B.B. & The Blues Shacks – Blues is a stew
B.B & The Blues Shacks is een Duitse bluesband uit Hildesheim, Neder-Saksen. De band, opgericht in 1989, speelt diverse bluesstijlen, zoals Chicago blues, West Coast blues, Delta blues, swing en jumpblues. Hun inspiratiebronnen zijn o.a. The Fabulous Thunderbirds, Little Walter, Walter Horton en T-Bone Walker. B.B. & The Blues Shacks hebben inmiddels met name door hun liveoptredens hun reputatie als topband in het buitenland gevestigd. Sinds 1989 hebben ze zo’n 4000 concerten gegeven in 15 landen. Ze hebben o.a. opgetreden in Dubai, op het Doheny Festival in Los Angeles, Moskou Bluesfestival, Peer Blues Festival, Moulin Blues Festival en op het Byron Bay Festival in Australië, waar ze samen met Bob Dylan, B.B. King en Elvis Costello voor tienduizenden mensen optraden. De band won diverse prijzen en de lezers van Blues News verkiest hen meerdere keren tot beste Duitse Bluesband. Hun grote doorbraak komt in 1994 als de band optreedt op het Breminale Festival. In dat jaar komt ook hun debuutalbum Feelin’ fine today uit.
Medio januari van dit jaar verscheen Blues is a stew, hun nieuwe (4e) studioalbum met verschillende facetten van traditionele blues Het album is opgenomen in Tom Leino’s Analog Studios in Finland.
T-Bone Walker is niet ver weg in het swingende openingsnummer That kind of woman. Na de slepende blues ‘Till the break of dawn, met een klaterende pianosolo en scheurende mondharp, horen we de eerste cover, de soulvolle ballad Dead love, een song van Milton Campbell (Little Milton). Het titelnummer Blues is a stew dekt helemaal de lading, een heerlijke stoofpot R&B. De bas is prettig naast trompet, gitaar, mondharp en piano in Let me know. De tweede cover is Please don’t leave, een zeer fraaie soulballad van R&B zanger-saxofonist Lee Diamond. Een scheurende mondharp en prominent drumwerk en percussie zijn er in de uptempo blues Wrong direction. Na That don’t look good, met een strakke ritmesectie, een fijne pianosolo en lekker gitaarwerk, leven orgel en blazers zich uit in de ballad When a long time friend is gone. Daarna komt B.B. King om de hoek kijken. Eerst in dienst stijl met T-100 en daarna in de B.B. King cover Bad luck. Een flonkerende pianosolo versiert End up well en Tom Leino speelt de 2e gitaarsolo in de dampende blues Gold diggin’ woman. De vierde cover is een prachtige versie van It’s good to see you baby van Percy Mayfield. Het album wordt geheel in stijl afgesloten met de soulvolle ballad I hope you’re doing good.
Conclusie: Blues is a stew is een energiek, smaakvol en met liefde gemaakt album. Liefhebbers van traditionele blues, R&B en soul kunnen volop genieten.
Tracks:
- That kind of woman
- ‘Til the break of dawn
- Dead love
- Blues is a stew
- Let me know
- Please don’t leave
- Wrong direction
- That don’t look good
- When a long time friend is gone
- T-100
- Bad luck
- End up well
- Gold diggin’ woman
- It’s good to see you baby
- I hope you’re doing good
Line up:
- Michael Arit – zang, mondharmonica
- Andreas Arit – gitaar
- Fabian Fritz – piano, orgel, accordeon
- Henning Hauerken – contra bas, elektrische bas
- Andre Werkmeister – drums, percussie
Special guests:
- Tom Leino – 2e gitaarsolo (track 13)
- Drew Davies – saxofoon (track 1,3,4,8,9,12,14,15)
- Tom Müler – saxofoon (track 1,3,4,6,8,9,11,12,14,15)
- Stefan Gossinger – trompet (track 5)
The Hoodoo Men – Shake that boogie
Zeg je Oostenrijk, dan denk je aan alpineskiën, schansspringen, rodelen, bobsleeën, Sachertorte en Apfelstrudel. Muziekliefhebbers denken aan beroemde componisten als Joseph Haydn, Franz Schubert, Anton Bruckner Wolfgang Amadeus Mozart en Johann Strauss. Maar los van deze klassieke componisten kan de muziekliefhebber in Oostenrijk ook terecht voor Chicagoblues. De unieke sfeer van The Windy City leeft voort in de muziek van het Oostenrijkse bluestrio The Hoodoo Men. Hun optredens worden gekenmerkt door speelplezier, virtuositeit, authenticiteit en hun ongekunstelde liefde voor de klassieke (Chicago) blues.
