DAT WAS HET DAN
Deze column staat in het teken van afscheid nemen. Ik zit weliswaar nog een beetje in de vakantiemodus, maar het ‘gewone’ leven rammelt langzamerhand al weer aan de deur. Met een vriendschappelijke schouderklop heb ik afscheid genomen van Pier Kloeffe, de voormalige visser uit de Panne. Zijn standbeeld kijkt uit op de zee aan het strand van De Panne. “Pier, dat was het dan, het was weer goed toeven hier en hopelijk tot ziens”.
Zandvoort stond het afgelopen weekend ook in het teken van afscheid. Voor de laatste keer waren de brullende motoren van de Formule I te horen. Alle ogen waren gericht op Max Verstappen, maar toen hij in de eerste ronde al uitviel, gingen veel mensen al naar huis. Volgens mij geen echte liefhebbers van de autosport, maar alleen fans van ‘onze’ Max. Ik lig trouwens niet wakker dat dit racecircus hier stopt, want ik heb niets met autosport. Kwestie van smaak en daarover valt niet te twisten. De zandhagedis en de rugstreeppad zullen het ongetwijfeld met mij eens zijn.
Ook Maarten van der Weijden nam dit weekend afscheid. Hij staakte zijn recordpoging om 270 kilometer te zwemmen. Hij werd in het Goudse water nog enthousiast toegejuicht, maar aanhoudende buikklachten en griep noopten hem definitief te stoppen met zijn monstertocht. Verstandig want mijn motto is niet voor niets ‘gezondheid is het belangrijkste in het leven, de rest is meegenomen’. Wat wel meegenomen is dat Maarten een mooie cheque aan het kinderziekenhuis in Utrecht kan overhandigen.
De nieuwe sportcompetities staan op punt van beginnen. Eerder werd bij GZCDONK afscheid genomen van icoon Kjeld Veenhuis. De Goudse club zag ook topspeelsters Maartje Keuning en Jorrit van der Weijden vertrekken voor een buitenlands avontuur. Supporters van Olympia zullen het voortaan moeten doen zonder Thomas Reynaers. Dit kind van de club zwaaide af na een prachtige voetbalcarrière.
Afscheid nemen biedt gelukkig ook kansen. Nieuwe namen zullen opduiken, hun kans ruiken en de harten van de fans proberen te veroveren. Ik ben benieuwd. Laat het nieuwe seizoen maar snel beginnen!
Tas Cru – Might give out….but I won’t give in
Tas Cru (geboren als Rick Bates in Quebec, Canada), is een doorgewinterde muzikant die al weer heel wat jaren in de VS woont. Hoewel hij uit een muzikale familie komt had Rick zelf niet veel met muziek totdat hij via een oude dienstkameraad van de US Navy in aanraking komt met de blues en hij gaat een tijdje in diens band spelen. Cru ontwikkelt zich als liedjesschrijver en start een solocarrière. In 2006 komt zijn debuutalbum Biscuits uit. In 2009 brengt hij het album Even bugs sing the blues uit, een album met originele bluesnummers voor kinderen en in 2016 neemt hij het album Doggone blues op, een bluesalbum voor hondenliefhebbers(!).
Vorige maand verscheen er weer een nieuw album van Tas Cru, Might give out……but I won’t give in. Met dit album vervolgt Tas Cru zijn zoektocht naar een nieuwe droom, een droom die steeds onhaalbaarder lijkt gezien de veranderende waardering voor muziek en de rol die muziek speelt in het leven van mensen. Cru pleit voor eerlijke liedjes, geboren uit echte levenservaringen, gecomponeerd en opgenomen door echte muzikanten die echt zingen en echte instrumenten bespelen.
Het openings- en titelnummer Might give out is uptempo en melodieus en roept de sfeer van Dire Straits op. Het tempo blijft daarna hoog in Lucky at love, een duet met de Canadese singer-songwriter en multi-instrumentaliste Mary Ann (Mia) Casale, met een bluesy mondharp en een sprankelende piano. Het tempo zakt daarna in het relaxte Known all along met Cru als crooner naast ‘golvende’ orgeltonen. In Favorite song wordt zeer fraai geïnstrumenteerd met o.a. een mooie gitaarsolo. Het tempo wordt weer opgevoerd in het bluesy rockende en door drums gedreven Pass them biscuits. De mondharp maakt het af. Lekker zijn de gitaar en het orgel in het uptempo Nasty tum. Rootsrock in optima forma is te horen in Tulsa tornado met gitaar en een tinkelende piano. De sound van JJ Cale is hier soms niet ver weg. Na de bluesy boogie Two big feet komt de prachtige ballad Come to be, met Cru opnieuw in duet met Mia Casale. Het album eindigt met het korte Smell like whiskey, Cru alleen met zang en gitaar.
Conclusie: Het album Might give out…. but I won’t give in is een genot om naar te luisteren. Blijf vooral dromen Tas Cru en mooie en eerlijke muziek maken. Never give in!
Tracks:
- Might give out
- Lucky at love (feat. Mary Ann Casale)
- Known all along
- Favorite song
- Pass them biscuits
- Nasty tum
- Tulsa tornado
- Two big feet
- Come to be (feat. Mary Ann Casale)
- Smell like whiskey
Line-up:
- Tas Cru – gitaar, zang
- Scott Eisner – keyboards
- Ron Keck – keyboards
- Colin Beatty – bas
- Jeremy Walz – gitaar
- Nick Earl Erickson – harmonica
- Andy Hearn – drums
- Mia Casale – zang