Gerritschinkel.nl Columns & meer

B.B. & The Blues Shacks – Blues is a stew

B.B & The Blues Shacks is een Duitse bluesband uit Hildesheim, Neder-Saksen. De band, opgericht in 1989, speelt diverse bluesstijlen, zoals Chicago blues, West Coast blues, Delta blues, swing en jumpblues. Hun inspiratiebronnen zijn o.a. The Fabulous Thunderbirds, Little Walter, Walter Horton en T-Bone Walker. B.B. & The Blues Shacks hebben inmiddels met name door hun liveoptredens hun reputatie als topband in het buitenland gevestigd. Sinds 1989 hebben ze zo’n 4000 concerten gegeven in 15 landen. Ze hebben o.a. opgetreden in Dubai, op het Doheny Festival in Los Angeles, Moskou Bluesfestival, Peer Blues Festival, Moulin Blues Festival en op het Byron Bay Festival in Australië, waar ze samen met Bob Dylan, B.B. King en Elvis Costello voor tienduizenden mensen optraden. De band won diverse prijzen en de lezers van Blues News verkiest hen meerdere keren tot beste Duitse Bluesband. Hun grote doorbraak komt in 1994 als de band optreedt op het Breminale Festival. In dat jaar komt ook hun debuutalbum Feelin’ fine today uit.  

Medio januari van dit jaar verscheen Blues is a stew, hun nieuwe (4^e) studioalbum met verschillende facetten van traditionele blues Het album is opgenomen in Tom Leino’s Analog Studios in Finland.

T-Bone Walker is niet ver weg in het swingende openingsnummer That kind of woman. Na de slepende blues ‘Till the break of dawn, met een klaterende pianosolo en scheurende mondharp, horen we de eerste cover, de soulvolle ballad Dead love, een song van Milton Campbell (Little Milton). Het titelnummer Blues is a stew dekt helemaal de lading, een heerlijke stoofpot R&B. De bas is prettig naast trompet, gitaar, mondharp en piano in Let me know. De tweede cover is Please don’t leave, een zeer fraaie soulballad van R&B zanger-saxofonist Lee Diamond. Een scheurende mondharp en prominent drumwerk en percussie zijn er in de uptempo blues Wrong direction. Na That don’t look good, met een strakke ritmesectie, een fijne pianosolo en lekker gitaarwerk, leven orgel en blazers zich uit in de ballad When a long time friend is gone. Daarna komt B.B. King om de hoek kijken. Eerst in dienst stijl met T-100 en daarna in de B.B. King cover Bad luck. Een flonkerende pianosolo versiert End up well en Tom Leino speelt de 2^e gitaarsolo in de dampende blues Gold diggin’ woman. De vierde cover is een prachtige versie van It’s good to see you baby van Percy Mayfield. Het album wordt geheel in stijl afgesloten met de soulvolle ballad I hope you’re doing good.

Conclusie: Blues is a stew is een energiek, smaakvol en met liefde gemaakt album. Liefhebbers van traditionele blues, R&B en soul kunnen volop genieten.

Tracks:

1. That kind of woman
2. ‘Til the break of dawn
3. Dead love
4. Blues is a stew
5. Let me know
6. Please don’t leave
7. Wrong direction
8. That don’t look good
9. When a long time friend is gone
10. T-100
11. Bad luck
12. End up well
13. Gold diggin’ woman
14. It’s good to see you baby
15. I hope you’re doing good
    
    

Line up:

• Michael Arit – zang, mondharmonica
• Andreas Arit – gitaar
• Fabian Fritz – piano, orgel, accordeon
• Henning Hauerken – contra bas, elektrische bas
• Andre Werkmeister – drums, percussie

Special guests:

• Tom Leino – 2^e gitaarsolo (track 13)
• Drew Davies – saxofoon (track 1,3,4,8,9,12,14,15)
• Tom Müler – saxofoon (track 1,3,4,6,8,9,11,12,14,15)
• Stefan Gossinger – trompet (track 5)

The Hoodoo Men – Shake that boogie

Zeg je Oostenrijk, dan denk je aan alpineskiën, schansspringen, rodelen, bobsleeën, Sachertorte en Apfelstrudel. Muziekliefhebbers denken aan beroemde componisten als Joseph Haydn, Franz Schubert, Anton Bruckner Wolfgang Amadeus Mozart en Johann Strauss. Maar los van deze klassieke componisten kan de muziekliefhebber in Oostenrijk ook terecht voor Chicagoblues. De unieke sfeer van The Windy City leeft voort in de muziek van het Oostenrijkse bluestrio The Hoodoo Men. Hun optredens worden gekenmerkt door speelplezier, virtuositeit, authenticiteit en hun ongekunstelde liefde voor de klassieke (Chicago) blues.      

