DAT WAS HET DAN
Deze column staat in het teken van afscheid nemen. Ik zit weliswaar nog een beetje in de vakantiemodus, maar het ‘gewone’ leven rammelt langzamerhand al weer aan de deur. Met een vriendschappelijke schouderklop heb ik afscheid genomen van Pier Kloeffe, de voormalige visser uit de Panne. Zijn standbeeld kijkt uit op de zee aan het strand van De Panne. “Pier, dat was het dan, het was weer goed toeven hier en hopelijk tot ziens”.
Zandvoort stond het afgelopen weekend ook in het teken van afscheid. Voor de laatste keer waren de brullende motoren van de Formule I te horen. Alle ogen waren gericht op Max Verstappen, maar toen hij in de eerste ronde al uitviel, gingen veel mensen al naar huis. Volgens mij geen echte liefhebbers van de autosport, maar alleen fans van ‘onze’ Max. Ik lig trouwens niet wakker dat dit racecircus hier stopt, want ik heb niets met autosport. Kwestie van smaak en daarover valt niet te twisten. De zandhagedis en de rugstreeppad zullen het ongetwijfeld met mij eens zijn.
Ook Maarten van der Weijden nam dit weekend afscheid. Hij staakte zijn recordpoging om 270 kilometer te zwemmen. Hij werd in het Goudse water nog enthousiast toegejuicht, maar aanhoudende buikklachten en griep noopten hem definitief te stoppen met zijn monstertocht. Verstandig want mijn motto is niet voor niets ‘gezondheid is het belangrijkste in het leven, de rest is meegenomen’. Wat wel meegenomen is dat Maarten een mooie cheque aan het kinderziekenhuis in Utrecht kan overhandigen.
De nieuwe sportcompetities staan op punt van beginnen. Eerder werd bij GZCDONK afscheid genomen van icoon Kjeld Veenhuis. De Goudse club zag ook topspeelsters Maartje Keuning en Jorrit van der Weijden vertrekken voor een buitenlands avontuur. Supporters van Olympia zullen het voortaan moeten doen zonder Thomas Reynaers. Dit kind van de club zwaaide af na een prachtige voetbalcarrière.
Afscheid nemen biedt gelukkig ook kansen. Nieuwe namen zullen opduiken, hun kans ruiken en de harten van de fans proberen te veroveren. Ik ben benieuwd. Laat het nieuwe seizoen maar snel beginnen!
Tas Cru – Might give out….but I won’t give in
Tas Cru (geboren als Rick Bates in Quebec, Canada), is een doorgewinterde muzikant die al weer heel wat jaren in de VS woont. Hoewel hij uit een muzikale familie komt had Rick zelf niet veel met muziek totdat hij via een oude dienstkameraad van de US Navy in aanraking komt met de blues en hij gaat een tijdje in diens band spelen. Cru ontwikkelt zich als liedjesschrijver en start een solocarrière. In 2006 komt zijn debuutalbum Biscuits uit. In 2009 brengt hij het album Even bugs sing the blues uit, een album met originele bluesnummers voor kinderen en in 2016 neemt hij het album Doggone blues op, een bluesalbum voor hondenliefhebbers(!).
Vorige maand verscheen er weer een nieuw album van Tas Cru, Might give out……but I won’t give in. Met dit album vervolgt Tas Cru zijn zoektocht naar een nieuwe droom, een droom die steeds onhaalbaarder lijkt gezien de veranderende waardering voor muziek en de rol die muziek speelt in het leven van mensen. Cru pleit voor eerlijke liedjes, geboren uit echte levenservaringen, gecomponeerd en opgenomen door echte muzikanten die echt zingen en echte instrumenten bespelen.
Het openings- en titelnummer Might give out is uptempo en melodieus en roept de sfeer van Dire Straits op. Het tempo blijft daarna hoog in Lucky at love, een duet met de Canadese singer-songwriter en multi-instrumentaliste Mary Ann (Mia) Casale, met een bluesy mondharp en een sprankelende piano. Het tempo zakt daarna in het relaxte Known all along met Cru als crooner naast ‘golvende’ orgeltonen. In Favorite song wordt zeer fraai geïnstrumenteerd met o.a. een mooie gitaarsolo. Het tempo wordt weer opgevoerd in het bluesy rockende en door drums gedreven Pass them biscuits. De mondharp maakt het af. Lekker zijn de gitaar en het orgel in het uptempo Nasty tum. Rootsrock in optima forma is te horen in Tulsa tornado met gitaar en een tinkelende piano. De sound van JJ Cale is hier soms niet ver weg. Na de bluesy boogie Two big feet komt de prachtige ballad Come to be, met Cru opnieuw in duet met Mia Casale. Het album eindigt met het korte Smell like whiskey, Cru alleen met zang en gitaar.