Op hun nieuwe album Shake that boogie duikt het trio weer enthousiast in de klassieke blues en dat is meteen in het spetterende openingsnummer Shake your boogie van Sonny Boy Williamson te horen. De eigen compositie Engine in my chest is een luie blues met een huilende mondharp. De verschroeiende mondharp is daarna weer te horen in het rudimentaire Ain’t gonna fall in love again van The Lazy Jumpers. Uiteraard mag de slowblues Last night van Little Walter niet ontbreken. Simek scheurt zijn mondharp bijkans weer aan flarden in de stomende boogie Don’t boss me van Sonny Boy Williamson II. Motel blues, met een vette slide, en de slowblues Summer is over, zijn weer eigen composities van Peter Samek. Junior Wellswordt geëerd met de klassieker Hoodoo man blues. Mooi is het gitaarwerk in de slowblues Too late to cry van Lonnie Johnson. Temperature is weer een ode aan Little Walter, gevolgd door de boogie I’m a ding dong daddy, een song van Jerry McCain. Weer veel mondharp, wasbord en lepels. Na Keep it to yourselfvan Sonny Boy Williamson II wordt het album afgesloten met een opwindende versie, met vette slide, van de Sleepy John Estes cover Diving duck blues.
Conclusie: Shake that boogie is een virtuoos album waar de diepe liefde voor de (Chicago) blues van afdruipt. Lekker hard draaien die plaat!
Tracks:
- Shake your boogie
- Engine in my chest
- Ain’t gonna fall in love again
- Last night
- Don’t boss me
- Motel blues
- Summer is over
- Hoodoo man blues
- Too late to cry
- Temperature
- I’m a ding dong daddy
- Keep it to yourself
- Diving duck blues
Line up:
- Peter Samek – zang, slidegitaar, mondharmonica
- Wolfgang Leinweber – wasbord, lepels, zang
- Gerry Höller – gitaar, zang
Eddie Kold Band – Blues in my heart
Eddie Kold (echte naam Jorg Fennekold) is een Duitse zanger-gitarist. Kold heeft een grote voorliefde voor de Chicago blues. Hij reist regelmatig naar Chicago ,voor het eerst in 1986, een woont daar ook een aantal jaren. In Chicago ziet hij legendes als Eddie Clearwater, Lonnie Brooks, Magic Slim, Junior Wells, Fenton Robinson, Buddy Guy, Larry Davis en Albert King optreden. In 1989 gaat hij zelf optreden, o.a. in de beroemde Checkerboard Lounge, de club die al snel als zijn tweede huis voelt. In de jaren ’90 is hij lid van Vance Kelly’s Backstreet Blues Band en begeleidt hij op een avond gedurende een hele set Robert Jr. Lockwood. Hij treedt ook op met soulartiesten als Otis Clay, Tyrone Davis, Alvin Cash en Little Scotty. Sinds 2003 is hij voorman van de Eddie Kold Band. In 2004 wordt ook de in Duitsland wonende uit Virginia afkomstige zanger Larry “Doc” Watkins aan de band toegevoegd. Hun debuutalbum Chicago Blues Heaven verschijnt in 2018.
Eind december 2025 kwam het nieuwe (3e) album van Eddie Kold Band uit. Het album is opgenomen in Keulen met medewerking van een aantal internationale gasten uit Chicago en Finland.
Het openingsnummer Around three or four is een ballad waarin het gitaarspel van Kold en de soulvolle zang van Watkins meteen al tot zijn recht komt. Backpain is een fraaie instrumentale shuffle, waarna Burnin’ outta control met uitstekend gitaarwerk heerlijk groovy meandert. Further on up the road is één van de twee covers. Het nummer werd voor het eerst opgenomen door Bobby “Blue” Bland in 1957 en later ook door o.a. Bruce Springsteen, Eric Clapton, The Band, Johnny Cash, The Band en Joe Bonamassa. De leadzang is hier van LP Davenport en Tom Holland is op gitaar te horen. Lucas Diehl trakteert op een heerlijke pianosolo in het swingende Girls. Het titelnummer Blues in my heart is een prachtige slowblues met een indringende gitaarsolo van Terho Keskitapio. De backing vocals geven aan dit nummer een gospeltintje. Smachtend is de zang van Watkins in I’ve got to find a woman, de zoektocht naar een nieuwe geliefde. De tweede cover is Last two dollars, een song van Johnny Taylor. Naast het fantastische gitaarwerk van Kold neemt Honeydrew Melon Davenport de uitbundige leadzang voor haar rekening. Soulvol is de zang van Watkins daarna weer, met de backing vocals van Trina Williams, in Lipstick on your bra. De ritmesectie en dan vooral bassist Klaus Brunschede, trekt de aandacht in de slowblues Lovesick blues. Ook Kold is hier gitaristisch in topvorm. Na het jazzy My whole world shock neemt Kold zelf de leadzang voor zijn rekening in Student. Het album eindigt in stijl met het funky en met blazers opgesierde Three way combination.
