks veel protesten gewoon naar het WK voetbal in Argentinië te gaan. Schendingen van mensenrechten werden voor lief genomen en principes sneuvelen dan. Over principes gesproken, afgelopen week overleed oud hockeyer Hans Jorritsma, een man die wel principes had. Oké, hij ging in 1978 dan wel naar het WK hockey in Argentinië, maar hij weigerde de zilveren medaille uit handen van dictator Jorge Videla aan te nemen. Hulde!
Ik verheug me ondanks alles op mooie wedstrijden, maar ik blijf er niet ’s-nachts voor op. Mij zul je niet in een JuichJack zien. De eindeloze voor- en nabeschouwingen laat ik in principe aan mij voorbijgaan. Ik ben geen chauvinist en als Nederland geen wereldkampioen wordt stort mijn wereld echt niet in. Ik denk trouwens dat Oranje op 19 juli al weer thuis is.
JUICHEN EN TREUREN
Er werd weer volop gejuicht en getreurd in het afgelopen sportweekend. Er waren tranen van vreugde en tranen van verdriet. Teleurstelling en gelatenheid streden bij de verliezers om voorrang en de bij de winnaars kon de euforie niet groot genoeg zijn. Jonas Vingegaard, kopman van het Nederlandse Team Visma-Lease-a-Bike, voltooide zijn trilogie. De droom van Thymen Arendsman spatte uiteindelijk op het laatste moment toch uiteen. Geen podiumplek in de Giro d’Italia 2026. Lorena Wiebes won de eerste etappe in de Giro, maar werd tot haar verbijstering even later gediskwalificeerd en uit de ronde gezet. Haar fiets was volgens een weegschaal 20 gram te licht! Bizar.
In Gouda viel er het afgelopen weekend niet veel te juichen, in tegendeel, het was eigenlijk één groot tranendal. Het begon vrijdagavond al in het Groenhovenbad waar de vrouwen van GZCDONK het hoofd bogen voor ZV De Zaan. Revanche bleef een dag later uit en zo werd helaas afstand gedaan van de nationale waterpolotitel.
In Korte Akkeren vloeiden de tranen zaterdagmiddag rond de klok van half 5 ook rijkelijk. Nadat ik precies een week geleden getuige was van de degradatie van DONK, zag ik nu ONA hetzelfde lot ondergaan. Kwam DONK, om de nacompetitie te ontlopen, slecht 1 punt te kort, ONA kwam slechts twee doelpunten te kort. De Goudse fans zagen een strijdend ONA te veel kansen missen, terwijl tegenstander SEP twee keer doeltreffend bij de les was. Ik vroeg me na afloop van de wedstrijd af hoe de gemoedstoestand zou zijn van Bert Potuyt, de nieuwe trainer van ONA het komende seizoen, die onder het publiek aanwezig was. Als trainer van Cabauw was hij vorige week mede verantwoordelijk voor de positie waarin ONA terecht was gekomen.
Net als vorige week bij DONK was er zaterdag ook teleurstelling en berusting aan de Walvisstraat. “Wat er het afgelopen seizoen ook allemaal is fout gegaan, ONA is en blijft altijd mijn cluppie”, hoorde ik een doorgewinterde supporter zeggen. Zo is het, na regen komt zonneschijn. Uithuilen en in september met frisse moed opnieuw beginnen.
AFSCHEID
‘Gerrit hoe ga je dit verkopen in je column’ vroeg een zichtbaar teleurgestelde DONK-supporter mij zaterdagmiddag zo rond de klok van half 5. DONK had zojuist met 1 - 4 verloren en was gedegradeerd naar de 3e klasse. En het begon zo goed in het begin van de competitie, maar na de winterstop werd de dalende lijn ingezet. Blessures en schorsingen werkten ook niet mee en waren wellicht de belangrijkste oorzaak van het minder presteren. Meerdere keren lonkte een overwinning, maar na 90 minuten ging DONK dan met een schamel puntje de kleedkamer in of stonden ze zelfs helemaal met lege handen. Het is jammer, uithuilen en opnieuw beginnen in de 3e klasse. Helaas ook geen stadsderby tegen Olympia.