Op hun nieuwe album Shake that boogie duikt het trio weer enthousiast in de klassieke blues en dat is meteen in het spetterende openingsnummer Shake your boogie van Sonny Boy Williamson te horen. De eigen compositie Engine in my chest is een luie blues met een huilende mondharp. De verschroeiende mondharp is daarna weer te horen in het rudimentaire Ain’t gonna fall in love again van The Lazy Jumpers. Uiteraard mag de slowblues Last night van Little Walter niet ontbreken. Simek scheurt zijn mondharp bijkans weer aan flarden in de stomende boogie Don’t boss me van Sonny Boy Williamson II. Motel blues, met een vette slide, en de slowblues Summer is over, zijn weer eigen composities van Peter Samek. Junior Wellswordt geëerd met de klassieker Hoodoo man blues. Mooi is het gitaarwerk in de slowblues Too late to cry van Lonnie Johnson. Temperature is weer een ode aan Little Walter, gevolgd door de boogie I’m a ding dong daddy, een song van Jerry McCain. Weer veel mondharp, wasbord en lepels. Na Keep it to yourselfvan Sonny Boy Williamson II wordt het album afgesloten met een opwindende versie, met vette slide, van de Sleepy John Estes cover Diving duck blues.

Conclusie: Shake that boogie is een virtuoos album waar de diepe liefde voor de (Chicago) blues van afdruipt. Lekker hard draaien die plaat!

Tracks:

1. Shake your boogie
2. Engine in my chest
3. Ain’t gonna fall in love again
4. Last night
5. Don’t boss me
6. Motel blues
7. Summer is over
8. Hoodoo man blues
9. Too late to cry
10. Temperature
11. I’m a ding dong daddy
12. Keep it to yourself
13. Diving duck blues

Line up:

• Peter Samek – zang, slidegitaar, mondharmonica
• Wolfgang Leinweber – wasbord, lepels, zang
• Gerry Höller – gitaar, zang

Eddie Kold Band – Blues in my heart

Eddie Kold (echte naam Jorg Fennekold) is een Duitse zanger-gitarist. Kold heeft een grote voorliefde voor de Chicago blues. Hij reist regelmatig naar Chicago ,voor het eerst in 1986, een woont daar ook een aantal jaren. In Chicago ziet hij legendes als Eddie Clearwater, Lonnie Brooks, Magic Slim, Junior Wells, Fenton Robinson, Buddy Guy, Larry Davis en Albert King optreden. In 1989 gaat hij zelf optreden, o.a. in de beroemde Checkerboard Lounge, de club die al snel als zijn tweede huis voelt. In de jaren ’90 is hij lid van Vance Kelly’s Backstreet Blues Band en begeleidt hij op een avond gedurende een hele set Robert Jr. Lockwood. Hij treedt ook op met soulartiesten als Otis Clay, Tyrone Davis, Alvin Cash en Little Scotty. Sinds 2003 is hij voorman van de Eddie Kold Band. In 2004 wordt ook de in Duitsland wonende uit Virginia afkomstige zanger Larry “Doc” Watkins aan de band toegevoegd. Hun debuutalbum Chicago Blues Heaven verschijnt in 2018.

Eind december 2025 kwam het nieuwe (3^e) album van Eddie Kold Band uit. Het album is opgenomen in Keulen met medewerking van een aantal internationale gasten uit Chicago en Finland.

Het openingsnummer Around three or four is een ballad waarin het gitaarspel van Kold en de soulvolle zang van Watkins meteen al tot zijn recht komt. Backpain is een fraaie instrumentale shuffle, waarna Burnin’ outta control met uitstekend gitaarwerk heerlijk groovy meandert. Further on up the road is één van de twee covers. Het nummer werd voor het eerst opgenomen door Bobby “Blue” Bland in 1957 en later ook door o.a. Bruce Springsteen, Eric Clapton, The Band, Johnny Cash, The Band en Joe Bonamassa. De leadzang is hier van LP Davenport en Tom Holland is op gitaar te horen. Lucas Diehl trakteert op een heerlijke pianosolo in het swingende Girls. Het titelnummer Blues in my heart is een prachtige slowblues met een indringende gitaarsolo van Terho Keskitapio. De backing vocals geven aan dit nummer een gospeltintje. Smachtend is de zang van Watkins in I’ve got to find a woman, de zoektocht naar een nieuwe geliefde. De tweede cover is Last two dollars, een song van Johnny Taylor. Naast het fantastische gitaarwerk van Kold neemt Honeydrew Melon Davenport de uitbundige leadzang voor haar rekening. Soulvol is de zang van Watkins daarna weer, met de backing vocals van Trina Williams, in Lipstick on your bra. De ritmesectie en dan vooral bassist Klaus Brunschede, trekt de aandacht in de slowblues Lovesick blues. Ook Kold is hier gitaristisch in topvorm. Na het jazzy My whole world shock neemt Kold zelf de leadzang voor zijn rekening in Student. Het album eindigt in stijl met het funky en met blazers opgesierde Three way combination.

Conclusie: Blues in my heart is een album waar de liefde voor de (Chicago) blues volop aanwezig is. Kortom, een uitstekend album.

Tracks:

1. Around three or four
2. Backpain
3. Burnin’ outta control
4. Further on up the road
5. Girls
6. Blues in my heart
7. I’ve got to find a woman
8. Last two dollars
9. Lipstick on your bra
10. Lovesick blues
11. My whole world shock
12. Student
13. Three way combination

Credits:

• Eddie Kold – gitaar, zang
• Larry “Doc” Watkins – zang
• Klaus Brunschede - bas
• Christian Wubben – drums
• Lucas Diehl – keys, piano
• LP Davenport – zang (track 4)
• Honeydrew Melon Davenport – zang (track 8), backing vocals (track 4)
• Tom Holland – gitaar (track 4,8)
• Terho Keskitapio – gitaarsolo (track 6)
• Trina Williams – backing vocals (track 6,9)