Conclusie: Blues in my heart is een album waar de liefde voor de (Chicago) blues volop aanwezig is. Kortom, een uitstekend album.
Tracks:
- Around three or four
- Backpain
- Burnin’ outta control
- Further on up the road
- Girls
- Blues in my heart
- I’ve got to find a woman
- Last two dollars
- Lipstick on your bra
- Lovesick blues
- My whole world shock
- Student
- Three way combination
Credits:
- Eddie Kold – gitaar, zang
- Larry “Doc” Watkins – zang
- Klaus Brunschede - bas
- Christian Wubben – drums
- Lucas Diehl – keys, piano
- LP Davenport – zang (track 4)
- Honeydrew Melon Davenport – zang (track 8), backing vocals (track 4)
- Tom Holland – gitaar (track 4,8)
- Terho Keskitapio – gitaarsolo (track 6)
- Trina Williams – backing vocals (track 6,9)
Goudkoorts
De goudprijs heeft deze week voor het eerst in de geschiedenis de grens van 5.000 dollar (4.214,55 euro) per troyounce (31,1 gram) overschreden. Beleggers die al in dit eremetaal hadden belegd likken bij dit bericht hun vingers af. Diep in hun beleggershart zullen ze misschien stiekem de huidige Amerikaanse president bedankten want je hoeft weinig fantasie te hebben om te zien dat deze onvoorspelbare man een belangrijke aanjager is van deze prijsexplosie.
Volgende week vrijdag beginnen de Olympische Winterspelen in Italië. Door de gestegen goudprijs zijn de Olympische gouden medailles waardevoller dan ooit. Een gouden medaille bij de Olympische Spelen van 2024 was omgerekend ongeveer 825 euro waard. Nu bestaat een gouden Olympische medaille voor nog geen 2% uit goud, het hoofdbestanddeel is zilver. Aangezien ook de zilverprijs op een recordkoers is beland zal de prijs van een olympische gouden plak nu hoger liggen.
Ik weet niet of de explosie van de goudprijs een extra motivatie is voor de Olympische sporters, maar ik sluit niet uit dat sommigen toch de stijging van de goudprijs in gedachten hebben. Zeker als je later je gouden medaille om verschillende redenen wil verkopen, b.v. om financiële redenen, zoals tennisser Boris Becker. Schaatser Ard Schenk verkocht zijn drie olympische medailles om een grote vakantiereis te bekostigen. Zesvoudig Olympisch zwemkampioen Ryan Lochte schonk de opbrengst van de veiling aan fans, kinderen en goede doelen. Ook de Braziliaanse voetballer Pele schonk de opbrengst van zijn gouden WK medailles aan een goed doel. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden.
Terug naar de Olympische Winterspelen die voor de deur staan. Gouda was bij de Olympische Zomerspelen van 2024 in Parijs sterk vertegenwoordigd met maar liefst vier waterpolospeelsters van GZCDONK, Sabrina van der Sloot, Marit van der Weijden, Maartje Keuning en Brigitte Sleeking. Op de Olympische Winterspelen zijn dit jaar helaas geen Goudse deelnemers.
Over waterpolo gesproken, deze week begint het EK waterpolo in het Portugese Funchal. Het Nederlandse vrouwenteam gaat op jacht naar prolongatie van de Europese titel. Met een nieuwe Goudse aanvoerster, Maartje Keuning. Succes!