Conclusie: Het album Might give out…. but I won’t give in is een genot om naar te luisteren. Blijf vooral dromen Tas Cru en mooie en eerlijke muziek maken. Never give in!
Tracks:
- Might give out
- Lucky at love (feat. Mary Ann Casale)
- Known all along
- Favorite song
- Pass them biscuits
- Nasty tum
- Tulsa tornado
- Two big feet
- Come to be (feat. Mary Ann Casale)
- Smell like whiskey
Line-up:
- Tas Cru – gitaar, zang
- Scott Eisner – keyboards
- Ron Keck – keyboards
- Colin Beatty – bas
- Jeremy Walz – gitaar
- Nick Earl Erickson – harmonica
- Andy Hearn – drums
- Mia Casale – zang
NIEUWE HELDEN
De naam Femke Bol zal iedere sportliefhebber bekend in de oren klinken. Ook bij de niet sportliefhebber zal bij het horen van de naam Femke Bol, de atlete die tegenwoordig als Femke Broeders-Bol door het leven gaat, een belletje gaan rinkelen. Is dat ook niet die hardloopster met dat hoge stemmetje? Na de 400 meter gaat deze hinde nu op jacht om haar naam ook op de 800 meter te vestigen. En ze is al aardig op weg naar de wereldtop.
Stefan Nillessen. Wie zegt u? Ik vrees dat buiten de atletiekwereld weinigen kunnen vertellen wie dit is. Ik geef eerlijk toe, had je mij voor dit weekend gevraagd wie Stefan Nillessen is, had ik ook niet direct een antwoord kunnen geven. Ondanks het feit dat Nillessen de laatste jaren al opmerkelijk aan de weg timmerde, was zijn naam ook bij mij niet blijven hangen.
Maar sinds dit weekend zal dat allemaal anders zijn. Met een ongelofelijke eindsprint verbaasde hij zaterdag vriend en vijand en won deze stuntman tijdens het EK atletiek in Birmingham de 1.500 meter. Een nieuwe held is opgestaan.
Het EK atletiek in Birmingham was een groot succes voor de Nederlandse atletiek. Ik heb de afgelopen week urenlang voor de tv doorgebracht en volop genoten. Daar waar ik bij het WK voetbal de nodige wedstrijden aan mij voorbij heb laten gaan, betrapte ik mij erop dat ik bij vrijwel alle atletiekonderdelen geïnteresseerd heb zitten kijken. Speerwerpen, kogelslingeren, discuswerpen, de tien- en de zevenkamp, (polsstok)hoogspringen, verspringen en uiteraard alle loopnummers. Ik heb zelfs zondagmorgen bijna de hele marathon bij de vrouwen en de mannen uitgezeten. Alleen dat snelwandelen blijft een raar onderdeel.
Nieuwe helden zijn opgestaan en zullen dit ongetwijfeld blijven doen, ook in Gouda. Ga eens kijken naar de Wall of Fame in sporthal De Mammoet en je staat versteld van de geweldige prestaties van Goudse sporters. Ruim twee jaar geleden werd deze Wall of Fame ‘bijgewerkt’ door wethouder Michiel Bunnik. Ik ben benieuwd welke nieuwe naambordjes wethouder Ronald Verkuijl in de nabije toekomst mag onthullen.
Jeffrey Halford & The Healers – Used parts
De in Dallas, Texas, geboren singer-songwriter Jeffrey Halford groeit op met de muziek van countryartiesten als Johnny Cash en Roger Miller. In 1963 verhuist het gezin naar California. Na zijn middelbare school speelt hij gitaar in een streetband liedjes van o.a. Jerry Lee Lewis, Chuck Berry, Robert Johnson en The Ventures. Hij treedt dan ook op in clubs in Oakland waar hij speelt met bluesmuzikanten als Mississippi Johnny Waters en J.J. Malone. Later vormt hij de rockabillyband The Snappers die o.a. optreden met Chris Isaak, The Blasters en The Beat Farmers. In 1991 verschijnt Halford’s titelloze debuutalbum. Sinds 1999 maakt hij platen met zijn band Jeffrey Halford & The Healers en zij delen het podium met o.a. Etta James, Taj Mahal, Los Lobos, Jimmy Cliff, John Hammond, Guy Clark, Greg Allman en Chuck Prophet. De komende maanden toeren Jeffrey Halford & The Healers weer door Europa en zijn in september en oktober ook te bewonderen in Nederland.
Op 11 september 2026 verschijnt Used parts, het nieuwe album van Jeffrey Halford & The Healers.