Voor DONK zit het seizoen er op, maar ONA moet nog flink aan de bak om het vege lijf te redden en degradatie naar de 5e klasse te voorkomen. Voor de vrouwen van Jodan Boys liep het seizoen ook op een deceptie uit. Na twee achtereenvolgende kampioenschappen volgde zaterdag een tweede achtereenvolgende degradatie. Ook hier uithuilen en opnieuw beginnen in de 1e klasse.
Toen ik zaterdagmiddag op de tribune zat bij DONK, moest ik denken aan Jeanne Hertog, de weduwe van sportverslaggever Bert Hertog. Jeanne overleed op 17 mei jl. Bert, met zijn kleine notieboekje, en Jeanne zaten vaak naast mij op de tribune. Ik riep dan altijd “De hertog en de hertogin zijn er, de wedstrijd kan beginnen”. Of “Jeanne ik ga inbellen, want ik voel dat er een doelpunt in de lucht hangt”. En tot haar grote verbazing viel er toen ook een goal. Dat deed ik daarna nog een keer, met hetzelfde resultaat. Als er daarna even niet gescoord werd zei Jeanne “Gerrit bel even in, want ik wil meer doelpunten zien”. Jeanne Hertog was ook na het overlijden van ‘haar Bert’ in 2007 jaren een vertrouwd gezicht op de voetbaltribunes in de Goudse regio. Zij had een uitgesproken mening en als iets of iemand haar niet beviel dan liet ze dat weten ook. Jeanne ik ga je missen.
OLYMPIA
Zij hadden er 22 jaar op moeten wachten. Veel jonge supporters, en ook sommige spelers, waren nog niet eens geboren. Maar zaterdagavond 9 mei 2026 was het eindelijk zover: OLYMPIA KAMPIOEN!!! Groot feest aan de Bodegraafsestraatweg. De champagnekurken en het vuurwerk knalden. Met als klap op de vuurpijl de duik in de Breevaart. En dat in het jaar dat de oude dame haar 140e verjaardag viert. Of het in 1896 door M.J. van Uven geschreven clublied uit volle borst is meegezongen weet ik niet, maar het zou me niet verbazen als de ‘oude garde’ dit heeft gedaan.
Even terug in de geschiedenis. In het seizoen 2003-2004 speelde Olympia nog op de zondagmiddag. De nieuwe tribune stond er al een paar jaar, maar de prachtige nieuwe clubaccommodatie werd pas op 19 september 2014 officieel geopend. In de 2e klasse B werd Olympia met zeven punten voorsprong op Neptunus kampioen. Een van de tegenstanders dat seizoen was stadgenoot ONA, dat in 2004 als laatste eindigde en helaas degradeerde. Op dit kampioenschap had Olympia zes jaar moeten wachten. In de 3e klasse C behaalden ze in 1998 zes punten meer op achtervolgers HOV en ONA en 16 punten meer dan DONK.
GC & FC Olympia, werd opgericht op 1 juni 1886, in een tijd dat sportclubs vernoemd werden naar mythologische figuren als Hercules, Hermes en Achilles. Olympia laat nu weer van zich spreken. Het vlaggenschip heeft een paar beroerde sportieve jaren achter de rug. De start in het zaterdagvoetbal was er een om snel te vergeten met twee achtereenvolgende degradaties. Vorig jaar werd nog een periodetitel gehaald, maar in de nacompetitie ging het uiteindelijk helaas mis.
En nu maar hopen dat het, net als na het vorige kampioenschap in 2004, het jaar daarop in 2005 meteen mis ging en Olympia degradeerde en weer afdaalde naar de 2e klasse. Dit kampioenschap smaakt naar meer. Nu niet wachten tot 2048.
Laten wij zingen met juichende keel
Het lied van ons oude Olympia.
Schaart u om ’t vaandel
Ontbloot uwe hoofden
Klinke een luid hiep-hiep-hoera!