Blue monday
Wat vliegt de tijd, het is alweer maandagmorgen als ik de computer aanzet om mijn wekelijkse sportcolumn te schrijven. De weergoden beloven dat het een mooie dag gaat worden met flink wat zonneschijn. Fijn, en dan te bedenken dat het deze maandag Blue Monday is, de zogenaamd meest deprimerende dag van het jaar. De term Blue Monday schijnt zo’n 20 jaar geleden bedacht te zijn door een Britse psycholoog. Het zal wel, maar Fats Domino had al in 1957 een wereldhit met het nummer Blue Monday.
Zaterdag begon de 2e helft van de voetbalcompetitie voor de Goudse voetballers. En dat was geen onverdeeld succes om het maar eufemistisch te zeggen. De Portugese zon had toch niet de gewenste uitwerking op De Jodan Boys, want de 4e divisionist ging kopje onder tegen Heerjansdam. Ook SV DONK ging onderuit, Olympia liet de kans om alleen koploper te worden liggen en ONA kwam net met de schrik vrij, maar kleurde wel rood. Het wordt op deprimaandag en de komende week dus wonden likken.
Hoe zal trainer Maarten Martens zich op deprimaandag voelen vraag ik me af. Vier dagen na een historische overwinning op Ajax wordt de trainer van AZ zondagavond ontslagen. Ik moet vanmiddag voor een vergadering naar Rotterdam. Hoe zal de sfeer zijn in Rotjeknor? Mijn oud-collega’s zijn allemaal geharde Feyenoordfans, dus er zal tijdens de vergadering geen sprake zijn van een halleluja stemming vrees ik. En het zou ook kunnen dat Robin van Persie binnenkort troost mag gaan zoeken bij lotgenoot Maarten Martens.
Je kunt Blue Monday afdoen als een marketing truc, maar je kunt er ook een positieve draai aan geven. De gemeente Gouda heeft het tegengaan van eenzaamheid en depressiviteit als een belangrijk speerpunt benoemd. Sporten en bewegen bieden kansen ter bevordering van de mentale gezondheid. De Blue Monday Run, het positieve hardloop- en wandelevenement op deprimaandag is een mooi initiatief. Op het moment dat ik dit schrijf is er al bijna € 6.000 aan donaties opgehaald. En ik overleef Rotterdam vandaag ook wel denk ik.
Stefan Hauk – Before the dawn
Stefan Hauk (30) is geboren in Adelaide, Zuid-Australië. Hij is een van Australië ‘s meest veelbelovende jonge bluesrockartiesten. Hij speelt gitaar sinds zijn vierde en treedt op sinds zijn elfde. Hauk is volgens zeggen beïnvloed door de grootheden uit de wereld van blues, soul en klassieke rock. Zijn gitaarspel doet denken aan Gary Moore, Stevie Ray Vaughan, Jimi Hendrix, Paul Kossoff en Derek Trucks. Als zanger zegt Hauk geïnspireerd te zijn door Paul Rodgers, Chris Stapleton en Peter Gabriel. Zijn debuutalbum Long road verscheen in 2017 en zijn 2e studioalbum Heavy handed zag in 2023 het levenslicht. De afgelopen jaren maakte hij (uitgebreide) tournees door Australië. Hauk sloot zijn meest succesvolle jaar 2025 met het uitbrengen van zijn 3e studioalbum Before the dawn dat op 19 december 2025 verscheen.
Het openingsnummer, de titelsong Before the dawn, is een melodieuze mooi gezongen lange ballad met halverwege spetterend gitaarwerk. Butterfly tattoo rockt stevig met geweldig gevarieerd gitaarwerk naast de strakke ritmesectie en ‘golvende’ orgeltonen van David Goodwin. Rustiger is daarna de prachtige soulvol gezongen ballad Can’t help myself, met halverwege een lyrische gitaarsolo van de meester. Right & wrong is funky R&B, waarna de vlammende gitaar ruim 6½ zijn gang mag gaan in de stevige bluesrocker Run. Een snijdende gitaarsolo ontbreekt daarna niet in een van de hoogtepunten van het album de schitterende op orgeltonen deinende intense bluesballad Top of the shelf. Na de min of meer ingetogen bluesballad Blow by blow wordt het album soulvol afgesloten met het akoestische liefdeslied Let me love you.
Conclusie: Before the dawn is een krachtig, dynamisch en gevarieerd album.
Tracks:
- Before the dawn
- Butterfly tattoo
- Can’t help myself
- Right & wrong
- Run
- Top of the shelf
- Blow by blow
- Let me love you
Line-up:
- Stefan Hauk – gitaren, bas, zang
- Gordon Rytmeister – drums
- David Goodwin – keys
- Ben Todd – percussie
Barry Goldberg – Chicago to L.A.