Bright lights is de intens gezongen stevig rockende opener met vet gitaarspel. Het titelnummer Used parts davert als een sneltrein met stuwend drumwerk voort. In de ballad Living worthwile zakt het tempo met pedal steel, keyboard en met vocale ondersteuning en gitaar van zoon Aaron Halford. De ritmesectie is weer lekker strak in de melodieuze midtempo rocker Don’t turn out the lights. Het stevig rockende Rhythm of the rails wordt opgesierd met de hamerende piano van Adam Rossi. In de ballad Corazón belanden we met de accordeon en de soulvolle backing vocals van dochter Hannah Halford in Tex-mex sferen. De backing vocals van Hannah zijn ook weer te horen naast de gedreven soulvolle zang van vader Jeffrey en de zeer fraaie gitaarsolo’s in Chasing forgiveness. Na het soulvolle en funky High mountain soul volgt de lekkere shuffle Mississippi flyer, een compositie van Bill Wyman van het album Just for a thrill van Bill Wyman’s Rhythm Kings uit 2004. Het album eindigt ingetogen met het sterk gezongen en met mooi pianospel opgesierde True north.
Conclusie: Jeffrey Halford & The Healers hebben weer een prachtig album het licht doen zien. Used parts is een album om te koesteren.
Tracks:
- Bright lights
- Used parts
- Living worthwhile
- Don’t turn out the lights
- Rhythm of the rails
- Corazón
- Chasing forgiveness
- High mountain soul
- Mississippi flyer
- True north
Line-up:
- Jeffrey Halford – zang, gitaren
- Adam Rossi – drums, keyboard, percussie, zang
- Mike Anderson – bas
- Kevin T. White – bas (track 1,2,3)
Guest musicians:
- Myron Dove – bas (track 3,4)
- Aaron Halford – gitaar en zang (track 3,4)
- Hannah Halford – zang (track 6,7,8)
- Tom Heyman – pedal steel en gitaar (track 3,4,9)
Thorbjorn Risager & The Black Tornado – Live at Hotel Cecil
Thorbjørn Risager & The Black Tornado is een 8-koppige Deense blues- en soulband, in 2003 opgericht door zanger-gitarist Thorbjørn Risager. De band toerde door vele landen en stond in het voorprogramma van o.a. Bonnie Raitt en Tedeschi Trucks Band en jamden met Buddy Guy. De band won meerdere prijzen waaronder o.a. vier Danish Music Awards.
Vorige maand verscheen het nieuwe album Live at Hotel Cecil, live opgenomen op 28 en 29 november 2025 live in Hotel Cecil in hun thuisstad Kopenhagen.
Het openingsnummer Already gone is een opwindende vet rockende shuffle en het tempo blijft er daarna met Long time ago met keys, blazers en een vlammende gitaarsolo flink in. Met de ballads Said I was hurt en House of sticks wordt gas teruggenomen. Insomnia boogie swingt vervolgens de pan uit met de blazers en een opwindende pianosolo. Long forgotten track dendert melodieus door en het funky Sin city is enigszins zweverig. Het zompige bijna negen minuten lange Never givin’ in, met vlammende gitaarwerk, orgel, blazers en prominent drumwerk, wordt vooraf gegaan door een zweverig intro van een kleine twee minuten. Gedreven is de zang in het strak rockende Headed for the stars. Een absolute hoofdrol is weer weggelegd voor de fantastische blazers in het funky Inner light. De zang van Risager doet me hier ook weer sterk denken aan de onlangs overleden David Clayton Thomas, de leadzanger van Blood, Sweat & Tears. Na de ballad I used to love you gaat het tempo in de gitaarrockers Come on in en Hold my lover tight, waarin de blazers zich weer danig roeren, weer flink omhoog. Strak is de ritmesectie in het funky Over the hill en Maybe it’s alright rockt stevig. Strak is het drumwerk, naast de tinkelende piano, in het soulvolle funky Train. Het slotnummer, de bijna elf minuten lange uptemporocker met een lyrisch intermezzo, is een sublieme afsluiter. Sterke zang, exploderende blazers en een geweldige Hammondsolo.
Conclusie: Live at Hotel Cecil is een geweldig album waar de spetters vanaf vliegen.
Tracks:
- Already gone
- Long time ago
- Said I was hurt
- House of sticks
- Insomnia boogie
- Long forgotten track
- Sin city
- Never givin’ in (intro)
- Never givin’ in
- Headed for the stars
- Inner light
- I used to love you
- Come on in
- Hold my lover tight
- Over the hill
- Maybe it’s alright
- Train
- All I want
Line-up:
- Thorbjørn Risager – zang, elektrische gitaar
- Emil Balsgaard – orgel, piano, Wurlitzer, clavinet
- Joachim Svensmark – elektrische gitaar, backing vocals
- Kasper Wagner – bariton sax, alt sax
- Hans Nybo – tenor sax, backing vocals
- Peter W. Kehl – trompet, flugelhorn, backing vocals
- Søren Bøjgaard – bas
- Martin Seidelin – drums, percussie, backing vocals