Barry Goldberg was een Amerikaanse toetsenist, songwriter en platenproducer. Hij werd geboren op 25 december 1941 in Chicago, Illinois. Goldberg was met Mike Bloomfield medeoprichter van The Electric Flag. Hij speelde met Bob Dylan, Mick Taylor, Carla Olson en Les McCann e.a. en is te horen op albums van o.a. The Ramones (End of the century), Leonard Cohen, The Flying Burrito Brothers, het album Supersession van Michael Bloomfield, Stephen Stills en Al Kooper, The Rolling Stones, Muddy Waters en Jr. Wells. Goldberg schreef nummers voor Rod Stewart, Tom Jones, Gladys Knight, Bobby Bland, Joe Cocker, Gram Parsons, Steve Miller en Jacky Wilson. Hij was producer van albums van Percy Sledge, Charlie Musselwhite, James Cotton en The Textones. Zijn eerste soloalbum Street man verscheen in 1969. Barry Goldberg overleed op 22 januari 2025. Hij werd 83 jaar.
Medio november 2025 verscheen het album Chicago to LA. Twaalf (geremasterde) nummers van dit album verschenen eerder in 2018 op Goldbergs album In the groove. Het openingsnummer Guess I had enough of you is groovy R&B met een funky Hammond, Rob Stone op mondharp en zang van Les McCain. Het jazzy The mighty mezz wordt door het orgel gedreven en het soulvolle Westside girl heeft blazers en vibrafoon. Goldberg soleert daarna schitterend in In the groove en hij steelt ook weer de show, naast de jazzy gitaarlicks van Denny Freeman in de langzame shuffle Mighty low. Dumplin’s is fraaie R&B met orgel en saxofoon. In de dampende slowblues Ghosts in the basement krijgen we een heerlijke orgelsolo en een huilende mondharp van Rob Stone voorgeschoteld. Bullwhip rock is ouderwetse rock ‘n’ roll met een opwindende boogiewoogie piano. Met Lazy gaan we terug naar de gitaarbands van de jaren ’60 met twangy gitaarwerk, orgel en een scheurende sax. Saxofoonsolo’s en een feestelijk hamerende piano trekken de aandacht in Tall cool one en daarna zijn New Orleans invloeden te horen in de shuffle Slow walk. Het pianospel van Goldberg swingt vervolgens weer de pan uit in de Huddie Ledbetter klassieker Alberta. De laatste vier (geremasterde) songs stonden niet op het oorspronkelijke album From Chicago to LA. Verbluffend is de Jagger/Richards compositie Winter. Een ruim twaalf minuten lange ballad met zang van Carla Olson en lyrisch gitaarwerk van Mick Taylor. Goldberg draagt zijn steentje bij op Hammond en Wurlitzer. Het nummer is afkomstig van het album The ring of truth van Carla Olson en Mick Taylor uit 2008. Op dat album staat ook de schitterende instrumentale blues After you’re gone (empty blues) met wederom fantastisch gitaarwerk van Mick Taylor. Het voorlaatste nummer, de Rolling Stones klassieker (I can’t get no) satisfaction, is hier een aparte swingende pianoversie met een scheurende saxofoon. Het slotnummer is het mooiel Dream on met Hammond van Goldberg en fijn gitaarwerk van Denny Freeman.
Conclusie: Barry Goldberg was een fenomeen. Ruim een uur volop genieten van dit prachtige album.
Tracks:
- Guess I had enough of you
- The mighty mezz
- Westside girl
- In the groove
- Mighty low
- Dumplin’s
- Ghosts in the basement
- Bullwhip rock
- Lazy
- Tall cool one
- Slow walk
- Alberta
- Winter
- After you’re gone (empty blues)
- (I can’t get no) satisfaction
- Dream on
De matrix
De Amerikaans-Australische film The matrix uit 1999 wordt beschouwd als een van de beste sciencefictionfilms aller tijden. In deze film komt computerhacker Thomas Anderson op een vreemde manier in contact met Morpheus. Deze leidt Thomas binnen in de ongekende virtuele wereld, de Matrix genaamd.
Ik weet niet of de keuzeheren van de KNSB deze film destijds ook hebben gezien, maar sinds vorige week hebben talloze schaatsliefhebbers het over de vermaledijde matrix. Aanleiding is het OKT waar schaatsers en schaatssters zich konden plaatsen voor de Olympische Winterspelen in februari. Maar ondanks de van tevoren afgesproken regels was het na afloop weer volop heisa. Het woord aanwijsplek viel, met als gevolg vreugde en verdriet. Beschuldigingen over een weer en op social media gingen de beerputten weer open. Het behalen van medailles staat voorop bij de KNSB, de romantische visie dat deelnemen belangrijker is dan winnen is verlaten. Pierre de Coubertin, de vader van de moderne Olympische Spelen, draait zich om in zijn graf.
Het is volop winter. Het vriest en het sneeuwt als nooit tevoren. We zijn bijna niet meer gewend aan deze winterse omstandigheden. Nieuwjaarswedstrijden, waar de oude glorie weer zou kunnen schitteren, werden afgelast. Zelfs de crosswedstrijd van GRTC Excelsior afgelopen zondag ging niet door. Alleen de Goudse rugbyers trokken zich niets aan van de winterse omstandigheden, want Gouda’s Glorie en de Goudse Babies speelden ‘gewoon’ hun nieuwjaarswedstrijd. Een aantal nieuwjaarsrecepties werd zelfs helemaal afgelast. Ik kan me niet herinneren wanneer dit voor het laatst het geval was.
De meeste competities liggen nog even stil. Voetbalclubs zoeken de zon op. Het is voor Jodan Boys te hopen dat het trainingskamp in Albufeira niet in het water valt. De eerste Goudse medaille van 2026 hebben ‘we’ al mogen begroeten. Gefeliciteerd Lianne van Loon met je bronzen medaille op de NK Marathon in Heerenveen. Het nieuwe sportjaar 2026 kon op 1 januari voor de schaatsster van SC Gouda bijna niet beter beginnen, want ja, als Marijke Groenewoud mee doet dan weet je wel hoe laat het is.
Welkom in het sportjaar 2026.
Vooruitblik naar 2026
In vorige columns keek ik terug op het Goudse sportjaar 2025. In mijn laatste sportcolumn van dit jaar kijk ik voorzichtig vooruit naar 2026. Ik heb geen glazen bol, dus u mag wat ik nu ga zeggen met een korreltje zout nemen.
Twee grote internationale sportevenementen wil ik er uitlichten. Allereerst de Olympische Winterspelen in Milaan en Cortina d’Ampezzo in februari. Ik verheug me vooral op het langeafstand schaatsen.
Het tweede grote internationale sportevenement is het WK voetbal in de VS, Canada en Mexico in juni en juli. Los van de sportieve resultaten ben ik vooral ook benieuwd naar de strapatsen van Donald Trump, want die zal de spotlights weer opzoeken, al dan niet onderdanig en slijmend gesouffleerd door FIFA baas Gianni Infantino.
Nu de sportieve blik gericht op Gouda, onlangs gekozen tot Sportgemeente 2024-2025. Noblesse oblige, oftewel adeldom verplicht, dus we mogen hopelijk het nodige verwachten in 2026 mag ik aannemen. De nieuwjaarsreceptie van de gemeente op 6 januari in sporthal De Mammoet staat in ieder geval helemaal in het teken van de sport.
In maart zijn er gemeenteraadsverkiezingen en de Goudse sportliefhebber is ongetwijfeld benieuwd wat de politieke partijen ons beloven. Tijdens het Gouds politiek café op 3 februari wordt hopelijk een tipje van de sluier opgelicht.
Tenslotte toch een paar ‘voorspellingen’.
Olympia wordt kampioen en hiermee geven ze hun 140-jarig jubileum in juni extra glans. De oudste voetbalvereniging van Gouda hoort hoger te spelen dan de 3e klasse is mijn mening.
SV Gouda viert in september 2026 het 120-jarige bestaan. De glorietijden van de landskampioenschappen in 1959 en 1960 zie ik niet terugkeren, maar de 5e klasse is met respect toch niet het niveau waarop de komende jaren gespeeld gaat worden. Promotie zit er in 2026 (nog) niet in vrees ik. Maar het zaadje is in 2025 geplant.
Hoewel je nooit weet hoe een koe een haas vangt, de waterpolovrouwen van GZCDONK worden in 2026 opnieuw landskampioen.
Ik wens u allemaal een sportief maar vooral een gezond 2026. Gezondheid is het belangrijkste, de rest is eigenlijk meegenomen.